บทที่ 6 โรงฝึกแห่งพิเศษ!

บทที่ 6 โรงฝึกแห่งพิเศษ!

"เจ้าอยากฝึกวิทยายุทธงั้นรึ?"

ผู้นำโรงฝึกรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ตั้งแต่ที่เขาสร้างโรงฝึกนี้ขึ้นมา แน่นอนว่าเขาคิดที่จะเปิดรับศิษย์ทุกคนโดยไม่สนใจภูมิหลัง

ตราบใดที่อยากเข้าโรงฝึกก็ไม่มีปัญหา

แต่เมื่อเขามองไปที่ขาของซื่อหวิน คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ผู้นำโรงฝึกถอนหายใจออกมายาวๆก่อนส่ายหัวแล้วพูดว่า "กลับไปเถอะ อย่าเสียเงินโดยเปล่าประโยชน์เลย เจ้าน่ะกลับไปใช้ชีวิตอยู่บ้านของเจ้าเถอะ"

"วิทยายุทธในโรงฝึกกังจินของข้านั้นไม่เหมาะกับเจ้าจริงๆ"

ท่าทีของผู้นำโรงฝึกนั้นอ่อนโยน

แต่คำพูดของเขาก็ยังคงเป็นการปฎิเสธ

เขาพูดอย่างชัดเจนว่าโรงฝึกกังจินจะไม่รับซื่อหวินเข้ามาเป็นศิษย์

ไม่เช่นนั้น มันคงจะกลายเป็นเรื่องตลกในวงการนักศิลปะการต่อสู้ในเมืองหลิว

คนพิการจะฝึกวิทยายุทธได้ด้วยงั้นหรือ?

นั่นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

ซื่อหวินจ้องไปที่ผู้นำโรงฝึกอยู่ครู่หนึ่ง

เขารู้ว่าเมื่อผู้นำโรงฝึกได้พูดเช่นนั้นออกมาแล้ว เขาก็ไม่มีทางได้เข้าโรงฝึกกังจินได้

"น้องฮุ่ย พวกเราไปกันเถอะ"

ซื่อหวินไม่ได้พูดอะไรอีกและปล่อยให้ซื่อฮุ่ยประคองร่างของเขาแล้วหันหลังเดินออกจากโรงฝึกกังจินไป

ผู้นำโรงฝึกมองไปที่ซื่อหวินแล้วส่ายหัวเบาๆก่อนพูดว่า "ความดื้อดึงของเจ้านั้นข้าเห็นอย่างชัดเจน"

"แต่ต่อให้เจ้าจะมีความมุ่งมั่นแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์"

"ด้วยร่างกายไม่สมบูรณ์เช่นนั้นเจ้าจะฝึกวิทยายุทธให้สำเร็จได้อย่างไร!"

หลังจากนั้นคนของโรงฝึกกังจินก็แยกย้ายกันไป

ราวกับว่ามันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยและไม่มีใครสนใจ

ซื่อหวินมองไปที่โรงฝึกกังจินที่อยู่ด้านหลัง เขาไม่ได้พูดอะไรแต่รีบมุ่งหน้าไปยังโรงฝึกแห่งถัดไปทันที

เพราะยังไงในเมืองหลิวก็มีโรงฝึกอยู่มากมาย

เพียงแต่ว่าเขาเคยคิดเอาไว้ก่อนหน้านี้ว่าโรงฝึกกังจินนั้นเหมาะสมที่สุดกับเขา

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องเข้าร่วมกับโรงฝึกกังจินเท่านั้น

แต่เมื่อซื่อหวินไปที่โรงฝึกที่สอง ที่สาม ที่สี่ และที่ห้า

เขาก็เริ่มเงียบไป

โรงฝึกเหล่านี้ปฏิเสธเขาหมดทุกที่

แม้เขาจะมอบเงินที่สูงกว่าปกติแต่พวกเขาก็ยังปฏิเสธ

ทั้งที่เขาแค่อยากได้โอกาสในการฝึกวิทธยายุทธเท่านั้น

"พี่หวิน ถ้าหากว่าไม่ได้จริงๆพวกเรากลับบ้านไปปรึกษากันใหม่ดีกว่า..."

