ตอนที่ 847 ตอนพิเศษ: ฉู่เทียนเย่ (26)

ตอนที่ 847 ตอนพิเศษ:  ฉู่เทียนเย่ (26)

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูเหยียนก็ยังคงงุนงงและสับสนอยู่บ้าง "ก็ต้องไม่ได้สักแดงอยู่แล้วน่ะสิคะ! ถ้าพวกเขาให้ค่าเทอมฉันปีละหกแสนหยวนได้จริงๆ ฉันก็แค่ประหยัดค่ากินค่าอยู่สักหน่อยก็พอถูไถไปได้แล้ว! ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะคะ"

ฉู่เทียนเย่ผายมือออก ก่อนจะลดระดับเสียงลงอย่างกะทันหัน "ตอนที่เธอให้สัมภาษณ์ ฉันได้ยินคนตระกูลซูคุยกัน พ่อแม่ของเธอบอกว่าพวกเขาให้ค่าเทอมเธอปีละหกแสนหยวน..."

เมื่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าของซูเหยียนก็มืดครึ้มลงในพริบตา

เธอขบริมฝีปากแน่นราวกับเพิ่งตระหนักอะไรบางอย่างได้ เธอหลุบตาลงและลดเสียงเบาเช่นกันเพื่อไม่ให้ไมโครโฟนของกล้องจับเสียงได้ เธอเอ่ยลอดไรฟันว่า "ตอนที่ครอบครัวโอนเงินให้ฉัน พวกเขามักจะให้ซูชิงเหยียนเป็นคนจัดการ ดูเหมือนว่าซูชิงเหยียนจะอมเงินก้อนนั้นไปแน่ๆ!"

เธอโกรธจนแทบจะพ่นไฟออกมาจริงๆ

การไปเรียนต่อต่างประเทศในตอนนั้นเป็นการตัดสินใจด้วยความดื้อดึงของเธอเอง ครอบครัวของเธอไม่ได้เห็นด้วยเลยสักนิด

พวกเขาอยากให้เธอเรียนบริหารธุรกิจอย่างจริงจัง เพื่อที่หลังจากเข้าทำงานในบริษัทแล้ว เธอจะได้คอยช่วยเหลือซูชิงเหยียน

ใช่แล้ว... บริษัทของครอบครัวเป็นสิ่งที่พ่อแม่ตั้งใจจะยกให้กับซูชิงเหยียน

พวกเขาบอกว่าซูชิงเหยียนมีหัวการค้าและเก่งเรื่องธุรกิจมากกว่าซูเหยียน

ในตอนนั้น ซูเหยียนรู้สึกว่าพ่อแม่ลำเอียงและไม่แม้แต่จะให้โอกาสเธอเลย

ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ชอบคณะบริหารธุรกิจเอาเสียเลย จึงมุ่งมั่นที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศและเลือกเรียนสาขาการวิจัยทางวิทยาศาสตร์

ครอบครัวของเธอคัดค้านอย่างหนัก โดยให้เหตุผลว่าเด็กผู้หญิงหางานในสายนี้ได้ยาก และเธอไม่สามารถขลุกอยู่ในห้องแล็บไปได้ตลอดชีวิตหรอก

ซูเหยียนติดต่ออาจารย์ที่ปรึกษาในต่างประเทศ สมัครเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย และจัดการเรื่องพาสปอร์ตด้วยตัวเอง ทั้งหมดนี้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับครอบครัวตกอยู่ในสภาวะตึงเครียด

เธอถึงขั้นทะเลาะกับแม่ครั้งใหญ่ก่อนจะเดินทาง

หลังจากนั้น ครอบครัวก็ไม่เคยส่งค่าใช้จ่ายมาให้เธออีกเลย เมื่อเธอโทรศัพท์กลับบ้าน คนที่รับสายก็คือซูชิงเหยียน

ซูชิงเหยียนบอกว่า "คุณแม่ป่วยเพราะพี่ ตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาล ไม่สะดวกรับสาย คุณพ่อคุณแม่ฝากบอกว่าพวกเขาจะไม่ยอมจ่ายค่าเทอมให้พี่แม้แต่แดงเดียว!"

พื้นฐานของซูเหยียนเป็นคนดื้อรั้น หลังจากได้ยินเช่นนั้น เธอจึงไม่เคยเอ่ยปากขอเงินจากครอบครัวอีกเลย

นานๆ ครั้งคุณนายซูจะโทรมาหาด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง บอกว่าถ้าอยู่เมืองนอกไม่ไหวแล้ว ก็ซมซานกลับบ้านมาเสีย

ซูเหยียนได้แต่กัดฟันแน่นและไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ เธอเอาแต่บอกว่าทุกอย่างราบรื่นดี

จากนั้นเธอก็ทำงานพิเศษหลายอย่าง... ในปีแรก เธอยังต้องจ่ายค่าเทอมหกแสนหยวน แต่พอขึ้นปีที่สอง เธอได้รับทุนยกเว้นค่าเทอมเพราะผลการเรียนดีเยี่ยม... ทว่าครอบครัวของเธอกลับไม่เคยใส่ใจที่จะรับรู้เรื่องพวกนี้เลย

