บทที่ 13 กลุ่มโจรสลัดแมวดำ

บทที่ 13 กลุ่มโจรสลัดแมวดำ

“ไอ้เด็กเมื่อวานซืน แกบังอาจมาทำให้แผนการของชั้นพังไม่เป็นท่า ช่างเถอะ ยังไงซะแผนการของชั้นก็ต้องดำเนินต่อไปอยู่ดี แต่ในเมื่อแกทำให้ชั้นโกรธจนเลือดขึ้นหน้าขนาดนี้ แกก็จงตายอยู่ที่นี่ซะเถอะ”

“แล้วแกน่ะ รู้ความหมายที่แท้จริงของคำว่า ราชาโจรสลัด หรือเปล่าฮะ?” น้ำเสียงของคุโระเต็มเปี่ยมไปด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้

ในชั่วพริบตานั้น จังหวะการก้าวเท้าของคุโระก็เริ่มแปรเปลี่ยนไป ร่างของเขาเคลื่อนไหววูบวาบไปมาอย่างรวดเร็วจนยากจะมองตามทัน

เพียงแค่กะพริบตาเดียว

ฉัวะ!

โดยที่ลูฟี่ยังไม่ทันได้ตั้งตัว คุโระก็ไปโผล่อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว และอาวุธกรงเล็บในมือของคุโระก็ตวัดฝากรอยแผลเอาไว้บนร่างของลูฟี่หลายแห่งอย่างง่ายดาย

เลือดสีแดงฉานสาดกระเซ็น ลูฟี่รีบกระโดดถอยฉากออกมารักษาระยะห่าง สายตาของเขาจับจ้องไปที่ชายตรงหน้าไม่กะพริบ

“เจ็บชะมัดเลย นี่มันวิชาอะไรกันเนี่ย?”

ลูฟี่มองชายตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เมื่อกี้นี้เขามองการเคลื่อนไหวของคุโระไม่ทันเลยสักนิดเดียว นั่นแสดงให้เห็นว่าความเร็วของหมอนี่มันอยู่ในระดับที่น่าสะพรึงกลัวขนาดไหน

แต่คนอย่างลูฟี่มีหรือจะยอมเป็นกระสอบทรายให้โดนอัดอยู่ฝ่ายเดียว

“ยางยืด... ปืนกล!” หมัดรัวของลูฟี่พุ่งแหวกอากาศเข้าหาคุโระด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับปืนกล

“ท่าปลิดชีพ... ช้อน!”

“อ๊ากก!” ลูฟี่โดนโจมตีเข้าให้อีกแล้ว ถึงแม้ว่าพลังจากผลปีศาจของเขาจะช่วยให้ทนทานต่อการโจมตีทางกายภาพประเภททุบตีได้ดีเยี่ยม แต่การโจมตีด้วยของมีคมแบบนี้ ก็สามารถสร้างบาดแผลให้เขาได้อย่างง่ายดาย

ร่างของคุโระหายวับไปอีกครั้ง และการโจมตีในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่จะสร้างบาดแผลให้ลูฟี่เท่านั้น แต่แมรี่ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ใกล้ ๆ ก็โดนลูกหลงเข้าไปเต็ม ๆ จนล้มพับไป

“หนอยแน่ไอ้บ้าเอ๊ย!” ลูฟี่กัดฟันข่มความเจ็บปวด สายตายังคงจับจ้องไปที่คุโระอย่างไม่ลดละ

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า” คุโระหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง ต่อให้แผนการของเขาจะถูกเปิดโปงแล้วจะทำไมล่ะ? มันก็แค่หมายความว่าเขาจะต้องลงมือชิงทรัพย์สมบัติให้เร็วกว่ากำหนดก็แค่นั้นเอง

“คุระฮาดอล หยุดเดี๋ยวนี้นะ!!” คายะตะโกนห้ามปรามเสียงดังลั่นมาจากชั้นสอง ร่างกายของเธอในตอนนี้อ่อนแอมาก และด้วยการออกแรงตะโกนสุดเสียง ก็ทำให้เธอไอค่อกแค่กออกมาไม่หยุด

คุโระใช้นิ้วดันแว่นตาให้เข้าที่

“คุณหนูคายะครับ ไม่ต้องรีบร้อนไปหรอกครับ รอให้ผมจัดการไอ้สวะนี่เสร็จเมื่อไหร่ รายต่อไปก็คือคุณหนูนั่นแหละครับ”

ในสายตาของคายะตอนนี้ คุโระไม่ใช่พ่อบ้านผู้อ่อนโยนคนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่เขาคือปีศาจร้ายที่พร้อมจะฆ่าแกงทุกคนที่ขวางหน้า

“ท่าปลิดชีพ... ช้อน!”

