บทที่ 47 อีกหนึ่งผู้ทรงระดับฮวน

ณ เวลานี้ บนยอดเขา ที่ทางเข้ามิติลับวัดเสวี่ยนคง

ที่นี่คือวัดโบราณที่สร้างอยู่บนหน้าผาสูงชัน ห่างจากพื้นดินถึง 3,022 เมตร

ทะเลเมฆบางเบาราวหมึกดำอยู่ตรงหน้า ภายในวัดโบราณ ซึ่งตั้งอยู่บนผาหิน มีวังวนพลังงานสีฟ้าขนาดมหึมาที่กำลังหมุนวนอย่างช้าๆ

นี่คือประตูมิติลับ ที่ปรากฏขึ้นพร้อมกับการมาถึงของเผ่าต่างดาว โดยจะปรากฏขึ้นที่ใดก็ได้อย่างไม่มีกฎเกณฑ์ หลังจากเปิดแล้ว หากไม่มีเหตุผิดปกติ มันจะยังคงอยู่ถาวร

ภายในนั้นมีสารพัดสิ่ง อาจเต็มไปด้วยวัตถุและสิ่งมีชีวิตต่างๆ นานา ขณะเดียวกันภายในมิติลับยังมีกฎเกณฑ์มากมาย จะจำกัดการเข้าของผู้มีระดับพลังหนึ่งๆ หากฝืนเข้าไป ก็จะถูกทำลายไปพร้อมกับมิติลับในความว่างเปล่า

มิติลับทั้งหมดในอาณาเขตต้าเซี่ยล้วนถูกควบคุมโดยทางการ ไม่อนุญาตให้ตระกูลใดเข้าไปยุ่งเกี่ยว ทุกคนที่ไม่มีประวัติอาชญากรรมร้ายแรง สามารถเข้าได้ด้วยบัตรประชาชนต้าเซี่ย หรือด้วยบัตรนักศึกษา

นี่ช่วยให้คนธรรมดาก็มีโอกาสได้แสวงหาโชคชะตาและโอกาสของตนเองในนั้น มิติลับเป็นสิ่งที่ไม่มีวันหมดสิ้น จนถึงทุกวันนี้ มนุษย์ก็ยังไม่สามารถพัฒนามิติลับใดได้อย่างสมบูรณ์

ตอนนี้ที่วัดเสวี่ยนคง สถานที่ไม่กว้างแต่เต็มไปด้วยผู้คน เจ้าหน้าที่ทางการสวมหน้ากากเรียงแถวลาดตระเวนรอบนอก เพื่อรับประกันความเรียบร้อยในการเข้ามิติลับครั้งแรกนี้

ที่เหลือ คือกลุ่มคนที่มาสำรวจมิติลับใหม่โดยอาศัยสถานะหรือผลงานในสนามรบ

และบางคนเป็นสมาชิกขององค์กรพิเศษที่ทางการส่งมา รับผิดชอบในการสำรวจเชิงลึกเพื่อประเมินมิติลับ

ในกลุ่มคนเหล่านี้ หวังอี้ก็อยู่ที่นี่ เขายืนพิงราวไม้ กอดอก หลับตาไม่พูดอะไร นิ้วมือเคาะไหล่เบาๆ อย่างเป็นจังหวะ

ผู้คนรอบข้างที่ตลอดทั้งวันได้รู้แล้วว่าสถานะแท้จริงของหวังอี้คืออะไร เห็นเขาทำท่าไม่อยากพูดคุย ก็พากันหลีกหนีห่าง แม้แต่การเดินผ่านก็ยังต้องเดินอ้อม

หวังอี้มองนาฬิกาข้อมือราคาแพงแล้วสื่อสารกับดาวพิทักษ์ของเขาในใจ

"จิ้นเฟยเฉินไม่คิดจะมาแล้วหรือไง"

เสียงของหวังซูดังขึ้นในใจเขา "มาถึงแล้ว กำลังบินขึ้นมา"

"ทำไมช้าจัง"

"เขาขับรถมาเอง"

"จากซางจิงเลยเหรอ?"

"อืม..."

"เฮี้ยวเหมือนกันนะ"

...

