บทที่ 27: มุ่งหน้าสู่ป่าลึก

เย่หว่านหว่านพิงประตูรถ พยายามรักษาระยะห่างจากหลี่เยี่ยนเป่ยให้มากที่สุดราวกับกระต่ายน้อยที่หลบหมาป่าตัวใหญ่

หลี่เยี่ยนเป่ย: "...??"

【ไอ้ผู้ชายเฮงซวยเอ๊ย นิสัยเสียชะมัด】

【คราวหน้าถ้าเห็นนายเดือดร้อน ฉันจะไม่สนเลย จะปล่อยให้นายปวดตายไปให้จบๆ】

【เป็นบอสตัวร้ายที่แท้ทรู ไม่ควรค่าแก่ความเห็นใจแม้แต่นิดเดียว】

หลี่เยี่ยนเป่ยปล่อยให้เธอสาปแช่งในใจต่อไปโดยแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

ผ่านไปสิบนาที โทรศัพท์ของหลี่เยี่ยนเป่ยก็ดังขึ้น เขาเชื่อมต่อกับระบบบลูทูธในรถแล้วกดรับ เสียงหวานดุจน้ำผึ้งของเซี่ยอวี่ซินดังขึ้น

"พี่เยี่ยนเป่ยคะ เลิกงานหรือยังคะ?"

น้ำเสียงที่ออดอ้อนนั่นทำให้เย่หว่านหว่านขนลุกซู่ เธออดไม่ได้ที่จะเลียนชื่อเขาในใจด้วยน้ำเสียงหวานเลี่ยนแบบเดียวกัน

【พี่เยี่ยนเป่ย~】

หลี่เยี่ยนเป่ย: "...??"

เย่หว่านหว่านบ่นพึมพำในใจ

【ในนิยายต้นฉบับไม่ได้บอกว่าเซี่ยอวี่ซินเสียงหวานเลี่ยนขนาดนี้นี่นา ไม่ใช่ว่าเธอควรจะใสซื่อน่ารักหรอกเหรอ? ควรจะเป็นเสียงที่สดใสสมวัยสิ】

【นี่มันเสียงแบบตัวร้ายหญิงสายดอกบัวขาวชัดๆ ฉันยังเคยใช้เสียงอ่อยแบบนี้ตอนจีบเซินซิวจิ่นเลย】

【ก็นะ ผู้ชายเขาก็ชอบแบบนี้กันทั้งนั้น】

【ดูท่าถ้าอยากพิชิตใจเซินซิวจิ่น ฉันคงต้องเรียนรู้จากเซี่ยอวี่ซินซะแล้ว ถ้าเลียนแบบเธอไปจีบเขา จะสำเร็จง่ายขึ้นไหมนะ?】

"...??"

หลี่เยี่ยนเป่ยขบกรามแน่น กำพวงมาลัยจนเส้นเลือดปูดที่หลังมือ

ยัยผู้หญิงบ้า... ไม่เคยเข็ดเลยจริงๆ

เอาแต่คิดว่าจะไปอ่อยเซินซิวจิ่นอยู่นั่นแหละ เขาด้อยกว่าเซินซิวจิ่นตรงไหนกัน? ผู้ชายคุณภาพดีอย่างเขาอยู่ข้างๆ กลับไม่สนใจ ดันไปคิดแต่เรื่องอ่อยผู้ชายคนอื่น

เห็นไม่มีใครตอบ เซี่ยอวี่ซินจึงเรียกเบาๆ "พี่เยี่ยนเป่ยคะ ยังอยู่ไหมคะ?"

หลี่เยี่ยนเป่ยได้สติแล้วตอบกลับอย่างเหม่อลอย "อยู่ครับ มีอะไรหรือเปล่า?"

เซี่ยอวี่ซิน: "...??" พี่เยี่ยนเป่ยคะ ลืมไปแล้วเหรอ? ไม่ใช่ว่าเรานัดทานข้าวเย็นกันวันนี้เหรอคะ? ฉันอยู่ที่หน้าบริษัทพี่แล้ว พี่เลิกงานหรือยังคะ?"

หลี่เยี่ยนเป่ย: "...??"

