บทที่ 315: ซอสบาร์บีคิวสูตรลับ กับไอเดียเปิดร้านปิ้งย่าง! 4

บทที่ 315: ซอสบาร์บีคิวสูตรลับ กับไอเดียเปิดร้านปิ้งย่าง!

"เวลาคุณซื้อเสื้อผ้า ฉันเคยว่าอะไรคุณไหม? แค่ถามเฉยๆ ไม่ได้หรือไง?"

หลิวหยวนก็ถูกทัศนคติของสวีซิงเหลยยั่วโมโหจนเลือดขึ้นหน้า หน้าอกของเธอสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรงด้วยความโกรธ

"คุณนี่มันไร้เหตุผลจริงๆ! หลิวหยวน นี่คุณวัยทองก่อนกำหนดหรือไงฮะ?"

"ใครไร้เหตุผล? ใครวัยทองฮะ?"

"..."

หลังจากไม่ได้เจอกันกว่าสิบวัน สองสามีภรรยาก็เปิดศึกน้ำลายใส่กันอย่างดุเดือดภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหลังจากเจอหน้า

สวีซิงเหลยเตะเก้าอี้ในออฟฟิศล้มระเนระนาดไปหลายตัว และชุดน้ำชาชุดใหม่บนโต๊ะกาแฟก็แตกกระจายเกลื่อนพื้น

"ผมล่ะเบื่อคุณเต็มทนแล้ว ตลอดหลายปีที่ผ่านมา!"

หลังจากทะเลาะกันอย่างหนัก สวีซิงเหลยก็พ่นลมหายใจด้วยความโกรธ กระชากประตูออฟฟิศเปิดออกดังปัง และเดินกระทืบเท้าออกไปโดยไม่เหลียวหลัง

ทันทีที่ก้าวพ้นประตู เขาก็บังเอิญเดินชนกับเจียงเทาที่กำลังเดินทอดน่องผ่านมาพอดี

"เถ้าแก่สวี..."

เจียงเทากำลังจะเอ่ยปากทักทายสวีซิงเหลย แต่อีกฝ่ายกลับเดินกระแทกไหล่เขาผ่านไปหน้าตาเฉย โดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง

"..."

เจียงเทาชักมือกลับมาล้วงกระเป๋ากางเกง

การโดนเมินใส่แบบนี้ มันน่าหงุดหงิดจริงๆ แฮะ!

"ฮึก ฮึก..."

ความสนใจของเจียงเทาถูกดึงดูดด้วยเสียงสะอื้นไห้เบาๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากในออฟฟิศอย่างรวดเร็ว

ฟังจากเสียงแล้ว น่าจะเป็นหลิวหยวนที่กำลังร้องไห้อยู่

"ดูเหมือนว่าเถ้าแก่สวีเพิ่งจะทะเลาะกับหลิวหยวนมาสินะ?"

เจียงเทาปรายตามองไปที่ออฟฟิศของหลิวหยวน รู้สึกเห็นใจคนบ้านเดียวกันขึ้นมาตงิดๆ

สามีแอบไปมีเมียน้อย แถมยังลอบยักยอกทรัพย์สินสมรสอีก และเธอก็คงจะยังไม่รู้ตัวเลยสักนิด

จะว่าไป สวีซิงเหลยนี่ก็เล่นตุกติกได้น่าเกลียดจริงๆ

แต่งงานอยู่กินกับหลิวหยวนมาตั้งสิบกว่าปี ถ้าจะเลิกกัน ก็ควรจะจากกันด้วยดีอย่างลูกผู้ชายหน่อยสิ

ทำไมต้องมาเล่นตุกติกอะไรแบบนี้ด้วย?

เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นไห้ที่ดังมาจากในออฟฟิศ และนึกถึงตอนที่โดนสวีซิงเหลยเมินใส่เมื่อครู่นี้ สัญชาตญาณความยุติธรรมในตัวเจียงเทาก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

"เถ้าแก่สวี ในเมื่อคุณเลือกที่จะไร้หัวใจ ก็อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน งานนี้ผมขอเข้าข้างคนบ้านเดียวกันล่ะนะ"

เขาพึมพำเบาๆ แล้วเดินไปที่หน้าประตูออฟฟิศของหลิวหยวน และเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก—

เสียงร้องไห้เงียบลงทันทีที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน

ผ่านไปประมาณหนึ่งนาที เสียงของหลิวหยวนก็ดังมาจากด้านใน

"เข้ามาได้ค่ะ"

เมื่อได้ยินหลิวหยวนอนุญาต เจียงเทาก็ค่อยๆ ผลักประตูออฟฟิศเข้าไป

เมื่อประตูเปิดออก เขาก็เห็นสภาพข้าวของกระจัดกระจายเกลื่อนกลาดไปทั่วออฟฟิศ

เก้าอี้หลายตัวล้มระเนระนาด เศษเซรามิกแตกกระจายอยู่บนพื้นพร้อมกับคราบน้ำและเศษใบชาที่เปรอะเปื้อนไปทั่ว

"เจียงเทา? คุณ... ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ? มีธุระอะไรหรือเปล่า?"

