บทที่ 631 บนโลกนี้มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าน้องสาวอยู่ได้ยังไงกัน?

บทที่ 631 บนโลกนี้มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าน้องสาวอยู่ได้ยังไงกัน?

เมื่อมองดูชื่อคนโทรเข้า จางฮั่นก็ลังเลว่าจะรับสายดีหรือไม่

คนปลายสาย ยังคงดึงดันที่จะโทรมาอีกครั้ง

จางฮั่นกดปุ่มรับสายอย่างไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

"นั่นพี่ชายที่แสนดีของฉันอยู่ปลายสายหรือเปล่าคะ?"

อย่างที่คาดไว้ น้ำเสียงของหลานอวี่นั้นอ่อนโยนเป็นพิเศษ

"พูดมาเถอะ คราวนี้อยากจะได้อะไรอีกล่ะ?"

จางฮั่นตอบกลับ

แม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะเต็มไปด้วยความรำคาญ แต่ริมฝีปากของจางฮั่นก็ยกโค้งขึ้นเล็กน้อย

"พี่พูดแบบนั้นกับฉันได้ยังไงกัน? ทำเหมือนกับว่าฉันจะมาหาพี่เฉพาะตอนที่ต้องการอะไรบางอย่างงั้นแหละ"

น้ำเสียงปลายสายฟังดูน้อยเนื้อต่ำใจมาก

แต่ยิ่งเธอทำตัวแบบนี้ จางฮั่นก็ยิ่งรู้สึกว่ามีความเป็นไปได้สูงที่จะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นตามมา

คนที่มักจะโผล่มาเฉพาะตอนที่ต้องการอะไรบางอย่าง จู่ๆ ก็โทรมามันก็แปลกมากพออยู่แล้ว แถมตอนนี้เธอยังทำตัวอ่อนโยนและเอาใจใส่ขนาดนี้อีก

"ให้รู้ไว้เลยนะว่า เงินค่าขนมของพี่ยังไม่เยอะเท่าของเธอเลย เพราะฉะนั้น เรื่องเงินน่ะไม่มีทาง!"

"ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ? ฉันจะไปขอเงินที่แลกมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกายของพี่ชายได้ยังไงกันล่ะ? ฉันก็แค่ไม่ได้เจอพี่ชายที่แสนดีของฉันมานานแล้ว ฉันก็เลยตั้งใจโทรมาทักทายต่างหากล่ะ"

"ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องเงิน เรื่องอื่นก็ว่ามาได้เลย"

จางฮั่นตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

"พี่นี่ขี้งกจังเลยนะ แล้วแบบนี้ในอนาคตพี่จะหาพี่สะใภ้มาให้ฉันได้ยังไงล่ะ?"

"เรื่องนั้นเธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ประเด็นสำคัญก็คือ เธอเป็นคนใช้เงินเก่งขนาดนี้ อนาคตจะมีผู้ชายหน้าไหนกล้าแต่งงานกับเธอกันล่ะ?"

อย่างที่คาดไว้ จางฮั่นได้ยินเสียงกัดฟันกรอดๆ ดังมาจากปลายสาย

"เอาล่ะๆ ฉันไม่ล้อเธอเล่นแล้ว"

หากพวกเขาสองคนอยู่ด้วยกันและเริ่มเปิดศึกกันจริงๆ เนื่องจากจางฮั่นคำนึงถึงความแตกต่างระหว่างชายหญิง และก็ทำใจลงไม้ลงมือกับน้องสาวตัวเองไม่ลงด้วย เขาย่อมต้องเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แต่ถ้าเป็นแค่การโต้เถียงกันล่ะก็ ด้วยความสามารถอันน้อยนิดของหลานอวี่ จางฮั่นไม่ได้มองว่าเธอเป็นคู่มือเลยจริงๆ

"พูดมาเถอะ มีเรื่องอะไรล่ะ?"

"พวกเราใกล้จะออกเดินทางกันแล้วไม่ใช่เหรอ? คุณนายหลานบอกว่าเธออยากจะดูการแข่งขันของพี่สดๆ สักเกมก่อนที่เราจะไปกันน่ะ นัดต่อไปคือมะรืนนี้ใช่ไหมล่ะ? ฉันตั้งใจไปเช็กมาแล้วนะ เกมนี้น่ะได้รับความสนใจสูงมาก แชมป์จากสองเขตที่แข็งแกร่งที่สุดจะมาพบกันก่อนกำหนดในรอบรองชนะเลิศ การต่อสู้แตกหักเริ่มต้นขึ้นก่อนเวลาอันควร!"

