SGS บทที่ 15 - ตัวละครยอดนิยมที่สุดใน ฮายาเตะ พ่อบ้านประจัญบาน จะไม่มีพ่อบ้านได้ไง!

 

โรงเรียนฮัคคุโอ สมแล้วที่มีชื่อเสียงไปทั่วในฐานะโรงเรียนชั้นสูง ถึงแม้ว่าจะไม่นับพื้นที่ที่ใหญ่อย่างไม่น่าเชื่อ เอาจริงๆมันดูเหมือนเป็นหมู่บ้านมากกว่าอีกนะ.....บวกกับตึกเรียนต่างๆที่อลังการมาก ฮาคุโอนี่เป็นโรงเรียนระดับไฮคลาสอจริงๆ...........

 

ถึงแม้จะไม่นับเรื่องพวกนี้ เอาแค่เรื่องข้อสอบเข้าอย่างเดียว แม่งก็ยากจนบล็อคผู้คนส่วนใหญ่ได้แล้วล่ะนะ

 

แม้ว่าวู่หยานจะจำเนื้อในหนังสือได้ทั้งหมด เขาก็ไม่กล้าพูดว่าจะคะแนนสูงๆได้ ที่เป็นแบบนี้ไม่รู้เป็นเพราะเขาไปกวนเธอรึเปล่า พี่สาวท่านประธานถึงเอาข้อสอบระดับยากโครตๆกว่าเดิมมาให้

 

แต่ถึงแบบนั่น วู่หยานก็ยังมั่นใจว่าสอบผ่านได้ พอลองนึกกลับเมื่อก่อนเขาก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา ทำไมตอนนั่นเราทำยังกับกระดาษข้อสอบเป็นปีศาจกันนะ ตอนนี้เขามี ความจำสมบูรณ์ กระดาษข้อสอบก็ยังกับกระดาษเช็ดก้น..............

 

หลังจากนี้ เขาก็แค่ต้องนั่งกระดิกเท้ารอจดหมายยืนยันสอบผ่านจากทางโรงเรียนเท่านั้น

 

แต่ว่า ตอนนี้เขากำลังมีปัญหา ซึ่งต้นเหตุของปัญหามาจากคำถามของยูคิจิ

 

“เขียนที่อยู่ในนี่ซะ แล้วเดียวจะมีคนส่งจดหมายไปให้”

 

ใช้ การให้ที่อยู่มันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว ทางโรงเรียนไม่สาสามารถรู้ว่าคุณสอบผ่านหรือไม่ แล้วมันก็จะใช้เวลาตรวจและอีกหลายๆอย่างรวมทั้งจัดส่งจดหมายด้วย ปกติแล้วก็จะใช้เวลาประมาณ2-3วัน

 

และภายใน2-3วันนี่ คุณก็ไม่ได้อยู่ที่โรงเรียนตลอดใช้ไหมละ?

 

ดังนั่น จึงต้องมีการให้ที่อยู่เพื่อส่งจดหมายตามไปทีหลัง

 

ปัญหามันอยู่ตรงนี้แหละ เขาไม่มีที่อยู่นะสิ!

 

เขาเพิ่งมาโลกนีได้ไม่ถึงวัน แล้วเขาจะไปมีที่อนู่ได้ยังไง......

 

เขียนที่ๆรู้จักไป? แน่นอนว่าทำได้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจดหมายจะมาเมื่อไหร่ เขาไม่สามารถไปๆมาๆเพื่อรอจดหมายได้

 

ดังนั่น ตอนนี้วู่หยานจึงตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

 

กะอีแค่ที่อยู่.....ไม่นึกเลยว่าวันนึงต้องมาปวดหัวเพราะมัน......

