บทที่ 27 ความสงสัยของโคโจ ชิโนบุ

บทที่ 27 ความสงสัยของโคโจ ชิโนบุ

“อสูรมักจะปรากฏตัวเฉพาะในตอนกลางคืนเท่านั้นสินะ”

น้ำเสียงเรียบเฉยของทสึยุริ คานาโอะราวกับถังน้ำเย็นจัดที่ราดรดลงบนหัวของโคโจ ชิโนบุ

รูม่านตาของโคโจ ชิโนบุหดเล็กลง เมื่อคิดดูดีๆ แล้ว คัมบาระ เท็ตสึยะก็มาที่คฤหาสน์ผีเสื้อในตอนกลางคืนเพื่อศึกษาหาความรู้เท่านั้น ไม่เคยเห็นเขาในช่วงกลางวันเลย และก็ไม่เคยมีใครเห็นเขาอยู่ท่ามกลางแสงแดดเลยด้วยซ้ำ!

ทำไมเธอถึงไม่เคยสังเกตเห็นจุดนี้เลยนะ?

ด้วยคำแนะนำของโคโจ คานาเอะ พี่สาวของเธอ และผลงานอันยอดเยี่ยมของคัมบาระ เท็ตสึยะ รวมถึงท่าทางที่ดูไร้พิษสงและไม่เป็นอันตรายของเขา โคโจ ชิโนบุจึงลดการระแวดระวังลงโดยไม่รู้ตัว

ผู้ที่เกี่ยวข้องมักจะสับสน ในขณะที่ผู้ยืนดูอยู่รอบนอกมักจะมองเห็นทุกอย่างได้อย่างชัดเจน

คานาโอะไม่ได้ติดต่อกับคัมบาระ เท็ตสึยะมากนัก ทำให้เธอสามารถมองเห็นสิ่งต่างๆ ได้ชัดเจนขึ้นจากมุมมองของคนนอก

โคโจ ชิโนบุกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

คัมบาระ เท็ตสึยะไม่มีลักษณะของอสูร แต่ศิลปะอสูรโลหิตนั้นแปลกประหลาดและคาดเดาไม่ได้ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่อสูรจะปลอมตัวเป็นมนุษย์

ส่วนจดหมายแนะนำของพี่สาวเธอนั้น มันก็อาจจะไม่ได้เป็นของปลอมก็ได้

อย่างไรก็ตาม ก็เป็นไปได้ที่คัมบาระ เท็ตสึยะจะฆ่าคนที่พี่สาวเธอแนะนำ ขโมยจดหมายมา แล้วปลอมตัวเป็นคนคนนั้นเสียเอง

คำถามอันเฉียบขาดของคานาโอะช่วยให้โคโจ ชิโนบุหูตาสว่างขึ้น ราวกับว่าเธอได้พบช่องโหว่มากมาย ทำให้ทุกการกระทำของคัมบาระ เท็ตสึยะดูน่าสงสัยเป็นอย่างยิ่ง

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงการคาดเดาและข้อสันนิษฐานของเธอเท่านั้น

ยังไม่มีหลักฐานแน่ชัด

แต่ถ้าหากมันเป็นเรื่องจริง ปัญหาก็คงจะใหญ่หลวงนัก

“คานาโอะ ชั้นจะจัดการเรื่องนี้เอง เธอทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็แล้วกัน”

โคโจ ชิโนบุกล่าว ชั้นน้ำแข็งบางๆ ราวกับจะก่อตัวขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มอันงดงามของเธอ

นี่คือคำสั่ง และคานาโอะก็ยิ้มรับ

“รับทราบค่ะ อาจารย์”

“ฮึ่ม!”

โคโจ ชิโนบุสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเท้ายาวๆ และรีบกลับไปที่ห้องของเธอ

เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ในคฤหาสน์ผีเสื้อต่างมองดูโคโจ ชิโนบุที่รีบร้อนด้วยความประหลาดใจ เกิดอะไรขึ้นกันนะ?

