ตอนที่ 16: แคทบุกลึกเกินไป อันตรายแล้ว

"จ้าวอวิ๋นมีเรดบัฟและกำลังเก็บนกตัวเล็กครับ" 6.6 รายงานสถานการณ์

เมื่อได้ยินรายงานจาก 6.6 แคทก็เข้าใจสถานการณ์ในทันที

"ตามคาดเลย นายรีบถอยออกมาเร็ว ลู่ปู้กับอี๋ซิงกำลังดันขึ้นมาแล้ว"

หลังจากยืนยันตำแหน่งของจ้าวอวิ๋นได้ แคทก็รีบเตือน 6.6 ทันที

"กงซุนหลี่ เราสลับเลนกันเถอะ" แคทบอกกับอี้นั่ว

กงซุนหลี่เป็นฮีโร่ที่เก่งมากในช่วงต้นเกม เธอไม่ควรมาติดแหง็กอยู่ที่เลนล่างเพื่อฟาร์มอย่างสงบสุข เธอต้องเป็นคนขับเคลื่อนจังหวะของเกมในช่วงต้น ยิ่งไปกว่านั้น นี่คือกงซุนหลี่ของอี้นั่ว ยิ่งจำเป็นต้องปลดปล่อยให้เขาเล่นเป็นยิงหลักสายโรมมิ่งที่โบยบินไปทั่วแผนที่

"ได้เลย"

อี้นั่วตกลงโดยไม่ลังเล ด้วยนิสัยของเขา เขาไม่ชอบถูกกดดัน และตอนนี้เมื่อมีคนมารับหน้าแทนให้ เขาก็มีความสุขที่สุด

อี้นั่วนั้นเคลียร์มินเนี่ยนเวฟนี้แล้วรีบวาร์ปกลับใต้ป้อมเพื่อฟื้นฟูพลัง จากนั้นก็มุ่งหน้าไปที่เลนกลางทันที ซึ่งอี้นั่วเป็นคนป้องกันเวฟนี้เพียงลำพัง เพราะไอ่ซื่อได้ตามฉีเหนียนไปบุกป่าฝ่ายตรงข้ามก่อนหน้านี้แล้ว

ฉีเหนียนบุกป่าอยู่คนเดียวทำเอาไอ่ซื่ออดเป็นห่วงไม่ได้

แคทมองดูฉีเหนียนและไอ่ซื่อที่เพิ่งโผล่ออกมาจากป่าฝ่ายศัตรู ในจังหวะนี้เอง ออร่าสีฟ้าอ่อนๆ ก็แขวนอยู่ที่เท้าของฉีเหนียน บ่งบอกว่าเขาได้บลูบัฟมาครอบครองแล้ว

ทั้งสามเดินสวนทางกันและหยุดอยู่ที่จุดนั้น ตอนนี้เวลาผ่านไปสองนาทีแล้ว และมอนสเตอร์กลางแผนที่ก็เกิดแล้ว

"เริ่มมังกรตัวเล็กเลย" ไอ่ซื่อสั่งการ

แคทและฉีเหนียนไม่มีข้อโต้แย้ง ทั้งสามคนจัดการมังกรตัวเล็กได้อย่างง่ายดาย

ในช่องแชททีมฝอซาน GK

"จังหวะเกมรวนแล้ว ลู่ปู้กับฉันจะรวมกลุ่มกันไฟต์ข้างหน้า เราต้องป้องกันเขตป่าบลูให้ได้" เสียงทุ้มลึกของอาแก้วดังขึ้นในหูฟัง

เขตป่าบลูถูกฝ่ายตรงข้ามบุกมาสองรอบแล้ว ทำให้จังหวะการฟาร์มของป่าพวกเขาหยุดชะงักโดยสมบูรณ์

"เหมิ่งหยา เคลียร์มินเนี่ยนใต้ป้อมแล้วเล่นให้ปลอดภัยนะ" อาแก้วกำชับเหมิ่งหลาน

เหมิ่งหลานและอี้นั่วมีนิสัยคล้ายกันมาก ทั้งคู่เป็นผู้เล่นสายดุดัน และอาแก้วก็กลัวว่าเหมิ่งหลานจะหน้ามืดตามัว

"โอเคครับพี่แก้ว" เหมิ่งหลานเกรงใจอาแก้วอยู่บ้าง ไม่ใช่แค่เพราะสถานะของอาแก้ว แต่เพราะใบหน้าที่ดูดุดันของเขาด้วย เหมิ่งหลานมักจะรู้สึกเสมอว่าถ้าเขาทำพลาด อาแก้วจะเดินมาตบหน้าเขาแน่ๆ

