ตอนที่ 66 ขึ้นรับตำแหน่งรองเจ้าสำนัก

ฉินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย ไม่คาดคิดว่าพี่หญิงใหญ่ผู้นี้จะมาหาตนเองอย่างกะทันหัน

ต้องรู้ว่า ก่อนหน้านี้เขากับเธอแทบไม่มีปฏิสัมพันธ์กันเลย ฉินอวี่จึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “คุยเรื่องอะไร พูดมาเถอะ”

หลินเสวี่ยกระพริบดวงตาคู่งามอย่างลังเล เมื่อเห็นท่าทีระแวดระวังของเขาเช่นนี้ เธอถึงกับรู้สึกทำตัวไม่ถูก

เพราะในสำนัก ศิษย์รุ่นเยาว์ทั้งหลายเมื่อพบเจอเธอ มักจะแสดงความเคารพและอ่อนน้อม ไม่ค่อยมีใครมองเธออย่างระแวดระวังราวกับระวังขโมยเช่นฉินอวี่

หลังจากนั้น หลินเสวี่ยจึงเผยรอยยิ้มบาง ก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่มนวลอ่อนโยนดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ “เรื่องราวของอาจารย์ปู่ในวันนี้ ข้าก็ได้ยินมาแล้ว”

“ขอถามท่านอาจารย์อา ท่านสนใจตำแหน่งเจ้าสำนักหรือไม่?”

“เจ้าสำนักมีพระคุณใหญ่หลวงต่อข้า แต่...อาจารย์ของข้ากำลังจะเข้าสู่การปิดด่านเพื่อทะลวงขอบเขต หลังจากจบเรื่องซากโบราณครั้งนี้ เกรงว่าตำแหน่งรองเจ้าสำนักคงจะถูกตัดสินแน่นอนแล้ว”

“ส่วนตัวข้า เพียงปรารถนาจะช่วยเหลือสำนักเสวียนหยางให้ยิ่งใหญ่ มิได้สนใจในอำนาจ”

“ในบรรดารุ่นเยาว์ที่เหมาะสมจะรับตำแหน่ง ก็มีเพียงตงฟางหยวน หลี่เสวียน และสวีหงสามคนเท่านั้น”

“แต่พวกเขากับกลุ่มอัจฉริยะชั้นยอดของยุคนี้ ยังห่างชั้นกันอยู่มาก”

“จึงยากที่จะนำสำนักเสวียนหยางก้าวข้ามวิกฤตนี้ไปได้”

“ดังนั้น...ข้าจึงอยากช่วยเหลือท่านอาจารย์อาให้ขึ้นรับตำแหน่งรองเจ้าสำนัก เชื่อมั่นว่าภายใต้การนำของท่าน สำนักเสวียนหยางจะต้องรุ่งเรืองอีกครั้ง กลับสู่จุดสูงสุดได้แน่นอน”

“ท่านสามารถฝึกขัดเกลาร่างกายถึงขั้นที่เก้า ฝ่าฟันสร้างรากฐานสามขั้น เอาชนะศิษย์สืบทอดโดยตรงมาแล้ว”

“ในการทดสอบเหลยเจ๋อ ท่านก็ใช้ขัดเกลาร่างกายขั้นเจ็ด ฝ่าด่านถึงสี่ด่านติดกัน”

“สิ่งเหล่านี้...ข้าเองก็ยังทำไม่ได้ ข้ายินดีและเต็มใจที่จะเป็นผู้ช่วยของท่าน”

หลินเสวี่ยกระพริบดวงตาคู่งาม พูดด้วยความจริงใจ

สำหรับหลินเสวี่ยแล้ว หยางฮ่าวไม่ใช่เพียงอาจารย์หากแต่เปรียบเสมือนบิดา

เมื่อครั้งครอบครัวของเธอล่มสลาย ก็เป็นเจ้าสำนักหยางฮ่าวที่ยื่นมือช่วยเหลือ ช่วยให้เธอรอดพ้นจากหายนะ

ในสำนักเสวียนหยาง หยางฮ่าวยังคอยปกป้องดูแล ให้เธอได้เติบโตในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย

เมื่อมีความสามารถแล้ว เธอจึงไม่อยากเห็นสำนักเสวียนหยางเสื่อมถอยลงไปเฉยๆ

เธออยากทำอะไรสักอย่าง

หลินเสวี่ยไม่ชอบแข่งขันแย่งชิง อันที่จริงเดิมทีเธอคิดจะวางตัวเป็นผู้สังเกตการณ์เงียบๆ

แต่เมื่อได้เห็นพรสวรรค์ของฉินอวี่ ก็เปลี่ยนใจทันที

ฉินอวี่เองก็ถึงกับกระตุกมุมปาก สีหน้าเต็มไปด้วยความมึนงง

พี่หญิงใหญ่ผู้เย็นชานี้ ถึงกับยอมมาเป็นผู้ช่วยให้ตนเอง?