เมื่อนั่งอยู่ในห้อง โคโจ ชิโนบุก็ก้มหน้าลงอย่างครุ่นคิด

การค้นพบที่ว่าคัมบาระ เท็ตสึยะอาจจะเป็นอสูรที่ปลอมตัวเป็นมนุษย์นั้น กดทับหัวใจของโคโจ ชิโนบุราวกับภูเขาลูกใหญ่ เธอไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจเรื่องอื่นเลย

นับตั้งแต่ที่โคโจ คานาเอะ พี่สาวของเธอเสียชีวิต โคโจ ชิโนบุก็เริ่มรักษารอยยิ้มให้เหมือนกับพี่สาวของเธอ แต่ในเวลานี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็ยากที่จะรักษาไว้ได้

“คัมบาระ เท็ตสึยะ นายอย่าเป็นอสูรเชียวนะ!”

โคโจ ชิโนบุแทบจะขบฟันแน่น เมื่อคิดว่าหากเธอปล่อยให้อสูรเข้ามาในคฤหาสน์ผีเสื้อได้ มันจะถือเป็นความอัปยศอย่างใหญ่หลวง!

“ถึงท่านฮิเมะจิมะ หลายวันผ่านไปแล้วนับตั้งแต่ที่เราต้องจากลากันอย่างเร่งรีบในงานศพของพี่สาวของชั้น...”

หลังจากพูดจบ โคโจ ชิโนบุก็หยิบกระดาษและปากกาออกมา เขียนจดหมายอย่างรวดเร็ว และยัดมันลงในกล่องจดหมายที่ขาของอีกากาสุกาอิ

“ไปเลย!”

อีกากาสุกาอิสยายปีกและบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หายลับไปในความมืดมิดยามราตรี

...

ชีวิตในคฤหาสน์ผีเสื้อนั้นอบอุ่นมาก แต่คัมบาระ เท็ตสึยะไม่เคยลืมตัวตนของเขาในฐานะอสูร

หลังจากออกจากคฤหาสน์ผีเสื้อ ขณะเดินไปตามเส้นทางที่เงียบสงบและรกร้าง ดวงตาของคัมบาระ เท็ตสึยะก็เปลี่ยนเป็นสีเลือด พร้อมกับลูกน้ำสีชาดสองหยดที่ปรากฏขึ้น ใช้ความสามารถในการมองเห็นอันทรงพลังเพื่อสังเกตสภาพแวดล้อมรอบตัวเขา

ทุกอย่างยังคงเป็นปกติดังเช่นเคย

คัมบาระ เท็ตสึยะกลับไปยังโรงเตี๊ยมที่เขาพักอยู่ด้วยความสบายใจ โดยใช้เวลาช่วงกลางวันหมกตัวอยู่แต่ข้างใน

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างเปล่าประโยชน์หรอก

ร่างกายอสูรของเขาไม่ต้องการการพักผ่อนมากนัก ดังนั้นเขาจึงใช้เวลานี้เพื่อทำความคุ้นเคยกับความสามารถของตนเอง

เนตรวงแหวนสองโทโมเอะ!

ศิลปะอสูรโลหิต: บงการวิญญาณ!

ศิลปะอสูรโลหิตของขันอสูรข้างแรมคามานุเอะ: การเปลี่ยนรูปลักษณ์ตามอำเภอใจ!

วิชาปราณขั้นพื้นฐาน!

...

ในบรรดาความสามารถทั้งหมดนี้ ศิลปะอสูรโลหิต: การเปลี่ยนรูปลักษณ์ตามอำเภอใจ ถือเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการพัฒนาความแข็งแกร่งของเขาในปัจจุบัน

บงการวิญญาณ: ผู้ควบคุม: คามานุเอะ!

คัมบาระ เท็ตสึยะดึงวิญญาณของคามานุเอะออกมาเพื่อทำงานพิเศษ ทำให้เขาเชี่ยวชาญศิลปะอสูรโลหิตทั้งหมดของคามานุเอะได้ในชั่วพริบตา

“ศิลปะอสูรโลหิต: การเปลี่ยนรูปลักษณ์ตามอำเภอใจ!”