ซื่อฮุ่ยรู้สึกสงสารพี่ชายของเธอ

เขาถูกปฏิเสธจากโรงฝึกถึงห้าแห่งติดต่อกัน

ซึ่งนั่นไม่ต้องสงสัยเลยว่ามันได้ทำลายความมั่นใจของซื่อหวินมากเพียงใด

เธอถึงกับกลัวว่าซื่อหวินจะท้อแท้ด้วยซ้ำ

ซื่อหวินสูดหายใจเข้าลึกๆ

เขาก้มหน้าลงอย่างแรงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เหตุผลที่โรงฝึกเหล่านั้นไม่รับข้าแม้จะเสนอเงินเพิ่มก็ยังไม่ยอมให้ข้าเข้าร่วมก็เพราะพวกเขากลัวเสียหน้า"

"บางทีการรับคนไร้ค่าอย่างข้าเข้าไปอาจทำให้โรงฝึกเหล่านั้นกลายเป็นเรื่องตลกในเมืองหลิว"

"แต่ข้าเชื่อว่ามีโรงฝึกแห่งหนึ่งที่จะต้องรับข้าแน่นอน!"

"เดิมทีข้าเองก็ไม่เคยคิดจะไปที่โรงฝึกแห่งนี้มาก่อน"

"แต่ตอนนี้มีเพียงที่นั่นเท่านั้นที่ข้าจะไปได้..."

ดังนั้นซื่อหวินจึงพาซื่อฮุ่ยเดินออกจากโรงฝึกนั้นไปอย่างรวดเร็ว

เขามุ่งหน้าไปยังถนนที่เงียบสงบแห่งหนึ่งในเมืองหลิว

ไม่นานนักพวกเขาก็มาถึงหน้าโรงฝึกแห่งหนึ่ง

"โรงฝึกดัชนีทอง!"

ซื่อหวินมองไปที่ป้ายชื่อของโรงฝึกนี้

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นโรงฝึกแต่ชื่อของมันกลับดูเหมือนกับเป็นสำนักอย่างมาก

แต่ใครๆต่างก็รู้ว่าที่นี่คือโรงฝึก

เหตุผลที่ซื่อหวินเลือกโรงฝึกนี้เป็นตัวเลือกสุดท้ายจนถึงขั้นไม่มาที่นี่ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ

เหตุผลนั้นมีเพียงอย่างเดียว

ราคาเข้าร่วมโรงฝึกนี้มีราคาที่สูงมาก!

แทบจะเรียกได้ว่ารีดไถเงินได้เลยด้วยซ้ำ

ตราบใดที่ให้เงินตามที่กำหนดใครๆก็สามารถเข้าไปฝึกวิทยายุทธที่โรงฝึกนี้ได้

แต่ถ้าหากว่าไม่มีเงินจ่ายขึ้นมาล่ะก็…

คนๆนั้นจะถูกไล่ออกจากโรงฝึกในทันที

ที่สำคัญกว่านั้น ทางโรงฝึกดัชนีทองมีแนวทางคือไม่ปกป้องศิษย์ที่อยู่ภายใต้โรงฝึกเลย

หลังจากที่จ่ายเงินแล้วพวกเขาก็มีหน้าที่แค่ฝึกวิทยายุทธที่โรงฝึกดัชนีทองเท่านั้น

ถ้าหากเจอเรื่องอะไรภายนอกทางโรงฝึกดัชนีทองจะไม่มีทางออกหน้าช่วยเป็นอันขาด

ดังนั้น ถ้าหากไม่จำเป็นจริงๆซื่อหวินเองก็ไม่อยากมาที่โรงฝึกดัชนีทอง

เพราะสาเหตุที่เขาอยากฝึกวิทยายุทธนั้น นอกจากอยากให้ตัวเองแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมแล้ว