ตัดภาพมาที่อีกฝั่งหนึ่ง อาเธอร์ โซโร และอุซป กำลังวิ่งหน้าตั้งมุ่งหน้าไปยังชายฝั่ง

“นี่อาเธอร์ ลางสังหรณ์ของนายมันแม่นยำแค่ไหนเนี่ย? ที่นี่มันมีพวกโจรสลัดซุ่มอยู่จริง ๆ งั้นเรอะ?” อุซปเอ่ยถามด้วยความหวาดหวั่น เขาไม่เคยวาดฝันเลยว่าในชีวิตนี้ จะต้องมาเจอเหตุการณ์โจรสลัดบุกหมู่บ้านแบบตัวเป็น ๆ แบบนี้

แต่อุซปพูดยังไม่ทันจะขาดคำ จู่ ๆ ก็มีชายหน้าตาประหลาดคนหนึ่งกำลังเดินถอยหลังด้วยท่าทางพิลึกพิลั่นมุ่งหน้าเข้ามาในหมู่บ้าน

“หยุดก่อน!” อาเธอร์ร้องสั่งเมื่อเหลือบไปเห็นชายคนนั้น

“หา? อาเธอร์ นายจะหยุดทำไมเนี่ย!” อุซปกับโซโรประสานเสียงถามขึ้นมาพร้อมกัน

อาเธอร์ชี้มือไปที่ชายหน้าตาประหลาดคนนั้น แล้วหันไปถาม “พวกนายไม่เห็นไอ้ตัวประหลาดนั่นหรือไง?”

ทั้งสองคนพยักหน้ารับพร้อมกัน แต่ก็ยังไม่ค่อยเข้าใจในสิ่งที่อาเธอร์ต้องการจะสื่ออยู่ดี

เสียงของอาเธอร์ค่อนข้างดัง คุโระ... เอ้ย จังโก้ จึงได้ยินสิ่งที่เขาพูดอย่างชัดเจน

“ใครตัวประหลาดฟะ? ชั้นไม่ได้ประหลาดสักหน่อยเว้ย ชั้นคือนักสะกดจิตต่างหากล่ะ”

จังโก้เดินนวยนาดเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าพวกของอาเธอร์

อาเธอร์แสยะยิ้มเมื่อเห็นจังโก้ ก่อนจะหันไปอธิบายให้โซโรกับอุซปฟัง “หมอนี่มันเป็นคนของกลุ่มโจรสลัดแมวดำ เป็นอดีตลูกน้องของคุโระไงล่ะ และมันก็คือหนึ่งในพวกที่ชั้นบอกให้ฟังเมื่อกี้นี้แหละ”

“อ้อ งั้นเรอะ?”

เมื่อได้ยินดังนั้น โซโรกับอุซปก็ตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือทันที

จังโก้มองหน้าอาเธอร์ด้วยความประหลาดใจ เขาไม่คิดเลยว่าจะมีชาวบ้านในหมู่บ้านเล็ก ๆ แบบนี้ รู้จักตัวตนที่แท้จริงของเขาด้วย

เอาเถอะ ยังไงซะเขาก็เป็นถึงโจรสลัดมีค่าหัวนี่นา จะมีคนจำหน้าได้ก็คงไม่แปลกหรอกมั้ง

“ไอ้หนู แกรู้ตัวไหมเนี่ยว่ากำลังพูดอะไรออกมา?” จังโก้เอ่ยถามอาเธอร์ด้วยน้ำเสียงยียวน

“กัปตันคุโระของแกน่ะ โดนพวกเราจัดการคว่ำไปเรียบร้อยแล้ว ชั้นขอแนะนำให้แกไสหัวออกไปจากหมู่บ้านนี้ซะดีกว่านะ” อาเธอร์ขู่ฟ่อ ก่อนจะรีบมุดหัวเข้าไปหลบอยู่หลังโซโร แล้วพูดต่อ “แกเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ชั้นนี่ไหม?”

