บทที่ 18 เพื่อความรัก เขาไม่กลัวตายจริงๆ!

หัวใจของสวี่เฟยพังทลายลงอย่างสมบูรณ์

แม้ว่าเขาเพิ่งจะได้สัมผัสกับจื่อถง สิ่งลี้ลับระดับ SSS ตนนี้

แต่ไม่ว่าจะเป็นคำถามสอบที่เธอให้มา หรือคำพูดและการกระทำต่างๆ ของเธอ

เห็นได้ชัดว่าเธอเกลียดชังความรัก และต้องการใช้โอกาสนี้เพื่อฆ่าเขาทิ้ง

ทว่า 'กระดาษคำตอบ' ที่เขาถืออยู่ตอนนี้ มันไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องการเชื่อในความรักอีกต่อไป

มันคือการสารภาพรักกับเธอตรงๆ แบบซึ่งหน้า!

ต่อให้เขาพยายามจะอธิบายในตอนนี้ ต่อให้จื่อถงจะรู้ว่านี่ไม่ใช่กระดาษคำตอบของเขาก็ตาม

เธอก็ไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดมือไปอย่างเด็ดขาด!

ยิ่งไปกว่านั้น 'กระดาษคำตอบ' แผ่นนี้ จื่อถงอาจจะเป็นคนจงใจสับเปลี่ยนมันเองด้วยซ้ำ!

สรุปสั้นๆ ก็คือ

ไม่ว่าตอนนี้เขาจะทำอะไร มันก็แทบจะแน่นอนแล้วว่าเขาไม่มีทางหนีพ้นความตาย

สวี่เฟยกำ 'กระดาษคำตอบ' ในมือแน่น หัวใจของเขาด้านชา

เมื่อเห็นสวี่เฟยเอาแต่เงียบ จื่อถงก็เริ่มพิจารณาชายหนุ่มผู้กล้าหาญชาญชัยตรงหน้าอย่างละเอียด

ในหัวของเธอกำลังจินตนาการว่าควรจะทรมานเขาให้ตายยังไงดี

ฉีกร่างเขาเป็นชิ้นๆ เลยดีไหม?

นั่นมันสบายเกินไปสำหรับเขา!

แล้วถ้าแล่เนื้อเถือหนังเขาทีละชิ้นล่ะ?

จับชายคนนี้แก้ผ้า เอาดวงมีดเล่มเล็กๆ ค่อยๆ เฉือนเนื้อของเขาออกมาทีละชิ้น แล้วค่อยๆ ลิ้มรสอย่างช้าๆ!

ผู้ชายคนนี้หน้าตาก็หล่อเหลาเอาการ ผิวพรรณก็เนียนนุ่ม รูปร่างก็...

อืม...

พอคิดถึงตรงนี้

ภาพประหลาดๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

เมื่อเชื่อมโยงเข้ากับคำหวานในกระดาษคำตอบของสวี่เฟยเมื่อครู่นี้ ความรู้สึกแปลกประหลาดก็ก่อตัวขึ้นในใจของจื่อถงอย่างฉับพลัน

ความร้อนผ่าวปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่เคยเย็นชาของเธอ

ความรู้สึกแบบนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย!

ไม่!

ห้ามคิดเรื่องนี้อีก!

เธอมาที่นี่เพื่อฆ่าสวี่เฟย แล้วทำไมความคิดประหลาดพวกนั้นถึงโผล่มาได้ล่ะ?

จื่อถงพ่นลมหายใจออกมายาวๆ ดึงสติของตัวเองกลับมาในทันที ใบหน้าของเธอกลับมาเย็นชาดุจน้ำแข็งอีกครั้ง

ในตอนนั้นเอง

เธอก็สังเกตเห็นว่าสวี่เฟยกำลังจ้องมองเธออยู่ จึงตวาดเสียงแข็ง "มองอีกสิ แล้วฉันจะควักลูกตาของนายออกมาก่อนเลย!"

