บทที่ 15 ตามหาบอส

บทที่ 15 ตามหาบอส

หลังจากล็อกเอาต์ออกไปกินเสบียงแห้ง จางซานก็ใช้เวลาฟาร์มอยู่ในแผนที่กระต่ายสักพัก แต่ก็ไม่พบอะไรเลยจนกระทั่งเฉียนลี่จาวตันฉีล็อกอินเข้ามา

"มานี่สิพี่ชาย ฟาร์มคนเดียวมันจะมีอะไรดี มาจอยกันเถอะ ฉันสู้คนเดียวช้าจะตายไป แถมสายลมพัดพากระดิ่งลมก็ยังไม่ออนไลน์ด้วย"

"ตกลง เดี๋ยวฉันตามไป"

เขาไม่จำเป็นต้องซื้อเสบียงอะไรเพิ่ม กระสุนของเขายังเหลือเฟือ จางซานเดินตามข้อมูลตำแหน่งของเพื่อนร่วมทีมและวิ่งไปยังแผนที่มอนสเตอร์เลเวล 10 ระหว่างทางเขาพบมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ หลากหลายเลเวล รวมถึงผู้เล่นคนอื่นๆ ที่กำลังฟาร์มอยู่เช่นกัน

ต้องบอกว่าแผนที่ของนิวเวิลด์นั้นกว้างใหญ่จริงๆ เขายังคงอยู่ในหมู่บ้านเริ่มต้น และต้องใช้เวลามากกว่ายี่สิบนาทีในการวิ่งไปถึงพื้นที่มอนสเตอร์เลเวล 10 แม้ว่าเขาจะมีรองเท้าแล้วก็ตาม ก็นึกภาพไม่ออกเลยว่าในอนาคตเขาจะต้องวิ่งไปรอบๆ แผนที่อื่นๆ อย่างไรบ้าง เขาหวังว่าสัตว์ขี่จะเปิดตัวออกมาเร็วๆ นี้เพื่อประหยัดเวลาในการเดินทาง

เมื่อเขามาถึงตำแหน่งของเฉียนลี่จาวตันฉี ก็เห็นเขากำลังสู้กับแพะด้วยขวาน เขาทำความเสียหายได้มากกว่าหนึ่งร้อยหน่วย ในขณะที่แพะทำความเสียหายใส่เขาได้เพียงยี่สิบกว่าหน่วยเท่านั้น โดยไม่มีความกดดันเลย หลังจากจางซานแลกเปลี่ยนอุปกรณ์สีขาวระดับขยะที่เน้นค่าพละกำลังให้กับเขา เขาก็เข้าร่วมการโจมตีทันที

ประสบการณ์ที่ได้จากมอนสเตอร์เลเวล 10 นั้นสูงจริงๆ แพะเขาเดียวหนึ่งตัวให้ค่าประสบการณ์มากกว่าหนึ่งร้อยแต้ม เมื่อแบ่งกันสองคนก็ได้คนละกว่าห้าสิบแต้ม ซึ่งมากกว่ากระต่ายถึงสิบเท่า แน่นอนว่ามอนสเตอร์พวกนี้ก็มีพลังชีวิตที่หนามาก สูงถึงสองพันหน่วย ถ้าจางซานสู้คนเดียวเขาคงไม่คิดจะทำอย่างนั้น พลังโจมตีของเขาอยู่ที่เพียงเจ็ดสิบหน่วยเท่านั้น ซึ่งต้องอาศัยการโจมตีปกติเกือบสามสิบครั้ง เขายังไม่ได้หาอาวุธสำหรับตัวเองเลย และพลังโจมตีของเขาก็รับไม่ได้จริงๆ

"พี่ชาย นายอ่อนแอไปหน่อยนะ ดาเมจนายยังไม่ถึงครึ่งของฉันเลย ฮ่าฮ่า" เฉียนลี่จาวตันฉีภูมิใจมาก เขารู้สึกเหมือนเป็นพี่ชายที่กำลังนำพาน้องชาย

