ตอนที่ 23 ฤกษ์สังหาร

ตอนที่ 23 ค่ำคืนจันทร์ดับลมแรง ฤกษ์สังหาร

ยามราตรี ทุกสิ่งเงียบสงัด

สองฟากฝั่งถนนในอำเภอหนิงอัน แสงโคมไฟเหลืองนวลโยกไหวตามสายลม ก่อเกิดเงาทาบทับที่บิดเบี้ยวราวภาพลวงตา

โรงเตี๊ยมเย่ไหล

โรงเตี๊ยมที่มีชื่อเสียงที่สุดในอำเภอหนิงอัน

บนห้องพักชั้นสอง

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง สวมเสื้อผ้าหรูหรา ยืนกอดอกอยู่ข้างหน้าต่าง จ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดเบื้องนอกอย่างสงบนิ่ง

ใบหน้าของชายกลางคนผู้นี้เคร่งขรึม ดวงตาแฝงไว้ด้วยความเด็ดขาดและความเหี้ยมเกรียม รัศมีที่แผ่ออกมาจากร่างสะท้อนถึงอำนาจของผู้ที่เคยอยู่ในตำแหน่งสูงมาอย่างยาวนาน

หากมีเจ้าหน้าที่ผู้มากประสบการณ์ในอำเภอหนิงอันมาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ย่อมจดจำชายผู้นี้ได้ในทันที

ชายกลางคนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ เซินถูหมิง อดีตนายอำเภอแห่งหนิงอัน ผู้ซึ่งปัจจุบันดำรงตำแหน่งที่ปรึกษาอาวุโสประจำจังหวัดชิงซาน

ด้านหลังของเซินถูหมิง ยังมีชายร่างสูงใหญ่ผู้หนึ่งยืนอยู่ด้วยท่าทางนอบน้อม ชายผู้นี้คือ เกาเมิ่ง ผู้บัญชาการประจำอำเภอหนิงอัน

สิบวันก่อน

เซินถูหมิงได้ส่งกั๋วไคมายังอำเภอหนิงอันเพื่อเกลี้ยกล่อมเย่หยุน แต่ไม่คาดคิดว่าเย่หยุนกลับไม่ไหวเอนแม้แต่น้อย ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

หลังจากวางแผนอยู่พักใหญ่ เซินถูหมิงจึงตัดสินใจลอบเดินทางกลับมายังอำเภอหนิงอันอีกครั้ง

เพราะสำหรับเซินถูหมิงแล้ว อำเภอหนิงอันมีความสำคัญเกินกว่าจะปล่อยให้สูญเสียไปได้

หากสิ่งที่เขาเคยกระทำไว้ในอำเภอหนิงอันถูกหน่วยปราบปีศาจรับรู้ ไม่เพียงแต่ความพยายามหลายปีของเขาจะพังทลายลงทั้งหมด แต่ตระกูลเซินถูเองก็อาจต้องพบจุดจบที่มิอาจหวนคืน

แต่เดิมที——

เซินถูหมิงได้สะสมกำลังในจังหวัดชิงซานอย่างลับๆ เพื่อกำจัดปีศาจในอำเภอหนิงอัน หวังลบล้างอันตรายที่อาจย้อนกลับมาทำลายเขา

แต่ไม่คาดคิด

ก่อนที่แผนของเขาจะเริ่มดำเนินการ เย่หยุนกลับปรากฏตัวขึ้น ราวกับฟ้าผ่าที่ทำลายแผนการของเขาให้พินาศสิ้น

เซินถูหมิงตั้งใจจะใช้ตำแหน่งและลาภยศอันสูงส่งล่อใจเย่หยุน แต่ผลลัพธ์กลับล้มเหลว

ด้วยเหตุนี้เอง

เขาจึงจำต้องเดินทางกลับมายังอำเภอหนิงอันอย่างลับๆ เพื่อจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง!

“เกาเมิ่ง เย่หยุนยังคงไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ใช่หรือไม่?”

จู่ๆ เซินถูหมิงก็หันกลับมามองเกาเมิ่ง ทำลายความเงียบในห้องอย่างกะทันหัน

เกาเมิ่งรีบโค้งคำนับและตอบกลับทันที “เรียนท่านที่ปรึกษาอาวุโส เย่หยุนยังคงปฏิบัติตัวเหมือนเดิม เขาอยู่แต่ในบ้าน ดูเหมือนไม่มีความคิดที่จะออกไปข้างนอกเลยแม้แต่น้อย”

“เจ้าหนูนั่นกลับไม่โง่เสียทีเดียว ดูเหมือนว่ามันจะคาดเดาได้ว่าข้าจะลงมือกับมัน”

แววตาของเซินถูหมิงฉายแววสังหารเย็นเยียบในทันใด “ไปบอกคนของเรา ไม่มีเวลาแล้ว ลงมือเสียเถิด”

