บทที่ 162.ตอนนี้ตอบคำถามของข้ามา!

“พี่ใหญ่ก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทางโดยสิ้นเชิง”

หลังจากหลินถงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ก็ยิ้มอย่างงดงามอ่อนหวาน

“ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเรากวาดล้างตระกูลนั่วดูเหมือนก็ไม่เห็นผู้พิทักษ์โลกศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านั่นปรากฏตัวออกมาเลยนี่!”

“นั่นก็หมายความว่าพวกเราค่อยๆจัดการทีละขุมอำนาจทีละขุมอำนาจย่อมไม่ดึงดูดความสนใจของพวกเขา”

“อืม ข้าเองก็คิดเช่นนี้เหมือนกัน”

เมื่อหลินฮ่าวได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเห็นด้วยเช่นกัน

ค่อยๆจัดการทีละขุมอำนาจทีละขุมอำนาจแม้ประสิทธิภาพจะช้าลงเล็กน้อยแต่ก็ยังดีกว่าการค้นหาอย่างไร้เป้าหมายท่ามกลางผู้คนมากมายมหาศาล

“เป็นเจ้าที่ฆ่าหยานซี?”

ในขณะที่ทั้งสองคนคิดว่าได้แก้ไขภัยคุกคามจากผู้พิทักษ์โลกศักดิ์สิทธิ์แล้วและสามารถใช้วิธีเก่าในการรวบรวมระบบต่อไปได้

ท้องฟ้าที่เดิมทีสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นจู่ๆก็มีเสียงดังสนั่นสะเทือนแก้วหูดังขึ้นมา

เสียงดังสนั่นนี้ราวกับดังมาจากนอกเมฆเก้าสวรรค์และก็คล้ายอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมทำให้เยื่อแก้วหูของผู้คนในดินแดนแห่งนี้สั่นหึ่งๆจิตใจเองก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านตามไปด้วย

พร้อมกับเสียงดังสะเทือนฟ้าสะเทือนดินนี้เห็นเพียงร่างทั้งหกสายพาดผ่านท้องฟ้าราวกับดาวตก

ร่างของพวกเขาแต่ละคนต่างแผ่แสงเจิดจ้าออกมาประหนึ่งดวงดาวสุกสกาวงดงามทั้งหกดวงดึงดูดสายตาของทั้งสองคนได้ในพริบตา

เมื่อร่างทั้งหกสายนี้ปรากฏชัดเจนต่อหน้าหลินฮ่าวทั้งสองคนแสงเจิดจ้าบนร่างของพวกเขาจึงค่อยๆหดเก็บกลับไปเผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของพวกเขา

ทั้งหกคนนี้แต่ละคนล้วนมีรูปร่างสูงตรงทุกคนต่างแผ่กลิ่นอายอันแข็งแกร่งและลึกลับชนิดหนึ่งออกมาทำให้ผู้คนไม่กล้าดูแคลน

พวกเขาก็คือผู้พิทักษ์กฎเกณฑ์แห่งมิติกลุ่มนั้นที่ก่อนหน้านี้กวาดล้างผู้พิทักษ์โลกศักดิ์สิทธิ์

“ฮ่าๆ ในที่สุดก็มากันแล้ว!”

เมื่อมองไปยังเงาร่างทั้งหกที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันหลินฮ่าวย่อมมองฐานะของอีกฝ่ายออกตั้งแต่แวบแรกมุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ยากจะสังเกตเห็น

เขายืนนิ่งอยู่กับที่เช่นนี้เองร่างสูงตรงดุจต้นสนไม่ปรากฏสีหน้าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

ท้ายที่สุดแล้วเมื่อไม่มีระบบก็ไม่มีทางคุกคามตนเองได้เลย

แม้กระทั่งเจ้าพวกนี้ยังสามารถทำให้ตนเองได้รับพลังที่อยู่เหนือขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ขั้นสมบูรณ์ได้อีกด้วย!

“แต่จะว่าไปแล้วพวกเจ้ากลับช่วยข้าไว้มากทีเดียว”

หลินฮ่าวยิ้มบางให้ทั้งหกคนน้ำเสียงแสดงความดูหมิ่นอย่างชัดเจนภาพลักษณ์ราวกับไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในสายตาแม้แต่น้อย

“รนหาที่ตาย!”

เมื่อเห็นดังนั้นใบหน้าของทั้งหกคนก็โกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที

ในฐานะผู้พิทักษ์กฎเกณฑ์แห่งมิติยอดฝีมือขอบเขตเจ้าดินแดนนิรันดร์!

จะทนให้ขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เล็กๆคนหนึ่งยั่วยุเช่นนี้ได้อย่างไร?

