บทที่ 126.ผู้ครอบครองระบบหาได้ยากถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
บทที่ 126.ผู้ครอบครองระบบหาได้ยากถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
“ไอ้สารเลวยังกล้ามาพูดจาไร้สาระอยู่ที่นี่อีก!”
“วันนี้จะปล่อยพวกเจ้าเอาไว้ไม่ได้แล้ว!”
ทั้งสามคนเดือดดาลอย่างถึงที่สุดจิตสังหารในดวงตาพุ่งทะลักออกมาทันทีที่สิ้นเสียงพลังเซียนอันกว้างใหญ่ไพศาลก็ทะลักออกมาอย่างฉับพลันล็อกไปยังเฒ่าชราไม่กี่คนที่พูดมากเหล่านี้ในทันที
“ไม่…อย่านะ!”
“ท่านผู้นำพันธมิตรช่วยพวกเราด้วย!”
อย่างไรก็ตามเมื่อต้องเผชิญกับเสียงร้องขอความช่วยเหลือของเฒ่าชราเหล่านี้ซูเมิ่งเหยาผู้มีจิตใจดีงามเพิ่งจะคิดลงมือกลับถูกหลินฮ่าวขวางเอาไว้เสียก่อน
หากใช้คำพูดของเขามากล่าวก็คือขอเพียงผู้ใดมีจิตคิดไม่ซื่อต่อตัวเขาหรือไม่ซื่อต่อสตรีของเขาแม้เพียงเสี้ยวเดียวเขาก็ไม่มีทางให้อภัยได้
คนที่ไม่อาจรับประกันความภักดีอย่างถึงที่สุดจะเก็บเอาไว้มีประโยชน์อันใด?
หากวันใดได้พบกับศัตรูที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าคนแรกที่หันคมดาบกลับกลางสนามรบก็ย่อมเป็นพวกเขา
ดังนั้นต่อให้คนทั้งสามนั้นไม่ลงมือหลินฮ่าวก็จะไม่ปล่อยให้เฒ่าชราเหล่านี้มีชีวิตอยู่ถึงวันพรุ่งนี้เช่นกัน
“ตายเสีย”
“ตูม! ตูม! ตูม! ตูม!”
หลังจากสายฝนโลหิตที่สาดกระจายเต็มฟ้าคราหนึ่งยอดฝีมือรุ่นเก่าของโลกซิงเฉินไม่กี่คนนี้ซึ่งมีชีวิตอยู่มานับพันปีก็ไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว
“อึก……”
เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ยอดฝีมือที่เหลือของโลกซิงเฉินก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัวแต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและในเวลาเดียวกันภายในใจก็รู้สึกโชคดีอย่างถึงที่สุด
ยังดีที่พวกเราไม่ได้พูดจาไร้สาระเหมือนเฒ่าชราไม่กี่คนนั้น!
แม้ในหมู่พวกเขาจะยังมีคนส่วนน้อยที่ไม่พอใจซูเมิ่งเหยาแต่ในนั้นก็ยังมีคนส่วนใหญ่อีกไม่น้อยที่จงรักภักดีต่อนางในฐานะผู้นำพันธมิตรเผ่ามนุษย์อย่างแท้จริง
“ท่านพวกเราได้ลงโทษไอ้พวกทรยศเหล่านี้ในที่เกิดเหตุแล้วขอท่านโปรดให้โอกาสพวกเราสักครั้งพวกเราขอสาบานว่าจะจงรักภักดีต่อท่านและท่านผู้นำซูอย่างสุดกำลังแน่นอน!”
“พวกเจ้าไม่คู่ควร”
“อ๊าก…”
หลังจากเสียงร้องโหยหวนอันน่าสังเวชดังขึ้นคราหนึ่งทั้งสามคนก็เดินตามรอยเฒ่าชราเหล่านั้นไปในท้ายที่สุด
“ส่วนพวกเจ้า”
หลินฮ่าวชายตามองยอดฝีมือของเผ่าเทพและเผ่าอสูรแวบหนึ่งจนทำให้พวกมันแต่ละตนหวาดกลัวจนหัวใจสั่นสะท้านเหงื่อเย็นไหลท่วมทั่วร่างรีบคุกเข่าก้มศีรษะยอมสยบในทันที
แต่เผ่าพันธุ์แตกต่างจากข้าย่อมต้องมีใจแตกต่างกัน
สัตว์อสูรยังสามารถเก็บเอาไว้ใช้เป็นพาหนะได้แต่สิ่งที่ไม่ใช่ทั้งคนไม่ใช่ทั้งผีอย่างพวกที่เรียกตนเองว่าเผ่าเทพเหล่านี้ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บเอาไว้อีกต่อไปจริงๆ
“ตาย”
ทันทีที่คำเดียวหล่นลงเผ่าเทพทั้งหมดภายในโลกซิงเฉิน บรรดายอดฝีมือขอบเขตอิ่นหยวนล้วนร่วงหล่นสิ้นชีวิตทั้งหมด
ส่วนเผ่าเทพที่อยู่ต่ำกว่าขอบเขตอิ่นหยวนเหล่านั้นกลับโชคดีที่รอดชีวิตเอาไว้ได้
ด้านหนึ่งก็เพื่อไม่ให้ละเมิดกฎเกณฑ์แห่งโลกของโลกซิงเฉินจนก่อให้เกิดผลกระทบด้านลบที่ไม่อาจควบคุมได้บางอย่าง
อีกด้านหนึ่งก็เพื่อเหลือพวกมันเอาไว้ให้มนุษย์รุ่นใหม่ของโลกซิงเฉินใช้เป็นเป้าหมายในการฝึกฝน
นับแต่นี้ไปภาวะที่สามเผ่าคานอำนาจกันภายในโลกซิงเฉิน ก็เหลือเพียงเผ่ามนุษย์เพียงฝ่ายเดียวที่ยิ่งใหญ่เหนือผู้ใด
หลังจากเรื่องราวทุกอย่างคลี่คลายแล้วหลินฮ่าวก็พาหลี่ซีเยว่ จีหลิงเสวี่ย และสตรีอีกสิบสองคนรวมถึงซูเมิ่งเหยาพำนักอยู่ภายในโลกซิงเฉินชั่วคราวซึ่งเป็นโลกขนานที่คล้ายคลึงกับโลกสีน้ำเงิน
ด้านหนึ่งก็เพราะตัวเขาเองก็อยากสัมผัสชีวิตในเมืองอันทันสมัยที่จากหายไปนานอีกครั้งหนึ่งอย่างจริงจัง
อีกด้านหนึ่งก็เพราะอยากให้สตรีของเขาหลายคนได้ลองสัมผัสประสบการณ์ชีวิตในเมืองแบบที่แตกต่างออกไปนี้ถือเสียว่าเป็นการเตรียมตัวล่วงหน้าไว้ก่อนหากภายหน้าจะพาพวกนางกลับไปยังโลกสีน้ำเงิน
ดังนั้นสตรีหลายคนจึงติดตามหลินฮ่าวเดินเข้าไปภายในเมืองอันเจริญรุ่งเรืองและอึกทึกครึกโครมแห่งนี้
ไม่ผิดจากที่คาดเอาไว้นอกจากสวีซืออี๋แล้วทุกคนต่างก็เบิกตากว้างภายในใจเกิดความสะเทือนใจที่ยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด
ตึกระฟ้าที่สูงเสียดเมฆเหล่านั้นตั้งตระหง่านอยู่ภายในเมืองราวกับสัตว์ยักษ์เหล็กกล้าทีละตนบนท้องถนนยวดยานสัญจรไม่ขาดสายพาหนะประหลาดรูปร่างต่างๆมากมายพุ่งผ่านไปมาท่ามกลางเมือง
สตรีหลายคนต่างมองดูด้วยความอยากรู้อยากเห็นราวกับหมู่ภูตน้อยที่เพิ่งก้าวเข้าสู่โลกมนุษย์
อย่างไรก็ตามในขณะที่พวกนางกำลังตื่นตะลึงกับเมืองแห่งนี้นั้นผู้คนในเมืองที่เดินขวักไขว่ไม่ขาดสายก็กำลังจ้องมองพวกนางเช่นเดียวกัน
หญิงงามสะเทือนฟ้าสะเทือนดินสิบสามคนไม่ว่าก้าวไปที่ใดล้วนเป็นทิวทัศน์งดงามหนึ่งอีกทั้งแต่ละคนยังสวมอาภรณ์โบราณสีสันต่างกันราวกับนางเซียนลงมาจากสวรรค์จนทำให้ผู้คนไม่อาจละสายตาไปได้เนิ่นนาน
โดยเฉพาะคุณชายและลูกหลานจากตระกูลใหญ่และขุมอำนาจใหญ่บางคนในเมืองต่างก็มองจนตาค้างกันหมด
หากมิใช่เพราะเห็นซูเมิ่งเหยาผู้นำพันธมิตรเผ่ามนุษย์ผู้เลื่องชื่ออยู่ท่ามกลางฝูงชนเกรงว่าคนเหล่านี้คงได้มีหนทางตายไปนานแล้ว
……
ครึ่งปีต่อมาเหนือท้องฟ้าแห่งดินแดนตะวันออกของโลกหลิงหลาน
“ระบบ เป็นอย่างไรบ้างตรวจพบผู้ครอบครองระบบของโลกนี้แล้วหรือยัง?”