ทันทีที่สวี่เฟยได้ยิน เขาก็ก้มหน้าลงทันที แต่หัวใจของเขากลับสั่นรัวอย่างบ้าคลั่ง

เพราะเขามั่นใจมากว่าเมื่อกี้จื่อถงหน้าแดงจริงๆ!

ถึงแม้มันจะเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา แต่เขาก็มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดไปอย่างแน่นอน

นี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่?

สวี่เฟยขมวดคิ้ว จู่ๆ ก็รู้สึกว่าสมองของเขาประมวลผลไม่ทันเสียแล้ว

ผู้หญิงคนนี้

หรือว่าเธอจะชอบเขา?

แต่มันไม่น่าจะเป็นไปได้นี่!

ตอนที่เธอปรากฏตัวครั้งแรก เธอแสดงอาการรังเกียจความรักอย่างสุดขีด ซึ่งทุกคนก็เห็นกันถ้วนหน้า

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องเรียนมา รังสีอำมหิตที่สัมผัสได้อย่างชัดเจนนั้นก็ไม่ใช่ของปลอมแน่ๆ

ไม่ ไม่!

ก่อนหน้านี้เรายังไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ!

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง—

ทันใดนั้น เสียงอันไพเราะแผ่วเบาก็ดังขึ้น

[คำใบ้ซ่อนเร้น: ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของเธอ]

?

ฝีมือของเธอทั้งหมดงั้นเหรอ?

งั้นก็แปลว่า ทั้งหมดนี่คือการที่เธอจงใจวางกับดักเขาสินะ?

กระดาษคำตอบนั่น เธอก็เป็นคนสับเปลี่ยนงั้นเหรอ?

เมื่อได้ยินคำใบ้ สวี่เฟยก็โกรธจัดขึ้นมาทันที

ถ้าเขาไม่ได้อยู่ในโลกพิศวง และถ้าเธอไม่ใช่สิ่งลี้ลับระดับ SSS ล่ะก็ ตอนนี้สวี่เฟยคงคันไม้คันมืออยากจะพุ่งเข้าไปด่าทอเธอให้เปิงแล้ว

ไม่สิ!

ยังไงซะ เขาก็ละเมิดกฎที่เธอตั้งไว้แล้ว และเธอก็สามารถฆ่าเขาได้ทุกเมื่อ

ช่างหัวมันสิ

ไหนๆ ก็ต้องตายอยู่แล้ว แทนที่จะตายอย่างขี้ขลาด สู้ตายอย่างสมศักดิ์ศรีเสียยังจะดีกว่า!

บางทียั่วโมโหเธออาจจะทำให้เขาโดนฆ่าตายในทันที จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียเวลารอเธอคิดหาวิธีทรมานเขาอีก!

ลองเสี่ยงดูสักตั้ง!

"หึ"

สวี่เฟยอดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงหัวเราะอย่างเย็นชา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองจื่อถง

จื่อถงเลิกคิ้วขึ้นพลางตั้งคำถาม "นายกำลังจะตายอยู่แล้ว ยังมีหน้ามายิ้มอีกงั้นเหรอ?"

"เลิกเสแสร้งได้แล้ว ฉันรู้หมดทุกอย่างนั่นแหละ" สวี่เฟยล้วงกระเป๋ากางเกง แล้วเดินตรงไปที่หน้าโพเดียม

"นายรู้อะไรล่ะ?" จื่อถงสวนกลับ

สวี่เฟยโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "จริงๆ แล้ว ทั้งหมดนี้เป็นแผนของเธอใช่ไหมล่ะ?"

คราวนี้จื่อถงกลับรู้สึกสับสนกับการกระทำของสวี่เฟย "นายพูดเรื่องอะไร?"

"เอาล่ะ ไม่ยอมรับสินะ?"

