บทที่ 22 ระยะเจ็ดก้าว... ปืนทั้งไวทั้งแม่น

บทที่ 22 ระยะเจ็ดก้าว... ปืนทั้งไวทั้งแม่น

ท่าเรือเงียบกริบ

ความตายของพรรคพวกทำให้โจรสลัดรู้สึกหนาวสันหลังวาบ และสร้างความหวาดกลัวให้ชาวบ้านไม่น้อย แต่ยิ่งกว่านั้นคือพวกเขาเริ่มเห็นประกายความหวังที่จะรอดชีวิต

ทหารเรือคือสัญลักษณ์ของความมั่นคง

แม้จะมีทหารเรือแค่คนเดียว แต่การที่เขากล้าก้าวออกมาในสถานการณ์แบบนี้ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ทุกคนอุ่นใจและปลุกความกล้าให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

“สู้เขานะพ่อหนุ่ม!”

“ไล่ตะเพิดพวกโจรสลัดออกไปเลย!”

“ให้พวกมันได้เห็นฤทธิ์เดชทหารเรือซะบ้าง!”

ชาวบ้านเริ่มรวบรวมความกล้าส่งเสียงเชียร์โลย่ามากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับหวังว่าเสียงเชียร์จะมอบพลังอันมหาศาลให้เขาได้

ทว่า... ภาพทหารเรือฮึกเหิมตะโกนว่า “ชั้นจะปกป้องทุกคนเอง ความยุติธรรมต้องชนะ!” กลับไม่ปรากฏให้เห็น ตรงกันข้าม พวกเขาได้รับปฏิกิริยาตอบกลับที่ตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง

“ปัง!”

เสียงปืนดังขึ้น

ทหารเรือคนนั้นเป็นคนยิง!

“หุบปากกันให้หมด!”

แถมยังด่ากราดใส่พวกเขาอีก!

ท่าเรือเงียบกริบในพริบตา ทุกคนเอามืออุดปาก ยืนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

โลย่าถือปืนพกชูขึ้นฟ้า ใบหน้ามีเส้นเลือดปูดโปน จ้องเขม็งไปที่ฝูงชนที่กำลังส่งเสียงเชียร์ด้วยสายตาดุร้ายราวกับเป็นตัวร้ายเสียเอง

“ชั้นจะบอกให้นะ... พวกแกช่วยอะไรไม่ได้เลยสักนิด แล้วยังจะมาแหกปากกระโดดโลดเต้นอยู่อีก กลัวตายไม่เร็วพอหรือไง?”

“ถ้ามีแรงเหลือเฟือมาเชียร์ชั้น ก็รีบไสหัวไปให้พ้นๆ ซะ! ขืนยังยืนเซ่ออยู่ตรงนี้เดี๋ยวก็เกะกะแข้งขาชั้นเปล่าๆ!”

“เข้าใจไหม! ไอ้พวกงี่เง่าเอ๊ย!”

เขา... โลย่า ตั้งแต่เข้ามาเป็นทหารเรือผู้เสียสละ เกลียดที่สุดคือเพื่อนร่วมทีมที่ไม่ได้เรื่อง!

โดนด่าซะงั้น!

ฝูงชนที่เมื่อกี้ยังเชียร์กันสนั่น ตอนนี้เต็มไปด้วยความน้อยใจ โดยเฉพาะเด็กสาวบางคนถึงกับน้ำตาซึม

ความน้อยใจเปลี่ยนเป็นความโกรธเคืองอย่างรวดเร็ว

“ไอ้ทหารเรือเฮงซวย!”

“ชั้นจะร้องเรียนแกแน่!”

“อย่าเพิ่งรีบตายนะเว้ย ไอ้ทหารเรือบ้า!”

ทิ้งคำด่าทอไว้สองสามคำ ในที่สุดชาวบ้านที่ท่าเรือก็รู้ตัวว่าควรทำอะไร รีบวิ่งหนีตายเข้าไปในเกาะอย่างทุลักทุเล

“โธ่เว้ย! รีบจับพวกมันเร็วเข้า!”

พวกโจรสลัดตาแดงก่ำด้วยความโกรธ ขืนปล่อยให้ชาวบ้านหนีเข้าไปข้างในได้ การปล้นก็จะยากขึ้นเป็นกอง แถมถ้าเสียเวลามากไป เดี๋ยวเรือรบทหารเรือก็จะแห่กันมา

“ปัง! ปัง ปัง ปัง!”

จังหวะที่พวกมันกำลังจะไล่ตาม รอยกระสุนก็ปรากฏขึ้นเป็นแนวบนพื้นตรงหน้าพวกมัน!

“คู่ต่อสู้ของพวกแกคือชั้น!”