คัมบาระ เท็ตสึยะพึมพำ มือขวาของเขาอ่อนนุ่มราวกับฟองน้ำ และในวินาทีต่อมา มันก็เปลี่ยนเป็นใบมีดอันแหลมคม ตัวใบมีดเป็นสีเงินเข้มและสว่างไสว ราวกับถูกตีขึ้นมาจากเหล็กกล้าชั้นดี แผ่ประกายอันตรายอันเย็นเยียบออกมา

หลังจากช่วงเวลาแห่งการทำความคุ้นเคยนี้ เขาก็เชี่ยวชาญศิลปะอสูรโลหิตนี้ไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

แขนของเขาสามารถเปลี่ยนเป็นดาบยาว ค้อน หรือแม้แต่โล่ ที่มีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับเหล็กกล้า

อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นเพียงศิลปะอสูรโลหิตของขันอสูรข้างแรมที่ 6 ซึ่งเป็นอสูรที่อ่อนแอที่สุดในบรรดาขันอสูรทั้งสิบสองเท่านั้น

เมื่อนำไปผสมผสานกับความสามารถอื่นๆ ของเขา คัมบาระ เท็ตสึยะคาดว่าความแข็งแกร่งของเขาน่าจะอยู่ระหว่างขันอสูรข้างแรมที่ 4 และขันอสูรข้างแรมที่ 3 ด้วยระบบอย่างศึกสับเปลี่ยนฝีมือ อสูรจะดิ้นรนเพื่อไต่เต้าให้สูงขึ้น ดังนั้นระดับพลังภายในขันอสูรทั้งสิบสองจึงเข้มงวดมาก

“อย่างที่คิดเลย ชั้นยังคงต้องเรียนรู้วิชาปราณ”

คัมบาระ เท็ตสึยะคิดในใจ เสาหลักที่เชี่ยวชาญวิชาปราณเพียงหนึ่งสายก็สามารถสังหารขันอสูรข้างแรมได้ในชั่วพริบตา หากเขาซึ่งเป็นอสูรได้เรียนรู้วิชาปราณ พลังของมันก็จะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นไปอีก

เป็นที่ทราบกันดีว่าอสูรที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาขันอสูรทั้งสิบสอง อย่างขันอสูรข้างขึ้นที่ 1 โคคุชิโบ ก็เป็นนักดาบปราณเช่นกัน

ในขณะที่คัมบาระ เท็ตสึยะกำลังทดลองศิลปะอสูรโลหิตของเขา เวลาล่วงเลยผ่านไป ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์สลับสับเปลี่ยน ยามราตรีก็มาเยือน

คัมบาระ เท็ตสึยะออกเดินทางไปยังคฤหาสน์ผีเสื้อ

ฝีเท้าของเขาไม่เร็วนัก จิตใจของเขากำลังครุ่นคิด

ครึ่งเดือนผ่านไป ข้ออ้างเรื่องการจัดเก็บสัมภาระข้างนอกในตอนกลางวันก็เริ่มฟังไม่ขึ้นแล้ว

โคโจ ชิโนบุคงเริ่มสงสัยแล้วล่ะมั้ง

คัมบาระ เท็ตสึยะตัดสินใจแล้ว อย่างมากที่สุดก็อีกสามวัน หากเขาไม่สามารถเข้าร่วมกองพิฆาตอสูรได้ เขาก็จะหนีไป

การทนรับบทลงโทษของระบบสุนัขยังดีกว่าการถูกกองพิฆาตอสูรฆ่าตาย

ใครอยากจะเข้าร่วมกองพิฆาตอสูรเฮงซวยนี่ก็ตามสบายเลย เขาจะไม่ยอมรับใช้พวกมันอีกต่อไปแล้ว!

