(ฟรี) บทที่ 80 พ่อค้า (ฟรี)

บทที่ 80 พ่อค้า

มู่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตัดสินใจออกไปพบเฉินจงสือ

เฉินจงสือพยายามจะพบเขาหลายครั้ง แน่นอนว่าต้องมีจุดประสงค์อื่น

มู่เฉินลุกจากเตียง เดินเร็วๆไปที่ประตู

เขาเปิดประตูห้องเช่า เห็นเฉินจงสืออายุหกสิบกว่าปี ยืนอยู่หน้าประตูบ้านเขา  ดูสง่าผ่าเผยเหมือนต้นสน

ตอนกลางวัน หลังจากหลานสาวได้รับบาดเจ็บ

เฉินจงสือก็เหมือนคนแก่ทั่วไป ตกใจ ทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้จะทำยังไง อ่อนแอไร้เรี่ยวแรง

แต่ตอนนี้ สายตาของเฉินจงสือกลับดูมุ่งมั่น ท่าทางสง่าผ่าเผย

ดูเหมือนว่าเขาจะดูมีชีวิตชีวามากกว่าคนหนุ่มสาวเสียอีก

คืนนี้ เฉินจงสือที่มู่เฉินเห็น คือเฉินจงสือที่แท้จริง

ประธานบริษัทเฉินซื่อ ผู้นำตระกูลเฉิน บุคคลสำคัญของเมืองจินหนาน!

ข้างนอกมีแค่เฉินจงสือคนเดียว

แต่มู่เฉินรู้สึกได้ว่ามีคนมารวมตัวกันอยู่ที่ชั้นล่างของบ้านเขา ไม่น้อยกว่ายี่สิบคน น่าจะเป็นบอดี้การ์ดของเฉินจงสือ

หลังจากเห็นมู่เฉินแล้ว เฉินจงสือก็ไม่พูดมาก หยิบบัตรธนาคารที่เตรียมไว้จากในกระเป๋า แล้วส่งให้มู่เฉินโดยไม่พูดอะไร

“ในบัตรมีสิบล้าน เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ  หวังว่าเธอจะไม่ปฏิเสธ”

มู่เฉินไม่ได้รับ

เขามองเฉินจงสือ แล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “มากเกินไป ผมไม่รับ”

“แล้วเธอต้องการเท่าไหร่?” เฉินจงสือถาม

“สามสี่แสนก็พอแล้ว ผมรักษาขาหักของหลานสาวคุณ ทำให้หลานสาวคุณไม่พิการ ราคานี้สมเหตุสมผลแล้ว”

เฉินจงสือยิ้มแล้วพูดว่า “นั่นมันในเงื่อนไขของคนธรรมดาทั่วไป  ฉันรักหลานสาวฉันมาก เธอเป็นคนที่ฉันรักที่สุดในโลกนี้  รับไปเถอะ สิบล้านนี้คุ้มค่า! หลานสาวฉันมีค่าขนาดนี้!”

มู่เฉินพูดอย่างใจเย็นว่า “ในสายตาผม หลานสาวคุณก็เหมือนคนอื่นๆ ทั่วไป”

เฉินจงสือหน้าเสียไปครู่หนึ่ง แต่ก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

ยังคงพูดคุยกับมู่เฉินอย่างอารมณ์ดีว่า “เธอช่างแตกต่างจริงๆ มองเงินทองและชื่อเสียงเป็นเหมือนขยะ  เป็นสุภาพบุรุษจริงๆ”

“ไม่ไหรอก ผมทั้งโลภและหื่น” มู่เฉินพูด

เฉินจงสือชมเชยอีกครั้งว่า “เธอช่างเป็นคนตรงไปตรงมามาก”

มู่เฉินพูดเสียงทุ้มว่า “เราเลิกพูดอ้อมค้อมกันเถอะ คืนนี้คุณมาหาผม ไม่ใช่แค่จะมาขอบคุณที่ผมรักษาขาหักของหลานสาวคุณใช่ไหม”

