บทที่ 25 รายได้เสริมของซื่อหวิน!

บทที่ 25 รายได้เสริมของซื่อหวิน!

ในช่วงเย็น ณ โรงฝึกดัชนีทอง

เหล่าศิษย์ทยอยพากันออกจากโรงฝึก

ซื่อหวินเองก็จบการฝึกฝนประจำวันของเขา

นิ้วของเขายังคงบวมแดงอยู่

นอกจากนี้กระดูกของเขาก็ยังคงปวดเมื่อยอย่างมาก

นี่เป็นวันแรกที่เขาได้ใช้เทคนิคการหายใจในการฝึกฝน

มันแตกต่างจากการฝึกฝนในกองทรายก่อนหน้านี้มาก

ซื่อหวินรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าความแข็งแกร่งและพลังของนิ้วมือของเขาเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

การฝึกฝนขั้นที่สองเป็นกระบวนการสร้างรากฐานที่แท้จริง

ตอนนี้ เขาอยู่ไม่ไกลจากขอบเขตผิวหนังหินแล้ว

ราวกับว่าซื่อหวินกำลังค่อยๆเข้าใกล้การเป็นนักศิลปะการต่อสู้ไปเรื่อยๆ

แต่แน่นอนว่ามันยังแตกต่างกันอยู่

"นี่แหละถึงจะเรียกได้ว่าเป็นการฝึกยุทธ..."

ซื่อหวินพึมพำกับตัวเอง

การฝึกฝนด้วยเทคนิคการหายใจ ซื่อหวินนั้นรู้สึกว่านี่เป็นการฝึกยุทธที่แท้จริง

"เจ้าซื่อ วันนี้ข้าต้องขอบคุณเจ้ามากจริงๆ"

จ้าวหงรีบวิ่งมาหาซื่อหวินเพื่อแสดงความขอบคุณ

"ไม่เป็นไรหรอก ครั้งก่อนเจ้าเองก็ช่วยข้าไว้เหมือนกัน"

"ยิ่งไปกว่านั้น เทคนิคการหายใจก็เป็นสิ่งที่โรงฝึกถ่ายทอดมา เจ้าลองฝึกฝนดูอีกหน่อยเจ้าก็น่าจะเข้าใจได้เองแล้ว"

ซื่อหวินพูดอย่างใจเย็น

"มันไม่เหมือนกันหรอก"

"ถึงแม้ว่าโรงฝึกจะถ่ายทอดเทคนิคการหายใจมา แต่ถ้าข้าต้องฝึกฝนเองโดยไม่มีเจ้าคอยชี้แนะ ก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะเข้าใจเคล็ดลับของเทคนิคการหายใจนี้ได้"

"แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าคิดว่าเจ้าควรเก็บไปคิดนะ"

"ศิษย์คนอื่นๆในโรงฝึกขอให้ข้ามาบอกเจ้าน่ะ"

"เจ้าพอจะมีเวลาชี้แนะพวกเขาบ้างไหม? ถ้าเจ้าช่วยให้พวกเขาเข้าใจเทคนิคการหายใจได้ พวกเขาก็ยินดีที่จะจ่ายเงินให้"

คำพูดของจ้าวหงทำให้ซื่อหวินตกตะลึงเล็กน้อย

แต่ในไม่ช้าซื่อหวินก็เข้าใจ

นี่มันเป็นการหารายได้เสริมชัดๆ!

ไม่เอาไว้ก็โง่สิ!

