(ฟรี) บทที่ 140 วิคเตอร์ (ฟรี)

บทที่ 140 วิคเตอร์

*ประกาศจากผู้แปล เนื้อหาช่วง 140 - 150 ผมมองว่ามันเป็นเนื้อหาที่ปูไปสู่อาชีพขั้นต่อไปของพระเอก เป็นเควสเนื้อเรื่องซะส่วนใหญ่ ไม่ค่อยสำคัญ ดังนั้นผมจะเปิดฟรีให้นะครับ ถือซะว่าเปิดฟรีตอนอื่นๆล่วงหน้าให้ครับ

เมืองแห่งราตรีไม่มีจุดวาร์ปสาธารณะ

มีจุดวาร์ปส่วนตัวอยู่จุดหนึ่ง แต่เฉพาะเจ้าหน้าที่ของสมาคมโจรเท่านั้นที่ใช้ได้

มาร์แชลไม่ใช่เจ้าหน้าที่

ต่อให้เขาเป็นเจ้าหน้าที่ ก็พามู่เฉินไปด้วยไม่ได้

จุดวาร์ปส่วนตัวของสมาคมโจร มีเพียงเจ้าหน้าที่และประธานเท่านั้นที่มีสิทธิ์ใช้

แม้แต่ประธาน ก็พาคนนอกมาใช้ไม่ได้

ใกล้ๆเมืองแห่งราตรี มีหมู่บ้านมือใหม่อยู่หมู่บ้านหนึ่ง

ต้องวาร์ปไปที่หมู่บ้านมือใหม่ก่อน แล้วค่อยเดินทางจากหมู่บ้านมือใหม่ไปเมืองแห่งราตรี

“ว่าแต่ นายมีสัตว์ขี่ไหม?”

มาร์แชลถาม

“สัตว์ขี่ของฉันนั่งได้แค่คนเดียว

ทางไปเมืองแห่งราตรีไกลพอสมควร ถ้าไม่มีสัตว์ขี่ต้องเดินนาน ในเมื่อตอนนี้เรายังอยู่ในเมืองแห่งเปลวเพลิง ถ้านายไม่มีสัตว์ขี่ แนะนำให้รีบไปซื้อมาสักตัว”

“ฉันมี” มู่เฉินตอบ

“งั้นก็ดี”

เมื่อมาถึงจุดวาร์ป

ทั้งสองก็วาร์ปไปที่หมู่บ้านป่าลึกด้วยกัน

ที่นี่เป็นหมู่บ้านมือใหม่ ตอนกลางคืนบนถนนในหมู่บ้านเต็มไปด้วยผู้เล่นมือใหม่

พอเห็นมู่เฉิน

ผู้เล่นมือใหม่หญิงที่อายุน้อยกว่าสองสามคนก็เข้ามาวุ่นวาย

“ท่านเทพ ท่านเทพ ขอแอดเพื่อนหน่อยค่ะ ขอให้พาไปเก็บระดับด้วย!”

“ท่านผู้ยิ่งใหญ่ คุณหล่อจังเลย แอดเพื่อนหน่อยสิคะ”

“ท่านเทพ คุณอยู่เมืองหลวงไหนคะ พอฉันระดับ 10 แล้วจะไปหาคุณนะคะ”

.....

มู่เฉินเดินผ่านผู้เล่นหญิงเหล่านั้นไปโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ไม่สนใจพวกเธอ

พวกเธอไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของมู่เฉิน

ที่เรียกมู่เฉินว่าท่านเทพ ผู้ยิ่งใหญ่

ก็เพราะว่า เหมือนกับในสังคม เจอใครก็เรียกพี่ เรียกน้อง เป็นเรื่องปกติ

ไม่ว่าจะเป็นใคร ถ้าระดับสูงกว่าฉันก็เรียกท่านเทพ ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่มีทางผิด

มู่เฉินหน้าตาดี ระดับสูง เป็นธรรมดาที่ผู้เล่นมือใหม่หญิงในหมู่บ้านมือใหม่จะชอบ

เห็นมู่เฉินไม่สนใจพวกเธอ

ผู้เล่นหญิงเหล่านั้นก็เบะปาก เดินไปเล่นที่อื่น

มาร์แชลเห็นแบบนั้นก็พูดพลางหัวเราะ “ผู้หญิงในหมู่คนต่างถิ่นอย่างพวกนายนี่ กระตือรือร้นจริงๆ”