เฉินจงสือเลิกคิ้ว แล้วพูดว่า “ฟังจากที่เธอพูด ดูเหมือนว่าเธอจะคิดว่าฉันมาหาเธอด้วยจุดประสงค์อื่นใช่ไหม”

มู่เฉินมองตรงไปที่ดวงตาของเฉินจงสือ แล้วพูดว่า “คุณต้องการวิธีที่ผมรักษาหลานสาวคุณใช่ไหม”

มู่เฉินพูดถูกเป้า

เฉินจงสือเป็นคนเก๋าเกมจริงๆ ถึงจะถูกมู่เฉินรู้ทัน แต่ก็ยังคงสีหน้าปกติ ตอบอย่างคล่องแคล่วว่า “ที่นี่ไม่ใช่ที่คุย  เข้าไปคุยในบ้านเธอได้ไหม?”

มู่เฉินพยักหน้า

เฉินจงสือเข้าไปในบ้าน ไม่ได้รังเกียจว่าในบ้านจะคับแคบ

เขานั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น

ซ่งเจียชงชาให้เขาอย่างเรียบร้อย แล้วก็เข้าไปในห้องนอน ปิดประตู ไม่รบกวนมู่เฉินคุยธุระกับเฉินจงสือ

หลังจากซ่งเจียออกไปแล้ว เฉินจงสือก็มองมู่เฉิน แล้วชมเชยว่า “เป็นเด็กดีจริงๆ เด็กคนนี้เป็นน้องสาวเธอเหรอ?”

มู่เฉินพูดอย่างเย็นชาว่า “คุณสืบประวัติผมมาแล้วไม่ใช่เหรอ  ในบ้านผมมีกี่คน คุณก็รู้ดี เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว”

ในชาติที่แล้ว

มู่เฉินเคยเจอคนใหญ่คนโตแบบเฉินจงสือหลายคน

เขารู้วิธีการของพวกเขาดี

เฉินจงสือยิ้มแห้งๆ

เมื่อเช้านี้ ตอนที่เขาให้ลูกน้องไปตามหามู่เฉิน

เขาก็ให้ลูกน้องสืบประวัติและเบื้องหลังของมู่เฉินด้วย

ด้วยฐานะและตำแหน่งของเขา ไม่มีทางที่จะไปพบคนแปลกหน้าที่มาที่ไปไม่ชัดเจน แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตหลานสาวก็ตาม

เล่ห์เหลี่ยมและวิธีการของมู่เฉินไม่ได้ดูอ่อนหัดเหมือนหน้าตาของเขา

ต้องระมัดระวังเขาให้มาก อย่าประมาท

เฉินจงสือยืดตัวตรง แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “วิธีที่เธอรักษาหลานสาวฉันวันนี้ ไม่ใช่วิธีการทางการแพทย์ทั่วไปใช่ไหม”

“ใช่”

มู่เฉินยอมรับตรงๆ

ในเมื่อเขากล้าใช้เวทย์รักษาระดับรองรักษาเด็กผู้หญิงคนนั้นเมื่อเช้านี้  ตอนนี้เขาก็ไม่กลัวที่จะถูกคนอื่นรู้

ถึงจะถูกคนอื่นรู้ก็ไม่เป็นไร ยังไงก็ไม่มีใครเชื่ออยู่แล้ว

เฉินจงสือค่อนข้างประหลาดใจ เขาไม่คิดว่ามู่เฉินจะยอมรับง่ายๆ แบบนี้

เมื่อเช้านี้ มู่เฉินรักษาขาหักของหลานสาวเฉินจงสือ ถ้าคิดดูดีๆ ก็จะพบความผิดปกติ

อาการบาดเจ็บที่ขาของหลานสาวเฉินจงสือรุนแรงมาก เห็นได้ชัดเจนว่ากระดูกหน้าแข้งหัก

แม้จะไปโรงพยาบาล หมอศัลยกรรมกระดูกที่เก่งที่สุดก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะรักษาอาการบาดเจ็บที่รุนแรงขนาดนี้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่มู่เฉินแค่แตะเบาๆ ที่แผล

ก็รักษาอาการบาดเจ็บที่รุนแรงขนาดนี้ได้อย่างง่ายดาย  วิธีที่เขาใช้ต้องไม่ใช่วิธีการทางการแพทย์ทั่วไปแน่ๆ

อาการบาดเจ็บที่รุนแรงขนาดนี้ยังรักษาได้  งั้นก็หมายความว่า...อาการบาดเจ็บที่รุนแรงกว่านี้เขาก็รักษาได้?

