บทที่ 14 ชิงเฟิงเทียนเซี่ย

บทที่ 14 ชิงเฟิงเทียนเซี่ย

เฟิงฮั่วเหลียนเฉิงมองดูแฟนสาวค่าพลังชีวิตหมดลง อุปกรณ์หลุดกระจายเต็มพื้น

“ฉันยอมรับ เมื่อกี้ฉันโอหังไปหน่อย แต่ถ้านายปล่อยฉันไป ฉันสาบาน ต่อไปจะไม่หาเรื่องนายอีก!”

เฟิงฮั่วเหลียนเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

มู่เฉินพูดอย่างเรียบเฉย “ต่อไปถ้าเจอคนของกิลด์เพลิงพิโรธในป่า ฉันจะฆ่าให้หมด! แกเข้าใจไหม?”

พูดจบ

มู่เฉินก็ขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง

เขาเสียเวลาไปเกือบครึ่งชั่วโมงเพราะเฟิงฮั่วเหลียนเฉิงและคนอื่นๆ

เวทย์กัดกร่อนหลายสายตกลงมา สังหารเฟิงฮั่วเหลียนเฉิงทันที

เฟิงฮั่วเหลียนเฉิงตาย อุปกรณ์และเหรียญทองหลุดกระจายเต็มพื้น

เหรียญทองสีทองอร่ามเต็มพื้น ดูน่าตื่นตาตื่นใจ

การปะทะกันระหว่างมู่เฉินกับเฟิงฮั่วเหลียนเฉิงและคนอื่นๆ ดึงดูดผู้เล่นจำนวนมากให้มายืนดู

เห็นเหรียญทองและอุปกรณ์เต็มพื้น

ผู้เล่นหลายคนแถวนั้น ต่างก็มีความโลภปรากฏในดวงตา

แต่เมื่อสายตาของพวกเขาสบตากับมู่เฉิน

ความโลภในดวงตาก็หายไปในทันที แทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างสุดซึ้ง

เหรียญทองและอุปกรณ์เต็มพื้น ไม่มีใครกล้าเก็บ

มู่เฉินค่อยๆเก็บของที่ดรอปไว้ทีละชิ้น

ในนั้นมีอุปกรณ์เหล็กดำสิบเจ็ดชิ้น อุปกรณ์ทองแดงสองชิ้น เหรียญทอง 28,000

อุปกรณ์และเหรียญทองส่วนใหญ่

ดรอปมาจากเฟิงฮั่วเหลียนเฉิง

เหรียญทองเกือบสองหมื่น คาดว่าเขาแลกมาจากตลาดมืด

ตลาดมืดที่มู่เฉินพูดถึง ไม่เหมือนในนิยาย ภาพยนตร์ที่ดูลึกลับ

แต่เป็นเว็บไซต์ซื้อขาย เพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน สำหรับซื้อขายเหรียญทอง อุปกรณ์ หินทักษะ ไอเท็ม ฯลฯ ในเกมแสงแห่งรุ่งอรุณโดยเฉพาะ

ไม่มีการกำกับดูแลจากทางการ

การซื้อขายขึ้นอยู่กับความน่าเชื่อถือของแต่ละคน

ดังนั้นผู้เล่นจึงนิยมเรียกว่าตลาดมืด

หลังจากเก็บของที่ดรอปเสร็จ มู่เฉินก็เดินต่อไปยังป่าสนธยา

ผู้เล่นที่ยืนดู หลีกทางให้เขาโดยอัตโนมัติ

ในบรรดาผู้เล่นที่ยืนดูเหล่านี้

มีสองคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์มู่เฉิน

สองคนนี้เป็นชายหนึ่งหญิง ID ของผู้ชายชื่อชิงเฟิงเทียนเซี่ย อาชีพแอปเพรนทิส เลเวล 5

ID ของผู้หญิงชื่อชิงสุ่ยเหมี่ยวเหมี่ยว เรนเจอร์เลเวล 5

ทั้งสองคนหน้าตาดี บุคลิกไม่ธรรมดา

ยืนอยู่ตรงนั้น แค่ดูจากบุคลิก ก็รู้ว่าทั้งสองคนไม่ใช่คนธรรมดา

ชิงเฟิงเทียนเซี่ยมองตามหลังมู่เฉินที่เดินจากไป พูดเบาๆว่า “เหมี่ยวเหมี่ยว เธอคิดว่าผู้เล่นที่ชื่อเฉินอ้ายคนนี้เป็นยังไง?”

ชิงสุ่ยเหมี่ยวเหมี่ยวพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ก็งั้นๆ”

ชิงเฟิงเทียนเซี่ยถามต่อด้วยความสนใจ “ทำไมล่ะ?”