เขาลืมไปสนิทเลย! ทั้งวันเอาแต่คิดเรื่องจะขวางไม่ให้เย่หว่านหว่านไปอ่อยเซินซิวจิ่น จนลืมนัดกับเซี่ยอวี่ซินไปหมดสิ้น ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย... ความรู้สึกผิดพุ่งพล่านขึ้นมาในใจ

เขาลืมอวี่ซินเพราะเย่หว่านหว่านได้ยังไงกัน!

จุดประสงค์ที่แต่งงานกับเย่หว่านหว่านก็เพื่อยึดตระกูลหลี่มาดูแลอวี่ซินให้ดีขึ้นไม่ใช่เหรอ! ทำไมลำดับความสำคัญในใจเขาถึงเปลี่ยนไปแบบนี้?

"อวี่ซิน พี่ขอโทษนะ พี่ลืมบอกไปว่าท่านประธานเรียกให้กลับไปทานข้าวที่บ้านเก่า ตอนนี้พี่กำลังเดินทางไปที่นั่น วันหลังเราค่อยทานข้าวกันใหม่นะ!"

"ไปทานข้าวที่บ้านเก่าเหรอคะ? งั้นก็ได้ค่ะ ไว้โอกาสหน้าก็ได้ค่ะ!"

เซี่ยอวี่ซินซ่อนความผิดหวังในน้ำเสียงไม่มิด หลี่เยี่ยนเป่ยรู้สึกผิดจึงรีบพูด "พรุ่งนี้ดีไหม? พรุ่งนี้ว่างหรือเปล่า พี่จะไปรับ"

เซี่ยอวี่ซินดีใจขึ้นมาทันที "ว่างค่ะ! พรุ่งนี้ฉันเข้ากะเช้า เลิกงานสี่โมงเย็น แล้วมีสอนพิเศษตอนสองทุ่ม มีเวลาว่างตั้งสี่ชั่วโมงเลยค่ะ"

"ตกลงครับ! เลิกงานแล้วพักผ่อนนะ เดี๋ยวห้าโมงครึ่งพี่ไปรับ"

วางสายไปแล้ว เย่หว่านหว่านก็ส่ายหัวถอนหายใจ

【ชิชิ นางเอกนี่น่าสงสารจริงๆ ขยันขนาดนี้แต่ดันมาติดอยู่ในครอบครัวปลิงดูดเลือด ทำงานกี่อย่างก็ไม่เคยพอสนองความโลภของพวกนั้น】

【แถมยังถือตัวอีกนะ มีผู้ชายรวยๆ ดีๆ รายล้อมเต็มไปหมด แต่ไม่ยอมรับเงินเขา ดันยืนหยัดจะเลี้ยงดูพ่อแม่ด้วยสองมือตัวเอง】

【ถ้าเป็นฉันนะ หึ...】

หลี่เยี่ยนเป่ยเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ อยากรู้ว่าถ้าเป็นเธอแล้วจะทำยังไง

【ถ้าเป็นฉันฉันไม่มีกระดูกสันหลังหรอก ใครจะเปย์ฉัน ฉันก็ไปกับคนนั้น ชีวิตมันสั้นจะทำตัวลำบากไปทำไม?】

【แถมมีหนุ่มหล่อสี่คน ถ้าเก็บเข้าสต็อกให้หมดก็ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหน】

หลี่เยี่ยนเป่ย: "...??"

ดี... ไม่ผิดหวังจริงๆ เขาไม่ควรคาดหวังอะไรจากยัยนี่แต่แรก

จู่ๆ เย่หว่านหว่านก็อุทานในใจอย่างตื่นเต้น

【อา... ฉันลืมไปได้ไงเนี่ย! พรุ่งนี้ถ้าหลี่เยี่ยนเป่ยไปกินข้าวกับเซี่ยอวี่ซิน ฉันก็มีเวลาไปหาเซินซิวจิ่นสิ!】