เขาส่ายหน้าทันที “ผม...ตำแหน่งนี้ ผมไม่เหมาะจะไปแย่งชิงตำแหน่งรองเจ้าสำนักหรอก?”

หลินเสวี่ยเผยรอยยิ้มงดงาม “เรื่องนี้อาจารย์อาไม่ต้องกังวล ผู้มีความสามารถย่อมควรได้ครองตำแหน่ง อีกทั้งท่านมีศักดิ์สูง ในสำนักเสวียนหยาง ย่อมมีผู้อาวุโสจำนวนมากพร้อมสนับสนุนท่าน หากท่านเป็นผู้นำ สำนักก็จะเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน”

ฉินอวี่ยังคงส่ายหน้า “ผมไม่คิดใฝ่หาอำนาจ สำนักเสวียนหยางก็ดูแลผมอย่างดี หากผมมีความสามารถในภายภาคหน้า ก็จะปกป้องสำนักเสวียนหยาง ไม่ปล่อยให้มันเสื่อมถอย...”

แต่ยังไม่ทันพูดจบ ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว

【คุณได้รับข้อเสนอแนะทั่วไป หากได้รับตำแหน่งรองเจ้าสำนักของสำนักเสวียนหยาง หลังขึ้นครองตำแหน่ง จะได้รับคุณสมบัติพิเศษ “รุ่งเรืองเฟื่องฟู” เช่นเดียวกับข้อเสนอแนะก่อนหน้านี้ สมาชิกสำนักเสวียนหยางจะมีความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้น 20% อัตราทะลวงขอบเขตสำเร็จเพิ่มขึ้น 20% สมุนไพรวิญญาณเติบโตเร็วขึ้น 20%!】

【ไม่มีภัยพิบัติใดๆ ฟ้าฝนราบรื่น ประชาชนจงรักภักดี】

【และยังได้รับการอวยพรจากโชคลาภแห่งหนึ่งสำนัก!】

【ต่อไปหากไม่มีคุณสมบัติพิเศษอื่น ตราบใดที่สำนักเสวียนหยางแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ โชคลาภที่คุณได้รับจะเพิ่มขึ้นไม่หยุด อาจกลายเป็น “บุตรแห่งโชคชะตา” ตัวจริง!】

ฉินอวี่จึงหยุดพูดกลางคัน ตอบรับในใจทันที “รับข้อเสนอ!”

โถ่เอ๊ย! ขอแค่สำนักเสวียนหยางยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ตนเองก็จะกลายเป็นบุตรแห่งโชคชะตาตัวจริง ด้วยเหตุผลนี้ อย่างไรก็ต้องชิงตำแหน่งรองเจ้าสำนักให้ได้!

ฉันไม่ได้สนใจอำนาจ แต่ฉันสนใจโชคลาภนี้ต่างหาก!

ขณะนี้ หลินเสวี่ยที่ยืนอยู่ตรงหน้า สีหน้าหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่คิดว่าอาจารย์อาจะปฏิเสธตน

เธอไม่ค่อยมั่นใจในศิษย์รุ่นเยาว์ของสำนักเสวียนหยางในยุคนี้

พวกเขาทำได้แค่ทะเลาะกันเอง

พรสวรรค์ก็ยังไม่พอ

ในอนาคตอาจนำพาสำนักเสวียนหยางสู่ความตกต่ำ

“ในเมื่อท่านอาจารย์อารองไม่ยอมลงมือ เช่นนั้นเสี่ยวเสวี่ยคงรบกวนท่านแล้ว”

หลินเสวี่ยค้อมกายงามลงเล็กน้อย มือเรียววางไว้ที่เอว ทำความเคารพ

กำลังจะหันหลังจากไป ทันใดนั้นฉินอวี่ก็ไอเบาๆ แล้วพูดขึ้นว่า “แค่ก ผมว่าที่ศิษย์พี่หญิงใหญ่พูดมาก็มีเหตุผล!”

“ผมในฐานะศิษย์อาวุโสของสำนักเสวียนหยาง ศิษย์สายตรงของปรมาจารย์หยางเทียน!”