 

“มีอะไร?มีปัญหาเหรอ?” ฮินะงิคุ เริ่มชินกับการที่เขามีปัญหาบ่อยๆ

 

มองไปที่หน้าน่ารักๆของท่านประธาน แล้วอยู่ๆในหัวเขาก็ปิ๊งไอเดียขึ้น แววตาวาวโรจน์

 

แล้วเขาก็กระโจนหมอบกราบไปกับพื้นต่อหน้าฮินะงิค ซึ่งทำให้ท่านประธานที่แทบไม่กลัวอะไรสะดุ้ง ไม่รอให้ฮินะงิคุตอบสนอง เขากราบไปด้วยท่าทางจริงจัง

 

“เธออยากได้พ่อบ้านไหม?........”

 

“ห่ะ?” ฮินะงิคุไม่สามารถตามทันสถานการณ์ตรงหน้าได้ เกิดอะไรขึ้น?

 

“อืมมม เอาเป็นว่า ฮินะงิคุ เธอแค่ให้ฉันไปเป็นพ่อบ้านก็พอ.....” แน่นอนว่าด้วยนิสัยอย่างเขาจะทำอะไรจริงจังแบบเมื่อกี่ไม่ได้ไม่นาน ซึ่งแค่1วินาต่อมาเขาก็กลับสู่โหมดบ้าๆบอๆเหมือนเดิม เขากางเขนกว้างแล้วหัวเราะ

 

“เป็นพ่อบ้านฉัน?”

 

เธอเอานิ้วชี้ไปที่จมูกตัวเอง เครื่องหมายคำถามเต็มหัว  ถึงแม้ว่าในโรงเรียนฮัคคุโอจะเต็มไปด้วยลูกคุณหนูจากตระกูลที่ร่ำรวยเต็มไปหมด แต่สุดท้าย ฮินะงิคุก็เป็นแค่ลูกของครอบครัวที่พอมีเงินนิดหน่อย เธอจึงไม่มีทางมีพ่อบ้าน

 

ไม่ต้องพูดเลยว่า ตัวเธอนั่นมีชื่อเสียงในด้านความสามารถ ไม่งั้นก็คงไม่มีทางได้มาเป็นประธานนักโรงเรียนฮัคคุโอที่ที่เต็มไปด้วยเด็กอัจฉริยะได้หรอก เธอไม่จำเป็นต้องมีพ่อบ้านคอยดูแลเลยสักนิด

 

แล้วตอนนี้อยู่ดีๆก็มีคนมาขอเป็นพ่อบ้านให้กับคนอย่างเธอที่ซึ่งเป็นที่ไม่จำเป็นต้องมีพ่อบ้านมากที่สุด นี้ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะคิดว่าเขาอาจจะมีเป้าหมายอื่น

 

“ใช้! ฉันอยากเป็นพ่อบ้านของเธอ”  พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “เป็นถึงประธานนักเรียนของโรงเรียนฮัคคุโอที่มีชื่อเสียง จะไม่มีพ่อบ้านได้ยังไง? เพราะงั้นฉันถึงอยากเป็นพ่อบ้านให้เธอไงละ!”

 

“แต่...ฉันไม่จำเป็นต้องมีพ่อบ้าน แล้วก็ถึงจะเห็นแบบนี้ แต่ทางบ้านฉันก็ไม่ได้รวยเหมือนคนอื่นเค้า ฉันก็ไม่ใช่คุณหนูด้วย.......”

 

ฮินะงิคุบอกวู่หยานไปตรงด้วยท่าทางปวดหัว เอาจริงๆเธอไม่คิดเลยอยู่ดีๆเขาจะทำแบบนี้  เธอเองก็ยังตามไม่ทันเลยว่าทำไมอยู่ดีๆถึงเปลี่ยนเรื่องจากการสอบเป็นเรื่องนี้

 

“ไม่เป็นไร ฉันไม่อยากได้ค่าจ้าง เพราะงั้นสบายใจได้เลย!”

 

ไม่เลย ได้ยินนายพูดแบบนี้ฉันยิ่งไม่สบายใจกว่าเดิม............