เขาเพิ่งได้รับข่าวว่า ผู้ตรวจการของหน่วยปราบปีศาจจะเดินทางมาถึงอำเภอหนิงอันในวันพรุ่งนี้

แม้ว่าเขาจะมีแผนการเตรียมไว้เพื่อรับมือหน่วยปราบปีศาจอยู่แล้ว แต่ตราบใดที่เย่หยุนยังมีชีวิตอยู่ เหตุการณ์ก็อาจพลิกผันได้ทุกเมื่อ

เขาไม่อาจรอช้าอีกต่อไป

วิธีที่มั่นคงที่สุดคือกำจัดเย่หยุนก่อนที่ผู้ตรวจการจะมาถึง!

“รับทราบ!”

เกาเมิ่งโค้งคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนจะรีบเร้นกายหายไปจากสายตาของเซินถูหมิง

……

หลังจากเย่หยุนบรรลุเจตจำนงดาบสายฟ้าสวรรค์ ก็ล่วงเข้าสู่ยามราตรี

เสียงท้องร้องดังขึ้นจากความหิว เย่หยุนจึงตรงไปยังห้องครัวเพื่อหาอะไรรองท้อง จากนั้นก็ออกมานั่งในลานบ้าน ชมจางหู่ฝึกยุทธ์ด้วยความสนุกสนาน

จางหู่ผู้นี้ไม่เพียงมีพรสวรรค์ทางวรยุทธ์ที่โดดเด่น แต่ยังมีความขยันหมั่นเพียรอย่างยิ่ง

ตลอดช่วงเวลาที่เย่หยุนมัวหมกมุ่นอยู่กับการทำความเข้าใจกับเจตจำนงดาบสายฟ้าสวรรค์

จางหู่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการฝึกฝน หมัดพิฆาตปีศาจ และ เพลงดาบรุ้งสวรรค์

เย่หยุนเพียงแค่มองอยู่ครู่เดียวก็สังเกตเห็นว่า จางหู่ได้ฝึกฝนทั้งสองวิชาวรยุทธ์จนถึงขั้นกลาง เป็นที่เรียบร้อยแล้ว!

เย่หยุนไม่อาจห้ามตนเองจากการทึ่งในพรสวรรค์ทางวรยุทธ์ของจางหู่ได้

จงรู้เถิด

เจ้าของร่างเดิมของเขาต้องใช้เวลาถึงสามปีภายใต้การถ่ายทอดวิชาจากปู่เฉิน หัวหน้าหน่วยเก่า กว่าจะฝึก หมัดพิฆาตปีศาจ จนถึงขั้นสูง และ เพลงดาบรุ้งสวรรค์ จนถึงขั้นต้น

แต่จางหู่กลับใช้เวลาเพียงสิบวันเท่านั้น

ทั้งสองวิชาก็บรรลุถึงขั้นกลางได้แล้ว

เมื่อเปรียบเทียบพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์ของร่างนี้กับของจางหู่ ร่างนี้แทบจะเรียกได้ว่าไร้ค่าโดยสิ้นเชิง!

ขณะที่เย่หยุนกำลังทึ่งในพรสวรรค์ของจางหู่

จู่ๆ ความรู้สึกถึงภัยอันตรายก็พลันปรากฏขึ้นในใจของเขา

ยังไม่ทันที่เย่หยุนจะตอบสนอง

แสงเย็นวาบขึ้น พร้อมกับแรงสังหารที่หนาวเยือกแทงเข้ามาจนถึงกระดูก!

ชิ้ว!

มีดสั้นสีดำสนิทแวววาวด้วยประกายเย็นเยียบ ปรากฏขึ้นต่อหน้าเย่หยุนอย่างไร้สัญญาณเตือน

ดวงตาของเย่หยุนหดเกร็งลงทันใด

เขารีบเร่งใช้คัมภีร์วิหคเพลิง ถึงขีดสุดในชั่วพริบตา แล้วทุ่มพลังหมัดซัดใส่มีดสั้นสีดำที่พุ่งตรงมาที่ลำคอของเขา

เคร้ง!

เสียงปะทะของโลหะดังก้องไปทั่วลานบ้าน

พลังหมัดอันรุนแรงของเย่หยุนผลักมีดสั้นสีดำให้เฉออกไปได้ไม่กี่นิ้ว

มีดสั้นที่มุ่งเป้ามายังลำคอของเย่หยุน เฉียดผ่านไปขูดกับไหล่ของเขาแทน

ใบมีดคมกริบถึงขีดสุด!