เหตุผลที่สำคัญกว่านั้นก็คืออยากหาที่พึ่งพิงชั่วคราว

เขาต้องการทำให้ซู่เอ๋อโก่วไม่กล้าลงมือกับเขาแม้ว่าจะรู้ว่าเขายังไม่ตาย

แต่โรงฝึกดัชนีทองนั้นคงไม่ทำให้ซู่เอ๋อโก่วเกรงกลัวแต่อย่างใด

แต่เมื่อลองคิดดูจนรอบคอบแล้ว

หากต้องการฝึกวิทยายุทธ โรงฝึกดัชนีทองก็เป็นความหวังเพียงหนึ่งเดียวของซื่อหวินในตอนนี้แล้ว

ไม่ว่ายังไงก็ตามเขาก็แค่ต้องมาลองดูเท่านั้น

หลังจากนั้นทั้งสองคนจึงเดินเข้าไปในโรงฝึกดัชนีทอง

พวกเขากลับพบว่ามีคนอยู่ข้างในโรงฝึกดัชนีทองมากมาย

แต่ว่าจะอธิบายยังไงดี?

แต่ละคนที่เข้ามาฝึกนั้นมีแววตาที่เจ้าเล่ห์

หรือไม่ก็มีแววตาที่ดูดุร้าย

หรือบางคนก็ดูมีอารมณ์ที่มืดมน

ซึ่งมองยังไงก็ไม่เหมือนคนดีหรือคนปกติทั่วไปแม้แต่น้อย

อันที่จริง คนที่มาเรียนวิทยายุทธที่โรงฝึกดัชนีทองต่างก็มีความ "ผิดปกติ" อยู่บ้างไม่มากก็น้อย

เพราะคนปกตินั้นสามารถไปที่โรงฝึกกังจินหรือโรงฝึกอื่นๆได้

ด้วยราคาโรงฝึกแห่งอื่นๆที่ถูกกว่าทำไมพวกเขาจะต้องมาที่โรงฝึกดัชนีทองด้วย?

คนที่มากที่โรงฝึกดัชนีทองทุกคนต่างก็มี “ความลับ” เป็นของตัวเอง

ซื่อหวินเดินไปที่จุดลงทะเบียนของโรงฝึกดัชนีทอง

ที่นี่มีชายร่างใหญ่ตาเดียวที่ดูดุร้ายคุมอยู่

ชายตาเดียวคนนั้นมองไปที่ซื่อหวินและซื่อฮุ่ยหลังจากนั้นสายตาของเขาก็ไปจดจ่ออยู่ที่ซื่อหวิน

"เจ้าอยากเข้าโรงฝึกดัชนีทองเพื่อฝึกวิทยายุทธงั้นรึ?"

"ซื่อหวินพยักหน้าและตอบว่า "ใช่ ข้าอยากฝึกวิทยายุทธ ท่านจะรับข้าเข้าโรงฝึกหรือไม่?"

"ขาของเจ้าเป็นง่อยเพียงชั่วคราวหรือว่ามันพิการไปแล้ว?"

ชายร่างยักษ์ตาเดียวถามขึ้นมา

"ข้าคิดว่ามันน่าจะพิการไปแล้ว"

ซื่อหวินไม่คิดที่จะปิดบัง

"หึ อย่างงั้นเจ้าก็ขาเป๋งั้นสินะ"

"ไม่เลวนี่ที่ยังคิดมาถึงโรงฝึกดัชนีทอง ดูท่าเจ้าคงตั้งใจจะฝึกวิทยายุทธจริงจังแล้วล่ะสิ?"

"นอกจากนี้โรงฝึกแห่งอื่นก็คงไม่รับแกหรอก! ฮ่าๆๆๆ! แต่ไม่เป็นไรเพราะสำนักนิ้วทองของพวกเราเปิดรับทุกคนเสมอ!"

"แต่แน่นอนว่าเจ้าจะต้องมีเงินจ่ายก่อน!"

"ข้าคิดๆดูแล้วสภาพของเจ้าแบบนี้ ค่าสมัครก็คงต้อง..."