หลังจากรู้ว่าจิ้นเฟยเฉินกำลังจะมาถึง หวังอี้ยืดเส้นยืดสายไหล่เล็กน้อย ที่พวกเขาอดทนรอนานขนาดนี้โดยยังไม่เข้ามิติลับ ก็เพื่อรอการมาถึงของจิ้นเฟยเฉินนั่นเอง

ไม่ใช่เพราะเขามีสถานะสูงส่ง ถ้าเขาไม่มาคนอื่นก็เดินไม่ได้ แต่เพราะนี่เป็นการเข้ามิติลับครั้งแรก จำเป็นต้องให้ทุกคนเข้าไปพร้อมกัน เพื่อที่ตอนออกมาจะได้รายงานสถานการณ์ภายในได้ละเอียดยิ่งขึ้น ช่วยให้ทางการประเมินสถานการณ์ได้ดีขึ้น

ในเวลานี้ คนอื่นๆ ที่กำลังรออยู่เห็นดวงอาทิตย์เกือบลับขอบฟ้าแล้ว ยังไม่ได้ออกเดินทาง จึงเริ่มบ่นกันขึ้นมา

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฉันงีบไปรอบนึงแล้ว ยังไม่มา ใครกันที่อหังการขนาดนี้"

ชายผมแบบเครื่องบินพูดออกมา

คนข้างๆ ทำสัญญาณให้เขาเบาเสียง "กั๋วเส้า รอเถอะ คนที่มาคนสุดท้ายนี่มีฝีมือจริงๆ นะ"

"ฝีมืออะไรกัน บอกมาเลยว่าใครก็จบแล้ว!" ว่าแล้ว กั๋วเส้าก็แอบชำเลืองมองหวังอี้ แล้วพูดว่า "กล้าทำให้ฉันรอนานขนาดนี้ ต่อให้เป็นพ่อฉันมา ฉันก็ต้องบ่นให้เขารู้ไปเลย"

คนข้างๆ มองไปรอบๆ แล้วกระซิบ "อาจารย์มายากลคนนั้นไง"

"เฮ้ย นายเป็นยาสีฟันรึไง ต้องบีบทีละนิดเลยเหรอ เอาให้หมดเลย"

"ที่พวกเรารออยู่นี่ คือ นักมายากลใต้ทะเลดอกไม้ หนึ่งในแปดผู้สูงส่ง ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นอันดับหนึ่งของยุคใหม่ จิ้นเฟยเฉินผู้ไร้เรี่ยวแรงและเทพแห่งการนอนแห่งต้าเซี่ยไงล่ะ!"

"โอ้ งั้นก็ยอมรับว่าสู้ไม่ได้ แต่เขามีฉายามากมายมาจากไหนกัน"

"ชาวเน็ตตั้งให้ นักมายากลใต้ทะเลดอกไม้กับหนุ่มไร้เรี่ยวแรงได้รับโหวตมากที่สุด"

ทั้งสองพูดกระซิบกระซาบกันอีกสองสามประโยค แล้วก็เงียบปาก

กั๋วเส้าในที่สุดก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมแม้แต่หวังอี้ที่เก่งกว่าเขาเยอะยังเงียบและรออย่างอดทน ที่แท้คนที่จะมาคือบุคคลระดับนี้นี่เอง

หลังจากช่วงเงียบสั้นๆ หวังอี้ที่เงียบมาตลอดก็กะทันหันเงยหน้า มองไปยังหน้าผาชันหมื่นจั้งด้านหลัง

ในเวลาเดียวกัน ที่มุมมืดห่างออกไป หญิงสาวผมสั้นคนหนึ่งก็เงยหน้าขึ้นเช่นกัน หมากฝรั่งในปากแตก

ทั้งสองพูดพร้อมกันในใจว่า "มาแล้ว"

ฟู่—

กั๋วเส้าได้ยินเสียงนี้ก็หันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว

ในวินาถีถัดมา จิ้นเฟยเฉินที่มีเปลวไฟสีขาวรายล้อมร่างพุ่งลงมาจากท้องฟ้า เหยียบลงบนราวกั้นไม้อย่างแม่นยำ เขาย่อตัวลง เปลวไฟที่ลากยาวด้านหลังยังไม่จางหาย ราวกับเป็นเสื้อคลุมสีขาวมหึมาที่พลิ้วไหวตามลม

"ซอรี่เนาะ รถติดเลย~"

ภาพความเท่ที่น่าจะมี ถูกทำลายลงด้วยคำพูดของจิ้นเฟยเฉิน

ในขณะที่พูด เขาก็รู้สึกทันทีถึงพลังงานสองสายที่คล้ายกับของตัวเอง

ระดับฮวน!