“ไอ้หมอนี่ที่ชื่อเฉินอ้าย พลังก็ใช้ได้ ฉันเดาว่า พรสวรรค์ของเขาน่าจะระดับ B ขึ้นไป”

“แต่เขามีข้อบกพร่องร้ายแรง!”

“นั่นคือไม่รู้จักโลกกว้าง”

“พูดง่ายๆก็คือขาดประสบการณ์ ดูก็รู้ว่า เป็นเด็กที่ไม่เคยผ่านโลกมาก่อน”

“ถ้าเป็นฉัน ฉันจะไว้หน้าเฟิงฮั่วเหลียนเฉิง เปลี่ยนความบาดหมางกับกิลด์เพลิงพิโรธให้เป็นมิตรภาพ”

“ยังไงซะ มีมิตรย่อมดีกว่ามีศัตรู”

“ปต่เฉินอ้ายคนนี้ เอาแต่ความสะใจชั่วครู่ แต่ไม่รู้ว่า การกระทำที่ไม่คำนึงถึงผลที่ตามมาของเขา ทำให้เขาบาดหมางกับกิลด์เพลิงพิโรธอย่างสิ้นเชิง ไม่มีโอกาสที่จะประนีประนอมกันได้เลย”

“เฟิงฮั่วเหลียนเฉิงต้องแก้แค้นแน่!”

“การเป็นศัตรูกับกิลด์ที่ไม่ธรรมดา ไม่มีจุดจบที่ดี”

“ต่อไป เขาแย่แน่”

“เขาจะต้องเผชิญหน้ากับการแก้แค้นของกิลด์เพลิงพิโรธในป่าตลอดเวลา!”

“เด็กก็คือเด็ก”

“ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมเลย เด็กคนนี้ต่อไปไม่มีทางประสบความสำเร็จ!”

ชิงสุ่ยเหมี่ยวเหมี่ยวพูดมากมาย

พูดจนมู่เฉินดูไร้ค่า

ชิงเฟิงเทียนเซี่ยข้างๆก็พยักหน้าอย่างครุ่นคิด

“เธอพูดถูก แต่.....ถ้าเขาสามารถใช้งานได้ ก็ถือเป็นดาบที่ดี!”

ชิงสุ่ยเหมี่ยวเหมี่ยวหันไปมองชิงเฟิงเทียนเซี่ย ถามอย่างประหลาดใจ “นายอยากรับเขาไว้?”

“ใช่”

ชิงเฟิงเทียนเซี่ยพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “พรสวรรค์ของเขาน่าจะไม่เลว ถ้าฝึกฝนดีๆ ต่อไปก็อาจจะประสบความสำเร็จ!”

“งั้นพวกเราจะไปชวนเขาตอนนี้ไหม?”

“ไม่ รอดูอีกหน่อย”

ชิงสุ่ยเหมี่ยวเหมี่ยวถามอย่างสงสัย “กิลด์ในหมู่บ้านสนธยามีไม่น้อย นายไม่กลัวว่าเขาจะถูกคนอื่นชวนไปเหรอ?”

“ไม่รีบร้อน”

ชิงเฟิงเทียนเซี่ยพูดพร้อมยิ้ม “ฉันดูเฉินอ้ายคนนี้ บนหน้าผากเขาเหมือนถูกเขียนด้วยคำตัวโตๆว่าเย่อหยิ่ง ฉะนั้นต้องข่มเขาก่อน ถึงจะชวนได้”

“แล้วนายจะข่มเขายังไง?” ชิงสุ่ยเหมี่ยวเหมี่ยวถาม

ชิงเฟิงเทียนเซี่ยทำท่าทางมั่นใจ พูดว่า

“แน่นอนว่าต้องยืมมือของกิลด์เพลิงพิโรธ!”

“รอให้มู่เฉินถูกกิลด์เพลิงพิโรธรังแก พวกเราค่อยไปชวนเขา ถึงตอนนั้นต้องสำเร็จแน่!”

ฟังชิงเฟิงเทียนเซี่ยพูดจบ

ชิงสุ่ยเหมี่ยวเหมี่ยวก็ทำหน้าเหมือนเข้าใจ จากนั้นก็เต็มไปด้วยความชื่นชม

.....

