บทที่ 38 เรื่องที่เหลือเชื่อ

เมื่อคิดแล้วก็ลงมือทำ เย่เฟยนำมะเขือเทศไปล้างทำความสะอาดก่อนจะลงมีดหั่นอย่างรวดเร็ว หั่นเสร็จจึงจัดวางลงในชามเซรามิก แล้วจึงเริ่มตอกไข่ไก่

ทุกขั้นตอนดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย จากนั้นเย่เฟยจึงเริ่มหยิบเครื่องปรุงเสริมออกมาจากกล่องเก็บของ ทั้งเกลือป่น แป้งมันละลายน้ำ น้ำตาลทราย และเครื่องเทศต่างๆ

สุดท้าย เย่เฟยหยิบน้ำมันดอกกุหลาบสำหรับผัดไข่ออกมา

เมื่อเห็นเย่เฟยใช้น้ำมันดอกกุหลาบอีกครั้ง ทุกคนต่างก็พูดไม่ออก คนรวยนี่มันคนรวยจริงๆ ทำอาหารทีไรต้องใช้น้ำมันดอกกุหลาบทุกที ของพวกนี้มันได้มาฟรีๆ หรือยังไงกัน?

เย่เฟยไม่รับรู้ถึงความคิดของคนดู เขาเตรียมทุกอย่างจนพร้อมสรรว นำกระทะออกมาจากกล่องเก็บของวางลงบนเตาแก๊ส เปิดไฟวอร์มกระทะจนร้อนได้ที่ แล้วจึงเทน้ำมันดอกกุหลาบลงไป

เมื่อน้ำมันละลายและกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ลอยเตะจมูก เย่เฟยก็ยกชามไข่ขึ้นมา ตีอีกสองสามครั้งก่อนจะค่อยๆ เทลงในกระทะ

ในวินาทีนั้นเอง เย่เฟยสังเกตเห็นว่าขณะที่เนื้อไข่สัมผัสกับกระทะ ภายในกระทะกลับคล้ายมีแสงสีทองอ่อนๆ ปรากฏขึ้น จากนั้นแสงนั้นก็ล่องลอยออกมาจากขอบกระทะ กระจายตัวออกไปทั่วทุกสารทิศ

เย่เฟยรีบเงยหน้ามองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบสิ่งใด ราวกับว่าภาพเมื่อครู่เป็นเพียงตาฝาดไปเอง

ทว่าเย่เฟยรู้ดีว่านั่นไม่ใช่ภาพลวงตา แต่เป็นสิ่งที่เขาเห็นด้วยตาตัวเองจริงๆ

"หรือว่าทักษะ หอมไกลหมื่นลี้ จะเริ่มทำงานแล้ว?"

เย่เฟยพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะเริ่มผัดไข่ต่อไป

ขณะเดียวกัน ภายในคฤหาสน์หรู ชายหนุ่มในชุดภูมิฐานที่กำลังพูดจาเจื้อยแจ้วผ่านไมโครโฟนเพื่อสร้างบรรยากาศในห้องไลฟ์พลันชะงักกึก เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปรอบห้อง

"กลิ่นหอมนี่มัน... ทำไมถึงหอมขนาดนี้? กลิ่นของไข่ไก่ ทำไมผมไม่เคยได้กลิ่นไข่ที่หอมกรุ่นขนาดนี้มาก่อนเลย?"

"กลิ่นไข่นี่มาจากไหน? หรือว่าป้าหวังกำลังทำกับข้าว? แต่ผมบอกป้าเขาแล้วนี่ว่าวันนี้มื้อเที่ยงไม่ต้องทำ เดี๋ยวผมมีนัดกินข้าวข้างนอก"

"แต่นี่มันกลิ่นไข่ชัดๆ แถมยังเป็นกลิ่นไข่ที่หอมที่สุดในโลกเท่าที่เคยได้ยินมา นี่มัน..."