 

ฮินะงิคุอยากตบไปกลับไป ทำงานให้ฟรีๆ ยิ่งไปกว่านั่นยังเต็มใจทำอีก แล้วบอกว่าไม่มีเจตนาอื่นแฝง บอกใครไปก็ไม่มีคนเชื่อ.......

 

“จะทำแบบนั่นได้ยังไง! ไม่แม้แต่จะจ่ายค่าจ้าง....”

 

เธอตั้งการ์ดกับเขาทันที เธอดูราวกับว่ากำลังป้องกันตัวเองจากหมาป่าหื่นกาม

 

“นั่นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือ....”

 

วู่หยานเงยหน้ามองตรงไปที่ฮินะงิคุ เขาเปลี่ยนท่าทางจริงจังเป็นท่าทางลูกหมาน่าสงสารที่ถูกเจ้าของทิ้ง

 

“ฉันไม่มีที่อยู่!!” (@พระเอกมันชั่วจริงๆมีเหรียญทองเต็มกระเป๋า แทนที่จะไปหาโรงแรมอยู่5555)

 

“……..”  มองไปที่คนหน้าที่เปลี่ยนสีหน้าได้ไวดุจพลิกฝ่ามือ คำพูดเขาก้องในหัว เธอก็ได้ข้อสรุปอย่างรวดเร็ว ทำให้เธอคงความใจเย็นไม่ได้อีกต่อ ริมฝีปากเธอบิ้ดเบี้ยว

 

“นายหมายถึงนายไม่มีที่อยู่ ดังนั่นเลยคิดมาเป็นพ่อบ้านฉันแล้วอยู่บ้านฉันใช้ไหม?”

 

ในที่สุดเธอก็เข้าใจเป้าหมายของเขาจึงคลายความระแวงไป แต่กลับรู้สึกสึกพูดไม่ออก เธอยิ้มอย่างเหยเก

 

“ใช้ๆ เธอก็รู้นี่ว่าฉันเป็นคนจีนที่เพิ่งมาที่นี่ ฉันไม่รู้จักใครเลย แน่นอนว่าไม่มีที่อยู่ด้วย ดังนั่นฮินะงิคุเธอเป็นคนดีได้โปรดให้ที่ซุกหัวนอนฉันด้วย”

 

เธอไม่รู้ว่าจะมีใครในโลกนี้อีกไหม ที่สามารถพูดกลับกลอกเพื่อขอเกาะคนอื่นให้ช่วยได้สมเหตุสมผลแบบนี้ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเจอคนแบบนี้ ทำให้เธอตบมุขตอบไม่ได้เลย

 

แต่แน่นอนว่า วู่หยานไม่รู้สึกว่าตัวเองเป็นแมงดาไปเกาะคนอื่นอยู่ เพราะแมงดาในความเข้าใจของเขาคือ เกาะผู้หญิงกิน ให้ผู้หญิงปกป้อง แบบนี้ถึงจะเรียกว่าแมงดา แต่ฉันแตกต่าง ฉันทำเพื่อปกป้องท่านประธาน ฉันเป็นพ่อบ้าน ฉันมีเหตุผลจริงๆ และฉันบริสุทธิ์ใจ..........

 

ไม่มีที่ไป แค่จำเป็นต้องให้อาหารเพื่อจ้างพ่อบ้าน ไม่เลวเลย นี้เป็นเหตุผลที่ดีมาก อย่างน้อยๆคนใจดีอย่างท่านประธานก็ไม่ปฏิเสธเหตุผลแบบนี้

 

ฮินะงิคุ ถอนหยายใจอย่างยอมแพ้

 

“ได้ ที่บ้ายมีห้องว่างห้องนึง ฉันคิดว่าฉันให้นายอยู่ห้องนั่นได้ แต่นายไม่จำเป็นต้องเป็นพ่อบ้านฉัน”

 

“จะทำแบบนั่นได้ไง!” วู่หยานลุกขึ้น แล้วพูดด้วยท่าทางคนที่ไม่ชอบเอาเปรียบคนอื่น “นั่นไม่ใช่ทำให้ฉันเป็นแมงดากลายๆรึไง?”

 

แม้ว่านายจะทำตัวเป็นพ่อบ้าน มันก็ยังไม่ค่อยห่างจากคำว่าแมงดาอยู่ดี.....

 

“โอเค โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ทำตามใจชอบได้เลย”

 

มองดูท่าทางของวู่หยาน เธออับจนคำพูด แต่จริงๆเธอก็ไม่ได้เกลียดที่ได้เขาเป็นพ่อบ้าน ยังไงซะเขาก็อยู่ด้วยแล้วสนุกดี ถึงแม้ว่าจะปวดหัวไปบ้างก็ตามที....

 

“ติ๊ง! ยินดีด้วยที่ได้รับฉายา: พ่อบ้านของท่านประธาน (Kaichou sama’s butler)”

 

หลังจากได้ยิน เขาก็หัวเราะ

 

ได้เป็นพ่อบ้านของท่านประธาน....หมายความว่าได้อยู่ใกล้ๆเธอตลอดเวลาไม่ใช่?.......จะได้เริ่มแผนพิชิตใจเธอแล้ว........

 

วู่หยาน เปิดเผยความคิดชั่วๆขึ้นมา

 

“อะแฮ่ม คุณหนูอยากได้น้ำชาไหมครับ?”

 

“อย่าเรียกฉันว่าคุณหนูนะ!”

 

“ไม่ได้ครับ ก็ผมเป็นพ่อบ้านนี่น่า”

 

“แต่ฉัน..ไม่ชินกับการโดนเรียกแบบนั่น...”

 

“โอ้ มื้อค่ำนี่อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ? คุณหนุ!”

 

“ก็บอกไงว่าห้ามเรียกคุณหนูนะ!”

 

ทั้งคู่เดินไปคุยไปไกลออกไปเรื่อย โดยลืมการคงอยู่ของคนๆนึงไป

 

“ไอ้เด็กบ้านั่น ได้เป็นพ่อบ้านของฮินะไปซะแล้ว” พี่สาวที่ไม่เอาอ่าวซึ่งยืนดูฉากนี่ตั้งแต่ต้นจนจบ ในที่สุดก็ได้สติ

 

.....

 

ประสบความสําเร็จอย่างงดงาม วู่หยานได้เข้าบ้านเธอและได้รับกาบต้อนรับอันอบอุ่นจากท่านแม่บุญธรรม(!?) ไม่หมดแค่นั่น แม่ฮินะงิคุก็ได้ถามเขาว่าชอบกินอะไร ท่านอนแบบไหนถึงหลับสบาย ถามว่าเขาอยากซื้อเสื้อผ้าไหม หลากหลายคำถาม ทำให้วุ่หยานเหงื่อตก

 

วู่หยานอยากถามเธอไปมากๆว่า เธอเป็นพ่อบ้านฉัน หรือฉันเป็นพ่อบ้านฮินะงิคุกัน? นิสัยของพี่สาวฮินะ มาจากท่านแม่นี่เอง....

 

ตอนแรกเขาก็คิดว่าแม่ที่ลูกสาวทั้งสวยและเก่งแบบนี้จะระวังผู้ชายที่ลูกพาเข้าบ้าน อย่างน้อยนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดาที่มักเกิดในหนังดราม่า.....

 

ในเนื้อเรื่องเดิม ฮายาเตะได้มานอนค้างบ้านฮินะงิคุหนึ่งคืน ถึงแม้เค้าจะได้รับการต้อนรับเหมือนวู่หยาน แต่นั่นเป็นเพราะหน้าตาฮายาเตะมันน่ารัก นั่นทำให้มันไปกระตุ้นต่อมคุณแม่เข้า สุดท้ายเลยกลายเป็นตุ๊กตาทดลองชุดของฮินะงิคุ

 