เมื่อเดินผ่านถนนหลายสาย สิ่งปลูกสร้างของคฤหาสน์ผีเสื้อก็ปรากฏแก่สายตา และคัมบาระ เท็ตสึยะก็ผลักประตูเปิดออก

“คุณคัมบาระ สวัสดีตอนเย็นค่ะ!”

“คุณคัมบาระ สวัสดีตอนเย็นค่ะ!”

...

เจ้าหน้าที่ของคฤหาสน์ผีเสื้อยิ้มและทักทายคัมบาระ เท็ตสึยะ ไม่มีอะไรแตกต่างไปจากปกติ ซึ่งทำให้คัมบาระ เท็ตสึยะถอนหายใจด้วยความโล่งอก

แสงสีเลือดวาบขึ้นในดวงตาของเขา และเนตรวงแหวนก็จับจ้องทุกสีหน้าของเหล่าสาวๆ

สีหน้าเล็กๆ น้อยๆ นั้นไม่เคยโกหก

คนพวกนี้ไม่ได้เป็นนักแสดงรางวัลออสการ์กันทุกคนหรอก ดังนั้นคัมบาระ เท็ตสึยะจึงมั่นใจว่าเขายังคงปลอดภัยอยู่

คัมบาระ เท็ตสึยะเดินเข้าไปในเรือนด้านในและเริ่มกิจวัตรประจำวันของเขา: ตรวจห้องและตรวจดูอาการของคนไข้

หลังจากทำงานยุ่งเหยิงทั้งหมดเสร็จสิ้น มันก็ดึกมากแล้ว และเขาก็ได้รับประทานอาหารว่างมื้อดึกแสนอร่อยกับสาวๆ

วิธีการเติมพลังงานของคัมบาระ เท็ตสึยะนั้นแตกต่างจากอสูรตนอื่นๆ: อาหารธรรมดาหรือการกลืนกินวิญญาณ

ทั้งสองวิธีให้ปริมาณพลังงานที่แตกต่างกัน

คัมบาระ เท็ตสึยะคำนวณอย่างเจาะจงแล้วว่า ต้องใช้อาหารธรรมดาประมาณสามถึงสี่ร้อยชั่ง จึงจะเท่ากับพลังงานวิญญาณของคนธรรมดาเพียงคนเดียว แน่นอนว่าอสูรยังคงต้องการกินคน

เมื่อกลืนกินวิญญาณ พลังงานก็จะเติมเต็มไปทั่วทุกมุมร่างกาย และเซลล์นับไม่ถ้วนก็จะส่งเสียงโห่ร้องด้วยความยินดี ความรู้สึกนั้นเหมือนกับการเสพยา หากความมุ่งมั่นของคัมบาระ เท็ตสึยะอ่อนแอกว่านี้แม้เพียงนิดเดียว เขาคงจะถูกความสุขนี้กลืนกิน กลายเป็นอสูรที่ไล่ล่ามนุษย์อย่างบ้าคลั่ง และกลืนกินวิญญาณไปนานแล้ว

“คุณคัมบาระ พวกเราจะกลับไปพักผ่อนแล้วนะคะ”

ไม่มีผู้ป่วยรายใหม่เข้ามาในตอนกลางคืน หลังจากรับประทานอาหารจนอิ่ม สาวๆ ก็ทยอยกลับห้องพักไปพักผ่อนทีละคน

คัมบาระ เท็ตสึยะโยนข้าวปั้นก้อนสุดท้ายเข้าปาก ลุกขึ้นยืนและบิดขี้เกียจ เขาเองก็ต้องหาอะไรทำเหมือนกัน อสูรที่มัวแต่นอนในตอนกลางคืนคงถูกหัวเราะเยาะจนตายแน่ๆ

“คุณเท็ตสึยะ คุณเป็นอสูรใช่ไหมคะ?”

จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังคัมบาระ เท็ตสึยะ คอของเขาหันขวับไปอย่างแข็งทื่อ และรูม่านตาของเขาก็สะท้อนภาพใบหน้าเล็กๆ ที่น่ารักและกำลังยิ้มแย้ม: โคโจ ชิโนบุนั่นเอง

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═