เขาแกล้งมองไปรอบๆ ทุกคนอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ คนแรกที่มีพลังนี้ก็คือหวังอี้

ผมเรียบแชะ สูทเนี้ยบ นาฬิกาข้อมือราคาแพง แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นเศรษฐีเหยียบปฐพี นามสกุลกู๋ [หมายเหตุ: เป็นการกระเซ้า แสดงว่าเหมือนพระเอกนิยายจีนทั่วไป]

หลังจากประเมินหวังอี้สั้นๆ จิ้นเฟยเฉินก็สังเกตเห็นพลังงานคล้ายกันสายที่สอง

เนื้อหานิยายเรื่องนี้เผยแพร่เฉพาะบนเว็บไซต์ Thai-Novel และ My Novel เท่านั้น

เป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ผมสั้นสีดำ ผมหน้าม้าปิดตาข้างหนึ่งเล็กน้อย สวมเสื้อคลุมสีฟ้า ข้างนอกสวมเสื้อเชิ้ตแบบสบายๆ ที่คอห้อยหูฟัง ยืนอยู่ตรงนั้นเคี้ยวหมากฝรั่งไปเรื่อยๆ

"เยี่ยมไปเลย จากแปดคนที่มีระดับฮวน มารวมกันถึงสามคนแล้ว ยังมีสองหน้าใหม่ด้วย คึกคักจริงๆ"

จิ้นเฟยเฉินบ่นในใจ

ในขณะนั้น เจ้าหน้าที่ทางการที่สวมหน้ากากเดินเข้ามา พูดด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ "สวัสดี ขอดูบัตรนักศึกษาหน่อย"

แหวนสว่างวาบ จิ้นเฟยเฉินยื่นบัตรนักศึกษาของเขาให้

นครซางจิง · วิทยาลัยเทียนเช่อ【บัตรนักศึกษา】 「ฮวน」

รหัสนักศึกษา: ***001

ชื่อ: จิ้นเฟยเฉิน

เพศ: ชาย

บัตรนี้ยืนยันว่าบุคคลข้างต้นเป็นนักศึกษาของสถาบันนี้

หมายเหตุ: ที่ซึ่งดวงจันทร์ดวงอาทิตย์ค้นหา ที่นั่นวิทยาลัยเทียนเช่อจะไปถึง ขอให้เกียรตินักศึกษาของเรา

เจ้าหน้าที่มองที่รูปถ่ายในบัตรซึ่งดูง่วงนอนและอ่อนแรง เปรียบเทียบกับจิ้นเฟยเฉินตรงหน้า

แล้วพยักหน้าในใจ ใช่เลย เหมือนกันไม่มีผิด

จากนั้น เขาปล่อยพลังเล็กน้อยเข้าไปในบัตรเพื่อตรวจสอบ หลังจากตรวจสอบว่าไม่มีปัญหา ก็คืนให้จิ้นเฟยเฉิน

"ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ"

"เป็นหน้าที่ของผม ขอบคุณครับ"

เจ้าหน้าที่พยักหน้า หันไปรายงานกับคนข้างหลัง หลังจากนับจำนวนคนครบแล้ว เจ้าหน้าที่ทางการที่ดูไม่ธรรมดาตั้งแต่ท่าทางก็เดินมาใกล้วังวนสีฟ้า

เขาหันหน้าไปทางฝูงชนและประกาศเสียงดัง "ทุกท่าน กลุ่มสำรวจมิติลับรุ่นแรกพร้อมแล้ว ข้อควรระวังและงานที่ต้องร่วมมือ คิดว่าทุกท่านทราบกันดีแล้ว ผมจะไม่พูดซ้ำอีก มิติลับนี้จำกัดระดับพลังไว้ที่ 'เฉิน' ขออภัยท่านดาวพิทักษ์ทั้งหลาย ขออย่าได้รุกล้ำเข้าไป ขอบคุณสำหรับความร่วมมือ"

เมื่อพูดจบ เขาหันไปมองเจ้าหน้าที่บันทึก

เจ้าหน้าที่บันทึกนั่งอยู่บนเก้าอี้ ตรงหน้าเขาคืออุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ไฮเทค

เขามองที่หน้าจออุปกรณ์และประกาศว่า "ยุคใหม่ 2025 เวลา 18:22 นาฬิกา ตามเวลาซางจิง วันที่ 23 สิงหาคม ภารกิจสำรวจมิติลับวัดเสวี่ยนคงครั้งแรก เริ่มต้นอย่างเป็นทางการ ขอเชิญทุกท่านเข้าไปได้"

(จบบท)