“นี่คือนักล่าโจรสลัดโซโร ผู้โด่งดังกระฉ่อนไปทั่วทะเลอีสต์บลูเลยนะเว้ย ถ้าแกยังขืนดื้อด้านไม่ยอมไสหัวไปอีกล่ะก็ หมอนี่จะจัดการส่งแกไปลงนรกเอง”

จังโก้รอนแรมอยู่ในวงการโจรสลัดมานาน เขาย่อมต้องหูตากว้างไกล รู้จักมักจี่กับพวกตัวเป้ง ๆ ในแกรนด์ไลน์เป็นอย่างดีอยู่แล้ว

และกิตติศัพท์ความเก่งกาจของนักล่าโจรสลัดโซโร เขาก็ย่อมต้องเคยได้ยินผ่านหูมาบ้างแหละน่า

“กัปตันคุโระโดนจัดการไปแล้วงั้นเรอะ?” จังโก้ถึงกับอึ้งไปชั่วขณะ เป็นไปไม่ได้หรอกน่า ผู้ชายที่แข็งแกร่งระดับนั้น จะไปพลาดท่าโดนไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนจัดการได้ง่าย ๆ แบบนั้นได้ยังไงกัน?

ไม่มีทาง!

“ชะ... ใช่แล้ว หมอนั่นโดนพวกเราจัดการไปแล้ว ถ้าแกไม่อยากตายล่ะก็ รีบไสหัวไปให้พ้นจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลยนะ!” อุซปแหกปากตะโกนขู่ แต่ใคร ๆ ก็ดูออกว่าน้ำเสียงของเขามันสั่นเครือไปด้วยความหวาดกลัวขนาดไหน

ซวยแล้วไง!

อาเธอร์สบถในใจ ไอ้บ้าอุซปเอ๊ย ทำเสียเรื่องหมดเลยเห็นไหมเนี่ย!

และก็เป็นไปตามคาด เมื่อจังโก้เห็นท่าทีลุกลี้ลุกลนของอุซป เขาก็แสยะยิ้มออกมาทันที “แกโกหกสินะ”

ก็แน่ล่ะสิ อุซปในตอนนี้มันยังเป็นแค่ไก่อ่อน ทักษะการตอแหลของเขายังไม่แนบเนียนพอที่จะตบตาพวกโจรสลัดรุ่นเก๋าได้หรอก

“เปล่าซะหน่อย พวกเราไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องโกหกแกเลยนี่นา โซโร จัดการมันเลย!” อาเธอร์หันไปสั่งโซโรแก้เกี้ยว

“หา? แล้วทำไมนายไม่ลงมือจัดการเองล่ะฟะ?” โซโรบ่นอุบด้วยความหงุดหงิด

“ก็ชั้น...”

“เออ ๆ ช่างเถอะ ปล่อยให้ชั้นจัดการเองก็แล้วกัน”

โซโรคลุกคลีอยู่กับอาเธอร์มาระยะหนึ่งแล้ว เขาก็พอจะเดานิสัยใจคอของอาเธอร์ออกอยู่บ้าง

ไอ้หมอนี่มันก็มีฝีมืออยู่พอตัวแหละ ไม่อย่างนั้นมันคงไม่รอดชีวิตจากการถูกจับมัดอยู่กับเขามาได้นานขนาดนั้นหรอก

แต่นิสัยขี้ขลาดตาขาวของหมอนี่นี่แหละที่เป็นปัญหาใหญ่ แถมประสบการณ์การต่อสู้ก็คงจะติดลบด้วยซ้ำมั้ง

อย่างไรก็ตาม ฝีมือของจังโก้ก็ไม่ได้เก่งกาจอะไรมากมายนัก และในตอนนี้ จังโก้ก็รับรู้แล้วว่าชายหัวเขียวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา คือนักล่าโจรสลัดโซโรตัวจริงเสียงจริง

จังโก้จึงรีบยกมือขึ้นห้ามปราบ “เดี๋ยวก่อน ๆ ชั้นเป็นแค่นักสะกดจิตจริง ๆ นะ ชั้นรู้ว่าพวกโจรสลัดซุ่มอยู่ตรงไหน ให้ชั้นนำทางพวกแกไปหาพวกมันดีไหมล่ะ?”

