บทที่ 33 คู่หมั้นพบหน้าแต่กลับจำกันไม่ได้

บทที่ 33 คู่หมั้นพบหน้าแต่กลับจำกันไม่ได้

คลินิกอนามัยชุมชนอยู่ใกล้กับจุดเกิดเหตุมาก และเอ้อร์เหลิ่งก็รีบพาหมอมาอย่างรวดเร็ว

หมอก้าวเข้ามาตรวจดูอาการและถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางกล่าวว่า "นอกจากรอยหักเดิมที่ขาแล้ว ที่เหลือก็เป็นแค่แผลถลอกภายนอกครับ ถ้ายังกังวลอยู่ ก็กลับไปตรวจให้ละเอียดอีกทีที่คลินิกอนามัยก็ได้ครับ"

ที่แท้เขาต้องนั่งรถเข็นก็เพราะขาหักนี่เอง อาการบาดเจ็บแบบนี้อาจจะรักษาได้ง่ายๆ ในอนาคต แต่ในยุคสมัยนี้ การรักษาอาการกระดูกหักนั้นยากเย็นแสนเข็ญราวกับปีนป่ายขึ้นสวรรค์

การจะฟื้นฟูให้กลับมาเป็นปกติเหมือนตอนที่สุขภาพแข็งแรงดีนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

"ผู้กองหลิน เพื่อความปลอดภัย พวกเรากลับไปตรวจดูอีกรอบดีไหมครับ?" ชายคนที่บอกให้หลินเจี้ยนเฟิงนอนราบก่อนหน้านี้เสนอแนะ

เมื่อครู่นี้เซียวเซียวไม่ได้สังเกตเขาอย่างถี่ถ้วนนัก แต่จากสองประโยคนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่พึ่งพาได้

ผู้กองหลิน? ผู้ชายคนนี้แซ่หลินงั้นเหรอ

จู่ๆ เธอก็นึกถึงหลินเจี้ยนเฟิง คู่หมั้นของเธอที่ยังไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน

เดี๋ยวนะ! แซ่หลิน... ขาเป๋... แม้ว่าเซียวเฉิงกังจะบอกว่าหลินเจี้ยนเฟิงเป็นแค่ทหารยศผู้น้อย แต่ถ้าหากเขาได้เลื่อนขั้นเป็นผู้กองโดยที่ไม่มีใครรู้ล่ะ? มันจะบังเอิญขนาดนั้นเชียวเหรอที่มีทหารผ่านศึกแซ่หลิน แถมยังขาเป๋ มาปรากฏตัวอยู่ที่นี่อีกคนนึงพอดี?

เซียวเซียวรู้สึกเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

ดังนั้น เธอจึงเริ่มสังเกตชายคนนั้นอย่างละเอียด สำหรับหน้าตาของเขา เมื่อมองแวบแรกก็ไม่ได้ดูพิเศษอะไร

แต่เมื่อพิจารณาดูใกล้ๆ เขาก็หล่อเหลาเอาการ สายตาของเขาเฉียบคมและสงบเสงี่ยม คิ้วรูปกระบี่ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย และกลิ่นอายรอบตัวเขาก็ดูน่าเกรงขามอยู่ไม่น้อย

ตลอดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เซียวเซียวทำตัวว่าง่ายอยู่เคียงข้างเซียวเจี้ยนหลินและไม่ได้ก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีก ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือผู้ชายที่เธอจะต้องใช้ชีวิตคู่ด้วยไปตลอดชีวิต การทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ก่อนย่อมดีกว่า

และก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อเห็นว่าเซียวเซียวไม่ได้โวยวายหรือพูดแทรกธุระของเขาอยู่ตลอดเวลา สีหน้าของหลินเจี้ยนเฟิงก็อ่อนลงเล็กน้อยเมื่อมองไปที่เธอ

แม่หนูน้อยคนนี้อายุรุ่นราวคราวเดียวกับคู่หมั้นของเขาเลย เมื่อนึกถึงคู่หมั้นที่เขาไม่เคยพบหน้าในชาติก่อน เขาก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา

หากทุกสิ่งทุกอย่างไม่ได้ดูสมจริงขนาดนี้ เขาคงคิดว่ามันเป็นแค่ความฝันไปแล้วจริงๆ

ถูกต้องแล้ว วิญญาณที่อยู่ภายในร่างของหลินเจี้ยนเฟิงตอนนี้ ไม่ใช่ตัวเขาคนเดิม เขาคือหลินเจี้ยนเฟิงที่จะต้องตายระหว่างปฏิบัติภารกิจในอีกสองปีข้างหน้า และได้ย้อนเวลากลับมาเมื่อสองปีก่อน

สาเหตุที่ภารกิจผิดพลาดเป็นเพราะเขาได้รับจดหมายจากบ้านเกิด บอกว่าคู่หมั้นของเขากำลังคบหาดูใจกับชายอื่นและกำลังจะแต่งงานกัน

พ่อของเขาบอกว่าแม่ของเขาโกรธจัดจนเส้นเลือดในสมองแตก

แม้เขาจะรู้ดีว่าไม่ควรเสียสมาธิระหว่างปฏิบัติภารกิจ แต่เขาก็อดกังวลไม่ได้ ซึ่งนำไปสู่ความผิดพลาดร้ายแรงและต้องสูญเสียชีวิตไปในที่สุด

เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าพ่อแม่ของเขาจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรหลังจากที่เขาจากไปแล้ว

เมื่อย้อนเวลากลับมาเมื่อสองปีก่อน หลินเจี้ยนเฟิงไม่ได้กล่าวโทษเซียวเซียว เขาต้องจากบ้านมาตลอดทั้งปี และผู้หญิงก็มีสิทธิ์ที่จะแสวงหาความรัก เขาไม่อยากผลักความรับผิดชอบไปให้เซียวเซียว

หลังจากย้อนเวลากลับมา สิ่งแรกที่เขาทำคือการรับกระสุนแทนหัวหน้าของเขาระหว่างปฏิบัติภารกิจ โชคดีที่มันเป็นแค่กระดูกขาหัก ยศทหารของเขาเลื่อนขึ้น แต่เขากำลังเผชิญกับการปลดประจำการ

ซึ่งนี่ก็เป็นความตั้งใจของเขาเช่นกัน

ระหว่างที่พักฟื้น เขาก็ไม่สนใจคำทัดทานของผู้บังคับบัญชาและตัดสินใจเดินทางกลับบ้าน เขาหวาดกลัวจริงๆ ว่าเขาจะไม่สามารถป้องกันไม่ให้เรื่องราวเลวร้ายเกิดขึ้นได้ กลัวว่าแม่ของเขาจะต้องเผชิญกับภาวะเส้นเลือดในสมองแตกอีกครั้ง

แต่หลังจากที่เขากลับมา สิ่งที่เขาได้ยินกลับไม่ใช่เรื่องราวฉาวโฉ่ที่เซียวเซียววิ่งตามจีบปัญญาชนหนุ่มจากในเมือง แต่เขากลับได้ยินมาว่าเธอเป็นคนไปแจ้งความจับปัญญาชนหนุ่มคนนั้น จนทำให้เขาถูกควบคุมตัวไปดัดนิสัย และตอนนี้ก็ยังถูกขังอยู่

หลินเจี้ยนเฟิงรู้สึกว่าอาจจะมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปกับคู่หมั้นตัวน้อยของเขา ในสภาพปัจจุบันของเขา เขาไม่มีสิทธิ์ไปดูถูกเธอหรอก ตราบใดที่เธอยังเต็มใจที่จะแต่งงานกับเขา เขาก็ตั้งใจจะรับผิดชอบดูแลเธอ

ท้ายที่สุดแล้ว เซียวเซียวในตอนนี้ก็เริ่มจะดูเป็นผู้หญิงในแบบที่เขาหวังไว้แล้วล่ะ

คู่หมั้นทั้งสองได้มาพบหน้ากันโดยที่จำกันไม่ได้ ต่างฝ่ายต่างก็มีความคิดเล็กๆ น้อยๆ ซ่อนอยู่ภายในใจ

หลินเจี้ยนเฟิงถูกเข็นไปตรวจอาการอย่างว่าง่าย

ส่วนเซียวเซียวน่ะเหรอ? เธอกำลังตั้งใจฟังเย่เย่คุยโวเรื่องซุบซิบเกี่ยวกับหลินเจี้ยนเฟิงอย่างออกรสออกชาติ

"น้องสาว ให้พี่เล่าให้ฟังนะ ผู้กองหลินคนนี้เป็นตำนานเดินได้ของแท้เลยล่ะ เขาทำลายสถิติมานับไม่ถ้วน และตำนานที่เขาสร้างไว้ก็ยังไม่มีใครเคยทำลายลงได้เลย..."