ทันใดนั้น ดวงตาของชายหนุ่มก็เบิกกว้าง เขาพุ่งตัวกลับไปยังหน้าคอมพิวเตอร์ แทบจะมุดหัวเข้าไปในจอมอนิเตอร์ ดวงตาที่กลมโตจ้องเขม็งไปยังเย่เฟยที่กำลังผัดไข่อยู่ในห้องไลฟ์อย่างไม่วางตา

เป็นไปไม่ได้ จะเกิดเรื่องประหลาดแบบนี้ขึ้นได้ยังไง? ถึงผมจะไม่รู้ว่าท่านเทพเย่อยู่ที่ไหน แต่ต่อให้กลิ่นไข่จะหอมแค่ไหน มันก็ไม่มีทางลอยมาไกลขนาดนี้ได้! ตระเวนกินทั่วหล้า คิดในใจ

ในเวลาเดียวกัน ภายในวิลล่าสไตล์ยุโรปที่ตกแต่งอย่างประณีต ชายวัยกลางคนสวมแว่นกรอบทองก็ตกอยู่ในอาการอึ้งกิมกี่ จมูกของเขาขยับฟุดฟิดไม่หยุด ราวกับพวกขี้ยาที่ได้กลิ่นผงขาวก็ไม่ปาน

"เป็นไปได้ยังไง? ทำไมถึงเป็นแบบนี้? หรือว่ากลิ่นไข่ผัดของท่านเทพเย่จะลอยออกมาจากคอมพิวเตอร์ได้จริงๆ? กลิ่นไข่นี่ไม่ใช่กลิ่นไข่ธรรมดาแน่ๆ มันยั่วยวนเกินไปแล้ว"

พูดจบ ชายวัยกลางคนก็ลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ที่เกาะภูเก็ต น้ำทะเลสีครามเข้มดูเงียบสงบ วันนี้ช่างเป็นวันที่เหมาะแก่การพักผ่อน เรือสำราญลำหรูลำหนึ่งกำลังลอยลำอย่างช้าๆ เหนือผืนน้ำมหาสมุทรอินเดีย

บนดาดฟ้าเรือที่สะอาดสะอ้าน ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงอาบแดดอย่างสบายอารมณ์ แขนซ้ายโอบกอดหญิงสาวสะสวยระดับพรีเมียมไว้ ส่วนมือขวาคอยไถหน้าจอแล็ปท็อปบนตักไม่หยุด

ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ผละออกจากหญิงสาวข้างกาย วางโน้ตบุ๊กไว้ด้านข้างแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เดินเท้าเปล่าไปบนดาดฟ้าเรือ สายตาพยายามสอดส่ายมองหาบางอย่างไปรอบๆ

หญิงสาวคนสวยเห็นท่าทางแปลกประหลาดของเขา จึงเอ่ยถามเสียงอ้อน "เซ่อข่าย เป็นอะไรไปคะ?"

ฉินเซ่อข่ายตอบกลับ "เสี่ยวม่าน คุณได้กลิ่นหอมของไข่ผัดบ้างไหม?"

เสี่ยวม่านส่ายหน้าอย่างงุนงง ก่อนจะยิ้มหวานพลางหยอกว่า "อะไรกันคะ? คุณหิวแล้วเหรอ? ก็เพิ่งทานมื้อเที่ยงไปเองไม่ใช่เหรอ?"

ฉินเซ่อข่ายส่ายหัว "ไม่ใช่ ผมไม่ได้หิว แต่ผมได้กลิ่นหอมของไข่ที่หอมอย่างที่ไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนจริงๆ ให้ตายสิ บนโลกนี้จะมีกลิ่นไข่ที่หอมรุนแรงขนาดนี้ได้ยังไง ผม..."