【อืม…ไม่มี!】
เมื่อได้ยินคำตอบของระบบที่ฉับไวตรงไปตรงมาเช่นนี้หลี่ฮ่าวก็มีสีหน้าหม่นหมองอย่างถึงที่สุด
“ล้อกันเล่นหรืออย่างไรนี่ก็ตั้งครึ่งปีแล้วระบบสิบระบบมันหายากถึงเพียงนี้เลยหรือ?”
หลี่ฮ่าวคิดไม่ตกตลอดเวลาครึ่งปีเต็มเขาได้ค้นหาทั่วทั้งโลกระดับต่ำกว่าพันโลกมาแล้วแต่ผลสุดท้ายกลับรวบรวมแม้แต่เพียงสิบระบบก็ยังไม่ครบ
จนถึงตอนนี้เขาประสบความสำเร็จในการกลืนกินระบบไปได้เพียงเก้าระบบได้รับค่าประสบการณ์เก้าแต้ม
ห่างจากการอัปเกรดเป็นระบบขั้นกลางก็ยังขาดค่าประสบการณ์อยู่อีกหนึ่งหน่วย
แต่ก็เพราะค่าประสบการณ์เพียงหนึ่งแต้มนี้เองเขาวิ่งไปทั่วอีกหลายสิบโลกทว่าแม้เช่นนั้นก็ยังไม่พบเลย
บัดซบ ผู้ครอบครองระบบที่เรียกกันนี้มันหายากเกินไปหน่อยแล้วกระมัง?
【โฮสต์ มีความเป็นไปได้หรือไม่ว่าไม่ใช่เพราะผู้ครอบครองระบบหายากแต่เป็นเพราะมีใครบางคนชิงลงมือก่อนหน้าไปแล้วกลืนกินระบบของโลกระดับต่ำต่างๆไปจนหมดสิ้นแล้ว!】
【และระบบทั้งเก้าระบบที่พวกเรากลืนกินไปน่าจะเป็นระบบที่เพิ่งปรากฏขึ้นหลังจากอีกฝ่ายจากไปแล้วมิฉะนั้นพวกเราเกรงว่าแม้แต่ค่าประสบการณ์เก้าแต้มนี้ก็คงไม่มีทางได้มา!】
“บ้าเอ้ย! ผู้ใดกันถึงได้บ้าถึงเพียงนี้?”
หลี่ฮ่าวด่าพึมพำไม่หยุดจากนั้นก็พลันนึกถึงบางอย่างขึ้นมาได้
“หรือว่าจะเป็นเจ้าคนนั้นที่ก่อนหน้านี้เจ้าสัมผัสได้ในโลกซิงเฉิน?”
【มีความเป็นไปได้สูงมาก!】
“หากเป็นเช่นนั้นระบบของเจ้าหมอนั่นจะต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน!”
