ตอนที่ 504 : ผมไม่อยากทำเรื่องให้มันยุ่งยาก

ตอนที่ 504 : ผมไม่อยากทำเรื่องให้มันยุ่งยาก

หลินเสี่ยวเยว่อายม้วน "คือ... หมูสามชั้นที่ซื้อออนไลน์น่ะ"

"หมูสามชั้น? ร้านไหน?" เพื่อนร่วมงานอีกคนชะโงกหน้าเข้ามาถาม

"คือ... อาหารปรุงสำเร็จที่เถ้าแก่เจียงแห่งร้านข้าวผัดเหล่าเจียงที่ดังๆ ทำขายน่ะ" หลินเสี่ยวเยว่เสียงเบาลงเรื่อยๆ เพราะเดาปฏิกิริยาเพื่อนร่วมงานออก

เป็นไปตามคาด มีคนเยาะเย้ยทันที "อาหารปรุงสำเร็จ? หลินเสี่ยวเยว่ เชื่อเข้าไปได้ไง? มีแต่สารกันบูดกับสารปรุงแต่งทั้งนั้น!"

"ซื้อมาเท่าไหร่?"

"58..." หลินเสี่ยวเยว่อึกอัก

"58!"

"อาหารปรุงสำเร็จพินตัวตัว (แอปซื้อของราคาถูก) แค่ 9.9 หยวนเอง แถมเป็นหมูสามชั้นเหมือนกัน!"

"หลินเสี่ยวเยว่ หมูสามชั้นเธอแพงเกินไปแล้ว!"

"ใช่ 58 ต่อกล่อง? นี่มันปล้นกันชัดๆ!"

พี่หวาง ผู้อำนวยการฝ่ายออกแบบเดินเข้ามาดู "ข้าวผัดเหล่าเจียง? ตอนไปเจียงเฉิงฉันเคยกินนะ ต่อคิวตั้งครึ่งชั่วโมง เขาทำอาหารปรุงสำเร็จแล้วเหรอ?"

หลินเสี่ยวเยว่พยักหน้า "เขาบอกว่าไม่พอใจยินดีคืนเงินโดยไม่มีเงื่อนไข..."

"ฟังเขาโม้สิ!"

เพื่อนร่วมงานมองเจียงเทียนเหมือนพ่อค้าหน้าเลือด

"ในไลฟ์เขาก็พูดกันแบบนั้นแหละ"

มือที่กำถุงของหลินเสี่ยวเยว่สั่นระริก จะวางก็ไม่กล้า จะถือต่อก็อาย

เธอเริ่มเสียใจนิดๆ แล้ว

58 หยวนกับหมูสามชั้นปรุงสำเร็จ?

เธอเสียสติไปแล้วหรือเปล่า?

ต่อให้เป็นเจียงเทียนทำแล้วไง?

อาหารปรุงสำเร็จ หมายังเมินเลย!

หลินเสี่ยวเยว่กัดฟัน ยัดหมูสามชั้นกลับลงกล่อง

"อ้าว ไม่เอาแล้วเหรอ?"

พี่หวาง ผอ.ฝ่ายออกแบบมองสีหน้าหลินเสี่ยวเยว่

"แหม ในเมื่อเถ้าแก่เจียงทำอาหารปรุงสำเร็จ มันก็น่าจะต่างจากทั่วไปนะ พวกเรารอดูอยู่นะเนี่ย"

"เปิดชิมเลยสิ!" เสี่ยวจางยุ "ออฟฟิศมีไมโครเวฟ อุ่นแป๊บเดียวก็รู้แล้วว่าของจริงหรือของปลอม"

"หลินเสี่ยวเยว่ ทิ้งไปเสียดายแย่ ลองชิมดูก่อน!"

ถุงนี้หนักไม่เบา หลังจากแกะกล่องพัสดุ หลินเสี่ยวเยว่รู้สึกว่ากินสองคนยังอิ่ม

58 หยวนต่อกล่อง จริงๆ ก็ไม่แพง

ทนแรงยุไม่ไหว หลินเสี่ยวเยว่ฉีกซอง เทหมูสามชั้นใส่ชาม แล้วเอาเข้าไมโครเวฟ

ครึ่งนาทีผ่านไป ไมโครเวฟส่งเสียง 'ติ๊ง'

ออฟฟิศทั้งห้องเงียบกริบ

ทันทีที่หลินเสี่ยวเยว่เปิดฝาไมโครเวฟ กลิ่นหอมของเนื้อก็ฟุ้งกระจายไปทั่ว

กลิ่นหอมเฉพาะตัวของหมูสามชั้นฝีมือเจียงเทียน

มันแต่ไม่เลี่ยน ซอสเค็มหวานกลมกล่อม

เหมือนเพิ่งตุ๋นเสร็จใหม่ๆ

ไม่เหมือนอาหารปรุงสำเร็จจากโรงงานเลยสักนิด

"หอมมาก!"