เพราะนี่ไม่ใช่การสอนวิทยายุทธส่วนตัว

โรงฝึกดัชนีทองได้ถ่ายทอดเทคนิคการหายใจมาแล้ว

ซื่อหวินเพียงแค่ต้องคอยชี้แนะเท่านั้น

เมื่อเห็นว่าซื่อหวินดูเหมือนจะสนใจ จ้าวหงจึงพูดต่อ "เจ้าซื่อ ข้าคิดว่าทำมันเป็นรายได้เสริมก็ไม่น่าจะเสียเปล่าหรอก เพราะยังไงเจ้าก็ไม่ได้เสียเวลาอะไรมากอยู่แล้ว"

"ศิษย์เหล่านั้นก็ยอมจ่ายเงินเพื่อที่จะเข้าใจเทคนิคการหายใจ สำหรับเจ้าแล้วมันก็เป็นแค่เรื่องง่ายๆไม่ใช่หรือ?"

"แค่เจ้าคอยชี้แนะอย่างละเอียด พวกเขาก็สามารถเข้าใจเทคนิคการหายใจได้ไม่ยาก"

"ประเด็นสำคัญอยู่ที่เรื่องเงินต่างหาก"

ซื่อหวินพยักหน้า ในตอนนี้เขาตัดสินใจได้แล้ว

เขาจึงพูดขึ้นว่า "เรื่องที่จะให้ข้าคอยชี้แนะน่ะได้แน่นอน"

"ถ้าพวกเขายอมจ่ายหนึ่งตำลึง ข้าก็จะสอนจนกว่าจะเข้าใจ!"

"ถ้าหากไม่เข้าใจเทคนิคการหายใจ ข้าก็ยินดีที่จะคืนเงินให้"

ซื่อหวินคิดอยู่นานก่อนจะตัดสินใจ

"หนึ่งตำลึงรึ? ราคานี้ค่อนข้างสูงเลยนะ"

"แต่ถ้าสอนจนกว่าจะเข้าใจ ก็คงมีศิษย์หลายคนที่ยอมจ่ายเงินหนึ่งตำลึงนี้เป็นแน่"

จ้าวหงพยักหน้าเล็กน้อย

เขาคิดว่าราคานี้ก็ไม่สูงมากนัก

ถ้าหากได้เงินน้อยเกินไป ซื่อหวินก็คงรู้สึกว่าเสียเวลาเปล่า

เพราะถึงจะไม่ฝึกที่โรงฝึก เขาก็ยังสามารถฝึกวิชาดาบบินได้

ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเวลาในการฝึกวิชาดาบบินจะลดลงอย่างมาก

แต่ถ้าสามารถใช้เวลานี้ไปหาเงินได้ ก็ถือว่าคุ้มค่า

ถ้าหากไม่ได้จริงๆ ซื่อหวินก็แค่ใช้พลังของวงแหวนสีเขียวเพื่อเร่งความเร็วในการฝึกวิชาดาบบินแทน

ดังนั้นจึงไม่น่าจะมีผลกระทบอะไรมาก

"จ้าวหง เจ้าไปรวบรวมรายชื่อศิษย์ที่ต้องการให้ข้าชี้แนะเทคนิคการหายใจมาได้เลย"

"ทุกๆคนที่เจ้าพามาได้ ข้าจะให้เงินเจ้าหนึ่งเชียน"

ซื่อหวินเองก็แบ่งเงินให้กับจ้าวหงด้วย

ถึงแม้ว่าซื่อหวินจะทำเรื่องนี้เองได้

แต่มันก็ยุ่งยากเกินไป

เพราะศิษย์ที่อยากเข้าใจเทคนิคการหายใจก็มีอยู่ไม่น้อย

โรงฝึกดัชนีทองเองก็มีศิษย์อยู่หลายร้อยคน

ถ้าแบ่งเงินให้กับจ้าวหง ก็จะถือเป็นการตอบแทนที่จ้าวหงเคยช่วยเหลือเขา

แววตาของจ้าวหงเปล่งเป็นประกาย

"หนึ่งคนต่อหนึ่งเชียนรึ ถ้าสิบคนก็เท่ากับหนึ่งตำลึง ถ้ามีร้อยคน..."