เมื่อเห็นเจียงเทาเดินเข้ามา สีหน้าของหลิวหยวนก็ดูอึดอัดใจเล็กน้อย รู้สึกเหมือนถูกจับได้ว่ากำลังมีเรื่องน่าอาย

"หลิวหยวน เราคุยกันที่นี่ได้ไหมครับ?"

เจียงเทากวาดสายตามองไปรอบๆ ออฟฟิศ แต่ไม่พบกล้องวงจรปิดหรือเครื่องดักฟังใดๆ

"มีเรื่องอะไรเหรอคะ?"

เมื่อเห็นท่าทางจริงจังและระแวดระวังของเจียงเทา สีหน้าของหลิวหยวนก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันที เธอค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้

"เมื่อวานมีคนเอาข้อมูลบางอย่างมาให้ผมน่ะครับ ผมคิดว่าคุณน่าจะสนใจ"

"แล้วก็... ผมขอแนะนำให้คุณลองตรวจสอบเส้นทางการเงินของบริษัทในช่วงนี้ดูนะครับ"

"ผมคงช่วยคุณได้เท่านี้แหละครับ"

ระหว่างที่พูด เจียงเทาก็กดค้นหาชื่อของหลิวหยวนในวีแชต

เขาส่งคลิปวิดีโอที่โหลดเก็บไว้จากเว็บไซต์ใต้ดินเมื่อคืนนี้ให้เธอโดยตรง

ในเมื่อนึกวิธีบอกอ้อมๆ ไม่ออก ก็บอกกันตรงๆ ไปเลยนี่แหละ

ติ๊งต่อง!

หลิวหยวนก้มมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

หลังจากปลดล็อกหน้าจอ เธอก็เห็นข้อความวิดีโอที่เจียงเทาส่งมาให้

แต่ทว่า...

ภาพหน้าปกของวิดีโอนั้นช่าง... โจ่งครึ่มซะเหลือเกิน!

เมื่อจ้องมองภาพหน้าปกสุดสยิว หลิวหยวนก็หน้าแดงก่ำ หัวใจของเธอเต้นระรัวขึ้นมาเล็กน้อย

"นี่... อะไรคะเนี่ย?"

หลิวหยวนมองเจียงเทา และเอ่ยถามด้วยความตกตะลึง

"รอผมกลับไปก่อน แล้วคุณค่อยดูอย่างละเอียดนะครับ ผมเชื่อว่ามันจะเป็นประโยชน์กับคุณแน่ๆ"

"อ้อ แล้วก็... ความวู่วามคือบ่อเกิดแห่งหายนะ อย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่ามล่ะ"

"ก่อนจะลงมือทำอะไร ลองไตร่ตรองดูให้ดีๆ ก่อนนะครับ ว่าทำแบบไหนถึงจะเป็นผลดีกับคุณมากที่สุด"

"ผมคงพูดได้แค่นี้แหละครับ ส่วนเรื่องอื่นๆ คุณคงต้องเป็นคนตัดสินใจเอง"

เจียงเทาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แล้วหันหลังเดินออกจากออฟฟิศไป มาไวไปไวราวกับสายลม

เมื่อเจียงเทาเดินออกไป หลิวหยวนก็แตะเปิดคลิปวิดีโอที่เขาเพิ่งส่งมาให้

หลังจากดูคลิปวิดีโอความยาว 30 กว่านาทีอย่างตั้งใจ ใบหน้าของหลิวหยวนก็ซีดเผือดลง

เธอแทบอยากจะพุ่งไปเอาเรื่องสวีซิงเหลยเดี๋ยวนี้เลย พร้อมกับโทรศัพท์ในมือ

แต่ทว่า...

จู่ๆ เธอก็นึกถึงคำเตือนที่เจียงเทาทิ้งท้ายไว้ก่อนกลับ

ในที่สุด หลิวหยวนก็พยายามข่มอารมณ์โกรธแค้นที่กำลังพลุ่งพล่านเอาไว้ เตรียมตัวที่จะรวบรวมหลักฐานที่เป็นประโยชน์กับตัวเธอเองให้ได้มากที่สุดก่อน