"ช่วยไม่ได้นี่ ฉันยังใช้ปืนคาบศิลาเริ่มต้นอยู่เลย ส่วนเครื่องประดับก็เป็นแค่แหวนเลเวลหนึ่ง ฉันยังขาดสร้อยคอและแหวนอีกวง จะไม่ให้ดูน่าเวทนาได้ยังไง" จางซานพูดไม่ออก ช่องว่างของอุปกรณ์เริ่มเห็นได้ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ และเขายังคงต้องรีบไปให้ถึงเลเวล 10 โดยเร็ว หลังจากออกจากหมู่บ้านเริ่มต้น การแลกเปลี่ยนอุปกรณ์กับคนอื่นจะสะดวกขึ้นมาก

"สายลมพัดพากระดิ่งลมกับคนอื่นๆ จะล็อกอินเข้ามาเมื่อไหร่?" จางซานถาม

"ไม่รู้สิ พวกคนใหญ่คนโตพวกนี้เขาพิถีพิถันเรื่องสุขภาพมาก ถึงจะเล่นเกมแต่ก็ไม่กระทบกับกิจวัตรประจำวันของพวกเขาเลย"

"ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพวกเขาเล่นกันชิลล์ขนาดนี้ แต่ทำไมถึงทำให้กิลด์ลมเมฆาติดหนึ่งในสิบกิลด์ชั้นนำได้" จางซานรู้สึกงุนงงเล็กน้อย

"นั่นไม่ต้องพูดถึงเลย เวลาเล่นเกมมันก็มีแค่ฟาร์มกับเปย์เงิน นายไม่รู้เรื่องพวกคนใหญ่คนโตพวกนี้หรอก เมื่อพวกเขาเห็นอุปกรณ์หรือไอเทมที่ชอบ พวกเขาก็ทุ่มเงินล้านเหรียญฟ้าโดยไม่กะพริบตา"

"โลกของคนใหญ่คนโต ฉันยังไม่เข้าใจจริงๆ"

"แบบนั้นก็ดีแล้ว ถึงแม้พวกเขาจะลงทุนเยอะ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องขาดทุนเสมอไป การลงทุนจำนวนมากไม่เพียงแต่ทำให้เกมสนุกขึ้นเท่านั้น แต่หลังจากมีชื่อเสียงในเกมแล้ว ยังมีวิธีทำเงินอีกมากมาย เช่น การเป็นพรีเซนเตอร์ การสัมภาษณ์ หรือแม้แต่การไลฟ์สด ยิ่งดังมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำเงินได้เร็วขึ้นเท่านั้น บางทีพวกเขาอาจจะหาเงินได้มากกว่าที่ใช้จ่ายไปเสียอีก เพียงแต่การลงทุนก้อนแรกขนาดใหญ่นั้นเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่รับมือไม่ไหว และถ้าพลาดไป ทุกอย่างก็จบเห่"

"ภูมิหลังของสายลมพัดพากระดิ่งลมเป็นยังไง? พวกเขาเป็นทายาทเศรษฐีหรือเปล่า?"

"ต้องเป็นทายาทเศรษฐีแน่ แต่ฉันไม่รู้ว่าเป็นประเภทไหน ไม่รู้ว่าเป็นลูกหลานนักธุรกิจหรือลูกหลานนักการเมือง ฉันได้ยินคนพูดกันว่าอาจจะเป็นลูกหลานนักการเมือง แต่ไม่รู้ว่าข่าวลือพวกนี้จริงหรือเปล่า"

"แล้วกิลด์ลมเมฆาล่ะ? ชื่อเสียงของลมเมฆาใต้หล้าเป็นยังไงบ้าง?"