พี่หวาง ผอ.ฝ่ายออกแบบสูดหายใจลึก

เขาวางแก้วชาที่ดื่มเหลือครึ่งแก้วลง แล้วขยับเข้ามาใกล้

สีสันสดใส เด้งดึ๋ง!

เหมือนที่เคยกินที่เจียงเฉิงเปี๊ยบ สวยงามไร้ที่ติ!

"ดมกลิ่นแล้ว..." เสี่ยวจางตาโต "ไม่เหมือนกลิ่นอาหารปรุงสำเร็จเลย!"

หลินเสี่ยวเยว่ถือหมูสามชั้นมาวางกลางโต๊ะทำงาน

ชิ้นเนื้อส่องประกายแวววาวภายใต้แสงไฟ มันแทรกเนื้อกำลังดี แบ่งชั้นชัดเจน

"หลินเสี่ยวเยว่ เธอลองชิมก่อนสิ!"

หลินเสี่ยวเยว่พยักหน้า คีบขึ้นมาหนึ่งชิ้น ชิมคำเดียว ตาก็ลุกวาวทันที "แม่เจ้า รสชาติแทบไม่ต่างจากตุ๋นสดๆ เลย!"

"พวกเธอลองชิมสิ!" เห็นเพื่อนร่วมงานรอบๆ กลืนน้ำลาย หลินเสี่ยวเยว่ก็เลื่อนจานไปข้างหน้า

เพื่อนร่วมงานกรูกันเข้ามา บางคนเตรียมตะเกียบมาพร้อมแล้ว

"ขอชิมคำนึง!"

"ฉันด้วย!"

"เนื้อนุ่มมาก ละลายในปากเลย!"

"ซอสสุดยอด! กินกับข้าวได้สามชาม!"

แป๊บเดียว หมูสามชั้นชามนั้นก็เกลี้ยง

"ว้าว ไม่เหมือนอาหารปรุงสำเร็จจริงๆ ด้วย!"

"เชี่ย ถ้าอาหารปรุงสำเร็จอร่อยขนาดนี้ โลกแตกแน่!"

เสี่ยวจางเช็ดมุมปาก "หอมชะมัด หลินเสี่ยวเยว่ ไลฟ์ที่เธอพูดถึงคืออันไหน? ฉันจะไปดูบ้าง!"

"ใช่ๆ พี่เสี่ยวเยว่ คราวหน้าซื้อเผื่อฉันด้วยนะ ฉันให้ค่าหิ้ว!"

เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งทนไม่ไหว "ฉันให้ยี่สิบหยวนแลกหมูชิ้นเดียว! เอาตอนนี้เลย!"

ออฟฟิศวุ่นวายไปหมด

เสียงดังจนไปรบกวน ผู้จัดการทั่วไปจ้าว ที่เพิ่งออกมาจากห้องประชุม

"ยังไม่เลิกงานเลยนะ! ทำอะไรกัน?" ผู้จัดการจ้าวดเดินหน้าบึ้งออกมา จมูกฟุดฟิด "ใครกินข้าวในออฟฟิศ? ไม่รู้กฎระเบียบหรือไง?"

ทุกคนเงียบกริบทันที ถอยกรูดไปเงียบๆ

เผยให้เห็นหลินเสี่ยวเยว่ยืนถือชามเปล่าอยู่ตรงกลาง

หน้าผู้จัดการจ้าวเย็นชา "ถือของตามผมมาที่ห้องทำงาน"

หลินเสี่ยวเยว่แลบลิ้น

ผู้จัดการจ้าวขึ้นชื่อเรื่อง "หน้าตาย" ปกติเข้มงวด เจ้าระเบียบ และเคร่งครัดเรื่องวัฒนธรรมองค์กรมาก

พนักงานในบริษัทกินข้าวได้เฉพาะในห้องครัวเท่านั้น

วันนี้เธอเห็นว่าใกล้เลิกงานแล้ว เลยเผลอลืมตัวไปหน่อย

โดนผู้จัดการจ้าวจับได้คาหนังคาเขา

ซวยแล้ว!