โลย่าแบกดาบยาวพาดบ่า มืออีกข้างถือปืนพกลูกตะกั่วที่ควันยังลอยกรุ่น ข่มขวัญพวกโจรสลัดจนชะงัก

ในขณะที่พวกโจรสลัดกำลังตะลึง โลย่าแอบชำเลืองมองรอยกระสุนที่เรียงตัวสวยงามบนพื้น หางตากระตุกยิกๆ

จริงๆ แล้วเมื่อกี้เขาเล็งยิงใส่ตัวโจรสลัดนะ

ปืนห่วยแตก!

เกะกะชะมัด... ทิ้งแม่ม

ฝูงชนสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงโลย่าและโจรสลัดโกรธจัดกว่าสิบคนที่ท่าเรือ

“ไอ้ทหารเรือเวรตะไล!”

เห็นลูกน้องถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม แถมแผนการปล้นก็พังยับเยิน กัปตันโรซี่หน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น ชักดาบคู่ออกมาจากเอวทันที

“เด็กๆ! ฆ่ามันซะ!”

“โอ้ววว!!!”

พวกโจรสลัดตาแดงก่ำ ร้องคำรามแล้วกรูกันเข้ามา

โลย่าสูดลมหายใจลึก สัมผัสได้ถึงอะดรีนาลีนที่สูบฉีดพลุ่งพล่าน สมองเข้าสู่สภาวะตื่นตัวขั้นสุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

เมื่อดาบยาวของโจรสลัดฟาดลงมา แม้สมองจะยังคิดหาทางรับมือ แต่ร่างกายกลับตอบสนองไปก่อนแล้ว เขาเอี้ยวตัวหลบคมดาบ พร้อมกับตวัดดาบในมือสวนกลับไปอย่างรวดเร็ว!

“ฉัวะ!”

ทั้งสองร่างสวนกัน

โจรสลัดเซถลาไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว เลือดสดๆ ก็พุ่งกระฉูดออกมาจากเอว ร่างกายล้มคว่ำลงกับพื้นอย่างไร้การควบคุม

คนต่อไป!

“ตายซะเถอะ ทหารเรือ!”

โจรสลัดสามคนเรียงหน้ากระดานพุ่งเข้าหาโลย่า ง้างดาบฟันสุดแรงเกิด

“เคร้ง!”

ดาบทั้งสามเล่มถูกโลย่ารับไว้ได้พร้อมกัน!

“ครืดดด~~~”

คมดาบเสียดสีกันจนเกิดประกายไฟแลบ

“แกตายแน่!”

ทั้งสามคนหน้าตาถมึงทึง ออกแรงกดดาบลงไปสุดตัว แต่ภาพที่คิดว่าจะกดดันคู่ต่อสู้ได้กลับไม่เกิดขึ้น... ดาบของพวกมันค่อยๆ ถูกดันลอยขึ้นแทน

เป็นไปได้ยังไง!

แววตาของทั้งสามฉายแววตื่นตระหนก

“แรงแค่นี้... กดชั้นไม่ลงหรอกโว้ย!”

โลย่าถือดาบยาวขวางรับไว้ เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามแขน การฝึกฝนร่างกายอย่างหนักทุกวันทำให้พละกำลังของเขาเหนือกว่าทหารเรือทั่วไปหลายเท่า

เอวของเขาบิดส่งแรง กระแทกดาบของทั้งสามคนกระเด็นออกไป แล้วตวัดดาบฟันกวาดในแนวนอน ฟันรวดเดียวสามคน

ยังไม่ทันที่พวกโจรสลัดจะล้มลง โลย่าก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เหยียบหน้าอกโจรสลัดคนกลางดีดตัวลอยขึ้น แล้วแทงดาบยาวทะลุหน้าอกโจรสลัดที่อยู่ข้างหลัง!

คนที่หก!

ชั่วพริบตาเดียว โจรสลัดหกคนก็นอนจมกองเลือด ทำเอาพวกที่กำลังวิ่งตามมาเบรกตัวโก่ง ถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว

แต่ไม่ใช่โจรสลัดทุกคนจะกลัว

“ไปตายซะ!”

โจรสลัดคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างหลัง แบกเครื่องยิงจรวดไว้บนบ่า ไม่สนพวกเดียวกันที่อยู่รอบๆ โลย่าเลยสักนิด เหนี่ยวไกยิงใส่โลย่าตรงๆ!

“ฟุ่บ!”

ลูกจรวดพุ่งแหวกอากาศ!

ขนหัวโลย่าลุกชัน โดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เขารีบคว้าศพโจรสลัดที่เท้าขึ้นมาบังหน้าไว้เป็นโล่มนุษย์ทันที

“ตูม!”

ลูกไฟขนาดมหึมาระเบิดขึ้นสู่ท้องฟ้า!