อาเธอร์ใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง ถึงแม้เขาจะรู้ทันแผนการของจังโก้ ว่าหมอนี่มันกะจะหลอกล่อพวกเขากะไปติดกับดักแหง ๆ แต่การบุกเข้าไปกวาดล้างพวกมันรวดเดียวจบ มันก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลวเหมือนกันนะ

โซโรหันมามองหน้าอาเธอร์ ราวกับจะขอความเห็น

เอาเข้าจริง ความคิดของโซโรก็ตรงกับอาเธอร์เป๊ะเลยล่ะ

“ถ้าอย่างงั้น ก็รบกวนนำทางด้วยก็แล้วกันนะ” อาเธอร์เปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มเป็นมิตรแทบจะในทันที

“แต่ว่า... ถ้าพวกเราตามมันไป แบบนี้มันก็เข้าตำรา เอาเนื้อไปป้อนเข้าปากเสือชัด ๆ เลยไม่ใช่เรอะ?” อุซปกระซิบถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“นายแน่ใจนะ ว่ามันไม่ใช่ เอาเสือเข้าไปขย้ำฝูงแกะน่ะ?”

ถึงแม้พลังต่อสู้ของอาเธอร์จะห่วยแตกเข้าขั้นวิกฤต แต่ในเมื่อมีแกรนด์ไลน์ตัวเป้งอย่างโซโรอยู่ข้าง ๆ เขาก็ไม่มีอะไรต้องกลัวพวกโจรสลัดกระจอก ๆ พวกนี้หรอกน่า

อาเธอร์กับโซโรเลิกต่อปากต่อคำ แล้วออกเดินตามหลังจังโก้มุ่งหน้าไปยังชายฝั่ง

“เฮ้ย รอชั้นด้วยสิฟะ!”

เมื่ออุซปดึงสติกลับมาได้ เขาก็รีบสับตีนแตกวิ่งตามหลังพรรคพวกไปติด ๆ

ตัดภาพมาที่อีกฝั่งหนึ่ง นามิได้วิ่งหนีขึ้นไปหลบภัยอยู่บนชั้นสองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว และเธอก็สามารถปกป้องคายะให้รอดพ้นจากอันตรายได้อย่างหวุดหวิด

แต่จะใช้คำว่า ‘ปกป้อง’ ก็คงจะไม่ถูกนักหรอก น่าจะใช้คำว่า นามิเปิดทางสะดวกให้ลูฟี่กับคุโระได้ซัดกันเต็มที่ โดยที่เธอไม่ต้องเข้าไปเสี่ยงโดนลูกหลงซะมากกว่า

ในตอนนี้ การต่อสู้ระหว่างคุโระกับลูฟี่กำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด ถึงแม้ว่าในตอนนี้ ลูฟี่จะสะบักสะบอมได้รับบาดเจ็บมากกว่าคุโระหลายเท่าตัว แต่ก็อย่าลืมนะว่า ลูฟี่น่ะขึ้นชื่อเรื่องความอึดถึกทนระดับแมลงสาบเรียกพี่ แถมยังมีสกิลล็อกหลอดเลือดเอาไว้อีกต่างหาก

จากการต่อสู้ที่ผ่านมา คุโระก็เริ่มตระหนักได้แล้วว่า ลูฟี่ไม่ใช่เด็กหนุ่มธรรมดา ๆ ทั่วไป

“คาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างแก ไม่เพียงแต่จะเป็นผู้มีพลังพิเศษจากผลปีศาจเท่านั้น แต่แกยังมีฝีมือร้ายกาจขนาดนี้เชียวเรอะ” คุโระเอ่ยปากชมเปาะ

“แต่แล้วไงล่ะ? แกจะรับมือกับท่าไม้ตายต่อไปของชั้นได้ยังไงกันฮะ?”

“ท่าปลิดชีพ... ช้อน!”

พูดจบ ร่างของคุโระก็หายวับไปกับตา ก่อนจะไปโผล่อยู่ที่ด้านหลังของลูฟี่ และในจังหวะที่เขาคิดว่าการโจมตีครั้งนี้จะต้องปลิดชีพของลูฟี่ได้อย่างแน่นอน

พลั่ก!