หลี่ฮ่าวมีสีหน้าเคร่งขรึมอย่างยิ่ง “จำเป็นต้องรีบอัปเกรดระบบให้ถึงระบบขั้นกลางโดยเร็วที่สุดมิฉะนั้นหากวันใดได้พบกับเจ้าหมอนั่นเข้าคงได้มีปัญหาแน่”
กล่าวจบหลี่ฮ่าวก็เตรียมจะออกจากโลกหลิงหลานมุ่งหน้าไปยังโลกมิติถัดไปเพื่อค้นหาระบบอื่นต่อไป
เพราะระบบความปรารถนาเป็นจริงระดับเทพของเขาสามารถตรวจพบการมีอยู่ของระบบอื่นได้โดยตรง
ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องให้เขาวิ่งหาทั่วทุกหนแห่งและก็ไม่จำเป็นต้องอธิษฐานให้คนทั้งโลกนี้หายไปทั้งหมดจากนั้นพอเจอผู้ครอบครองระบบแล้วค่อยให้ทุกคนกลับคืนมาอีกครั้งด้วยวิธีประหลาดเช่นนั้น
เขาเพียงแค่ต้องปรากฏตัวอยู่บนโลกนี้แล้วปล่อยให้ระบบทำการตรวจสอบด้วยตัวเองก็เพียงพอ
ต้องยอมรับจริงๆว่าข้อดีของระบบระดับเทพนั้นไม่ใช่สิ่งที่ระบบธรรมดาจะเทียบได้
【โฮสต์เดี๋ยวก่อนข้าเหมือนจะตรวจพบผู้ครอบครองระบบของโลกนี้แล้ว!】
“โอ้?”
หลี่ฮ่าวที่เพิ่งจะเตรียมออกจากโลกหลิงหลานเมื่อได้ยินเสียงของระบบดังขึ้นมาในห้วงความคิดกะทันหันก็มีสีหน้าเปี่ยมสุขอย่างถึงที่สุด
“รีบพาข้าไป!”
ดินแดนใต้ เมืองเฟิ่งหมิง
“ซี้ด…บัดซบ เจ็บจริงๆ”
โจวอวี่บนเตียงเพียงแค่พลิกตัวอย่างง่ายๆครั้งหนึ่งก็ถูกความเจ็บปวดรุนแรงที่ส่งมาจากทั่วทุกส่วนของร่างกายทำเอาเขาเจ็บจนต้องสูดลมหายใจด้วยความปวดแปลบ
“หวังชิ่ง จางเสี่ยวเหลียน สองคนต่ำช้านั่นจงรอข้าไว้เถอะ สักวันหนึ่งข้าจะทำให้พวกเจ้าต้องชดใช้ราคาอย่างแน่นอน!”
เมื่อนึกถึงชายหญิงชั่วคู่นั้นโจวอวี่ก็เดือดดาลขึ้นมาอีกระลอกฝืนทนความเจ็บปวดกำหมัดแน่นอย่างแรง
จางเสี่ยวเหลียนเป็นแฟนสาวที่เขาคบหากันตั้งแต่สมัยมัธยมปลายตอนนั้นนางยังค่อนข้างใสซื่อ
แม้โจวอวี่จะยากจนอยู่บ้างแต่ก็ยังนับว่าเรียนดีอีกทั้งยังเป็นคนอารมณ์ขันพูดจาสนุกสนานรูปร่างหน้าตาก็พอมีความหล่ออยู่บ้างไปๆมาๆทั้งสองคนก็ได้คบหากัน
โจวอวี่ก็ปฏิบัติต่อนางไม่เลวดูแลสารทุกข์สุกดิบทุกอย่างส่งอาหารเช้าไปให้ถึงใต้หอช่วยนางทบทวนบทเรียน ประหยัดกินประหยัดใช้เพื่อซื้่อของขวัญต่างๆให้นาง
เพียงแต่คาดไม่ถึงเลยว่าเพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่นาน หญิงชั่วผู้นั้นกลับไปมีความสัมพันธ์กับคุณชายเศรษฐีรุ่นสองคนหนึ่งในมหาวิทยาลัยหลังจากโจวอวี่จับได้คาหนังคาเขาเขากลับถูกอีกฝ่ายเรียกคนมารุมตีจนต้องเข้าโรงพยาบาลเสียแทน
“เดี๋ยวก่อนที่นี่ดูเหมือนจะไม่ใช่โรงพยาบาล”