บทที่ 10: สำรวจซากโบราณสถาน?

บทที่ 10: สำรวจซากโบราณสถาน?

ใบหน้าของเว่ยซิงเหอซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง

เขาทำได้เพียงมองมังกรโล่ปฐพีของตัวเองในสนามถูกหมีแดนร้างต่อยปลิวไปต่อหน้าต่อตา!

ร่างทั้งร่างของมังกรโล่ปฐพีถูกซัดจนบิดเบี้ยวผิดรูป!

ศักดิ์ศรีที่สัตว์อสูรมังกรย่อยอันล้ำค่าควรมี บนตัวมังกรโล่ปฐพีกลับมองไม่เห็นแม้แต่นิดเดียว!

โจมตีครั้งเดียว สังหารในพริบตา!

“ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม หมีขาวของลู่หยูถึงกับจัดการมังกรโล่ปฐพีของเว่ยซิงเหอในพริบตาเลยเหรอ?”

“นั่นมันสายพันธุ์มังกรย่อยนะ แถมระดับการเติบโตต้องสูงมากแน่ ๆ ลู่หยูทำได้ยังไงกัน?”

“......”

นักเรียนห้องมัธยมปลายปีหนึ่งห้อง 7 ต่างพากันวิจารณ์ไม่หยุด

ไม่ใช่แค่นักเรียนเท่านั้น แม้แต่อาจารย์หลายคนที่มานั่งฟัง ตอนนี้ก็แทบเก็บอาการไม่อยู่

“ลู่หยูทำได้ยังไง? ต่อให้ลู่หยูมีเงินทุนเริ่มต้นจากโรงเรียน แต่เว่ยซิงเหอเป็นสายตรงของตระกูลเว่ย ต้องทุ่มไปมากกว่าสิบล้านแน่นอน...”

“ใช้พรสวรรค์ระดับ B สู้กับพรสวรรค์ระดับ A แถมยังชนะในพริบตา นี่มันเกินจริงไปแล้ว”

“หมีขาวสัตว์อสูรของลู่หยู มีโอกาสสูงมากว่าจะกลายพันธุ์ ไม่อย่างนั้นไม่มีทางแข็งแกร่งขนาดนั้น!”

“......”

หมีแดนร้างของลู่หยูไม่ได้ใช้สกิลที่เป็นเอกลักษณ์อย่าง [กายแดนร้าง] หรือ [อาณาเขตมหาแดนร้าง] ใช้เพียงสกิล [พละกำลังป่าเถื่อน] เท่านั้น

บวกกับหมีแดนร้างหายากเกินไป แม้แต่อาจารย์หลายคนก็ยังจำไม่ได้

ส่วนราชาหมีแดนร้างของผู้อำนวยการถงน่ะเหรอ?

สัตว์อสูรที่เติบโตถึงระดับราชา ได้ก้าวไปสู่ระดับชีวิตอีกขั้นไปนานแล้ว

ยากจะเชื่อมโยงเข้าด้วยกันได้

ผู้อำนวยการถงจุ๊ปากชื่นชม “นายเลี้ยงมันได้ยอดเยี่ยมมากจริงๆ”

ด้วยระดับสายตาของเขา ย่อมมองเห็นอะไรหลายอย่าง

[พละกำลังป่าเถื่อน] ที่หมีแดนร้างใช้ ได้ไปถึงขีดจำกัดในสภาวะปกติแล้ว

ในสายตาของผู้อำนวยการถง ลู่หยูน่าจะนำทรัพยากรทั้งหมดไปใช้เสริม [พละกำลังป่าเถื่อน] ของหมีแดนร้าง

ไม่อย่างนั้นก็อธิบายไม่ได้เลย

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ แต้มเสริมพลังที่ลู่หยูทุ่มให้ [พละกำลังป่าเถื่อน] มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้น...

พรสวรรค์สายพัฒนาแต่ละระดับ ใช้ทรัพยากรได้แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ลู่หยูยิ้ม “ผู้อำนวยการชมเกินไปแล้วครับ”

“อู๋อ้าว!”

หมีแดนร้างเบือนหน้าหนี ท่าทางหยิ่งยโสมาก

ไม่อยากสนใจเลยสักนิด

ตาแก่เจ้าเล่ห์นี่ ร้ายกาจจริง ๆ!

ผู้อำนวยการถงหัวเราะอย่างพูดไม่ออก ก่อนพูดหยอกกับราชาหมีแดนร้างในมิติสัตว์อสูรว่า “ลูกชายนายดูเหมือนจะโกรธนะ”

ราชาหมีแดนร้างหมอบอยู่ภายในมิติอันกว้างใหญ่ ร่างใหญ่โตดุจภูเขา มันพูดด้วยเสียงทุ้มหนักว่า “เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้ การปล่อยลูกหลานออกไปเผชิญโลกคือธรรมเนียมของหมีแดนร้าง ตอนฉันเด็ก ๆ ก็เคยผ่านมาก่อนเหมือนกัน”

แววตาของผู้อำนวยการถงวาบผ่านความทรงจำ ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “ก็จริงนะ ตอนนายเด็ก ๆ นี่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นเลย หลังจากนั้นยังวิ่งไปยั่วยุพ่อนายต่อหน้า สุดท้ายโดนอัดจนยับ แล้วถึงได้เชื่องขึ้นมา”

ราชาหมีแดนร้างพูดอย่างจนใจ “เพื่อนเก่า อย่าเปิดโปงฉันสิ”

“จุ๊ ๆ ฉันเหรอ? วางท่าขึ้นมาเชียวนะ”

ผู้อำนวยการถงหัวเราะอยู่สองสามคำ ก่อนถอนจิตออกจากมิติสัตว์อสูร

เขาเห็นเว่ยซิงเหอเดินออกจากสนามด้วยสีหน้าหม่นหมอง ไม่พูดกับลู่หยูแม้แต่คำเดียว ความฮึกเหิมและมั่นใจก่อนการประลองแทบสลายหายไปจนหมด

ผู้อำนวยการถงส่ายหน้า คิดในใจว่า “ดูเหมือนตระกูลเว่ยคงจะเสื่อมถอยแล้วจริง ๆ จิตใจของลู่หยูแข็งแกร่งกว่าเว่ยซิงเหอไม่รู้ตั้งกี่เท่า ต่อให้พรสวรรค์ต่างกันแล้วอย่างไร? อนาคตของลู่หยูถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะสูงกว่าเว่ยซิงเหอ”

ลู่หยูเองก็ไม่ได้สนใจ

เว่ยซิงเหอ? ก็แค่ผู้แพ้เท่านั้น

เขากลับไปนั่งที่ของตัวเอง และชมการต่อสู้ระหว่างเยียนไฉเซวียนกับหลิ่วหงจี้

[สปอร์พิษ]

[ระดับ: ปลุกพลังขั้น 4]

[สายเลือด: ผู้ปกครองระดับต้น]

[พรสวรรค์: พรสวรรค์พืชระดับสูง พรสวรรค์พิษระดับสูง]

[สกิล: 1. สปอร์ 2. พิษ 3. พิษแพร่กระจาย 4. เพาะปลูกสปอร์]

......

[หมาป่าหอนจันทร์]

[ระดับ: ปลุกพลังขั้น 4]

[สายเลือด: ผู้ปกครองระดับต้น]

[พรสวรรค์: พรสวรรค์แสงระดับสูง พรสวรรค์ความเร็วระดับกลาง]

[สกิล: 1. คำราม 2. แสงจันทร์ 3. ลำแสง 4. คลุ้มคลั่ง]

การต่อสู้ครั้งนี้ไม่มีอะไรให้ลุ้นมากนัก

แม้หมาป่าหอนจันทร์ของหลิ่วหงจี้จะใช้คลุ้มคลั่ง และอาละวาดในสนามโดยตรง แต่ก็ยังไม่สามารถหลุดพ้นจากการรุกรานของสปอร์ได้

กระทั่งเมล็ดของสปอร์พิษยังหยั่งรากงอกเงยบนร่างของหมาป่าหอนจันทร์ ดูดกินเลือดของมันและเติบโตอย่างแข็งแรง!

ภาพนั้นชวนขนลุกจริง ๆ

ลู่หยูเองก็คิดไม่ถึงว่า เด็กสาวหน้าตาสะอาดสะอ้านอย่างเยียนไฉเซวียน กลยุทธ์จะสกปรกขนาดนี้...

แต่คิดอีกที สัตว์อสูรสายพิษ มีตัวไหนไม่สกปรกบ้าง?

หลังพักเล็กน้อย อาจารย์คนหนึ่งให้วิหคหลับใหลเยียวยาระดับผู้ปกครองตัวหนึ่งรักษาสปอร์พิษของเยียนไฉเซวียน

การต่อสู้รอบสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้น

หมีแดนร้าง ปะทะ สปอร์พิษ!

เยียนไฉเซวียนไม่คิดจะยอมแพ้ สมบัติลับของผู้ฝึกสัตว์อสูรระดับราชานั้นดึงดูดใจเกินไปจริง ๆ

“ลู่หยู ฉันยอมรับว่านายเก่งมาก แม้แต่เว่ยซิงเหอก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของนาย แต่การต่อสู้ของสัตว์อสูรไม่ใช่แค่การบดขยี้ด้วยพลังล้วน ๆ กลยุทธ์ก็สำคัญมาก! การต่อสู้ครั้งนี้ ฉันจะเป็นฝ่ายชนะ!”

ลู่หยูเลิกคิ้ว เขาขี้เกียจแม้แต่จะตอบด้วยซ้ำ

เด็กสาวคนนี้ เหมือนสมองจะไม่ค่อยดีเท่าไร...

“อู๋อ้าว!”

หมีแดนร้างทำท่ากระตือรือร้น

มันสัมผัสได้ว่า สปอร์พิษตรงหน้าอ่อนแอกว่าตัวเองมากเกินไป

การไล่อัดคนอ่อนแอนี่แหละดี!

ข่งเหยียนซินพูดว่า “เริ่มได้!”

ทันทีที่สิ้นเสียง หมีแดนร้างก็พุ่งตรงเข้าไปอย่างไม่สนอะไร

เยียนไฉเซวียนยังคงวางแผนกลยุทธ์ คิดจะใช้สปอร์ปรสิต จากนั้นถ่วงเวลา รอให้พิษและสปอร์หยั่งรากงอกเงย

เธอจะลากหมีแดนร้างให้ตายทั้งเป็น!

ทว่า กลยุทธ์ของเธอไม่อาจเกิดผลได้เลย

หมีแดนร้างมีพรสวรรค์ความเร็วระดับสูง!

เงาสีขาวสายหนึ่งวาบผ่าน หมีแดนร้างต่อยเข้าใส่ร่างของสปอร์พิษที่คล้ายเห็ดตัวน้อยอย่างจัง

สปอร์พิษจำนวนนับไม่ถ้วนกระเด็นออกมา สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ต่างจากเลือดของสปอร์พิษ

ยังคงเป็นหมัดเดียว สปอร์พิษสลบไปทันที!

“อู๋อ้าว!”

หมีแดนร้างคำรามเสียงต่ำ

นี่แหละคือ...พลังของหมี!

ลู่หยูยิ้มอย่างจนใจ “จ้าจ้ารู้แล้วว่าแกเก่ง”

“อ้าว อ้าว!”

หมีแดนร้างเบือนหน้าหนีอย่างหยิ่ง ๆ

มันแน่นอนอยู่แล้ว!

ไม่ดูซะบ้างว่าใครเป็นคนเลี้ยง!

ลู่หยูหัวเราะไม่ออก เจ้าหมอนี่ประจบเก่งไม่เบาเลยนะ!

ข่งเหยียนซินพูดว่า “ลู่หยู ชนะ!”

อาจารย์หลายคนพยักหน้า ตั้งแต่หมีแดนร้างของลู่หยูแสดงพลังออกมา ผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้ก็ถูกกำหนดไว้แล้ว

แม้เยียนไฉเซวียนจะเก่ง แต่ก็จำกัดอยู่ในหมู่นักเรียนใหม่เท่านั้น

อาจารย์หลายคนประเมินกันเล็กน้อย พวกเขาถึงขั้นรู้สึกว่า ลู่หยูอาจเป็นอันดับหนึ่งของนักเรียนใหม่รุ่นนี้

ต่อให้เป็นแค่ชั่วคราว นั่นก็ยอดเยี่ยมมากพอแล้ว

“อ้าว!”

หมีแดนร้างส่งสัญญาณไปทางผู้อำนวยการถงที่อยู่ไม่ไกล

รางวัลที่พูดไว้ล่ะ?

ลู่หยูยิ้มแล้วพูดว่า “มันยังไม่ค่อยรู้ความ ผู้อำนวยการอย่าถือสานะครับ”

ผู้อำนวยการถงถลึงตา “พวกนายสองคนเล่นละครคู่กันอยู่เหรอ?”

ลู่หยูยิ้มเล็กน้อย ในใจก็ยังตั้งตารอสมบัติลับที่ผู้อำนวยการถงพูดถึงอยู่มาก

ผู้อำนวยการถงดูจนใจ ก่อนสะบัดแสงสีเทาหม่นสายหนึ่งออกมา

ในเวลาเดียวกัน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในสมองของลู่หยู “นี่คือผลึกมหาแดนร้าง สามารถเพิ่มรากฐานของหมีแดนร้างได้อย่างมาก และยกระดับการเติบโตของหมีแดนร้าง มูลค่าประมาณยี่สิบล้าน นี่คือสมบัติของจริง จะให้ฟรี ๆ ไม่ได้ นายต้องช่วยฉันทำเรื่องหนึ่ง”

ลู่หยูตอบกลับในใจ “ผู้อำนวยการ ไม่ใช่ว่าบอกว่าเป็นรางวัลเหรอครับ?”

ในใจเขามีความคิดหนึ่งวาบขึ้นมา

ผู้อำนวยการคนนี้ แพ้ไม่เป็นหรือเปล่า?

ผู้อำนวยการถงพูดอย่างจนใจ “อย่าขัดจังหวะสิ! ฉันอยากให้นายไปสำรวจซากโบราณสถานแห่งหนึ่ง เรื่องนี้มีประโยชน์กับนายมหาศาลเหมือนกัน!”

ดวงตาของลู่หยูเป็นประกาย!

ซากโบราณสถาน?

FB Page: Rubybibi นิยายแปล

--------------------

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >> Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🐯ผู้ฝึกสัตว์อสูร: ฉันปลุกพรสวรรค์ระดับ SSS ตั้งแต่เริ่มต้น

🍬ฮอกวอตส์ : เกิดใหม่เป็นดัดลี่ย์!