หมัดของลูฟี่ก็ซัดเข้าเต็มหน้าคุโระอย่างจัง ชนิดที่ว่ากะจังหวะได้แม่นยำราวกับจับวาง

“ปะ... เป็นไปไม่ได้!”

ร่างของคุโระปลิวละลิ่วไปกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรงจากอานุภาพของหมัดนั้น เขาเบิกตากว้างจ้องมองลูฟี่ด้วยความไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง

“แฮะ ๆ ชั้นพอจะจับทางรูปแบบการโจมตีของแกได้แล้วล่ะ” ลูฟี่ฉีกยิ้มกว้าง แววตาของเขายังคงเปล่งประกายไปด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

“อย่ามาพูดตลกไปหน่อยเลย ท่าไม้ตายของชั้นมันไร้เทียมทานเว้ย! ท่าปลิดชีพ... ช้อน!”

พลั่ก!

และก็เป็นอีกครั้งที่ร่างของคุโระต้องปลิวละลิ่วไปตามแรงกระแทกจากหมัดของลูฟี่

“นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

คุโระเริ่มสัมผัสได้ถึงอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวลูฟี่ ไอ้เด็กนี่มันเป็นใครมาจากไหนกันแน่? ทำไมฝีมือของมันถึงได้พัฒนาขึ้นมาอย่างก้าวกระโดดในเวลาอันสั้นขนาดนี้?

“แก... แกเป็นใครกันแน่ฮะ?”

ลูฟี่ฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะประกาศศักดา “ชั้นชื่อลูฟี่ และชั้นนี่แหละคือผู้ชายที่จะก้าวขึ้นเป็นราชาโจรสลัด”

ในขณะเดียวกัน นามิที่แอบดูเหตุการณ์อยู่บนชั้นสอง ก็ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง ไอ้หมอนี่มันเป็นตัวประหลาดแบบไหนกันเนี่ย?

..................

“นี่น่ะเหรอเรือของกลุ่มโจรสลัดแมวดำ? ดูหรูหราหมาเห่าอลังการงานสร้างไม่เบาเลยนะเนี่ย”

เรือโจรสลัดลำยักษ์ค่อย ๆ แล่นเข้ามาจอดเทียบท่าที่ชายฝั่งของเกาะ อาเธอร์แหงนหน้ามองดูความยิ่งใหญ่อลังการของเรือลำนี้ ซึ่งดูใหญ่โตมโหฬารกว่าในอนิเมะตั้งหลายเท่าตัว เขาอดไม่ได้ที่จะผิวปากออกมาเบา ๆ ด้วยความทึ่ง

“นี่มัน... พวกโจรสลัดกะจะยกพลขึ้นบกมากวาดล้างหมู่บ้านของพวกเราจริง ๆ งั้นเรอะ” อุซปเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ถึงแม้ลึก ๆ แล้วเขาจะอยากปกป้องหมู่บ้านแห่งนี้มากแค่ไหน แต่พอเอาเข้าจริง ขาทั้งสองข้างของเขามันก็สั่นพั่บ ๆ สั่งให้เขาวิ่งหนีเอาตัวรอดไปซะเดี๋ยวนี้

และในวินาทีต่อมา เมื่อลูกเรือของกลุ่มโจรสลัดแมวดำมองเห็นจังโก้ พวกมันก็พากันแห่ลงมาจากเรือกันอย่างเนืองแน่น จังโก้สบโอกาสฉวยจังหวะชุลมุน ชิ่งหนีจากพวกของอาเธอร์ กลับไปรวมกลุ่มกับลูกเรือโจรสลัดแมวดำทันที

อาเธอร์กับโซโรยืนดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสงบนิ่ง ไม่คิดจะเข้าไปขัดขวางเลยแม้แต่น้อย

เหตุผลที่อาเธอร์ไม่ขัดขวาง ก็เพราะเขาขี้ขลาดเกินกว่าจะกล้าทำแบบนั้นน่ะสิ

ส่วนเหตุผลของโซโรน่ะเรอะ เขามองว่าต่อให้จังโก้จะหนีกลับไปรวมกลุ่มกับพวกมัน ก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลยนี่นา ยังไงซะเขาก็กะจะกวาดล้างพวกมันให้ราบคาบไปพร้อม ๆ กันอยู่แล้วนี่

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═