สวี่เฟยผายมือออก ราวกับว่าเขาปลงตกระหว่างความเป็นกับความตายแล้ว สีหน้าของเขาดูไร้ซึ่งความแยแส

แต่ในวินาทีต่อมา เขาก็พุ่งตัวออกไปในชั่วพริบตา

เขากระชากจื่อถงลุกจากที่นั่งอย่างกะทันหัน แล้วดันร่างของเธอไปแนบติดกับม่านกระดานดำอย่างแรง

เมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอันอบอุ่นของสวี่เฟย จื่อถงก็ตัวแข็งทื่อในทันที

ในวินาทีนั้น

ราวกับว่าโลกทั้งใบได้หยุดนิ่งลง

ในขณะเดียวกัน คอมเมนต์ในห้องถ่ายทอดสดก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาเต็มหน้าจออย่างบ้าคลั่ง

"เขาบ้าไปแล้ว เทพสวี่ต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ!"

"ไร้สาระน่า มาถึงขั้นนี้แล้ว ใครบ้างล่ะที่จะไม่บ้า?"

"เทพสวี่ทำถูกแล้ว ถึงจะตาย ก็ต้องตายอย่างสมศักดิ์ศรี!"

"อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ ก็มีแค่เทพสวี่นี่แหละที่กล้าลงไม้ลงมือกับสิ่งลี้ลับระดับ SSS!"

"สนับสนุนเทพสวี่! ต่อให้ครั้งนี้เราจะแพ้ พวกเราก็ยอมรับ อย่างน้อยเขาก็ต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีของตัวเอง!"

"เฮ้อ ฉันจะรอฟังประกาศคัดออกเงียบๆ ก็แล้วกัน..."

ผู้ชมทุกคนที่ยังคงดูการถ่ายทอดสดของประเทศมังกรต่างเตรียมใจรับการถูกคัดออกของสวี่เฟยกันแทบจะทุกคน แต่ละคนรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างถึงที่สุด

แต่ตอนนี้

ในโลกพิศวง

ความตื่นตระหนกในใจของจื่อถงก็ไม่ได้น้อยไปกว่าพวกเขาเลย

ในฐานะสิ่งลี้ลับระดับ SSS ไม่เคยมีสิ่งลี้ลับตนใดกล้าแตะต้องตัวเธอแบบนี้มาก่อน

นับประสาอะไรกับอีกฝ่ายที่เป็นแค่มนุษย์!

เขากล้าดียังไง!

นัยน์ตาของจื่อถงจับจ้องไปที่สวี่เฟย น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบดุจภูเขาน้ำแข็ง:

"นายรู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่?"

"รู้สิ"

สวี่เฟยตอบกลับอย่างไม่ลังเล ก่อนจะพูดต่อ "ในเมื่อตอนนี้ฉันไม่กลัวแม้แต่ความตาย แล้วเธอคิดว่าฉันยังจะกลัวอะไรอยู่อีก?"

"นาย..."

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จื่อถงก็พลันนึกถึงหัวข้อจาก 'กระดาษคำตอบ' เมื่อครู่นี้ขึ้นมาทันที

"ฉันรักเธอ ฉันยอมตายเพื่อเธอได้!"

เขา...

เขาไม่กลัวตายจริงๆ แถมยังต้องการที่จะ...

หัวใจของจื่อถงเต้นระรัว ความคิดของเธอสับสนวุ่นวายไปหมด

ในฐานะสิ่งลี้ลับแห่งโลกพิศวง

เธอย่อมรู้ดีถึงภารกิจของผู้เข้าแข่งขันที่เป็นมนุษย์หลังจากเข้ามาในโลกพิศวง

พวกเขาไม่ได้เพียงแค่เอาชีวิตมาเดิมพันในเกมเท่านั้น แต่ยังแบกรับชะตากรรมของประเทศตัวเองเอาไว้ทั้งประเทศด้วย

ดังนั้นใครก็ตามที่มาที่นี่ จะพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อเอาชีวิตรอด

แต่ทว่า...