จ้าวหงตื่นเต้นมาก

ถ้าหากเขาไปหาคนมาได้หนึ่งร้อยคน เขาก็จะได้เงินสิบตำลึง

ซึ่งนี่ไม่ใช่จำนวนเงินที่น้อยเลย

อย่างน้อยก็มากพอที่จะทำให้เขาฝึกที่โรงฝึกดัชนีทองต่อไปได้อีกหนึ่งเดือน

"ขอบคุณเจ้าซื่อมากนะ"

"เจ้าซื่อไม่ต้องห่วง เรื่องรวบรวมรายชื่อนั่นข้าจะจัดการเอง"

ซื่อหวินพยักหน้า

จ้าวหงเป็นคนที่ไว้ใจได้ ดังนั้นเขาจึงวางใจ

หลังจากนั้น ซื่อหวินจึงเดินกลับบ้านไป

"น้องหวิน เจ้ากลับมาแล้ว"

"รีบล้างมือแล้วมากินข้าวเถอะ"

"วันนี้เหลียนกลับมา พี่เขาเอาอาหารมาให้เยอะแยะเลยล่ะ เจ้าเองก็เป็นคนฝึกยุทธดังนั้นแล้วเจ้าจะต้องกินเนื้อเยอะๆด้วย"

เมื่อเห็นซื่อหวินกลับมา ซื่อฮุ่ยจึงรีบยกอาหารเย็น "มื้อใหญ่" มาให้

ทั้งหมดนี้เป็นของที่พี่เหลียนเอามาฝาก

"ว่าแต่ ช่วงนี้พี่เหลียนเป็นยังไงบ้างหรือ?"

ซื่อหวินถาม

"พี่เหลียน... ดูแปลกๆไปนะ"

"แปลกๆรึ? แปลกยังไงล่ะ?"

ซื่อหวินสงสัย

"ช่วงนี้พี่เหลียนยิ้มบ่อยขึ้นและดูมีความสุขมาก"

"อาจเป็นเพราะเรื่องของซู่เอ๋อโก่วได้รับการคลี่คลายไปแล้วล่ะมั้ง"

ซื่อฮุ่ยได้แต่คาดเดา

"เรื่องนั้นเอาไว้ค่อยถามพี่เหลียนดูก็แล้วกันนะ"

ซื่อหวินพยักหน้าและไม่ได้คิดอะไรมาก

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ ซื่อหวินจึงเริ่มฝึกวิชาดาบบิน

และเขาต้องลองดูว่าการใช้เทคนิคการหายใจร่วมกับวิชาดาบบินจะสามารถเพิ่มพลังของวิชาดาบบินได้หรือไม่

ซื่อหวินเริ่มปรับลมหายใจ

ตอนนี้เขาเข้าใจแก่นแท้ของเทคนิคการหายใจแล้ว

ดังนั้น เวลาในการปรับลมหายใจจึงสั้นมาก

เกือบจะในทันที ซื่อหวินก็ปรับลมหายใจได้แล้ว

หลังจากนั้น เขาได้ใช้เทคนิคการหายใจเพื่อรวบรวมพลังทั้งหมดไปไว้ที่มือ

"ฟิ้ววว"

ดาบสั้นถูกขว้างออกไป

ภายในห้อง มีเพียงแสงสีขาวสว่างวาบขึ้น

"ปั้กกก!"

ดาบสั้นเล่มนั้นปักเข้าเป้ากลางอย่างมั่นคง

แม้แต่ด้าบดาบก็ยังจมลงไปในเป้า

"ความเร็วและพลังก็เพิ่มขึ้นมากจริงๆด้วย!"

"ถ้าหากเป็นตอนที่ข้าสู้กับซู่เอ๋อโก่ว ดาบสั้นของข้ามีความเร็วมากขนาดนี้ ดาบสั้นเล่มแรกก็คงปลิดชีวิตซู่เอ๋อโก่วไปได้แล้ว!"