“ถ้าชอบก็ไปจีบสิ” มู่เฉินพูด

“ไม่เอาดีกว่า”

มาร์แชลส่ายหัว

“ไม่รู้ทำไม ในหมู่พวกนายมีบางคนที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยฉลาด ครั้งที่แล้วฉันไปเดินเล่นในเมือง เห็นคนต่างถิ่นสองสามคนกล้าไปแซวมหาปุโรหิตหญิงในวิหาร พวกเขานี่กล้าจริงๆ”

“แต่นายไม่เหมือนกัน นายเป็นคนดี”

มาร์แชลชมมู่เฉิน

“ขอบคุณ คุณก็ไม่เลวเหมือนกัน”

มาร์แชลหัวเราะ “ฮ่าๆ แน่นอนอยู่แล้ว”

มู่เฉินอัญเชิญสิงโตเพลิงดำออกมา

มาร์แชลผ่านโลกมามาก จำได้ทันทีว่านี่เป็นสัตว์ขี่เฉพาะของเมืองสิงโตดำ

“ไม่นึกเลยว่านายจะเป็นคนเมืองสิงโตดำ ฉันนึกว่านายเป็นคนเมืองแห่งเปลวเพลิงซะอีก มาไกลถึงเมืองแห่งเปลวเพลิงเพื่อหาเลี้ยงชีพ นายก็ลำบากเหมือนกันนะ”

มาร์แชลถอนหายใจ

“ก็เรื่อยๆ” มู่เฉินตอบไปอย่างขอไปที

มาร์แชลก็อัญเชิญสัตว์ขี่ของเขาออกมาเช่นกัน

เป็นหมาป่าเงามืดระดับทองแดง

ทั้งสองขี่สัตว์ขี่ ผ่านถนนในหมู่บ้านมือใหม่ ออกจากหมู่บ้านมือใหม่ มุ่งหน้าไปยังเมืองแห่งราตรี

ความเร็วของหมาป่าเงามืดไม่เลว พอๆกับสิงโตเพลิงดำ

ยิ่งไปกว่านั้น ในสภาพแวดล้อมที่มืดมิด หมาป่าเงามืดสามารถล่องหนได้ เป็นสัตว์ขี่ที่เหมาะกับโจรมาก

หมู่บ้านป่าลึกอยู่ตรงชายป่า

ส่วนเมืองแห่งราตรี อยู่ในป่าลึก

ถ้าอยากไปเมืองแห่งราตรี ต้องผ่านป่าทึบ

สาเหตุที่สร้างเมืองแห่งราตรีไว้ในที่ลับตาคนแบบนี้ ก็เพราะสมาคมโจรมีชื่อเสียงไม่ดี มีศัตรูเยอะ

ที่ไม่มีจุดวาร์ป ก็เพราะเหตุผลนี้

ก็ช่วยไม่ได้ อาชีพโจรถูกคนเกลียด

คอยงัดแงะบ้านคนทุกวัน

มาร์แชลออกไปทำงานทุกคืน นายคิดว่างานของเขาคืออะไร?

ชาติที่แล้ว มู่เฉินเช่าบ้านอยู่ในสลัมในเมืองแห่งพระคุณ

ในห้องมีแค่ลังสองสามใบ เอาไว้เก็บวัสดุและอุปกรณ์ที่ไม่สำคัญ

ค่าเช่าธนาคารและโกดังแพงเกินไป

เช่าบ้านยังถูกกว่า ลังสองสามใบก็ไม่ได้แพงอะไร

ตอนนั้นมู่เฉินคิดว่าตัวเองได้เปรียบ แต่ปรากฏว่า คืนนั้นมีโจรแอบเข้ามา ขโมยวัสดุและอุปกรณ์ที่มู่เฉินเก็บไว้ไป

ถึงจะไม่ได้มีค่าอะไรมาก

แต่มันก็เป็นสิ่งที่มู่เฉินอุตส่าห์สะสมมา

เรื่องนี้ทำให้มู่เฉินโมโหอยู่นาน

ระหว่างเดินทาง มู่เฉินได้รับข้อความส่วนตัวจากซ่งเจีย

เธอถามว่าคืนนี้อยากกินอะไร

มู่เฉินตอบว่า “คืนนี้ฉันคงจะออกเกมช้า เธอกินก่อนเลย ไม่ต้องรอฉัน”

ไม่นาน ซ่งเจียก็ตอบกลับมา

“อืมๆ โอเค”

ปิดข้อความส่วนตัว มู่เฉินถามมาร์แชลที่อยู่ข้างหน้า “อีกนานไหมกว่าจะถึง?”