เขาอยากจะบอกว่า ผมชักจะหิวขึ้นมาอีกรอบแล้วจริงๆ แต่ยังไม่ทันพูดจบ ดวงตาก็เบิกกว้างจนแทบถลน เขาแทบจะวิ่งพุ่งไปยังคอมพิวเตอร์ คว้าโน้ตบุ๊กขึ้นมาอุ้มไว้ จ้องมองเย่เฟยที่กำลังผัดไข่อยู่ในห้องไลฟ์อย่างใจจดใจจ่อ

"นี่มัน... นี่มันผีหลอกชัดๆ"

ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ ชายวัยกลางคนปากกว้างนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาหรูหลังโต๊ะทำงานไม้แดง สายตาจดจ้องไปที่เย่เฟยในจอคอมพิวเตอร์พลางฉีกยิ้มกว้าง

ทันใดนั้นเขาสูดจมูกฟุดฟิด แล้วยืดตัวตรงมองไปรอบห้อง แต่สุดท้ายก็ไม่พบอะไร

เขายกโทรศัพท์ขึ้นมา กดปุ่มที่บันทึกชื่อว่า เลขานุการ 1 แล้วถามออกไปว่า "ซาซ่า ใครมาผัดไข่ในบริษัทน่ะ?"

เสียงหญิงสาวแสนหวานดังมาจากปลายสาย "ท่านประธานคะ ไม่มีนะคะ ตอนนี้เป็นช่วงพักเที่ยง ทุกคนกำลังพักผ่อนกันอยู่ค่ะ"

ชายวัยกลางคนขานรับในลำคอแล้ววางสาย ทว่ามือยังไม่ทันละจากหูโทรศัพท์ ดวงตาก็พลันเบิกโพลน เขาค่อยๆ หันศีรษะกลับไป จนสายตาไปหยุดอยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตรงหน้า

ในจอคอมพิวเตอร์ เย่เฟยกำลังผัดไข่อยู่

"เช็ดเข้... เรื่องจริงเหรอเนี่ย? นี่มันจะเกินจริงไปหน่อยไหม?" ชายวัยกลางคนพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา

ในขณะเดียวกัน เหตุการณ์เช่นนี้กำลังเกิดขึ้นทั่วประเทศ ในวินาทีนี้ มีคนมากกว่าสี่หมื่นคนที่นั่งบื้ออยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ต่างจ้องมองคอมพิวเตอร์หรือโทรศัพท์มือถือตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ

"ผม... ผมเหมือนจะพิสูจน์ได้ถึงกลิ่นไข่ผัดของท่านเทพเย่เลย" ทันใดนั้น ในห้องไลฟ์ที่เงียบสนิท เสียงที่ราวกับคนละเมอของ ตระเวนกินทั่วหล้า ก็ดังขึ้น

ตามมาด้วยข้อความจาก ข้าคือยอดนักกิน: "นายก็ได้กลิ่นเหมือนกันเหรอ? ฉันนึกว่าฉันคิดไปเองคนเดียวเสียอีก"

ปาเจินอวี้สือ: "กลิ่นหอมนี่ถึงขนาดกลบกลิ่นไอทะเลได้เลยเหรอเนี่ย ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?"

เทาเทีย: "บอกผมทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริง ไม่อย่างนั้นผมคงเป็นบ้าแน่ๆ"

คนอื่นๆ ต่างก็เริ่มส่งข้อความตามมา เพียงแค่ช่วงเวลาอึดใจเดียว ในห้องไลฟ์ก็มีข้อความพุ่งพรวดขึ้นมาสี่ถึงห้าหมื่นข้อความ จนกล่องแชทแทบจะหยุดทำงานเพราะโหลดไม่ทัน

ขณะที่ทุกคนกำลังจะคลั่งตาย เย่เฟยที่กำลังผัดไข่อยู่ก็ยิ้มแฉ่งออกมา "ไข่ผัดได้ที่แล้วครับ ตักออกมาพักไว้ก่อน... พวกคุณได้กลิ่นหอมกันบ้างไหม?"

คนดู:

"บ้าไปแล้ว! ที่แท้มันคือกลิ่นไข่ผัดของท่านเทพเย่จริงๆ เหรอเนี่ย?"

"สวรรค์! ฉันจะบ้าตาย เป็นแบบนี้ได้ยังไง? ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้? ท่านเทพเย่คุณอยู่ที่ไหน? ทำไมฉันถึงได้กลิ่นไข่ผัดของคุณ?!"