“ความรุ่งเรืองหรือเสื่อมถอยของสำนักเสวียนหยาง ย่อมเกี่ยวข้องกับผม!”

“ครั้งหนึ่ง สำนักเสวียนหยางเคยรุ่งเรืองถึงขีดสุด ครองดินแดนชางหลาน และเคยต่อกรกับแดนศักดิ์สิทธิ์สายธรรมได้อย่างสูสี”

“แต่ตอนนี้กลับถูกว่านไห่กดดัน ผมเองก็มีส่วนรับผิดชอบ!”

“ในเมื่อสิษย์พี่หญิงใหญ่ตั้งใจจะช่วยเหลือผม!”

“หลังจากซากโบราณจบลง ผมจะประกาศตัว ชิงตำแหน่งรองเจ้าสำนัก!”

แววตาของหลินเสวี่ยที่เคยหม่นหมอง บัดนี้กลับเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง

ร่างบอบบางถึงกับสั่นเล็กน้อย

หรือว่า...ตนเองโน้มน้าวอาจารย์อาได้จริงๆ?

เธอรีบยกมือคารวะ “ขอบคุณอาจารย์อาที่ห่วงใยสำนัก!”

“เช่นนั้นข้าจะไปเตรียมการ รอให้ซากโบราณจบลง จะช่วยท่านขึ้นรับตำแหน่งรองเจ้าสำนัก!”

“พวกนั้น ไม่มีทางเทียบได้อยู่แล้ว”

“ข้าไม่รบกวนการฝึกของอาจารย์อาแล้ว อีกสามวันข้าก็จะไปซากโบราณเช่นกัน เพื่อช่วยท่านแย่งชิงโชควาสนา!”

หลินเสวี่ยทุ่มเทให้กับสำนักเสวียนหยางเต็มที่ เมื่อรู้ถึงพรสวรรค์ของฉินอวี่ เธอมั่นใจว่าควรให้เขาได้รับโชควาสนาชั้นยอดนี้

เพราะหากหวังพึ่งตนเอง คงไม่อาจแบกรับภาระของสำนักเสวียนหยางได้

ไม่มีทางเลือก...ตอนนี้หากปรมาจารย์รุ่นก่อนของสำนักสิ้นอายุขัย สำนักจะเข้าสู่ช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุด

เธอเองก็ไม่มั่นใจว่าอาจารย์จะทะลวงถึงขั้นจุนจื่อได้ เพราะครั้งก่อนก็ล้มเหลวมาแล้ว

ครั้งนี้...เป็นการเดิมพันครั้งสุดท้าย

แต่หากมีคนที่เหมาะสมมาดูแลสำนักเสวียนหยาง ก็จะทำให้อาจารย์ไร้กังวลเรื่องเบื้องหลัง

“ดี”

ฉินอวี่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ครั้งนี้นับว่าได้ประโยชน์อย่างมาก

จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป มุ่งหน้าสู่หน้าผาเขาเสวียนหยาง

เตรียมจะทำตามข้อเสนอแรก

คว้าโชควาสนาชั้นยอดมาไว้ก่อน

ถือเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับอนาคต

หลินเสวี่ยที่กำลังจะจากไป เมื่อเห็นฉินอวี่เดินไปทางหน้าผา ก็หยุดฝีเท้าลง

เธอมองแผ่นหลังของฉินอวี่อย่างลังเล

เธอรู้สึกประหลาดใจ

การฝึกตน...ไม่ควรอยู่ในค่ายกลรวมวิญญาณหรอกหรือ?

เหตุใดอาจารย์อาจึงมุ่งไปทางหน้าผา?

แล้วฉินอวี่ก็เร่งฝีเท้าขึ้นเรื่อยๆ จนไปถึงริมหน้าผา ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว

【ฟังก์ชันบันทึกวิดีโอเปิดใช้งานแล้ว สามารถใช้ได้】

“เปิดใช้งานฟังก์ชันบันทึกวิดีโอ”

ดวงตาของฉินอวี่เปล่งแสงจางๆ แล้วเขาก็กระโจนลงจากหน้าผาทันที!

หลินเสวี่ย : “???”

ฉินอวี่...กระโดดหน้าผาไปแล้ว?

นี่ไม่ใช่เพิ่งรับปากจะชิงตำแหน่งรองเจ้าสำนักหรือไง?

ดวงตาคู่งามของเธอเบิกกว้าง รีบส่งเสียงแจ้งเตือนไปถึงเจ้าสำนักและผู้อาวุโสคนอื่นๆ อย่างตื่นตระหนกสุดขีด