“อีกไม่นาน อีกครึ่งชั่วโมง”

มาร์แชลหันกลับมาตอบ

มู่เฉินตั้งใจบังคับสัตว์ขี่ ไม่มีถนนไปเมืองแห่งราตรี

มู่เฉินทำได้แค่ตามมาร์แชลไป

การเดินทางในป่าลำบากมาก พื้นไม่เรียบ มีกิ่งไม้และก้อนหินขวางทางเป็นระยะ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

มู่เฉินเห็นแสงไฟริบหรี่อยู่ข้างหน้า

“เมืองแห่งราตรี ถึงเมืองแห่งราตรีแล้ว!”

มาร์แชลที่เดินนำอยู่ชะลอความเร็วลง

เขาหันกลับมาบอกว่า “ถึงแล้ว ข้างหน้านั่นคือเมืองแห่งราตรี เดี๋ยวจะมีคนของสมาคมโจรมาถาม นายก็บอกว่าเป็นเพื่อนฉัน มาด้วยกัน อย่าบอกว่ามาตามหาภรรยาของพอลเด็ดขาด”

“ทำไมล่ะ?”

“เอ่อ อธิบายตอนนี้ไม่ทัน ไว้เข้าเมืองแล้วฉันจะอธิบายให้ฟัง”

มาร์แชลพูดจบ ไม่นาน

ก็มีร่างคนปราดเปรียวปรากฏตัวขึ้นข้างหน้า

เขาสวมชุดเกราะหนังสีดำ มีกริชและหน้าไม้ อุปกรณ์ครบมือ ดูก็รู้ว่าเป็นโจร

มาร์แชลหยุด

มู่เฉินก็หยุดตาม

“รักษาการประธานสั่งว่า ห้ามคนนอกเข้าเมืองแห่งราตรี” ร่างคนปราดเปรียวนั้นพูด

“สหาย ช่วยหน่อย เขาเป็นเพื่อนฉัน มาด้วยกัน” มาร์แชลพูดด้วยรอยยิ้ม

“งั้นก็เข้าไปสิ”

“ขอบใจ”

มู่เฉินงง

นี่มันง่ายไปหรือเปล่า

ปล่อยผ่านง่ายๆแบบนี้เลย?

มีกฎห้ามนี้ไว้ ก็เหมือนไม่มี

มาร์แชลกับมู่เฉินขี่สัตว์ขี่ มุ่งหน้าไปยังเมืองแห่งราตรี

กลางป่ามีพื้นที่โล่งและทะเลสาบขนาดใหญ่

เมืองแห่งราตรีอยู่ริมทะเลสาบ ขนาดไม่ใหญ่ มีประชากรประมาณร้อยกว่าคน

ระหว่างทาง มาร์แชลอธิบายกับมู่เฉิน

“ทำงานให้สมาคม ได้เงินไม่เยอะ จะไปเสี่ยงทำไม หลอกๆไปก็ได้ ยังไงพอประธานคนใหม่ขึ้น กฎห้ามนี้ก็คงถูกยกเลิก”

“ว่าแต่ รักษาการประธานที่เมื่อกี้พูดถึงคือใคร?”

“วิคเตอร์ คมมีดเงา!”

มาร์แชลพูด “ศิษย์เอกของอดีตประธาน เก่งมาก เป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งไม่กี่คนของสมาคมโจรเรา!”

“เป็นเขาเหรอ!”

มู่เฉินคิดในใจ

ชาติที่แล้ว ฉันเคยได้ยินว่า วิคเตอร์คนนี้เหมือนจะทำเรื่องเลวร้ายอะไรบางอย่าง โดนทั้งศาสนจักรและสมาคมโจรตามล่า!

มู่เฉินถามต่อ “วิคเตอร์ได้เป็นรักษาการประธานตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“สามปีก่อน หลังจากอดีตประธานหายตัวไป เขาก็ได้เป็นรักษาการประธาน”

มู่เฉินพยักหน้าครุ่นคิด

ระหว่างที่คุยกัน

ทั้งสองก็มาถึงเมืองแห่งราตรีแล้ว

ที่นี่เป็นเมืองเล็กๆที่เงียบสงบ ไม่มีไฟถนน แทบไม่มีคนเดินถนน

มีแค่โจรขี้เมาสองสามคนที่เดินโซเซผ่านไปมาเป็นครั้งคราว