บนไหล่ของเย่หยุนปรากฏรอยแผลเป็นรอยยาวที่เลือดไหลซึมออกมาให้เห็นได้ชัดในทันที

เย่หยุนไม่ได้สนใจบาดแผลบนไหล่

เขากวาดตามองไปรอบๆลานบ้าน แต่กลับไม่พบร่องรอยของผู้ใด

คนที่ลอบควบคุมมีดสั้นโจมตีเขาเมื่อครู่ เหมือนจะสลายหายไปในยามราตรีมืดสนิท ไม่มีแม้เงาของเขาหลงเหลืออยู่

แต่บาดแผลที่เลือดไหลอาบบนไหล่ของเย่หยุน กลับทำให้เขาตื่นตัวถึงขีดสุด

ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตพลังปราณ!

อีกทั้งยังเชี่ยวชาญในวิถีแห่งการลอบสังหาร

โดยเฉพาะในยามค่ำคืนที่มืดมิดเช่นนี้ เปรียบดั่งปลาที่ได้อยู่ในน้ำ

ค่ำคืนจันทร์ดับลมแรง ฤกษ์สังหาร!

เย่หยุนไม่ต้องเสียเวลาคิดก็รู้ได้ทันทีว่า คนผู้นี้จะต้องเป็นมือสังหารที่ เซินถูหมิง ส่งมาฆ่าเขา!

ตลอดช่วงเวลาที่เขาอยู่บ้านเพื่อทำความเข้าใจกับ เจตจำนงดาบสายฟ้าสวรรค์ เซินถูหมิงยังหาจังหวะลงมือกับเขาไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเซินถูหมิงจะยอมล้มเลิกความตั้งใจ

เมื่อเวลาผ่านไป

ระยะเวลาที่ผู้ตรวจการจากหน่วยปราบปีศาจจะเดินทางมาถึงอำเภอหนิงอันก็ใกล้เข้ามาทุกที เซินถูหมิงย่อมไม่อาจนั่งนิ่งเฉยได้อีก

แม้เย่หยุนจะไม่สามารถสัมผัสถึงตัวตนของผู้ลอบสังหารได้ในตอนนี้ แต่เขารู้ดีว่าคนผู้นั้นยังคงซ่อนตัวอยู่ในที่มืด รอจังหวะที่จะปลิดชีวิตเขาอย่างแน่นอน!

“ท่านหัวหน้าเย่… ท่าน… ท่านไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่?”

เมื่อจางหู่เห็นว่าเย่หยุนถูกลอบโจมตี เขาถึงกับสะดุ้งตกใจ รีบถือมีดเชือดหมูตรงเข้ามาเคียงข้างเย่หยุนทันที

“ข้าไม่เป็นอะไร”

เย่หยุนโบกมือเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยกับอากาศเบื้องหน้าด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า

“ข้ารู้ว่าเจ้าซ่อนตัวอยู่ และข้าก็รู้ว่าเจ้าคือคนของเซินถูหมิง เจ้าจะออกมารับความตายเอง หรือจะให้ข้าลากเจ้าออกมา?”

“…”

ความเงียบสงัดปกคลุมทั่วบริเวณ ไม่มีเสียงตอบรับใดๆจากรอบด้าน

“เจ้าคิดว่าการเงียบจะทำให้ข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้งั้นหรือ?”

เย่หยุนหัวเราะเย็นชา

ทันใดนั้น บรรยากาศรอบตัวเขาก็แปรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน รัศมีอันทรงพลังแผ่ออกมาจากร่างของเขา ราวกับตัวเขากลายเป็นดาบสายฟ้าสวรรค์ที่ไร้เทียมทาน

เจตจำนงดาบสายฟ้าสวรรค์!

พลังแห่งวิถียุทธ์ระดับสูงอันลึกล้ำนี้ ไม่เพียงแต่มีพลังโจมตีที่ร้ายแรงเท่านั้น แต่ยังสามารถกดดันจิตใจของศัตรูได้อย่างมหาศาล

ภายใต้แรงกดดันจาก เจตจำนงดาบสายฟ้าสวรรค์

ในที่สุด มุมหนึ่งทางด้านขวาของลานบ้านก็ปรากฏความเคลื่อนไหวเล็กน้อย

แสงสายฟ้าฉายวาบในดวงตาของเย่หยุน เขาแย่งมีดเชือดหมูจากมือของจางหู่ ก่อนจะสะบัดมีดฟันไปยังทิศทางที่เกิดการเคลื่อนไหวนั้น

เคร้ง!

ลำแสงดาบพุ่งราวสายรุ้ง กำแพงลานบ้านพังครืนลงทันที

ร่างในชุดดำที่ซ่อนตัวอยู่หลังกำแพง ไม่ทันตั้งตัวก็ถูกพลังดาบสายฟ้าฟาดเข้าใส่ ร่างนั้นกระเด็นออกมาอย่างน่าสมเพช และปรากฏให้เห็นต่อหน้าเย่หยุนและจางหู่ในที่สุด!