วินาทีต่อมา ร่างของโลย่าก็กระเด็นออกมาจากกองเพลิง ไปกระแทกกับกองสินค้าอย่างแรง กระอักเลือดออกมาคำโต

“แค่ก แค่ก แค่ก!”

โลย่าตะเกียกตะกายลุกขึ้น ไปหลบหลังลังสินค้า หอบหายใจอย่างหนัก

แม้จะใช้ศพโจรสลัดช่วยรับแรงระเบิดไปบ้าง แต่แรงอัดกระแทกก็ทำให้เขาบาดเจ็บภายในไม่น้อย ปากเต็มไปด้วยรสคาวเลือด

ไม่นึกเลยว่าโจรสลัดกลุ่มนี้จะมีอาวุธหนักอย่างเครื่องยิงจรวดด้วย

ขนาดหน่วย 153 ยังมีไม่กี่กระบอกเองนะ!

ควันและฝุ่นจางลง แต่พวกโจรสลัดหาศพโลย่าไม่เจอ เดาได้ทันทีว่ามันต้องซ่อนตัวอยู่ในกองสินค้าแน่ๆ พวกมันลังเลกันอยู่ครู่หนึ่ง

“ไอ้เด็กนั่นยังไม่ตาย!”

“กัปตัน เอาไงดีครับ?”

“ต้องฆ่ามัน!”

เรือรบอาจจะโผล่มาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่พวกพ้องถูกโลย่าฆ่าตายไปตั้งเยอะ ขืนไม่ได้ล้างแค้นฆ่าโลย่าให้ตายคามือ จะนอนตายตาหลับได้ยังไง?

กัปตันโรซี่ส่งสัญญาณให้ลูกน้อง แล้วเดินนำเข้าหากองสินค้าจากด้านหน้า ส่วนลูกน้องโอบล้อมเข้ามาจากสองข้าง

ระยะห่างค่อยๆ ลดลง... ทันใดนั้น เงาสีขาวพุ่งออกมาจากทางขวา พวกโจรสลัดที่กำลังตึงเครียดสุดขีดแทงดาบสวนไปโดยอัตโนมัติ!

“ฉึก!”

ดาบหลายเล่มเสียบทะลุเงาขาวนั้น!

“เสื้อ?”

สิ่งที่แขวนอยู่บนปลายดาบเป็นแค่เสื้อผ้า

ในจังหวะเดียวกัน โลย่าที่เปลือยท่อนบนก็พุ่งตัวออกมาจากหลังกองสินค้า มือขวากระชับดาบยาว ฟันใส่หัวกัปตันโรซี่เต็มแรง

“เคร้ง!”

คมดาบถูกดาบสองเล่มรับไว้ได้

“คิดว่าข้าจะประมาทงั้นรึ?”

โรซี่แสยะยิ้มเย็นชา เขาเตรียมพร้อมรับมือไว้แล้ว และกันการโจมตีทีเผลอของโลย่าได้อย่างง่ายดาย... เขาไม่ได้โง่เหมือนลูกน้องหรอกนะ

“ไอ้โง่!”

โลย่าสวนกลับ ยกมือซ้ายที่ว่างอยู่ขึ้นมา ในมือถือปืนพกลูกตะกั่วกระบอกใหม่เอี่ยม

เขายังมีปืนพกอีกกระบอก!

รูม่านตาของโรซี่หดเกร็ง หันหลังหนีด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

แต่... ระยะเจ็ดก้าว ปืนทั้งไวทั้งแม่น!

“ปัง ปัง ปัง ปัง!”

โลย่ารัวไกยิงไม่ยั้ง จนกระสุนหมดแม็ก

มองดูโรซี่ที่นอนจมกองเลือด ร่างพรุนไปด้วยรูกระสุน โลย่าแค่นเสียงเยาะเย้ย แล้วสะบัดข้อมือ แทงดาบซ้ำเข้าที่หัวใจ

นึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายเป็นถึงอาชญากรค่าหัว 3 ล้านเบรี โลย่ายังไม่วางใจ ชักดาบออกมาแล้วแทงซ้ำอีกเป็นสิบที จนแน่ใจว่าตายสนิทจริงๆ ถึงได้เก็บดาบด้วยความพึงพอใจ

เผื่อมันแกล้งตายไง!

“แล้วพวกแก...”

พอโลย่าหันหน้าไปมอง... พวกโจรสลัดที่เหลือก็สิ้นลายความกล้าหาญไปตั้งนานแล้ว ต่างคนต่างทิ้งอาวุธวิ่งหนีป่าราบ

โจรสลัดที่ไม่มีกัปตัน... ก็แค่ฝูงผึ้งแตกรังที่แพ้พ่ายได้ง่ายๆ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═