"จะพูดว่ายังไงดี ในบรรดาสิบกิลด์ชั้นนำ กิลด์ลมเมฆาไม่ถือว่าแข็งแกร่งที่สุดแน่นอน และอาจจะอยู่รั้งท้ายด้วยซ้ำ แต่ถึงจะรั้งท้ายก็ยังเป็นหนึ่งในสิบกิลด์ชั้นนำและประมาทไม่ได้ ส่วนลมเมฆาใต้หล้านั้น จะพูดอย่างไรดี ฉันรู้สึกว่าเขาเล่นเกมแบบชิลล์มาก และเป็นคนที่เข้าถึงง่าย ยกตัวอย่างเช่น ครั้งหนึ่งฉันเคยแย่งบอสจากเขาในเกมก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่ได้โดนตามล่าจนติดค่าหัว ดูเหมือนเขาจะไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เขาขาดความน่าเกรงขามไปบ้าง แต่คนแบบนี้แหละที่เข้าด้วยง่ายที่สุด"

"แล้วเขาพากิลด์ลมเมฆาเข้าสู่สิบกิลด์ชั้นนำได้อย่างไร? มันไม่น่าจะเป็นไปได้นะ การไม่มีความน่าเกรงขามในเกมมันทำให้เอาตัวรอดยาก ทุกคนคงเข้ามากลั่นแกล้งหมด" จางซานรู้สึกสับสน

"หึหึ ถึงจะเป็นคนที่ใจดีที่สุดก็ยังมีช่วงเวลาที่โกรธจัดได้ แม้แต่พระพุทธรูปยังมีไฟ กิลด์ลมเมฆาในอดีตแต่เดิมเป็นกิลด์เล็กๆ มีเพียงคนกระเป๋าหนักไม่กี่สิบคนเล่นด้วยกัน และอุปกรณ์ของพวกเขาก็แข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ บางคนเกิดอิจฉาและคอยดักซุ่มโจมตีอยู่ตลอด นายลองเดาสิว่าเกิดอะไรขึ้น? ลมเมฆาใต้หล้าทุ่มเงินมหาศาล รับสมัครคนจำนวนมาก และกระจายสมาชิกกิลด์ใหญ่กิลด์หนึ่งจนกระเจิง ฆ่าพวกมันจนไม่กล้าแม้แต่จะล็อกอินเข้ามาอีกเลย กิลด์ลมเมฆาก็เลยกลายเป็นหนึ่งในสิบกิลด์ชั้นนำโดยธรรมชาติ พลังของเงินนั้นไร้ขีดจำกัดจริงๆ!" เฉียนลี่จาวตันฉีกล่าวด้วยความรู้สึก

"แบบนั้นก็ดี ฉันเกลียดการต่อสู้ไม่หยุดหย่อนระหว่างกิลด์ใหญ่ในเกม มันทำให้คนอื่นเล่นเกมไม่ได้ ดูเหมือนว่าฉันคงไม่ต้องกังวลมากเกินไป"

"พี่ชาย นายฝันหวานเกินไปหรือเปล่า? นายคิดว่าตำแหน่งหนึ่งในสิบกิลด์ชั้นนำในพันธมิตรจะรักษาไว้ได้ง่ายขนาดนั้นเชียวหรือ? นี่มันป้ายทองคำชัดๆ ที่แสดงถึงทรัพยากรและผลประโยชน์นับไม่ถ้วน ใครจะไม่อยากท้าชิงมันล่ะ? คอยดูเถอะ ความตื่นเต้นที่แท้จริงยังมาไม่ถึง มีอะไรให้เล่นอีกเยอะ"

"เฮ้อ ช่างเถอะ ฉันก็แค่ไหลไปตามน้ำ ฉันแค่อยากฟาร์มมอนสเตอร์อย่างเงียบๆ ก็พอ"

ทั้งสองคุยไปและฟาร์มไป ประสิทธิภาพก็ไม่ได้แย่ จางซานอัปเกรดทักษะเล็งเป้าพิฆาตจนถึงเลเวล 9 แล้ว ด้วยโอกาสติด 4.5% ซึ่งถือว่าสูงมาก ประกอบกับทั้งคู่มีทักษะโจมตีหนัก ทำให้พวกเขาสามารถกระตุ้นผลของทักษะได้เป็นระยะ และฟาร์มมอนสเตอร์ได้อย่างรวดเร็ว มอนสเตอร์แต่ละตัวใช้เวลาประมาณยี่สิบวินาที และแถบประสบการณ์ของจางซานก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น