ผู้ชายตรงหน้าเธอคนนี้กลับไม่กลัวตายเลยสักนิด!

มิฉะนั้นแล้ว

ในฐานะมนุษย์ เขาจะกล้าลงมือกับสิ่งลี้ลับระดับ SSS ได้อย่างไร?

พลังแห่งความรัก...

มันรุนแรงขนาดนี้เชียวหรือ?

จื่อถงกัดริมฝีปากสีแดงสดของเธอเบาๆ มองดูใบหน้าของสวี่เฟยที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม หัวใจของเธอยิ่งตกอยู่ในภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกมากยิ่งขึ้น

นี่ฉันเข้าใจผิดมาตลอดเลยงั้นเหรอ?

เพื่อความรัก เขาไม่กลัวตาย

ประโยคนี้ไม่ได้เป็นแค่ลมปาก

มันคือความจริง!

แต่ว่า...

แต่เขาควรจะชอบหลัวเหยาไม่ใช่เหรอ?

เขาจะมาชอบฉันตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอได้ยังไงกัน ในเมื่อยังไม่ได้เห็นหน้าฉันเลยด้วยซ้ำ?

ไม่!

หลัวเหยาเป็นน้องสาวของเพื่อนสนิทฉัน ก็เหมือนเป็นน้องสาวของฉันนั่นแหละ...

แถมเธอยังเป็นลูกศิษย์ของฉันด้วย!

สิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ?

แล้วความรักมันรู้สึกยังไงกันแน่นะ...

และอีกอย่าง

จูบมันให้ความรู้สึกแบบไหนกัน?

ทำไมหลัวเหยาถึงอยากให้สวี่เฟยจูบเธอนักหนา?

ในใจของจื่อถงมีทั้งความขัดแย้งและความอยากรู้อยากเห็น และโดยไม่รู้ตัว พวงแก้มของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีชมพูระเรื่ออีกครั้ง

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

สวี่เฟยก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศรอบๆ ตัวเริ่มผิดแปลกไป

ความถี่ในการหน้าแดงนี่มันยังเกินเบอร์กว่าหลัวเหยาเมื่อก่อนหน้านี้อีกนะเนี่ย!

หรือว่าข้อสันนิษฐานแรกของเขาจะเป็นความจริง?

ผู้หญิงคนนี้!

เธอชอบเขาจริงๆ งั้นเหรอ?

เมื่อคิดได้ดังนี้

สวี่เฟยก็เชื่อมโยงทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้เข้าด้วยกันในทันที

เป็นไปได้ไหมว่า

เป็นเพราะผีสาวตนนี้ชอบเขา แต่ในฐานะที่เป็นสิ่งลี้ลับระดับ SSS และเป็นคนที่ตั้งกฎห้ามมีความรัก

เธอจึงจงใจทำแบบนี้ เพียงเพื่อให้เขาสารภาพรัก?

ถ้าไม่ใช่แบบนั้น กระดาษคำตอบของเขาจะถูกสับเปลี่ยนอย่างง่ายดายขนาดนี้ได้ยังไง?

ถ้ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ ผู้หญิงคนนี้ก็น่ากลัวเกินไปแล้ว!

นี่มันเป็นแผนการล้วนๆ เลยนี่หว่า!

"เอ่อ คือว่า..."

"ฉันมีคำถามอยากจะถามนายหน่อย..."

น้ำเสียงของจื่อถงเริ่มเต็มไปด้วยความลังเล และใบหน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้นอีกหลายระดับโดยไม่รู้ตัว

"ว่ามาสิ"

"คือว่า..."

นิ้วมือของจื่อถงที่ไขว้กันอยู่ด้านหลังพันกันจนแทบจะเป็นปม และหลังจากผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้าโพล่งประโยคหนึ่งออกมาได้

"คือ... นาย... นายอยากจะคบกับฉันจริงๆ งั้นเหรอ?"

???