บทที่ 141 โคโจ คานาเอะ ปรากฏตัวและพาอุบุยาชิกิ คางายะไป

บทที่ 141 โคโจ คานาเอะ ปรากฏตัวและพาอุบุยาชิกิ คางายะไป

เหล่าเสาหลักไม่รู้หรอกว่าดอกฮิกังบานะสีน้ำเงินคืออะไร แต่พวกเขาเข้าใจความหมายของอุบุยาชิกิ คางายะดี

การตามเท็ตสึยะไปพบกับคิบุทสึจิ มุซัน ก็แทบจะเหมือนกับการเอาชีวิตไปทิ้ง!

อุบุยาชิกิ คางายะต้องการเสียสละตัวเองเพื่อให้พวกเขามีชีวิตรอด!

“ไม่ได้นะครับ นายท่าน!”

“เท็ตสึยะ ถ้าแกกล้าแตะต้องนายท่านแม้แต่ปลายเล็บล่ะก็ ต่อให้เป็นผีพวกเราก็ไม่มีวันยกโทษให้แกแน่!”

“พวกเรายังสู้ไหวนะ!”

…

เหล่าเสาหลักคำรามด้วยความโกรธแค้นอย่างสุดขีด

ในเวลานี้ ฮิเมจิมะ เกียวเม, ชินาสึงาวะ ซาเนมิ, โทมิโอกะ กิยู และคนอื่นๆ ละทิ้งความเจ็บปวดจากบาดแผลของตัวเองโดยสิ้นเชิง และพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืน

พวกเขาเคารพรักอุบุยาชิกิ คางายะราวกับเป็นพ่อแท้ๆ และไม่อาจทนดูเขาก้าวเดินไปสู่ความตายได้

“หยุดนะ!”

อุบุยาชิกิ คางายะจะปล่อยให้พวกเขามาทำแผนการพังได้อย่างไร? ในตอนนี้ เขาได้แสดงอำนาจในฐานะผู้นำออกมาและตะโกนสั่ง “ชีวิตของชั้นมันเล็กน้อย เหล่านักดาบต่างหากที่เป็นรากฐานของกองพิฆาตอสูร!”

ฮิเมจิมะ เกียวเมและคนอื่นๆ ชะงักงัน ไม่เคยเห็นอุบุยาชิกิ คางายะจริงจังขนาดนี้มาก่อน ในความทรงจำของพวกเขา อุบุยาชิกิ คางายะมักจะมีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าเสมอ และน้ำเสียงอันอ่อนโยนของเขาก็ทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่นใจ

การเปลี่ยนแปลงของอุบุยาชิกิ คางายะ ยังบ่งบอกถึงความเลวร้ายของสถานการณ์ในตอนนี้ด้วย

ชะตากรรมของกองพิฆาตอสูรทั้งหมดขึ้นอยู่กับอารมณ์ของเท็ตสึยะแต่เพียงผู้เดียว!

การถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก?

หรือการเสียสละคนเพียงคนเดียวเพื่อรักษากองกำลังที่มีชีวิตเอาไว้?

จากนั้น น้ำเสียงของอุบุยาชิกิ คางายะก็อ่อนลง “นี่คือคำสั่งสุดท้ายของชั้น เด็กๆ ของชั้น จงเชื่อฟังคำสั่งนี้ซะเถอะ”

ฮิเมจิมะ เกียวเมและคนอื่นๆ ทรุดฮวบลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง การฝืนลุกขึ้นมายืนมันจะมีประโยชน์อะไร?

พวกเขาจะเอาชนะเท็ตสึยะได้งั้นเหรอ?

ใบหน้าของพวกเขาบิดเบี้ยว ความโศกเศร้าและความเจ็บปวดอันมหาศาลราวกับกลายเป็นหอกที่ทิ่มแทงทะลุหัวใจของพวกเขา

อุบุยาชิกิ คางายะเอ่ยถาม “เท็ตสึยะ ว่ายังไงล่ะ?”

เมื่อต้องเผชิญกับทางเลือกสองทางที่อุบุยาชิกิ คางายะเสนอ เท็ตสึยะก็แสร้งทำเป็นครุ่นคิด

อุบุยาชิกิ คางายะพึ่งพาได้มากกว่าที่เขาคิดไว้มาก เดิมทีเขาวางแผนที่จะแกล้งถ่วงเวลาไปจนกว่าดวงอาทิตย์ใกล้จะขึ้น แล้วค่อยแสร้งทำเป็นจำใจต้องลักพาตัวอุบุยาชิกิ คางายะไป

ระเบิดที่เตรียมไว้สำหรับคิบุทสึจิ มุซัน กลับกลายเป็นเขาที่ได้ลิ้มรสชาติมันก่อนซะอย่างนั้น

เท็ตสึยะยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ทางหนึ่งคือพังพินาศกันไปทั้งคู่ ส่วนอีกทางคือวิน-วิน ชั้นไม่มีทางเลือกเลยนี่นา อุบุยาชิกิ คางายะ คุณทำสำเร็จแล้วล่ะ”

พูดจบ เท็ตสึยะก็เก็บดาบนิชิรินเข้าฝัก

ครืนนน!