ในฐานะพ่อค้าที่ดี การหาเงินต้องมาก่อนเสมอ

ความสามารถที่มู่เฉินแสดงออกมา เป็นเครื่องมือทำเงินที่ดี

ด้วยเหตุนี้ เฉินจงสือจึงจัดงานเลี้ยงเพื่อมู่เฉินโดยเฉพาะ ส่งคนไปเชิญมู่เฉินเข้าร่วม  และคืนนี้ยังมาหาเขาถึงบ้าน  พร้อมกับควักเงินสิบล้านเพื่อซื้อใจ

หลังจากได้รับคำตอบที่แน่ชัดแล้ว

ลมหายใจของเฉินจงสือก็เร็วขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดว่า “ในเมื่อไม่ใช่วิธีการทางการแพทย์ แล้วมันคืออะไร?  วิชาเซียน, วิชาดาบ หรือเวทมนตร์?”

มู่เฉินพูดอย่างจริงจังว่า “เป็นทักษะในเกม”

สีหน้าของเฉินจงสือเปลี่ยนไป ไม่พอใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยังฝืนยิ้ม แล้วพูดว่า “มู่เฉิน เธอนี่ตลกจริงๆ”

มู่เฉินยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้อธิบายอะไร

เขารู้ว่า ต่อให้เขาอธิบาย เฉินจงสือก็คงไม่เชื่อ

“มู่เฉิน ถ้าเธอสอนความสามารถนี้ให้ฉัน เธอจะเอาเงินเท่าไหร่ก็ได้”

“ล้านล้านหยวน เป็นไง”

เฉินจงสือยิ้มแห้งๆ ไม่พูดอะไร

มูลค่าบริษัทเฉินซื่อมีหลายหมื่นล้าน  ถึงจะขายบริษัทเฉินซื่อทั้งหมด ก็ยังไม่ถึงล้านล้านหยวน

ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินจงสือพูดอีกครั้งว่า “คุณมู่เฉิน จริงๆ แล้วเราสามารถร่วมมือกันได้ ฉันมีคอนเนคชั่นและทรัพยากร คุณมีเทคนิค  แบ่งผลกำไรคนละครึ่ง เป็นไง”

มู่เฉินส่ายหน้า  มันยุ่งยากเกินไป

เขาลุกขึ้นยืน มองลงไปที่เฉินจงสือ แล้วพูดว่า “ดึกมากแล้ว คุณปู่ คุณควรกลับบ้านไปนอนได้แล้ว”

เมื่อเจอกับคำไล่ของมู่เฉิน

เฉินจงสือลุกขึ้นจากโซฟาอย่างช้าๆ  ดวงตาที่ขุ่นมัวของเขามองไปที่ดวงตาที่ล้ำลึกของมู่เฉิน แล้วพูดเบาๆ ว่า “มู่เฉิน เราแลกเบอร์ติดต่อกันได้ไหม  ขอแค่นี้ เธอคงไม่ปฏิเสธนะ”

มู่เฉินครุ่นคิด แล้วพูดว่า “แน่นอนว่าไม่”

หลังจากแลกเบอร์ติดต่อกันแล้ว

เฉินจงสือก็ลากลับ “งั้นฉันขอตัวก่อน ไว้เจอกันใหม่”

พูดจบ เฉินจงสือก็เดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับ

หลังจากเขาไปแล้ว มู่เฉินก็ปิดประตู ตอนนั้น ซ่งเจียที่อยู่ในห้องนอนก็เดินออกมา

เธอไม่ได้ถามอะไร มู่เฉินก็ไม่ได้พูดอะไร