ทันใดนั้นเห็นเพียงดวงตาของชายคนหนึ่งในหมู่พวกเขาสาดประกายเย็นเยียบวาบหนึ่งชั่วพริบตาพลังนิรันดร์อันแข็งแกร่งไร้เปรียบและมีเอกลักษณ์อย่างยิ่งสายหนึ่งก็ระเบิดพวยพุ่งออกมาจากภายในร่างของเขาอย่างรุนแรงดุจคลื่นคลั่ง

“ขุนเขาร่วงหล่น!”

พร้อมกับที่ชายผู้นั้นประสานตรามืออย่างรวดเร็วพลังนิรันดร์อันยิ่งใหญ่ไพศาลนั้นก็รวมตัวและควบแน่นอย่างรวดเร็วกลางอากาศเพียงชั่วพริบตาก็แปรเปลี่ยนเป็นขุนเขาขนาดใหญ่ลูกหนึ่ง

ขุนเขาลูกนี้เปล่งแสงสีดำที่ทำให้ผู้คนใจสั่นไปทั่วทั้งลูกราวกับเป็นตัวตนอันน่าสะพรึงกลัวจากส่วนลึกของนรก

จากนั้นทันทีได้ยินเพียงเสียงดังสนั่นสะเทือนแก้วหูดังขึ้นมาขุนเขาลูกนั้นพาพลังทำลายล้างที่เพียงพอจะบดขยี้ทุกสรรพสิ่งในโลกลงมาด้วยท่วงท่าดุจภูเขาไท่ซานกดทับไข่ไก่ กระแทกลงมาอย่างรุนแรง!

ตลอดเส้นทางที่มันผ่านไปมิติถูกฉีกกระชากออกมาอย่างแข็งกร้าวก่อเกิดเป็นรอยแยกสีดำอันน่าตกตะลึงทีละสาย

เมื่อเห็นดังนั้นหลินฮ่าวไม่เพียงไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย กระทั่งยังรู้สึกอยากหัวเราะเล็กน้อยด้วยซ้ำ

หากในขณะนี้ตนเองหลบไปอย่างกะทันหันพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้จะไม่เพียงพอทำลายโลกศักดิ์สิทธิ์ทั้งใบหรือ?

เมื่อถึงเวลานั้นจะดึงดูดความสนใจของผู้พิทักษ์โลกศักดิ์สิทธิ์ที่ว่านั่นมาอีกครั้งหรือไม่แล้วทั้งสองฝ่ายก็จะต่อสู้กันอีกครั้งหรือไม่?

ฟังดูแม้จะน่าสนใจอยู่บ้างแต่การทำเช่นนี้ไม่ได้มีประโยชน์ต่อตนเองเลย

ท้ายที่สุดแล้วตนเองยังต้องกลืนกินระบบเพื่ออัปเกรดหากโลกศักดิ์สิทธิ์ถูกทำลายไปแล้วระบบขั้นสูงหนึ่งร้อยสี่สิบเจ็ดระบบนั้นตนเองจะไปหาที่ใด?

“สะท้อนกลับ”

ดังนั้นภายใต้คำพูดเบาๆประโยคหนึ่งของหลินฮ่าวก็สะท้อนขุนเขาขนาดใหญ่ที่กระแทกลงมาอย่างรุนแรงลูกนั้นกลับไปอย่างง่ายดาย

“อืม?”

เมื่อเห็นดังนั้นทั้งหกคนต่างมีสีหน้าประหลาดใจ

เจ้าหนุ่มที่มีพลังบ่มเพาะเพียงขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้กลับเพียงแค่ขยับปากก็สะท้อนวิชาระดับสูงที่ยอดฝีมือขอบเขตเจ้าดินแดนนิรันดร์ผู้หนึ่งใช้ออกมากลับมาอย่างง่ายดายได้หรือ?

บัดซบ! นี่มันเกินเหตุไปแล้วกระมัง?

“ให้ข้าจัดการ”

เห็นเพียงคนที่เป็นผู้นำสีหน้าไม่เปลี่ยนหัวใจไม่เต้นแรง เพียงโบกแขนเบาๆครั้งหนึ่งก็สลายภัยคุกคามที่ขุนเขาลูกนั้นนำมาได้อย่างง่ายดายโดยสิ้นเชิง

ในเวลาเดียวกันหอกยาวพลังงานอันเจิดจ้าบาดตาสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศอย่างฉับพลันรอบกายเปล่งแสงสว่างเจิดจ้าราวกับสายฟ้าฉีกท้องฟ้ายามราตรี

มันพกพาพลังและความเร็วอันไร้สิ่งใดเปรียบด้วยท่วงท่าอันยิ่งใหญ่ไพศาลที่แทงทะลุมิติพุ่งแทงลงมาตรงๆยังทั้งสองคนเบื้องล่างอย่างรุนแรง!