รูปปั้นน้ำแข็งขนาดยักษ์ที่อยู่ด้านหลังเขาพังทลายลงมาเสียงดังสนั่น กลายเป็นหมอกน้ำแข็งและสลายตัวไป

บรรยากาศอันหนาวเหน็บในลานบ้านจางหายไปในทันที

ดวงตาสีแดงฉานของเท็ตสึยะกวาดมองฮิเมจิมะ เกียวเมและคนอื่นๆ “ยินดีด้วยนะ ที่รอดชีวิตมาได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของฮิเมจิมะ เกียวเมและคนอื่นๆ ก็บิดเบี้ยว ความรู้สึกไม่ยินยอมและโกรธแค้นอัดแน่นอยู่ทุกอณูของหัวใจ นี่คือวันที่น่าอัปยศอดสูที่สุดสำหรับกองพิฆาตอสูร

พวกเขาต้องแลกชีวิตของนายท่าน เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด

อุบุยาชิกิ คางายะขยับตัว ก้าวเดินอย่างมั่นคง ตรงไปยังเท็ตสึยะโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ก้าวเดินของเขาเชื่องช้า ใบหน้าท่อนบนของเขาเสียโฉม และแม้อุบุยาชิกิ คางายะจะตาบอด แต่ดูเหมือนจะมีบางสิ่งบางอย่างคอยนำทางเขาในขณะที่ก้าวเดินไปข้างหน้า

ฮิเมจิมะ เกียวเมและคนอื่นๆ ก้มหน้าลงอย่างเจ็บปวด หัวใจของพวกเขาแตกสลาย ราวกับกำลังจะถูกบดขยี้

ร่างของอุบุยาชิกิ คางายะเดินผ่านอุซุย เท็นเง็น, โทคิโท มุอิจิโร่, ฮิเมจิมะ เกียวเม, โทมิโอกะ กิยู, ชินาสึงาวะ ซาเนมิ, อิกุโระ โอบาไน และคนอื่นๆ ตามลำดับ

ไม่ว่าเขาจะเดินผ่านใคร ทุกคนก็รู้สึกราวกับถูกจับตามอง และความเจ็บปวดในใจของพวกเขาก็ได้รับการเยียวยา

อุบุยาชิกิ คางายะต้องการจดจำพวกเขาไว้ และในขณะเดียวกัน เขาก็กำลังให้กำลังใจพวกเขาว่าการต่อสู้ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้

สักวันหนึ่ง พวกเขาจะต้องสามารถสังหารคิบุทสึจิ มุซันได้อย่างแน่นอน

เมื่อมาหยุดอยู่ตรงหน้าเท็ตสึยะ อุบุยาชิกิ คางายะก็แย้มยิ้ม “ไปกันเถอะ เท็ตสึยะ!”

ใบหน้าของอุบุยาชิกิ คางายะมีเพียงรอยยิ้มที่อ่อนโยน ไร้ซึ่งความหวาดกลัวต่อความตายใดๆ ทั้งสิ้น

ตระกูลอุบุยาชิกิ ซึ่งได้รับผลกระทบจากคิบุทสึจิ มุซัน แทบจะไม่มีใครมีชีวิตอยู่รอดจนถึงอายุสามสิบ ร่างกายที่อ่อนแอของเขาไม่ใช่โรคภัยไข้เจ็บ หากแต่เป็นคำสาปมากกว่า

หากเขาสามารถใช้ร่างกายที่ใกล้ตายนี้ทำอะไรเพื่อทุกคนได้บ้าง อุบุยาชิกิ คางายะก็จะไม่ลังเลเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับเรื่องที่สำคัญขนาดนี้

“อืม!” เท็ตสึยะพยักหน้า

อุบุยาชิกิ คางายะไม่ได้ถูกพันธนาการใดๆ เขาดูเหมือนจะเต็มใจเดินตามเท็ตสึยะไปทางประตูใหญ่

ในตอนนั้นเอง เงาร่างที่บางเบาราวกับผีเสื้อก็พุ่งตัวมาข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ลอบโจมตีเท็ตสึยะจากด้านหลัง

ระบำเหล็กใน: ตรีมธุรส!

โคโจ ชิโนบุกัดฟันกรอด ใช้ดาบนิชิรินพุ่งแทงเท็ตสึยะอย่างไม่ให้ตั้งตัว

เท็ตสึยะหันหน้าไปมองเล็กน้อย ผีเสื้อตัวน้อยที่บอบบางนี้ยังขยับตัวได้อยู่อีกเหรอเนี่ย

รังสีดาบอันแหลมคมชี้ตรงไปที่คอของเท็ตสึยะ แต่เท็ตสึยะก็ไม่ได้ขยับเขยื้อน เพียงแค่มองดูอย่างเงียบๆ เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคนอื่น

แคร้ง!