"ฉันด้วย ท่านเทพเย่ คุณคือตาเย่ที่อยู่บ้านข้างๆ ผมหรือเปล่า?"

"อยู่ห่างกันไม่รู้กี่ลี้ แต่กลิ่นหอมยังเตะจมูกได้ขนาดนี้ คุณคือผู้ที่สวรรค์ส่งมาโปรดพวกเราเหล่าสายกิน... ไม่ใช่สิ คุณคือเทพเจ้าแห่งอาหารใช่ไหม?"

"ทีแรกผมคิดว่าท่านเทพเย่แค่เอาวัตถุดิบระดับท็อปมาเป็นจุดขายเพื่อดึงดูดคนดู สร้างกระแสเรียกยอดเปย์เฉยๆ ไม่คิดเลยว่าฝีมือการทำอาหารจะสูงส่งถึงขั้นนี้!"

"ไข่จานนี้มันเย้ายวนใจจริงๆ ทั้งสีทองอร่ามและดูนุ่มนวล เอ๊ะ... เหมือนฉันจะเห็นแสงดาวแวววับพุ่งออกมาจากจานด้วยนะ"

"พรวด! ความเห็นบนพอเถอะ นึกว่าดู ยอดกุ๊กแดนมังกร อยู่หรือไง? นายได้ยินเสียง ติ๊ง ด้วยไหมล่ะ? ฮ่าๆ"

ห้องไลฟ์ทั้งห้องระเบิดอารมณ์อย่างบ้าคลั่ง ไม่มีใครคาดคิดว่าวันนี้เย่เฟยจะโชว์ไม้เด็ดแบบนี้ออกมา ส่งกลิ่นหอมหมื่นลี้ นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ

"สีสันระดับท็อป กลิ่นหอมระดับท็อป นี่คือไข่ผัดระดับโลก ท่านเทพเย่ครับ จัดเรือสำราญไปสองลำ ถือเป็นสินน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ!"

มหาเศรษฐี ข้าคือยอดนักกิน ยังคงความเท่และมีเอกลักษณ์เสมอ ความประทับใจทุกอย่างแสดงออกผ่านการเปย์ เขาสะบัดมือเปย์เรือสำราญสุดหรูไปอีกสองลำทันที

ส่วนมหาเศรษฐีตัวจริง ปาเจินอวี้สือ ยิ่งคลั่งกว่าเดิม เขามองเงินเป็นเพียงเศษกระดาษ รัวนิ้วกวาดไอเทมเปย์เรือสำราญสุดหรูออกมาถึงห้าลำรวด ทำเอาทุกคนแทบจะหงายหลัง... บ้าเอ๊ย จะเก๋าเกินไปแล้ว! จะเก๋าเกินไปแล้วโว้ย!

ตระเวนกินทั่วหล้า ก็คำรามออกมาด้วยความตื่นเต้นเช่นกัน "สำหรับไลฟ์ระดับนี้ในวันนี้ ต่อให้ผมต้องเปย์เรือสำราญสักสองสามลำแล้วมันจะเป็นไรไป!"

พูดจบ เขาก็เปย์เรือสำราญสุดหรูตามไปอีกสองลำ

ส่วนคุณ เทาเทีย ยังคงนิ่งขรึมเหมือนเดิม เขาเปย์เครื่องบินหรูห้าลำไปเงียบๆ ด้วยความตื่นเต้น

คนอื่นๆ ก็พากันคลั่งไปตามๆ กัน ทั้งเครื่องบินหรู รถสปอร์ต รถลีมูซีน รถบ้าน พุ่งออกมานับไม่ถ้วนในพริบตา ส่วนไอเทมเล็กๆ อย่างเสียงปรบมือหรืออมยิ้มนั้นแปะจนเต็มหน้าจอไปหมด

"เช็ดเข้! พอแล้ว... พอได้แล้วพวกนาย! ฉันมองไม่เห็นภาพไลฟ์แล้วว้อย!" ตระเวนกินทั่วหล้า ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

ทุกคน: "พวกเราก็มองไม่เห็นเหมือนกันโว้ยยยย!!!!"