อีกด้านหนึ่ง

มู่เฉินที่เข้ามาในป่าสนธยา

ก็เดินตรงไปยังส่วนลึกของป่าสนธยา

ยิ่งเดินลึกเข้าไป มอนสเตอร์ในป่าสนธยาก็ยิ่งแข็งแกร่ง

ป่าสนธยามีพื้นที่เกือบเท่าอำเภอหนึ่ง มีมอนสเตอร์หลายประเภท

แต่ส่วนใหญ่เป็นมอนสเตอร์เผ่าหมาป่า

มู่เฉินเดินไปประมาณครึ่งชั่วโมงกว่า นอกจากเจอหมาป่าเลเวล 5 ยังเจอมอนสเตอร์ประเภทใหม่

【หมาป่าคลั่งสนธยา】(สามัญ)

เลเวล: 7

ค่าพลังชีวิต: 350

ค่าพลังโจมตี: 21

【หมาป่าคลั่งสนธยา】(ชั้นยอด)

เลเวล: 7

ค่าพลังชีวิต: 700

ค่าพลังงาน: 20

ค่าพลังโจมตี: 42

สกิล: กรงเล็บราตรี (F)

.....

หมาป่าคลั่งสนธยามีสามประเภทคือมอนสเตอร์สามัญ มอนสเตอร์ชั้นยอด มอนสเตอร์ผู้นำ

ที่เจอบ่อยคือมอนสเตอร์สามัญและมอนสเตอร์ชั้นยอด

หมาป่าคลั่งสนธยาระดับผู้นำหายาก ต้องโชคดีถึงจะเจอ

เหมือนมู่เฉิน คืนนี้โชคดี เพิ่งเข้ามาในเขตของหมาป่าคลั่งสนธยา

ก็เจอหมาป่าคลั่งสนธยาระดับผู้นำ

ไม่รู้ว่า ควรจะบอกว่ามู่เฉินโชคดี หรือบอกว่าหมาป่าคลั่งสนธยาโชคร้าย

เรื่องแบบนี้

ถ้าเกิดขึ้นกับผู้เล่นเลเวล 5 คนอื่น ก็ถือว่าซวย

เพิ่งเข้ามาในเขตของหมาป่าคลั่งสนธยา

ก็เจอมอนสเตอร์ผู้นำ นี่ไม่ใช่ซวยแล้วคืออะไร?

แต่เรื่องนี้เกิดขึ้นกับมู่เฉิน

ไม่ใช่ซวย แต่เป็นโชคดี!

มู่เฉินเห็นหมาป่าคลั่งสนธยาระดับผู้นำ สิ่งแรกที่ทำคือใช้ทักษะตรวจสอบใส่

【หมาป่าคลั่งสนธยา】(ผู้นำ)

เลเวล: 8

ค่าพลังชีวิต: 1600

ค่าพลังงาน: 30

ค่าพลังโจมตี: 96

พรสวรรค์ผู้นำ: หอน (F)

สกิล: กรงเล็บราตรี (F)

ทักษะตรวจสอบสามารถตรวจสอบข้อมูลคุณสมบัติของมอนสเตอร์ แต่ก็มีโอกาสที่จะทำให้มอนสเตอร์โกรธ

ทุกครั้งที่มู่เฉินใช้ทักษะตรวจสอบ

ก็จะทำให้มอนสเตอร์โกรธทุกครั้ง!

ก่อนหน้านี้ มู่เฉินคิดว่าเทพแห่งโชคชะตาแค่ไม่เมตตาเขาเฉยๆ

แต่ตอนนี้เขาเดาว่า เขาน่าจะถูกเทพแห่งโชคร้ายรักใคร่เอ็นดูเสียมากกว่า

เผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ผู้นำที่โกรธ

มู่เฉินก็เดินไปรอบๆ พร้อมกับร่ายเวทย์กัดกร่อนใส่หมาป่าคลั่งสนธยา

หลังจากคำนวณคร่าวๆ

ค่าพลังเวทของมู่เฉินคือ 63 แต้ม เวทย์กัดกร่อนสามารถสร้างความเสียหายจากการกัดกร่อน 252 แต้มภายในสิบวินาที

เวทย์กัดกร่อนหลายสายซ้อนทับกัน

ไม่ถึงสิบวินาที

ค่าพลังชีวิตของหมาป่าคลั่งสนธยาระดับผู้นำก็ถูกกัดกร่อนจนหมด ตายทันที

มู่เฉินเดินไปที่ศพของหมาป่าคลั่งสนธยา

เก็บของที่มันดรอปไว้ทีละชิ้น

โชคดี หมาป่าคลั่งสนธยาดรอปหินทักษะระดับ F

【เวทย์เสียงหอนของหมาป่า】

เลเวล: F

อาชีพ: ไม่จำกัด

เอฟเฟกต์: ทำให้ศัตรูที่อยู่ใกล้เคียงหวาดกลัวและหนีไปคนละทิศละทาง

ระยะการใช้งาน: 4

ระยะเวลาคูลดาวน์: 10

สิ้นเปลืองพลังงาน: 8