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ซูเหยียนก็สูดลมหายใจเข้าลึก

จู่ๆ เธอก็ลุกขึ้นยืน "ฉันจะไปหาพวกเขา"

ฉู่เทียนเย่เลิกคิ้วขึ้น และเดินตามหลังเธอไป

ทันทีที่ทั้งสองเดินออกมา พวกเขาก็เห็นสมาชิกตระกูลซูทั้งสามคนอยู่ในห้องนั่งเล่น

ซูชิงเหยียนกำลังเล่นเปียโน ซึ่งเป็นการฝึกซ้อมวันละสองชั่วโมงตามกิจวัตรประจำวันของเธอ

นายท่านซูและคุณนายซูนั่งอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของทั้งสองเต็มไปด้วยความปีติยินดีและความชื่นชม

หลังจากซูชิงเหยียนบรรเลงเพลงจบ พวกเขาก็ปรบมือและกล่าวชื่นชมออกมาจากใจจริงทันที

ภาพที่เห็นดูราวกับว่าพวกเขากำลังจัดฉากแสดงละคร แต่ซูเหยียนรู้ดีว่านี่คือชีวิตประจำวันของครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก

ดูเหมือนว่าตัวเธอซึ่งเป็นทั้งลูกสาวและพี่สาว จะถูกกีดกันออกจากครอบครัวแสนสุขนั้นมาโดยตลอด

ซูเหยียนหรี่ตาลง

เธอค่อยๆ เดินลงบันไดไป

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์สตรีมเริ่มหลั่งไหลเข้ามามากขึ้น

— ซูเหยียนลงมาข้างล่างแล้ว ตระกูลซูกำลังเล่นเปียโนกันอยู่ข้างล่างแท้ๆ ถ้าเป็นครอบครัวอื่นคงรู้ตัวว่าควรเว้นระยะห่าง แล้วนี่เธอออกมาทำไมเนี่ย?

— มีฉันคนเดียวหรือเปล่าที่คิดว่าท่าทางที่คุณนายซูกับนายท่านซูมองซูชิงเหยียนเล่นเปียโนมันดูเหมือนกำลังแสดงละครอยู่เลย? จะมีครอบครัวไหนที่รักใคร่กลมเกลียวกันขนาดนี้บ้าง? ดูไม่เป็นธรรมชาติเอาซะเลย

— อยากรู้จริงๆ ว่าซูเหยียนกำลังจะทำอะไร เห็นชัดเลยว่ากำลังมุ่งหน้าไปหาคนตระกูลซู

— ฮ่าๆๆ เธอจะไปประจบเอาใจตระกูลซู กะจะให้พวกเขายอมรับเธอเป็นลูกสาวล่ะสิ? เพื่อหลบกระแสวิพากษ์วิจารณ์ของสังคมน่ะเหรอ?

— อาจจะแค่ไปพูดคุยปรับความเข้าใจกันให้แฮปปี้เอนดิ้งก็ได้นะ! ยังไงซะตอนนี้ซูเหยียนก็พอจะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง บริษัทของเธอคงอยากให้ตระกูลซูปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปแหละ!

— เห็นด้วยกับเมนต์บน ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน!

ท่ามกลางคอมเมนต์ที่บินว่อนไปมา ซูเหยียนก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้านายท่านซูและคุณนายซู

คุณนายซูตกใจเล็กน้อย

ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชาออกมา

ลูกอกตัญญูคนนี้เตรียมจะมาขอโทษและยอมรับผิดแล้วสิ?

ในที่สุดก็ตระหนักได้แล้วใช่ไหมว่า หากปราศจากการสนับสนุนจากตระกูลซู เธอจะไม่มีวันก้าวเดินในวงการบันเทิงได้เลยแม้แต่ก้าวเดียว?

ขณะที่เธอกำลังจมอยู่ในห้วงความคิด จู่ๆ ก็ได้ยินซูเหยียนเอ่ยขึ้นว่า "ฉันได้ยินมาว่าตอนที่ฉันเรียนมหาลัย ครอบครัวคอยส่งค่าใช้จ่ายมาให้ฉันตลอดเลยงั้นเหรอคะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น คุณนายซูก็ชะงักไป

จากนั้นใบหน้าของเธอก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา และกดปิดไมโครโฟนรับเสียงของตัวเองทันที "เหอะ บางคนดึงดันจะไปเอาดีทางด้านการวิจัยวิทยาศาสตร์ให้ได้ แต่สุดท้ายก็ต้องเข้าวงการบันเทิงเพราะเห็นแก่เงินไม่ใช่หรือไง ฉันล่ะเสียใจจริงๆ ไม่น่าส่งเสียค่าเทอมพวกนั้นให้เลย!"

ซูเหยียนกำหมัดแน่นในทันที "ฉันไม่เคยได้รับเงินค่าเทอมเลยสักแดงเดียว"

คุณนายซูชะงัก "จะเป็นไปได้ยังไง นี่แกกำลังจะเล่นลูกไม้ตกติกอะไรอีกล่ะ"

ซูเหยียนรู้ดีว่าคุณนายซูไม่มีทางเชื่อ เธอจึงหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดแอปพลิเคชันธนาคาร ค้นหารายการเดินบัญชีย้อนหลังในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แล้วยื่นส่งให้ดู