ชายร่างยักษ์ตาเดียวดีดลูกคิดดังแกร๊กๆและ "คำนวณ" อย่างรวดเร็ว

ซื่อหวินขมวดคิ้วเล็กน้อยและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "หรือว่าการสมัครเข้าเรียนวิทยายุทธที่โรงฝึกดัชนีทองนี้จะแตกต่างกันไปในแต่ละคนงั้นรึ?"

ชายร่างใหญ่ตาเดียวเงยหน้าขึ้นและมองไปที่ซื่อหวินด้วยสายตาเย้ยหยัน "แน่นอนว่าไม่เหมือนกันอยู่แล้ว"

"เจ้าเห็นชายที่สวมเสื้อแขนสั้นคนนั้นไหม?"

"เขาเป็นนักดาบใหญ่ในแก๊งเลือดทมิฬที่ต้องต่อสู้โดยเสี่ยงชีวิตทุกวัน"

"แต่ตอนนี้เขายังไม่มีคุณสมบัติมากเพียงพอที่จะให้แก๊งสอนวิทยายุทธ ดังนั้นเขาจึงมาที่โรงฝึกดัชนีทองของเราเพื่อฝึกฝน"

"ในเดือนหนึ่งเขาต้องจ่ายเงินมากถึงสิบสามตำลึง!"

"ส่วนชายคนนั้นที่แต่งกายด้วยผ้าไหมราวกับว่าจะอวดความร่ำรวยคนนั้นนะ ข้าจะบอกอะไรให้"

"เขาเป็นลูกนอกสมรสของผู้มีอำนาจคนหนึ่งน่ะ ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าเปิดเผยตัวตนของเขาหรอก ฮ่าๆๆๆ"

"แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอยากฝึกวิทยายุทธเพื่อกำหนดชะตาชีวิตของตนเองดังนั้นก็เลยต้องจ่ายเงินเดือนละยี่สิบตำลึงไงล่ะ"

"เพราะฉะนั้นค่าแรกเข้าโรงฝึกดัชนีทองของข้าก็เลยต้องขึ้นอยู่แล้วแต่คน เจ้าเข้าใจรึยัง?"

ซื่อหวินเข้าใจทันที

โรงฝึกดัชนีทองแห่งนี้มีเพียงคำเดียวที่เหมาะสมนั่นก็คือ 'โหด'!

ถ้าหากจะเพิ่มเป็นสองคำก็ต้องเป็นคำว่า 'โหดเหี้ยม'!

ซื่อหวินรู้ดีว่าถ้าหากมีทางเลือก คนพวกนี้ก็คงไม่มาที่โรงฝึกดัชนีทองเป็นแน่

แต่น่าเสียดายที่พวกเขาส่วนใหญ่ไม่มีทางเลือก

สาเหตุที่คนพวกนี้ได้มาฝึกวิทยายุทธที่โรงฝึกดัชนีทองได้นั้นล้วนเป็นเพราะความจำเป็นทั้งสิ้น

เพราะสถานะของพวกเขา โรงฝึกหลายแห่งจึงไม่กล้ารับเข้าเพราะกลัวว่าจะนำพาปัญหามาให้กับทางโรงฝึก

แต่ถ้ามองในอีกมุมหนึ่ง

โรงฝึกดัชนีทองก็น่าสนใจไม่น้อย

เพราะคนพวกนี้มีสถานะที่ลึกลับ ซึ่งทำให้โรงฝึกแห่งอื่นต่างพากันกลัวแต่โรงฝึกดัชนีทองนั้นกลับไม่ปฏิเสธใครเลยสักคน

ราวกับว่าพวกเขาไม่กลัวปัญหาใดๆที่จะตามมาเลยแม้แต่น้อย

ซึ่งนี่ก็เป็นเครื่องพิสูจน์กลายๆว่าโรงฝึกดัชนีทองต้องมีด้านที่แข็งแกร่งไม่น้อย

ไม่เช่นนั้นโรงฝึกแห่งนี้จะสามารถตั้งตระหง่านอยู่ในเมืองหลิวได้นานขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?

"แล้วค่าแรกเข้าของข้าคือเท่าไหร่งั้นหรือ?"

ซื่อหวินสูดลมหายใจเข้าลึกๆและถามออกไป