จากเหตุผลนี่ทำให้เขารู้ว่าแม่ฮินะนั่นยากที่จะรับมือ แต่เขาคิดว่าเขาน่าจะเป็นข้อยกเว้นพิเศษ

 

เขาไม่คิดเลยว่า แม่ฮินะที่ปฏิบัติกับเขาเหมือนฮายาเตะ จะไม่จับเขาไปเป็นตุ๊กตา แล้วดูเหมือนว่าเธอจะไม่ห่วงว่าเขาจะมิดีมิร้ายลูกสาวตัวเองเลย ยิ่งไปกว่านั่นดูเหมือนเธอจะพยายามจับคู่เขากับฮินะงิคุอีกต่างหาก

 

วู่หยาน รู้ว่าคนๆนี้เป็นแม่บุญธรรมของฮินะงิคุกับยูคิจิ เมื่อตอนที่ฮินะงิคุยังเด็กๆ พ่อแม่จริงๆของทั้งคู่นั่นได้หนีไปพร้อมกับทิ้งหนี้80ล้านเยนไว้ให้พวกเธอ

 

คิดไปมาวู่หยานก็เข้าใจ จริงๆแม่ฮินะงิคุแคร์ลูกสาวมาก ถึงแม้จะเป็นลูกบุญธรรมก็ตาม เหตุผลที่เธอไม่ระวังส่วนนึงก็มาจากนิสัยเธอ แต่ที่สำคัญเป็นเพราะฮินะงิคุ มีลูกสาวที่เก่งและฉลาดสุดๆทำให้เธอไม่เป็นห่วงผู้ชายที่พามา

 

อืมม ถึงแม้ตอนแรกที่เขาแนะนำตัว่าเป็นพ่อบ้านฮินะงิคุ แม่ฮินะจะทำหน้าแปลกๆก็ตาม.......

 

เขาชักสงสัยว่าที่จริงแล้วเธอเป็นแม่ของยุคิจิแล้วรับฮินะงิคุเป็นลูกบุญธรรม เพราะนิสัยเธอคล้ายกับยูคิจิมาก ไม่เหมือนฮินะงิคุเลยสักนิด

 

ระหว่างที่คุย เขาก็ไม่เห็นพ่อฮินะ แต่จากที่ดูในอนิเมะ เขาเองก็ค่อนข้างเพี้ยนเหมือนกัน...

 

ในหัวเขาหมุนชิ่วเริ่มคิดว่า เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ทั้งคู่ได้(พ่อแม่บุญธรรมฮินะ)มีลูกสาวชื่อยูคิจิ แล้วเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น จึงได้ส่งยูคิจิไปให้พ่อแม่จริงๆของฮินะเลี้ยงกลายเป็นพี่น้องกับฮินะ จนวันนึงพ่อแมงฮินะได้หนีไปพร้อมทิ้งหนี้ไว้ให้ทั้งคู่ ดังนั่นพ่อแม่ยูคิจิจึงไปเอาทุ่งคู่กลับมาอยู่ด้วย และด้วยเหตุบางอย่างอีกครั้ง พวกเขาไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นพ่อแม่ของยูคิจิ ดังนั่นเลยกลายเป็นพ่อแม่บุญธรรมของทั้งหมดเลยนั่นเอง!

 

ความจริงก็คือ ฮินะนั่นไม่เกี่ยวข้างทางสายเลือดกับยูคิจิ! ฮินะงิคุเป็นคนเดียวที่เป็นลูกบุญธรรม!

 

วู่หยานไม่รู้ว่าทฤษฎีเขาถูกหรือเปล่า แต่หลังจากแชร์ที่เขาคิดให้ฮินะงิคุ เขาก็สะดุ้ง ถึงแม้เธอจะยิ้มให้ แต่เขารู้สึกว่าจริงๆแล้วเธออยากต่อยเขาสุดๆอยากมากๆ...........

 

ติดตามข่าวสารได้ที่นี้ - ห้องสมุดคนรักนิยายแปล  กลุ่มลับถึง104