"อืม" เมื่อได้รับคำมั่นจากเหมิ่งหลาน อาแก้วก็สั่งการอีกครั้ง "ลู่ปู้ อี๋ซิง คุมวิสัยทัศน์เลนกลางไว้ เผิงเผิง พอฟาร์มป่าเสร็จ ให้ไปเลนบนเพื่อเคลียร์มินเนี่ยนของลู่ปู้"

ฝอซาน GK พึ่งพากลยุทธ์ที่ใช้อัลติเมตเป็นหลัก เมื่อทุกคนเลเวลสี่ ความสามารถในการไฟต์ของพวกเขาจะน่ากลัวมาก ถ้าเฉิงตู AG ซูเปอร์เพลย์ กล้าบุกป่าเป็นครั้งที่สาม พวกเขาจะทำให้ฝ่ายนั้นชดใช้ให้อย่างสาสมแน่

"หือ? เฉิงตู AG ซูเปอร์เพลย์ ดูเหมือนจะเปลี่ยนกลยุทธ์นะครับ แคทกำลังย้ายไปเลนล่าง ส่วนกงซุนหลี่ของอี้นั่วย้ายไปเลนกลางแล้ว" ผิงจื่อมองหน้าจอด้วยความสับสน

"ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นค่ะ การย้ายกงซุนหลี่ของอี้นั่วไปเลนกลาง ทำให้เขาฟาร์มได้ดีขึ้น โรมมิ่งได้ และเป็นการปลดปล่อยไอ่ซื่อไปในตัวด้วย" เสี่ยวลู่ให้ความเห็น

ในสนาม ฝอซาน GK เองก็สังเกตเห็นปรากฏการณ์นี้เช่นกัน

"ถ้าเหมิ่งหลานป้องกันไม่ได้ ก็แค่ทิ้งป้อมไป"

อาแก้วกำลังคุมวิสัยทัศน์อยู่ที่เลนกลางเมื่อเขาสังเกตเห็นว่านั่นไม่ใช่โจวอวี้ แต่เป็นกงซุนหลี่จากเลนล่าง เขาจึงรู้ว่าคู่ต่อสู้ต้องสลับเลนกันแน่นอน

"โอเคครับ"

โจวอวี้เก่งมากในการรับมือกับยิงหลักที่ยืนเฉยๆ (ยิงหลักที่ไม่มีสกิลเคลื่อนที่) แม้แต่ยิงหลักสายปืนกลอย่างเหมิ่งหยา ก็ยังถูกเขากดดัน

เปลวไฟของโจวอวี้ลุกลามไปข้างหน้า เหมิ่งหลานทำได้เพียงหลบซ้ายหลบขวา อาศัยการเคลื่อนที่เพื่อหลบหลีกทะเลเพลิง

เมื่อเวลาผ่านไป เลือดของป้อมเลนล่างก็ลดลงช้าๆ จนใกล้พัง แม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ไม่มีใครจากฝอซาน GK มาช่วยเลยสักคน

ในทางกลับกัน เมื่อจางเฟยของอาแก้วมาถึงแนวหน้า เฉิงตู AG ซูเปอร์เพลย์ ก็ไม่กล้าบุกป่าฝ่ายตรงข้ามอย่างบุ่มบ่ามอีก

ช่วงเวลาหนึ่ง การปะทะในป่าช่วงต้นเกมก็หยุดชะงัก ทั้งสองฝ่ายฟาร์มอย่างสันติ ไม่มีใครตาย

ที่เลนทอง เหมิ่งหลานถูกกดดันจนพูดไม่ออก เขาอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่มาก ท้ายที่สุดแล้วเลนทองมักถูกเรียกกันเล่นๆ ว่า "เลนฆ่าเชื้อ"

"ฉันป้องกันป้อมล่างไม่ได้แล้ว ถอยนะ"

เหมิ่งหลานถอยไปที่ป้อมสองด้วยเลือดวิกฤต เพื่อเคลียร์มินเนี่ยน เขาต้องกัดฟันยืนในกองไฟเพื่อเก็บเงิน

"ฉันกำลังไป พยายามล่อพวกเขาสิ" เสียงของเผิงเผิงดังขึ้น

ถ้านี่เป็นเมื่อนาทีก่อน เหมิ่งหลานคงจะดีใจราวกับได้ยินเสียงเพลงที่ไพเราะ แต่ตอนนี้...