ตลอดเส้นทางที่มันผ่านไปมิติถูกฉีกขาดทั้งหมดส่งเสียงแหลมเสียดหูเป็นระลอกทำให้ผู้คนอดไม่ได้ที่จะหนาวสะท้านในใจ

“สะท้อนกลับร้อยเท่า!”

“หึ่ง!”

พร้อมกับที่เสียงของหลินฮ่าวตกลงมาก็เห็นหอกยาวสายนั้นที่แทงลงมาจากกลางอากาศโดยตรงพลันส่งเสียงหึ่งสะเทือนแก้วหูออกมาอย่างรุนแรง

จากนั้นหนึ่งแปรเป็นสอง สองแปรเป็นสี่ สี่แปรเป็นแปด แปดแปรเป็นสิบหก……

ท้ายที่สุดแปรเปลี่ยนเป็นหอกยาวหนึ่งร้อยยี่สิบแปดสาย ย้อนกลับไปทั้งหมดพุ่งแทงอย่างบ้าคลั่งไปยังทั้งหกคนบนท้องฟ้า

“!!!”

คราวนี้สีหน้าของทั้งหกคนที่เดิมทีสงบนิ่งไร้คลื่นลมยามนี้ไม่อาจสงบนิ่งได้อีกต่อไปแล้ว

“ถอยก่อนเถอะเจ้าหมอนี่จากสิบส่วนมีความแปลกประหลาดอยู่ถึงหนึ่งร้อยส่วน!”

“ได้!”

ทั้งหกคนก็โคจรพลังนิรันดร์ภายในร่างพร้อมกันเตรียมฉีกห้วงมิติภายในจักรวาลเบื้องหน้าเพื่อจากสถานที่แห่งปัญหานี้ไปอย่างรวดเร็ว

ทว่าในเวลานี้เองเสียงเย็นชาและแฝงความเย้ยหยันสายหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างฉับพลัน

“ในเมื่อมาแล้วเหตุใดต้องรีบร้อนจากไปเช่นนี้เล่า?”

หลินฮ่าวมองทั้งหกคนกลางอากาศด้วยสีหน้าไร้อารมณ์มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเผยรอยยิ้มเย็นชาที่ทำให้ผู้คนขนลุกซู่

“หยุดนิ่ง!”

คำง่ายๆเพียงหนึ่งคำนี้กลับราวกับแฝงพลังไร้สิ้นสุดไร้ประมาณเอาไว้

หนึ่งคำตกลงมาพลันเป็นไปตามกฎทันที!

ในชั่วพริบตาร่างทั้งหกสายที่เดิมทีกำลังเตรียมหลบหนีก็ถูกตรึงค้างอยู่กลางอากาศเช่นนี้เองโดยไม่มีสัญญาณล่วงหน้าแม้แต่น้อย

ไม่ว่าพวกเขาจะดิ้นรนอย่างสุดชีวิตเพียงใดพยายามคลุ้มคลั่งเพื่อหลุดพ้นจากพันธนาการเพียงใดทุกอย่างล้วนเปล่าประโยชน์

“บัดซบ!”

ทั้งหกคนมีสีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและความหวาดกลัวอดไม่ได้ที่จะด่าทอออกมา

แต่พวกเขาในเวลานี้นอกจากจะสามารถส่งเสียงสาปแช่งด่าทอออกมาได้บ้างแล้วก็ไม่มีพลังต่อต้านใดๆเหลืออยู่อีกต่อไป

ณ ขณะนี้ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักได้แล้วว่าชายหนุ่มผู้มีพลังบ่มเพาะเพียงขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ขั้นสมบูรณ์ผู้นี้แท้จริงแล้วมีวิธีการอันน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงใด

มิน่าเล่าคนผู้นี้ถึงสามารถสังหารหยานซีที่เป็นขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ขั้นสมบูรณ์เช่นเดียวกันได้!

“ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!”

หลังจากทั้งหกคนถูกจำกัดการเคลื่อนไหวแล้วหอกยาวหนึ่งร้อยยี่สิบแปดสายเหล่านั้นก็โจมตีเข้าใส่ร่างของทั้งหกคนโดยไม่มีข้อยกเว้นแม้แต่สายเดียว

ทันใดนั้นหลังจากเสียงดังสนั่นสะเทือนฟ้าดินดังผ่านไป เมื่อหมอกควันสลายไปแล้วร่างกายของทั้งหกคนก็พังยับเยินจนไม่เหลือสภาพไปนานแล้ว

ในฐานะผู้พิทักษ์กฎเกณฑ์แห่งมิติยอดฝีมือขอบเขตเจ้าดินแดนนิรันดร์เป็นตัวตนสูงสุดไร้เทียมทานภายในจักรวาล!

พวกเขาคิดอย่างไรก็ไม่คาดคิดเลยว่าวันหนึ่งกลับจะถูกขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่งอัดจนกลายเป็นสภาพเช่นนี้!

“ตอนนี้ตอบคำถามของข้ามา!”