ในขณะที่ดาบนิชิรินของโคโจ ชิโนบุกำลังจะโจมตีโดน เงาร่างอันสง่างามก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเท็ตสึยะ ร่ายรำราวกับผีเสื้อ กวัดแกว่งดาบเพื่อสกัดกั้นโคโจ ชิโนบุ

ดาบร่ายรำอย่างพลิ้วไหว วิถีของมันคลี่คลายออกราวกับกลีบดอกไม้ที่เบ่งบาน คอยปกป้องเท็ตสึยะเอาไว้

ดาบทั้งสองเล่มเสียดสีกันจนเกิดประกายไฟเล็กๆ ที่สว่างไสว

พละกำลังข้อมือของโคโจ ชิโนบุนั้นด้อยกว่าผู้มาใหม่อย่างเห็นได้ชัด

ฝ่ายหลังออกแรงกดลงมา และโคโจ ชิโนบุก็รู้สึกถึงพลังที่ไม่อาจต้านทานได้แผ่ซ่านมาจากดาบของคู่ต่อสู้ บังคับให้เธอต้องถอยร่นอย่างต่อเนื่อง

แต่เมื่อเทียบกับพละกำลังข้อมืออันทรงพลังของคู่ต่อสู้ ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นกลับเป็นสิ่งที่ทำให้โคโจ ชิโนบุตกตะลึงยิ่งกว่า

ร่างสูงโปร่ง ผมสีดำยาวสลวยทิ้งตัวลงมาราวกับน้ำตก ใบหน้าอันงดงามของโคโจ คานาเอะเผยให้เห็นรอยยิ้มที่แสนหวานและน่ารัก “ชิโนบุ ไม่เจอกันนานเลยนะ”

“พี่คะ?”

โคโจ ชิโนบุพึมพำ รู้สึกแตกต่างจากครั้งล่าสุดที่คฤหาสน์ผีเสื้อโดยสิ้นเชิง รอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่ก็แฝงไปด้วยความซุกซนเล็กน้อยนั้น ทำให้หัวใจของเธอสงบลงในทันที

เหมือนกับช่วงเวลาอันอบอุ่นในอดีตที่พวกเธอเคยใช้ร่วมกัน

“เสาหลักบุปผา โคโจ คานาเอะ!”

ฮิเมจิมะ เกียวเม, ชินาสึงาวะ ซาเนมิ และคนอื่นๆ ยืดตัวตรง แตกต่างจากเท็ตสึยะที่เป็นผู้แฝงตัว โคโจ คานาเอะคือเสาหลักตัวจริงที่ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นอสูร

และตัวการของเรื่องทั้งหมดนี้ก็ยังคงเป็นเท็ตสึยะ!

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนกัดฟันกรอด ความแค้นใหม่และเก่าผสมปนเปกันจนเต็มหัวไปหมด

สายตาอันอ่อนโยนของโคโจ คานาเอะกวาดมองดูอดีตสหายร่วมรบ และในที่สุดก็มาหยุดอยู่ที่โคโจ ชิโนบุ เธอพูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดเล็กน้อย “ชิโนบุ พี่ขอโทษสำหรับเรื่องคราวก่อนนะ แต่มันผ่านไปแล้วล่ะ พี่จะไม่ทำร้ายมนุษย์เด็ดขาด”

ใบหน้าเล็กๆ ของโคโจ ชิโนบุแข็งค้าง เธอรู้สึกได้ว่ามันแตกต่างออกไปจริงๆ มันเหมือนมาก เหมือนกับพี่สาวของเธอไม่มีผิด

แต่!

โคโจ ชิโนบุเอ่ยเสียงเย็น “ชั้นจะไม่ยอมถูกพวกอสูรหลอกอีกแล้ว!”

เมื่อมีเท็ตสึยะเป็นตัวอย่าง พวกเขาจะกล้าเชื่อคำพูดของอสูรได้อย่างไร? พวกเขาถึงขั้นสงสัยในความจริงของเครื่องหมายวรรคตอนแต่ละตัวด้วยซ้ำ!

สีหน้าของโคโจ คานาเอะดูหนักใจ ดูเหมือนว่าเท็ตสึยะจะหลอกลวงพวกเขาอย่างโหดร้ายเกินไปจริงๆ

“ช่วยไม่ได้ล่ะนะ สักวันหนึ่ง เธอจะเข้าใจเอง” โคโจ คานาเอะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ซับซ้อน

เท็ตสึยะพูดขึ้น “ฝากทางนี้ด้วยนะ!”

“อืม!”

โคโจ คานาเอะค่อยๆ ยกดาบนิชิรินขึ้น ขวางน้องสาวและอดีตสหายร่วมรบของเธอเอาไว้

ร่างของเท็ตสึยะและอุบุยาชิกิ คางายะค่อยๆ ห่างออกไป และหายลับไปในป่าอันมืดมิด

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═