เขาแค่ต้องการตอบว่า: "ฉันช่วยคุณไม่ได้แล้ว"

แต่เหมิ่งหลานพูดไม่ได้

"โอเคครับ"

เมื่อเห็นเหมิ่งหยาที่เลือดวิกฤต แคทไม่ได้สติแตกและตัดสินใจ Flash เข้าไปเพื่อไล่สังหารทันที

โจวอวี้เป็นเมจที่ไม่มีสกิลเคลื่อนที่เลย Flash เป็นสกิลเอาตัวรอดเดียวของเขา เขาจะไม่ยอมเสียมันไปง่ายๆ แน่

แคทเป่ากระจุกไฟบนพื้นไปที่ป้อมแรกเลนล่างของฝอซาน GK ก่อน เปลวไฟของโจวอวี้ทำดาเมจใส่ป้อมได้ ดังนั้นเขาจึงไม่ต้องโจมตีปกติเพื่อตีป้อม

เมื่อเห็นว่ามินเนี่ยนอยู่ในสภาพดี แคทก็เดินผ่านป้อมอย่างมั่นใจและลองวางเปลวไฟลงในพุ่มไม้ด้านบน

ปกติแล้วผู้เล่นที่มีเลือดวิกฤตมักจะซ่อนในพุ่มนี้เพื่อวาร์ปกลับบ้าน ดังนั้นเขาแค่ลองทดสอบดู

ไม่มีใครโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ดังนั้นแคทจึงถอยออกมาทันที ตั้งใจจะถอยจากป้อม

วิสัยทัศน์ของเขาถูกเผยออก และสัญญาณอันตรายก็ดังก้องขึ้นในใจ

"โจวอวี้กำลังจะย่างเหมิ่งหยาจนตาย และป้อมก็กำลังจะถูกเผาด้วย ความกดดันที่มีต่อเหมิ่งหลานมันมากเกินไป" ผิงจื่อขมวดคิ้ว รู้สึกเห็นใจต่อสถานการณ์ของเหมิ่งหลาน

เสี่ยวลู่เองก็นิ่งเงียบ รู้สึกเสียใจแทนเหมิ่งหลานเมื่อเห็นสิ่งนี้ มันช่างน่าอนาถเหลือเกิน

"โชคดีที่เผิงเผิงเข้าใจความเป็นพี่น้องและอ้อมมาดักได้สำเร็จ นี่เป็นโอกาสแล้ว"

แคทบุกลึกเกินไปในเวฟนี้ ถ้าเขาถูกจับได้ จังหวะที่เฉิงตู AG ซูเปอร์เพลย์ สร้างมาในช่วงต้นเกมคงจะพังทลายลงทั้งหมดแน่นอน

เมื่อเห็นฉากนี้ แคทในสนามไม่ได้กระวนกระวาย แต่ผู้ชมหน้าสนามกลับเหงื่อตกแทนเขา และคอมเมนต์ในไลฟ์สดก็กลายเป็นโซนหายนะ

"นี่คือแมวป่วยงั้นเหรอ? อายบ้างไหมที่เล่นด้วยสติปัญญาแค่นี้?"

"เหอะ รีบๆ ไสหัวไปซะ แกมันแก่แล้ว ให้ที่ว่างกับผู้เล่นหน้าใหม่เถอะ"

"แมวป่วย ที่นี่ไม่เหมาะกับแกแล้ว รีบๆ รีไทร์ไปเถอะ"

"แจกอีกแล้ว แจกอีกแล้ว ความได้เปรียบที่เราอุตส่าห์สร้างมาอย่างยากลำบาก กำลังจะถูกแกทำลายทิ้งอีกแล้ว"

บนโลกออนไลน์มีเสียงด่าทอระงม ในนั้นมีพวกแอนตี้แฟนมากมาย แต่ก็มีแฟนตัวจริงที่โต้กลับเพื่อเขา

"พวกแกแรงค์อะไรกัน? เป็นแรงค์สูงสุดของเซิร์ฟ หรือท็อปสิบในพีกทัวร์นาเมนต์เหรอ? ทำไมต้องมาเห่าแถวนี้?"

"ฟังพวกแกพูดแล้วฉันขำ พวกแกกำลังสอนแคทเล่นระดับอาชีพเหรอ? ตอนที่เขาเล่นระดับอาชีพ พวกแกยังไม่รู้เลยว่าอยู่ประถมไหน"

"เรื่องจังหวะเกม ถ้าไม่ใช่เพราะแคทสร้างจังหวะช่วงต้นเกม แล้วพวกแกจะมานั่งกังขาความแข็งแกร่งของเขาเหรอ"

"ให้เขาเลิกเล่นเพื่อให้ที่ว่างแก่พวกแก? ทำไมไม่มาลงแข่งเองล่ะ? ฉันอยากเห็นว่าพวกแกจะเก่งแค่ไหน หรือจะมีดีแค่ปากที่เก่งที่สุด"

แคทในสนามไม่รู้เรื่องเสียงรบกวนบนออนไลน์เลย ในสายตาของเขา ร่างของจ้าวอวิ๋นได้ปรากฏขึ้นแล้ว

"อันตรายแล้ว"

นอกสนาม ฉู่ฉี่เงยหน้ามองจอขนาดยักษ์ตรงกลางเวทีด้วยความหวั่นเกรง เขากัดริมฝีปากเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล