บทที่ 10

บทที่ 10

“โอ้ พระเจ้า!”

“จริงหรือปลอมกันแน่?”

“โฮคาเงะรุ่นที่สามกับดันโซผู้ช่วยโฮคาเงะทำเรื่องเลวร้ายลับหลังชาวโคโนฮะหรือ?”

“ไม่น่าเชื่อเลยจริง ๆ!”

คำพูดของไรอันที่ปรากฏบนม่านแสงเหนือท้องฟ้าก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วโคโนฮะ หมู่บ้านทั้งหมู่บ้านเข้าสู่ความโกลาหลในทันทีโดยเฉพาะกลุ่มพลเรือนที่ไม่เคยล่วงรู้เรื่องราวเบื้องลึก

ในขณะที่เหล่าตระกูลใหญ่ในหมู่บ้านก็เริ่มตระหนักถึงสถานการณ์ตระกูล นารา ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องไหวพริบทางการเมืองรีบเก็บข้อมูลจากเหตุการณ์ แม้พวกเขาอาจไม่ทราบรายละเอียดทั้งหมดของสิ่งที่โฮคาเงะรุ่นที่สามและดันโซกระทำแต่พวกเขาก็เริ่มปะติดปะต่อเงื่อนงำบางอย่างได้

ด้านตระกูลที่โดดเด่นอย่าง ฮิวงะ และ อุจิวะ กลับรู้สึกยินดีที่ความจริงถูกเปิดเผยเสียที พวกเขาต่างต้องทนทุกข์ภายใต้การปกครองของโฮคาเงะรุ่นที่สามมาเป็นเวลานาน เมื่อได้เห็นเรื่องนี้ พวกเขารู้สึกเหมือนมีชัยชนะเล็ก ๆ แม้จะไม่ได้ออกมาประกาศจู่โจมตระกูลซารุโทบิและชิมูระตรง ๆ เพราะเกรงว่าภาพลักษณ์จะเสียหาย แต่ลึก ๆ ในใจ พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะยินดีกับความล่มสลายของฝ่ายตรงข้าม

ที่ร้านเหล้าในโคโนฮะหญิงสาวผู้สง่างามคนหนึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เธอค่อย ๆ รินสาเกให้ตัวเองพลางมองภาพของไรอันที่ฉายอยู่บนม่านแสง

“หึหึ เวลานั้นมาถึงแล้วนะเด็กน้อยของฉัน”

หญิงคนนั้นไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็น เซ็นจู ซึนาเดะ อาจารย์ของไรอัน

เหมือนจะนึกถึงบางอย่างเธอหันไปมองในทิศทางของตระกูลซารุโทบิก่อนจะยิ้มขม ๆ ให้ตัวเอง แล้วจิบสาเกอีกครั้ง

“เฮ้อ~”

เสียงเย็นชาดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ “ซึนาเดะ เธอคิดจะหลีกเลี่ยงคำสั่งอาจารย์แล้วเรียกฉันมาที่นี่งั้นหรือ?”

บุรุษผู้แผ่บรรยากาศเย็นยะเยือกก้าวเข้ามาในร้าน เขามีผิวซีดและท่าทีที่แฝงความอันตรายเหมือนงูบุรุษคนนี้คือ โอโรจิมารุ หนึ่งในสามนินจาในตำนานที่เป็นทั้งเพื่อนและคู่แข่งของซึนาเดะ

เมื่อโอโรจิมารุเดินเข้ามาซึนาเดะไม่ตอบคำใดเธอหยิบขวดสาเกอีกขวดวางไว้ตรงหน้าเขา

“มากินด้วยกันสิ ฉันแค่อยากดูเรื่องสนุก ๆ เท่านั้นเอง”

โอโรจิมารุมองขวดสาเก ก่อนจะหันไปจ้องหน้าซึนาเดะ เขารู้สึกได้ถึงความโล่งใจที่หาได้ยากในตัวเธอนั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้เห็นมานานมาก เขาหยิบขวดสาเกขึ้นมาแล้วจิบโดยไม่พูดอะไรต่อ

สายตาของโอโรจิมารุจับจ้องไปยังม่านแสงในท้องฟ้าเหตุการณ์ที่ผ่านมาเมื่อไม่นานยังติดอยู่ในความคิดของเขา

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่วันก่อนไรอันเริ่มเปิดโปงข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับการกระทำอันชั่วร้ายของโฮคาเงะรุ่นที่สามและดันโซต่อชาวบ้านในโคโนฮะ ในเวลาเพียงไม่นาน ฮิรุเซ็นก็ถูกปลดจากตำแหน่งทุกคนต่างตกตะลึงในความรวดเร็วและแม่นยำของการก่อรัฐประหารครั้งนี้

ไรอันขึ้นรับตำแหน่งโฮคาเงะด้วยความรวดเร็ว จนกระทั่งโอโรจิมารุเองยังตกใจ แต่สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจที่สุดคือไรอันไม่ได้พุ่งเป้ามาที่ตัวเขา

ในเวลานั้น โอโรจิมารุกำลังทำการทดลองมนุษย์ร่วมกับดันโซ โดยใช้ชาวบ้านในโคโนฮะเป็นวัตถุทดลองเขาเคยคิดว่าเขาจะต้องพบจุดจบเช่นเดียวกับโฮคาเงะรุ่นที่สามแต่ไรอันกลับไว้ชีวิตเขา

ไรอันไปเยี่ยมโอโรจิมารุด้วยตัวเองและเสนอข้อตกลงว่าจะยังสนับสนุนงานวิจัยของเขาต่อไป แต่มีเงื่อนไขว่าเขาต้องหยุดใช้คนในโคโนฮะเป็นวัตถุทดลอง ข้อตกลงนี้ทำให้โอโรจิมารุพอใจอย่างมาก แม้ว่าเขาจะไม่เข้าใจเหตุผลที่แท้จริงของไรอันก็ตาม

ไม่นาน หลักฐานทั้งหมดที่รวบรวมโดย นามิคาเสะ มินาโตะ ก็ถูกแสดงบนม่านแสงหลักฐานเหล่านั้นเปิดเผยแผนการของ ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น และ ชิมูระ ดันโซ ที่มีเป้าหมายในการทำลายตระกูลเซ็นจู

นินจาตระกูลเซ็นจู ถูกส่งไปทำภารกิจอันตรายจนเสียชีวิตอย่างเป็นระบบ

แม้แต่นินจาเซ็นจูที่หลอมรวมเข้ากับโคโนฮะก็ยังถูกใช้เป็นวัตถุทดลองมนุษย์อย่างลับ ๆ

แต่สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือการเปิดเผยว่าฮิรุเซ็นและดันโซร่วมกันวางแผนสังหาร นาวากิ หัวหน้าตระกูลเซ็นจูคนหนุ่มเพียงเพื่อแย่งชิง วิชาธาตุไม้ ที่สืบทอดจากโฮคาเงะรุ่นแรก

ความจริงอันโหดร้ายนี้ทำให้ทั้งโคโนฮะตกอยู่ในความตกตะลึงแม้แต่นินจาตระกูลต่าง ๆ ที่เคยได้รับการสอนจาก ฮาชิรามะ และ โทบิรามะ ก็ไม่คาดคิดว่าโฮคาเงะรุ่นที่สามจะทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้

ผลกระทบของความจริงนี้ส่งผลหนักหน่วง เหลือเพียงผู้รอดชีวิตเพียงไม่กี่คนจากตระกูลเซ็นจูได้แก่ ซึนาเดะ และ อุซึมากิ มิโตะ

“....!!!!”

"สองคนนี่ช่างโหดเหี้ยมเกินทน!"