เสี่ยวจางตบไหล่หลินเสี่ยวเยว่ แสดงความเห็นใจอย่างสุดซึ้ง

หลินเสี่ยวเยว่เดินตามผู้จัดการจ้าวเข้าห้องทำงานอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ในใจเตรียมรับคำตำหนิไว้แล้ว

อาจจะโดนหักเงินเดือนด้วยซ้ำ

โบนัสคงปลิวหายไปหมด...

ผู้จัดการจ้าวนั่งลงบนเก้าอี้ทำงาน มองกลุ่มคนที่ยืนมุงดูอยู่หน้าประตู แล้วพูดเสียงเย็น "หลินเสี่ยวเยว่ ปิดประตู ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณ!"

ได้ยินน้ำเสียงเย็นยะเยือกของผู้จัดการจ้าว หลินเสี่ยวเยว่ตัวสั่น

เธอลากขาที่หนักอึ้งเหมือนถ่วงด้วยตะกั่ว

หลินเสี่ยวเยว่ปิดประตู แล้วหันกลับมา พูดเสียงอ่อย "ผู้จัดการจ้าวคะ..."

ทว่า ทันทีที่ประตูปิดลง

สีหน้าผู้จัดการจ้าวเปลี่ยนไป เขาสูดหายใจลึก

"นี่คือหมูสามชั้นของเถ้าแก่เจียงใช่ไหม?"

หลินเสี่ยวเยว่ร้อง "เอ๊ะ" แล้วยืนนิ่ง

ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอถามอย่างระมัดระวัง

"ผู้จัดการจ้าวก็รู้จักเหรอคะ?"

"รู้จักเหรอ? ยิ่งกว่ารู้จักอีก!" ผู้จัดการจ้าวจู่ๆ ก็ตื่นเต้น "คราวก่อนไปดูงานที่เจียงเฉิง ลูกค้าพาไปกินโดยเฉพาะ ต่อคิวตั้งสี่สิบนาที! แต่รสชาติคุ้มค่าแก่การรอคอย เขาทำอาหารปรุงสำเร็จแล้วเหรอ?"

หลินเสี่ยวเยว่พยักหน้า ยังไม่หายตกใจ

เกิดอะไรขึ้นกับผู้จัดการจ้าว? ดูท่าทางจะไม่ลงโทษเธอแฮะ

"หลินเสี่ยวเยว่!"

เสียงคำรามของผู้จัดการจ้าวเรียกสติหลินเสี่ยวเยว่กลับมา

"คะ? ผู้จัดการจ้าว คะ?" หลินเสี่ยวเยว่สะดุ้ง

"คุณรู้กฎระเบียบบริษัทใช่ไหม?" ผู้จัดการจ้าวหรี่ตา กลับมาทำหน้า "หน้าตาย" เหมือนเดิม "ทำงานมาหลายปี รู้ใช่ไหมว่าฝ่าฝืนกฎบริษัทต้องโดนอะไร!"

"ค่ะ..." เสียงหลินเสี่ยวเยว่เบาหวิว คิดในใจว่าอารมณ์ผู้จัดการจ้าวนี่เหมือนรถไฟเหาะเลย

เปลี่ยนเร็วจัง!

เมื่อกี้ยังนึกว่าจะไม่เอาเรื่องแล้วเชียว

ดูท่าคงหนีไม่พ้นโดนหักเงินเดือน

ในขณะที่หลินเสี่ยวเยว่เตรียมใจยอมรับบทลงโทษ

ผู้จัดการจ้าวถูมือ จู่ๆ ก็ดูเขินอายนิดๆ

"เห็นแก่ที่คุณทุ่มเททำงานให้บริษัทมาหลายปี"

"ผมไม่อยากทำเรื่องให้มันยุ่งยาก!"

"เอางี้ละกัน..."

ผู้จัดการจ้าวหยุด กระแอมไอ

"เอ่อ หมูสามชั้นของคุณยังมีเหลือไหม? แบ่งให้ผมชิมสักชิ้นสิ! เรื่องเมื่อกี้ผมจะทำเป็นไม่เห็น โอเคไหม?"