เมื่อนึกถึงทักษะ จางซานก็จำได้ว่าเขาได้เรียนทักษะเชื่องสัตว์เลเวลหนึ่งมาด้วย แต่ทว่ามีเพียงสัตว์ที่ไม่ถูกปีศาจครอบงำเท่านั้นที่สามารถนำมาเชื่องได้ เขาไม่รู้ว่าจะไปหามันได้ที่ไหน เพราะเขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

"จริงสิ พี่เฉียนลี่ นายเคยเห็นสัตว์ที่ไม่ถูกปีศาจครอบงำบ้างไหม?"

"ไม่นะ นายถามทำไม? มีมอนสเตอร์แบบนั้นด้วยหรือ? ธีมของนิวเวิลด์ไม่ใช่สงครามระหว่างมนุษย์กับปีศาจหรอกหรือ? นอกจากมนุษย์แล้ว ทุกอย่างก็น่าจะเป็นปีศาจหมดไม่ใช่หรือไง"

"เป็นไปไม่ได้ ฉันเจอหนังสือทักษะอาชีพฮันเตอร์ในแผนที่กระต่าย ชื่อทักษะเชื่องสัตว์ มันสามารถเชื่องสัตว์ที่ไม่ถูกปีศาจครอบงำได้ ในเมื่อมีหนังสือทักษะนี้ ก็ควรจะมีมอนสเตอร์ที่เหมาะแก่การเชื่องด้วย" จางซานกล่าวอย่างมั่นใจ

"ไม่มีทาง นายเจอหนังสือทักษะอีกเล่มในแผนที่กระต่ายหรือ? ถ้ารวมทักษะฟื้นฟูวสันต์ของสายลมพัดพากระดิ่งลมด้วย พวกกระต่ายพวกนี้ให้หนังสือทักษะพวกเรามาสองเล่มแล้วนะ! พวกมันใจดีขนาดนั้นเลยหรือ? ทำไมพวกมันไม่ดรอปหนังสือทักษะเบอร์เซิร์กเกอร์ให้ฉันบ้างล่ะ อ้าก!" เฉียนลี่จาวตันฉีรู้สึกอิจฉา

"ความอิจฉาทำให้คนเสียคนนะพี่ชาย อย่ามัวแต่ฟุ้งซ่านเลย ถ้าฉันหาสัตว์ที่เหมาะสมไม่ได้ ทักษะเชื่องสัตว์ก็ไร้ประโยชน์ และทำให้ฉันเสียแต้มทักษะไปเปล่าๆ"

"ให้ตายเถอะ คนอิ่มไม่รู้หรอกว่าคนหิวทรมานแค่ไหน ส่งทักษะมาให้ฉันดูหน่อยสิ ขอดูหน่อย"

ทักษะเชื่องสัตว์: เลเวล 1 มีโอกาสเชื่องสัตว์ที่ไม่ถูกปีศาจครอบงำให้กลายเป็นสัตว์เลี้ยงของผู้เล่น สัตว์เลี้ยงที่เชื่องแล้วจะได้รับโบนัสสถานะ 10% คูลดาวน์ 30 วินาที ใช้มานา 30 หน่วย ข้อกำหนดอาชีพ: ฮันเตอร์

"มีมอนสเตอร์ที่ไม่ถูกปีศาจครอบงำอยู่จริงๆ ด้วย? ทักษะนี้ทรงพลังมาก! ถ้าฮันเตอร์พาสัตว์เลี้ยงไปด้วย จะไม่ดีใจจนตัวลอยหรือ? คนเดียวก็สามารถฟาร์มมอนสเตอร์โดยไม่โดนโจมตีได้เลย"