ซื่อหวินเปรียบเทียบพลังของดาบสั้นก่อนหน้านี้อย่างละเอียด

ทั้งความเร็วและพลัง มันเพิ่มขึ้นอย่างน้อยเป็นสองเท่า

เทคนิคการหายใจนี้เป็นเทคนิคด้านการใช้พลัง

เมื่อใช้เทคนิคการหายใจร่วมกับวิชาดาบบิน ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นจึงไม่ธรรมดา

"แต่ถึงอย่างนั้นข้าก็ยังต้องฝึกฝนต่อไป"

"เทคนิคการหายใจของข้าก็ยังต้องใช้เวลาอยู่ ดังนั้นข้าจะต้องพยายามลดเวลาให้น้อยลง"

"ไม่เช่นนั้น ในการต่อสู้จริง สถานการณ์มีการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ถ้าหากเสียเวลาไปกับการปรับลมหายใจ ผลลัพธ์ที่เกิดขึ้นอาจจะแตกต่างออกไปก็เป็นได้"

ซื่อหวินเหลือบมองวงแหวนแห่งแสงสองวง แล้วก็เห็นสัญลักษณ์ใหม่ของวิชาดาบบินปรากฏขึ้น

นั่นคือวิชาดาบบินแบบใหม่ที่ผสานกับเทคนิคการหายใจ

สิ่งนี้ก็ต้องอาศัยการเร่งความเร็วการฝึกของวงแหวนแห่งแสงสีเขียว เพื่อให้สามารถควบคุมวิชาดาบบินแบบใหม่ได้อย่างเชี่ยวชาญยิ่งขึ้น

...

ณ แก๊งสามพยัคฆ์ "หวงหู่" หลิวเยี่ย

ในฐานะรองหัวหน้าแก๊งสามพยัคฆ์ หลิวเยี่ยมีงานต้องทำมากมาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเร็วๆนี้ แก๊งสามพยัคฆ์และแก๊งทรายทมิฬกำลังแย่งชิงธุรกิจบ่อนพนันกันอย่างดุเดือด

หลิวเยี่ยเองก็ปวดหัวกับเรื่องนี้มาก จนสุดท้ายต้องลงมือเองโดยการต่อสู้กับแก๊งทรายทมิฬ

สุดท้าย แก๊งสามพยัคฆ์ก็เป็นฝ่ายชนะ

แต่หลิวเยี่ยก็ได้รับบาดเจ็บกลับมา เขาจึงต้องพักฟื้นในช่วงนี้

เมื่อว่างลง หลิวเยี่ยจึงพบว่าเหมือนมีคนหนึ่งหายไป

"ซู่เอ๋อโก่วหายไปไหนกัน?"

"เหมือนข้าจะไม่เห็นหน้ามาสักพักแล้ว?"

ก่อนหน้านี้หลิวเยี่ยยุ่งมาก จึงไม่ได้สนใจซู่เอ๋อโก่ว

แต่ตอนนี้เขาว่างแล้ว พอจะไปหาซู่เอ๋อโก่วก็พบว่าซู่เอ๋อโก่วหายตัวไป

หลิวเยี่ยพยายามนึกย้อนกลับไป

ซู่เอ๋อโก่วเคยมารายงานกับเขา

เขาบอกว่าจะไปสะสาง "ความแค้น" เก่าในเหมืองหิน

แต่ผ่านไปยี่สิบกว่าวันแล้วก็ยังไม่เห็นซู่เอ๋อโก่วแม้แต่เงา

หลิวเยี่ยจึงเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล

"เต้าจื่อ เจ้าไปดูที่บ้านของซู่เอ๋อโก่วทีว่ามันยังมีชีวิตอยู่ไหม?"

หลิวเยี่ยสั่ง

ลูกน้องคนหนึ่งที่ชื่อ "เต้าจื่อ" รับคำสั่งทันที

หลังจากนั้น เต้าจื่อรีบเดินมุ่งหน้าไปที่บ้านของซู่เอ๋อโก่ว…