【อื้ม พรุ่งนี้จะทำอะไรดีนะ?】

【มื้อเย็น ดูหนัง กินของว่าง เดินเล่น แล้วก็...】

【ท้ายที่สุด ฉันจะพานายไปในป่าลึก อิอิ】

【คืนที่มืดมิด บรรยากาศเป็นใจ... เดี๋ยวทุกอย่างก็เกิดขึ้นเองแหละ!】

【ในป่าเหมาะกับการทำเรื่องหวิวๆ ที่สุด】

【เซินซิวจิ่นน่าจะยังซิงอยู่ใช่ไหมนะ? จูบแรกก็คงยังอยู่สินะ!】

【ถ้าอย่างนั้น ฉันก็จะเป็นผู้หญิงคนแรกของเขาน่ะสิ!】

【สำหรับคนสูงส่งอย่างเขา ถ้าฉันได้ทั้งจูบได้ทั้งตัวเขาไปรับรองว่าต้องพิชิตใจเขาได้แน่นอน】

【โอกาสทองแบบนี้ต้องทิ้งรอยประทับไว้ให้ชีวิตหน่อยแล้ว】

【ฮ่าๆ ฉันนี่มันอัจฉริยะจริงๆ】

"...??"

บรรยากาศในรถเงียบกริบแต่กลับมีไอสังหารแผ่ออกมา หลี่เยี่ยนเป่ยขบกรามแน่น หน้าเปลี่ยนเป็นเขียวสลับขาวดูไม่จืด ส่วนเย่หว่านหว่านยังคงจมอยู่ในจินตนาการเรื่องเซินซิวจิ่นอย่างมีความสุข

เมื่อไปถึงบ้านเก่าตระกูลหลี่ ทุกคนในงานเลี้ยงต่างตกตะลึง

ท่านประธานหลี่และคุณนายหลี่นั่งอยู่ตรงกลาง ครอบครัวอาสามก็นั่งอยู่ไม่ห่าง พี่สะใภ้อย่างหยวนฉินเหมยก็มาด้วย ทุกคนดูมีสีหน้าแตกต่างกันไป

พอหลี่เยี่ยนเป่ยเดินเข้ามา ห้องโถงที่เคยเสียงดังกลับเงียบกริบ

หยวนฉินเหมยแค่นยิ้ม "แหมๆ นึกว่าใคร ที่แท้ก็ประธานใหญ่ตระกูลหลี่ของเรานี่เอง ปกติไม่เคยโผล่มางานเลี้ยงครอบครัวเลย วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางไหนเนี่ย?"

หลี่เยี่ยนเป่ยไม่แม้แต่จะปรายตามอง เขาหันไปพูดกับท่านประธานหลี่ "พ่อครับ!"

เย่หว่านหว่านรีบทำตาม "พ่อค่ะ!"

ขณะเดียวกันเธอก็แอบสำรวจท่านประธานหลี่ไปด้วย

【นี่น่ะเหรอพ่อวัยแปดสิบของหลี่เยี่ยนเป่ย?】

【ผู้ชายในนิยายนี่มันร้ายกาจจริงๆ อายุห้าสิบสามยังฟิตปั๋งจนทำแม่บ้านวัยทองท้องได้ สุดยอดจริงๆ】

【ถึงจะอายุแปดสิบแล้ว แต่โครงหน้ายังดูหล่อเหลาอยู่เลยนะเนี่ย】

【แต่ก็ยังไม่หล่อเท่าหลี่เยี่ยนเป่ย! หลี่เยี่ยนเป่ยคงรวมแต่ส่วนดีของพ่อแม่มาแน่ๆ】

【ว่าแต่หลี่เยี่ยนเป่ยโตมาเป็นคนหล่อขนาดนี้ได้ยังไงนะ? ได้ยีนเด่นมาเต็มๆ เลย】

แววตาหลี่เยี่ยนเป่ยฉายความภูมิใจ... แน่นอนว่าเขาน่ะหล่อที่สุด แต่ความภาคภูมิใจอยู่ได้ไม่นาน หน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นดำทะมึนอีกรอบเมื่อได้ยินความคิดถัดมาของเย่หว่านหว่าน

【น่าเสียดายจริงๆ หลี่เยี่ยนเป่ยดัน 'นกเขาไม่สู้' เนี่ยสิ】