ความเย็นยะเยือกแล่นผ่านหัวใจของทุกคนในโคโนฮะและก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว หลักฐานบนม่านแสงยังคงเผยต่อไป แผนการบงการและสมรู้ร่วมคิดระหว่างสองตระกูลถูกเปิดเผยอย่างหมดเปลือก รวมถึงความจริงที่ว่า ดันโซ ได้ลักพาตัวผู้มีพรสวรรค์จากตระกูลต่าง ๆ อย่างลับ ๆ

“เจ้าบ้า ดันโซ!!!”

“ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมอัจฉริยะในตระกูลเราถึงหายตัวไปในชั่วข้ามคืน!”

“สองปีศาจนี่มันน่ารังเกียจ!”

เสียงโวยวายปะทุขึ้นจากฝูงชน โดยเฉพาะจากเหล่าตระกูลใหญ่ ความโกรธแค้นที่สั่งสมมานานพุ่งพล่านเมื่อทุกอย่างกระจ่างชัด ความลับเกี่ยวกับการหายตัวไปของเหล่าผู้มีพรสวรรค์ในหลายปีที่ผ่านมาได้รับการไขปริศนาแล้ว แม้ว่าความโกลาหลจะเริ่มก่อตัว แต่หัวหน้าตระกูลต่าง ๆ ก็ยังพยายามควบคุมสถานการณ์ไว้

หลักฐานยังเปิดเผยว่า ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น และชิมูระ ดันโซ ได้ใช้วิธีการไร้ศีลธรรมในการรวบรวมทรัพยากรทุกชนิด ทั้งจากสินทรัพย์ของนินจาไปจนถึงทรัพย์สินของพลเรือน

แม้แต่สิ่งของที่ไดเมียวส่งมาเพื่อช่วยเหลือหมู่บ้านก็ถูกทั้งสองลอบยักยอกไปใช้ประโยชน์ส่วนตัว

ผลลัพธ์คือ ตระกูลซารุโทบิและชิมูระที่เคยเล็กและไม่มีบทบาทกลับเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นพลังอำนาจที่สามารถทัดเทียมตระกูลใหญ่อย่าง ฮิวงะ ได้

ไม่เพียงแต่ฝึกฝนนินจาเท่านั้น แต่พวกเขายังดึงพลเรือนเข้ามาในตระกูล มอบชีวิตที่สะดวกสบายให้พวกเขาเพื่อสร้างความภักดี

การเปิดเผยนี้ทำให้ทั้งเหล่าตระกูลใหญ่และพลเรือนต่างเดือดดาล

“เจ้าบ้าโฮคาเงะรุ่นที่สาม!”

“เรียกเขาว่าโฮคาเงะรุ่นที่สามน่ะหรือ? มันเป็นการดูถูกตำแหน่งนี้!”

“ใช่เลย เขาไม่สมควรได้รับชื่อนั้น!”

“แล้วไอ้เฒ่าดันโซอีกคนก็เหมือนกัน!”

“น่ารังเกียจทั้งคู่! ให้อภัยไม่ได้!”

เสียงโวยวายและการประณามดังไปทั่วโคโนฮะ ชาวบ้านที่ฉลาดและรู้เท่าทันได้ระบายความไม่พอใจที่สะสมมาหลายปี พวกเขาเคยถูกกดขี่โดยสองคนนี้แต่วันนี้เป็นโอกาสที่พวกเขาจะลุกขึ้นพูด

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเสียงแห่งความเกลียดชัง ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น และชิมูระ ดันโซ ซึ่งเคยสร้างภาพลักษณ์จอมปลอมขึ้นมา บัดนี้ได้ถูกเปิดโปงต่อหน้าสาธารณชนอย่าหมดเปลือก

พวกเขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากยืนรับแรงกดดันจากความโกรธแค้นของประชาชน ใบหน้าของทั้งสองซีดเผือด

“จบแล้ว... ทุกอย่างมันจบแล้ว!”

พวกเขาทำได้เพียงมองดูความพินาศของตัวเองที่ถูกเปิดโปงต่อหน้าสาธารณะ โดยไม่อาจหลีกเลี่ยงผลของการกระทำในอดีตได้อีกต่อไป...