"ก็ถือว่าดี แต่ฉันต้องหามอนสเตอร์ที่เหมาะสมให้ได้ก่อน ฉันเดาว่าในหมู่บ้านเริ่มต้นคงไม่มีหรอก ค่อยว่ากันทีหลัง พูดถึงเรื่องนี้ หนังสือทักษะในนิวเวิลด์ดรอปยากจริงๆ ตอนนี้ฉันยังไม่มีทักษะอะไรที่ใช้การได้เลย ค่ามานาของฉันก็มีไว้แค่ประดับเท่านั้น" จางซานอดไม่ได้ที่จะบ่น

"เฮ้อ ใช่ ฉันก็ยังมีแค่ทักษะใบไม้ร่วงโจมตี ขาดสไตล์ของเบอร์เซิร์กเกอร์ไปเลย อย่างน้อยก็น่าจะมีทักษะอย่างพุ่งชนให้ฉันบ้าง"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอย่างออกรส สายลมพัดพากระดิ่งลมก็ล็อกอินเข้ามา

จางซานแลกเปลี่ยนเจ้าเสี่ยวหลานและอุปกรณ์สีขาวบางส่วนให้กับเธอ

"สายลมพัดพากระดิ่งลมคนสวย นายบอกว่านายเลเวลอัพเร็วที่สุด ตอนนี้เหลืออีกเท่าไหร่ถึงจะเลเวล 10 แล้ว?" เฉียนลี่จาวตันฉีถาม

"พูดยากนะ ฉันได้ยินมาว่าบางคนผ่านเลเวลเก้าไปเกินครึ่งทางแล้ว"

"ทำไมคนพวกนี้ถึงเร็วจัง? เรายังฆ่าบอสและได้เลเวลเพิ่มอีกเลเวลหนึ่ง เรายังเลเวลแค่เก้าด้วยค่าประสบการณ์หมื่นกว่าๆ เอง แล้วพี่ชายของเธอเล่า? ตอนนี้เขามีค่าประสบการณ์เท่าไหร่? มีโอกาสที่จะเป็นคนแรกที่ออกจากหมู่บ้านเริ่มต้นหรือเปล่า?" เฉียนลี่จาวตันฉีถามสายลมพัดพากระดิ่งลมต่อ

"พี่ชายฉันน่าจะมีค่าประสบการณ์มากกว่าเราแค่หนึ่งหมื่นถึงสองหมื่นเท่านั้น พวกเขาฟาร์มไม่เร็วกว่าเราหรอก ยังไงซะนายก็ใช้อาวุธสีส้ม ดาเมจของนายถึงสูงกว่ามาก คนอื่นก็แค่ขยันกว่าเท่านั้น เราพักไปตั้งสองชั่วโมง น่าจะมีคนจำนวนไม่น้อยที่ยังไม่ได้ล็อกเอาต์ออกไป"

ในขณะนี้ จางซานแทรกขึ้นมาว่า "อย่าเพิ่งดีใจไปเลย ฉันยังเลเวลแปดอยู่เลย และยังขาดอีกนิดหน่อยถึงจะถึงเลเวลเก้า"

"หึหึ"

"พูดถึงเรื่องนี้ เราไปหาบอสกันดีไหม? การล่าบอสนี่มันสนุกมาก! ไม่เพียงแต่จะดรอปอุปกรณ์ดีๆ แต่ยังเลเวลอัพเร็วด้วย ถ้าเราฆ่าบอสได้อีกสักตัว เราอาจจะถึงเลเวล 10 เลยก็ได้นะ" เฉียนลี่จาวตันฉีกล่าว

"เลิกฝันไปเถอะ จำได้ไหมว่าราชาหมูป่าโหดแค่ไหน? อย่าว่าแต่ที่นี่เลย ต่อให้มีบอสจริง มันก็คงเลเวล 10 แล้ว ใครจะไปสู้มันได้?" จางซานโต้กลับอย่างไม่ไว้หน้า

"นั่นก็ไม่แน่" สายลมพัดพากระดิ่งลมครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ราชาหมูป่าเป็นบอสชื่อสีส้ม มันถึงได้แข็งแกร่งขนาดนั้น มันควรจะมีบอสชื่อสีม่วงหรือแม้แต่ชื่อสีฟ้าด้วย ในกรณีนั้นพวกมันก็น่าจะไม่แข็งแกร่งเท่า ยิ่งไปกว่านั้น เลขาตัวน้อยเพิ่งซื้อหนังสือทักษะนักรบผู้พิทักษ์มาเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ ทักษะหัวใจผู้พิทักษ์ ที่ช่วยเพิ่มพลังชีวิตแบบติดตัวและมีการยั่วยุด้วย มันเหมาะมากสำหรับสู้บอส เพียงแต่เราไม่รู้ว่าจะหาบอสที่เหมาะสมได้หรือเปล่า"

"หืม? มีของแบบนั้นด้วยหรือ? งั้นฉันจะไปหาบอส! ฉันมีรองเท้า วิ่งเร็ว ฉันจะค้นหาในแผนที่แพะเอง ฉันจะใช้เวลาครึ่งชั่วโมงค้นหาให้ทั่วแผนที่แพะ ถ้าไม่เจอ เดี๋ยวฉันค่อยกลับมา" จางซานกล่าวอย่างตื่นเต้น

ตอนนี้เขาสนใจเรื่องการสู้กับบอสมาก ไม่เพียงแต่จะทำให้เขาเลเวลอัพเร็วเท่านั้น แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคืออุปกรณ์ของเขาจำเป็นต้องได้รับการอัปเดตอย่างเร่งด่วน โดยเฉพาะอาวุธที่ยังคงเป็นปืนคาบศิลาเริ่มต้น เขาอดทนกับมันไม่ได้จริงๆ! จะมีอะไรเร็วกว่าการสู้กับบอสเพื่อหาอุปกรณ์อีกล่ะ?

"ไปเร็วๆ เลย! ถ้านายเจอแล้ว ก็ตรวจสอบสถานะของมันก่อนเพื่อดูว่าเราจะสู้ไหวไหม" เฉียนลี่จาวตันฉีกล่าวอย่างตื่นเต้น

"ได้ ฉันไปล่ะ ขอให้โชคดี"

โดยไม่ต้องพูดพร่ำทำเพลง จางซานก็เริ่มวิ่งไปทั่วแผนที่ เมื่อใดก็ตามที่เขาเห็นจุดสีแดงบนแผนที่ เขาจะเข้าไปดูใกล้ๆ ระหว่างทางเขาได้พบกับคู่หูลมเมฆาใต้หล้าและเลขาตัวน้อยด้วย

เลขาตัวน้อย: นายวิ่งไปวิ่งมาคนเดียวทำไม?

จางซาน: ตามหาบอสน่ะ ถ้าเจอแล้วเดี๋ยวจะเรียกพวกคุณ

ลมเมฆาใต้หล้า: ตกลง แต่ถ้านายเจอตัวที่เป็นชื่อสีส้ม อย่าไปลองดีล่ะ นายสู้มันไม่ได้แน่นอน

"เข้าใจแล้ว"

เวลาค่อยๆ ผ่านไป นอกจากลมเมฆาใต้หล้าและคนอื่นๆ แล้ว เขาก็ไม่เห็นผู้เล่นคนอื่นเลย บางทีในหมู่บ้านเริ่มต้นแห่งนี้คงไม่มีผู้เล่นที่แข็งแกร่งเท่าไหร่ และเลเวลของพวกเขาก็ยังไม่สูงขึ้น

จางซานค้นหาไปทั่วแผนที่แพะไปกลับหลายรอบ แต่เขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของบอสเลย พวกมันทั้งหมดล้วนเป็นแพะเขาเดียวที่ถูกปีศาจครอบงำเหมือนกันหมด เขาไม่เห็นมอนสเตอร์พิเศษตัวอื่นๆ เลย

หรือว่าแผนที่นี้ไม่มีบอสกันนะ? เป็นไปไม่ได้ แผนที่ใหญ่ขนาดนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้ จางซานครุ่นคิดตลอดเวลาว่าเขาได้พลาดอะไรไปหรือเปล่า