การแข่งขันระหว่างทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โดและโรงเรียนมัธยมปลายโยโกกะกุกำลังเป็นกระแสอย่างมากในโลกออนไลน์

ด้านหนึ่ง อย่างที่หลานอวี่พูด เป็นเพราะทั้งสองทีมต่างก็เป็นแชมป์จากสองเขตสุดนรกแตก การปะทะกันของพวกเขาก็เปรียบเสมือนภูเขาไฟพุ่งชนโลก

ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าก่อนหน้านี้ ทั้งสองทีมยังได้เขี่ยรองแชมป์จากเขตของอีกฝ่ายตกรอบไปแล้วด้วย

โยโกกะกุเขี่ยโรงเรียนมัธยมปลายอิจิไดที่สามตกรอบ

ทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โดก็เขี่ยโรงเรียนโชนัน รองแชมป์จากคานางาวะตกรอบไปตั้งแต่รอบแรกเช่นกัน

สิ่งนี้ได้เพิ่มองค์ประกอบที่แตกต่างกันมากมายให้กับเกมนี้

นี่ไม่ใช่แค่การเผชิญหน้ากันระหว่างสองทีมของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังเป็นแมตช์ล้างแค้นของพวกเขาด้วย และอาจกล่าวได้ว่าเป็นการต่อสู้ระหว่างสองเขตใหญ่ของพวกเขาเลยทีเดียว

ผลลัพธ์ของการต่อสู้ครั้งนี้ยังจะช่วยยกระดับชื่อเสียงของเขตของพวกเขาได้อย่างมากอีกด้วย

ตัวอย่างเช่น ในทัวร์นาเมนต์ฤดูร้อน ผู้คนจะให้ความสนใจกับสนามโคชิเอ็งมากที่สุด ส่วนการแข่งขันรอบคัดเลือกก่อนถึงโคชิเอ็ง แม้ว่าจะได้รับความสนใจไม่น้อย แต่ระดับความสนใจระหว่างเขตต่างๆ นั้นย่อมไม่เท่ากันอย่างแน่นอน

ตัวอย่างเช่น โตเกียว ในแง่ของความสนใจนั้น ต้องอยู่ในระดับท็อปๆ อย่างแน่นอน ไม่เป็นอันดับหนึ่งก็ต้องเป็นอันดับสอง

สถานการณ์ของคานางาวะก็คล้ายคลึงกัน ถือได้ว่าอยู่ในสามอันดับแรก

ผลแพ้ชนะของนัดนี้อาจจะช่วยให้เขตของทีมที่ชนะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดได้

ผลประโยชน์หลังจากก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดนั้นเห็นได้ชัดเจน

ด้วยวิธีนี้ ต่อให้ท้ายที่สุดแล้วทีมจะไม่สามารถฝ่าฟันเข้าไปถึงโคชิเอ็งได้ แต่ผลงานของทีมในระหว่างรอบคัดเลือกก็จะได้รับความสนใจอย่างมหาศาล

สิ่งนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นประโยชน์ต่อทีมของพวกเขาเองเท่านั้น แต่ยังรวมถึงผู้เล่นทุกคนภายในเขตของพวกเขาด้วย

ด้วยเหตุนี้ ผู้สนับสนุนจากทั้งสองเขตจึงได้เริ่มโต้เถียงกันอย่างดุเดือดตั้งแต่ก่อนเกมจะเริ่มแล้ว

ก่อนหน้านี้จางฮั่นได้ดูข้อมูลเกี่ยวกับโยโกฮาม่า โคโฮกุมาบ้างแล้ว และก็ตั้งแต่ตอนนั้นแหละที่อารมณ์ของเขาได้รับผลกระทบอย่างหนัก

นับตั้งแต่ผ่านเข้าถึงรอบก่อนรองชนะเลิศของโคชิเอ็งเมื่อฤดูร้อนปีที่แล้ว ทุกการเคลื่อนไหวของทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โดก็ดูเหมือนจะตกอยู่ภายใต้แสงสปอตไลต์

ผลงานที่โดดเด่นใดๆ ของผู้เล่นของพวกเขาจะถูกสื่อนำไปตีไข่ใส่สีอย่างหนัก

สำหรับชื่อเสียงของผู้เล่น แน่นอนว่าสิ่งนี้มีประโยชน์มากมาย เนื่องจากมันสามารถเพิ่มความโดดเด่นให้กับพวกเขาได้อย่างมหาศาล

อย่างไรก็ตาม ข้อเสียก็เห็นได้ชัดเจนไม่แพ้กัน

เป็นเพราะพวกเขาทำตัวโดดเด่นเกินไป ผู้คนจึงมองเห็นแต่จุดที่เปล่งประกายของทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โด และมองไม่เห็นปัญหาใหญ่โตที่ซ่อนอยู่ภายในทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โดเลย

แตกต่างจากเซย์โดอย่างสิ้นเชิง สไตล์ของโยโกฮาม่า โคโฮกุนั้นเก็บตัวมากกว่ามาก

พวกเขาไม่ได้ทำตัวเอิกเกริก แม้ว่าพวกเขาจะเป็นทีมมหาอำนาจระดับท็อปของประเทศ เป็นราชันย์แห่งเขตสุดนรกแตกอย่างคานางาวะก็ตาม

แต่พวกเขาให้ความรู้สึกเหมือนเป็นทีมแข็งแกร่งที่ทำงานหนักอย่างเงียบๆ ก่อนหน้านี้ ตอนที่พวกเขาเอาชนะโรงเรียนมัธยมปลายอิจิไดที่สามได้ มันถึงกับทำให้เกิดความฮือฮาครั้งใหญ่เลยทีเดียว

ราวกับว่าพวกเขาไม่สมควรจะเป็นฝ่ายชนะอย่างนั้นแหละ

แต่อันที่จริง แม้โยโกฮาม่า โคโฮกุจะเก็บตัว แต่ความแข็งแกร่งของพวกเขาก็เป็นของจริง

เกมที่พวกเขาแข่งกับโรงเรียนมัธยมปลายอิจิไดที่สามไม่ได้เป็นปาฏิหาริย์อย่างที่คนภายนอกบรรยายไว้หรอก

อันที่จริง พวกเขาคุมความได้เปรียบเอาไว้อย่างมั่นคงตลอดทั้งเกม ทำให้โรงเรียนมัธยมปลายอิจิไดที่สามแทบจะไม่มีโอกาสได้ตอบโต้เลย

แม้ว่าส่วนต่างของคะแนนระหว่างทั้งสองฝ่ายจะไม่มากนัก แต่ความแตกต่างด้านความแข็งแกร่งนั้นสามารถมองเห็นได้ชัดเจนในพริบตา

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่แข่งเช่นนี้ ปัญหาที่ฝังรากลึกของทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โดย่อมต้องปรากฏขึ้นมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

จางฮั่น ผู้ซึ่งหลอมรวมเข้ากับทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โดได้อย่างสมบูรณ์แบบ เป็นหนึ่งในไม่กี่คนในทีมที่ยังคงมีสติสัมปชัญญะแจ่มชัด

เป็นเพราะเขามองเห็นจุดนี้ได้อย่างชัดเจน เขาจึงรู้สึกกังวลก่อนเกมการแข่งขัน

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น ทั้งคาตาโอกะ โอจิไอ มิยูกิ คริส...

ใครก็ตามที่ใช้สมองคิด ย่อมต้องมีความกังวลใจอยู่บ้างเกี่ยวกับเกมการแข่งขันที่กำลังจะมาถึงของทีมเบสบอลโรงเรียนเซย์โด

ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่มีโอกาสชนะโยโกฮาม่า โคโฮกุเลยหรอกนะ

การวิเคราะห์ผลลัพธ์ของเกมนี้อย่างมีสติ จะพบว่าโอกาสชนะนั้นอยู่ที่ประมาณห้าสิบห้าสิบ

ความสมดุลอันสัมบูรณ์นี้ และความไม่แน่นอนอันสัมบูรณ์นี้นี่แหละ ที่ทำให้ผู้คนยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ

นี่คือเกมที่จางฮั่นรู้สึกไม่มั่นใจเอาเสียเลย และพูดตามตรง เขาไม่อยากให้ครอบครัวของเขาต้องมาดูเกมแบบนี้เลย

"เธอไม่ได้สนใจเบสบอลไม่ใช่เหรอ? ฉันจำได้ว่าเธอเคยดูแค่สองเกมตอนที่ฉันเริ่มเล่นเบสบอลใหม่ๆ แล้วก็ไม่เคยดูอีกเลยใช่ไหมล่ะ? ในเมื่อเธอไม่เข้าใจมัน ก็อย่าเสียเวลาเลย เอาเวลาทั้งหมดของเธอไปทุ่มให้กับการเรียนดีกว่า"

จางฮั่นกล่าว

"กว่าฉันจะเกลี้ยกล่อมให้คุณนายหลานตกลงมาดูเกมของพี่ด้วยกันได้มันไม่ง่ายเลยนะ พี่ไม่รู้เหรอว่าแดดเปรี้ยงๆ แบบนั้นมันทำลายผิวอันบอบบางของเรามากแค่ไหนน่ะ? พี่ควรจะซาบซึ้งใจและออกมารอต้อนรับพวกเราที่หน้าสนามล่วงหน้าสิ พี่พูดแบบนั้นออกมาได้ยังไงกัน?"

หลานอวี่พูดด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

จางฮั่นไม่อยากให้พวกเขามาดูเกมการแข่งขันที่กำลังจะมาถึงนี้เลยจริงๆ

เขาไม่อยากให้คุณนายหลานต้องมาเป็นห่วงเขาก่อนที่เธอจะเดินทางกลับ

บนโลกนี้มีสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าน้องสาวอยู่ได้ยังไงกันนะ? ราวกับว่าเธอเติบโตขึ้นมาในหัวใจของคุณ ยิ่งคุณไม่อยากให้เธอทำอะไร เธอก็จะยิ่งดึงดันที่จะทำมันให้ได้

...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน