บทที่ 116 - สี่คชสาร ก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์!

บทที่ 116 - สี่คชสาร ก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์!

จางหย่วน นายทหารแห่งต้าฉิน สังหารเฉียนลี่ชาง แม่ทัพกองทหารม้าเมฆาคลั่งแห่งเป่ยเยี่ยนแล้ว!

จางหย่วนฆ่าเฉียนลี่ชางสำเร็จ!

เพียงแค่อึดใจเดียว แม้จะมีสัตว์สงครามแห่งจิตยุทธ์ขวางหน้า แต่เขาก็ยังสังหารแม่ทัพใหญ่เป่ยเยี่ยนได้!

ที่หน้าขบวนรบ หวงซือมองภาพตรงหน้าด้วยความอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก

ส่วนเหลียงฉี่หยวนนั้นพลังปราณรอบตัวสั่นไหวอย่างรุนแรง ดวงตาฉายประกายเจิดจ้าออกมา

ในวินาทีนั้นเขาสัมผัสได้ถึงพลังของค่ายกลเบื้องหน้าที่เริ่มเสื่อมถอยและพังทลายลง!

นี่คืออาการของค่ายกลที่สูญเสียแม่ทัพใหญ่จนจิตวิญญาณแตกสลายและพลังแห่งเต๋าพังทลายลง!

สีหน้าของเหลียงฉี่หยวนเปลี่ยนจากความเคร่งเครียดกลายเป็นความตกตะลึง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความยินดีอย่างหาที่สุดมิได้!

จางหย่วนทำได้สำเร็จในสิ่งที่เขาอยากทำแต่ยังทำไม่ได้!

"ตูม!"

ร่างของจางหย่วนถูกสัตว์สงครามกระแทกจนร่วงลงไปบนรถศึกและชนเข้ากับราวไม้จนพังยับเยิน

เสื้อคลุมชั้นนอกของเขาฉีกขาดจนเผยให้เห็นเกราะนิลไหมทองสีม่วงทองที่สวมอยู่ข้างใน

เขายื่นมือไปคว้าดาบยาวที่ขว้างออกไปก่อนหน้านี้ขึ้นมาพอกระชับดาบไว้มั่น เสาธงแม่ทัพที่ถูกปักจนหักก็ค่อยๆ เอนล้มลงดินอย่างช้าๆ

จางหย่วนยืนตระหง่านอยู่บนรถศึกพร้อมดาบคู่ในมือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความทระนงและองอาจอย่างที่สุด

ในตอนนี้ ร่างกายของเขากำลังเกิดการเปลี่ยนแปลงเพื่อก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์อย่างแท้จริง

หากไม่ได้รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงนี้ด้วยตัวเอง เขาคงไม่มีวันเข้าใจว่าระดับปรมาจารย์ที่แท้จริงเป็นอย่างไร

พลังปราณแท้และพลังเลือดจำนวนมหาศาลควบแน่นและไหลเวียนผ่านเส้นลมปราณและทั่วร่างกายราวกับแม่ทัพคลั่งที่กำลังควบม้าศึก หรือประดุจสายน้ำจากสวรรค์ที่กำลังถาโถม

เส้นลมปราณแต่ละสายถูกฉีกกระชากออกก่อนจะถูกพลังแห่งเต๋าที่หลั่งไหลลงมาจากฟากฟ้าเข้าโอบอุ้มและซ่อมแซมจนกลายเป็นลำน้ำที่กว้างขวางขึ้น เพื่อรองรับปราณแท้ที่กำลังเดือดพล่าน

จุดตันเถียนถูกพลังแห่งเต๋ากระแทกจนเปิดออกในวินาทีนั้นและขยายกว้างจนกลายเป็นท้องทะเลที่ไร้ขอบเขต

ปราณแท้เริ่มควบแน่น จากเดิมที่เป็นเพียงไอสีฟ้าจางๆ กลับกลายเป็นหยดน้ำฝนที่หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ

ลมปราณกลายเป็นปราณปกป้องกาย หลอมรวมเข้ากับพลังธาตุจนกลายเป็นพลังสายแกร่งเพื่อสร้างกายทองกระดูกหยก

นี่แหละคือระดับปรมาจารย์!

แก่นปราณและพระธาตุที่ลอยอยู่ในจุดตันเถียนส่องประกายราวกับดวงจันทร์และดวงดาวที่อยู่บนฟากฟ้า แสงสีทองจากพระธาตุผสานเข้ากับปราณแท้ในจุดตันเถียนอย่างงดงาม

กระดูกหยกที่เคยหลอมรวมเข้าสู่จุดตันเถียนได้กลายเป็นมังกรหยกขนาดยักษ์ มันวนเวียนอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสลายกลายเป็นหมอกสีหยกตามการชักนำของพลังแห่งเต๋าแล้วกระจายไปทั่วร่างกาย

ในตอนนี้ กระดูกทุกชิ้นในร่างกายของจางหย่วนเริ่มเปล่งประกายสีทองนวลราวกับหยก และมีแสงสีทองพาดผ่านไปมาอย่างลึกลับ

พละกำลังทางกายพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องจากการเติมเต็มของลูกปัดเลือดนับร้อยนับพันลูก

เสียงร้องคำรามของช้างศึกดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ในร่างกายของจางหย่วน และมีเงานิมิตของช้างศึกค่อยๆ ผุดขึ้นมาเบื้องหลัง

พลังหนึ่งคชสาร ก้าวสู่ระดับปรมาจารย์วรยุทธ์!

ในวินาทีนี้ จางหย่วนทะลวงผ่านคอขวดของขั้นเหนือมนุษย์และก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์วรยุทธ์ได้สำเร็จแล้ว!

เมื่อเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ หนทางเบื้องหน้าย่อมกว้างไกลและไร้ขีดจำกัด!

นิมิตช้างศึกควบแน่นจนชัดเจน และทันใดนั้น ช้างศึกตัวที่สองก็ปรากฏขึ้น

ตัวที่สอง

ตัวที่สาม

และตัวที่สี่!

นิมิตช้างศึกทั้งสี่ตัวปรากฏขึ้นเบื้องหลังจางหย่วนพร้อมกับนิมิตขุนเขาที่ควบแน่นเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างทรงพลัง

หนึ่งคชสารมีพลังห้าหมื่นชั่ง จางหย่วนก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์พร้อมกับพลังกายถึงสี่คชสารหรือสองแสนชั่งทันที

ในระดับปรมาจารย์วชิระ คนที่มีพลังกายสูงถึงระดับสี่คชสารนั้น หากไม่เรียกว่าเป็นหนึ่งเดียวในใต้หล้าก็ต้องบอกว่าหาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร

คนส่วนใหญ่เมื่อฝึกวิชาจะเน้นความรวดเร็วในการเลื่อนระดับ ใครจะไปยอมเสียเวลาเคี่ยวกรำพื้นฐานจนมีพลังมหาศาลถึงสี่คชสารได้ขนาดนี้?

ปรมาจารย์ส่วนใหญ่เมื่อทะลวงระดับได้แล้วก็จะมุ่งเน้นไปที่การทำความเข้าใจพลังแห่งเต๋า แค่เวลาที่จะฝึกฝนจิตใจก็แทบไม่พอแล้ว ใครจะไปมียังมีกะจิตกะใจมาฝึกร่างกายกันอีก

ในโลกนี้ ปรมาจารย์วชิระส่วนใหญ่ไม่สามารถรวบรวมพลังได้แม้แต่หนึ่งคชสารด้วยซ้ำไป

มีเพียงจางหย่วนที่มีลูกปัดเลือดและลูกปัดปราณแท้มหาศาลเท่านั้น ที่สามารถเปลี่ยนพวกมันเป็นพลังของตัวเองได้โดยตรงแบบนี้

เมื่อนิมิตสี่คชสารเลือนหายไป ใบหน้าของจางหย่วนก็ปรากฏแววแห่งความเข้าใจแจ้ง

เขาคิดผิดไปจริงๆ

ความจริงเพียงแค่เขาผ่านมหาเคราะห์ปรมาจารย์และใช้นิมิตสวรรค์เป็นตัวชักนำ เขาก็ถือว่าเป็นระดับปรมาจารย์ที่สามารถใช้พลังแห่งเต๋าในการฝึกฝนได้แล้ว

เขาเคยคิดว่าลูกปัดเลือดและลูกปัดปราณแท้นับพันเหล่านั้นคือสิ่งที่จำเป็นสำหรับการเข้าสู่ระดับปรมาจารย์

แต่มันไม่ใช่เลย สิ่งเหล่านั้นคือสิ่งที่เขาใช้ในการฝึกระดับปรมาจารย์วชิระต่างหาก

ดังนั้น ในตอนนี้เขาไม่ใช่แค่คนเริ่มเข้าสู่ระดับปรมาจารย์วชิระ แต่เขานั้นเข้าสู่จุดสูงสุดของระดับปรมาจารย์วชิระไปเรียบร้อยแล้ว!

อย่างน้อยร่างกายของเขาก็อยู่ในระดับวชิระขั้นสูงสุดแล้ว!

ถึงแม้ความสามารถในการควบคุมพลังแห่งเต๋าหรือการรับรู้พลังในตัวเองอาจจะเพิ่งเริ่มเข้าสู่ระดับปรมาจารย์

และเขาก็อาจจะยังไม่สามารถแสดงพลังที่แท้จริงของระดับปรมาจารย์ออกมาได้เต็มที่นัก

ทว่าร่างกายของเขานั้น คือระดับวชิระขั้นสูงสุดแน่นอน

ภายในจุดตันเถียน พระธาตุเริ่มสั่นไหวและส่งแสงสีทองหลอมรวมเข้ากับร่างกาย

ด้วยร่างกายระดับวชิระขั้นสูงสุดบวกกับพลังจากพระธาตุ ทำให้วิชากายทองคำของเขาเกิดการเปลี่ยนแปลงจนกลายเป็นวิชากายทองคำไม่แตกสลาย!

วิชาสายพุทธที่สามารถเดินเหินไปได้ทั่วหล้าโดยไร้ผู้ต่อต้าน!

ในรัศมีหนึ่งร้อยจ้าง ถึงแม้เหล่าทหารจะมองไม่เห็นนิมิตเบื้องหลังจางหย่วน แต่แรงกดดันมหาศาลที่กดลงมาเหนือหัวทำให้แม้แต่ม้าศึกยังต้องส่งเสียงร้องครางเบาๆ ด้วยความหวาดกลัว

นี่คือแรงกดดันจากยอดฝีมือที่แท้จริง แม้แต่ม้าที่มีสัญชาตญาณดียังไม่กล้าเผชิญหน้าตรงๆ

สัตว์สงครามแห่งจิตยุทธ์ของกองทหารม้าเมฆาคลั่งคำรามกึกก้อง พลังเลือดและไอสังหารของกองทัพพุ่งทะยานขึ้นเพื่อพยายามจะต้านทานพลังที่มองไม่เห็นนั้น

เมื่อระดับปรมาจารย์ปรากฏตัวย่อมต้องมีนิมิตฟ้าดินเกิดขึ้น หากไม่ใช่เพราะพลังเลือดและไอสังหารของกองทัพช่วยบดบังไว้ล่ะก็ ในรัศมีร้อยลี้คงจะเกิดเมฆหมอกพัดพาและท้องฟ้าแปรปรวนไปนานแล้ว

ในตอนนั้น เหลียงฉี่หยวนที่ยืนอยู่หน้าขบวนรบขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความสงสัย

การเปลี่ยนแปลงของพลังในค่ายกลเบื้องหน้านั้นมันดูผิดปกติเกินไป

ทว่าเขาไม่เคยคิดเลยว่าความผิดปกตินี้จะเกิดจากการที่จางหย่วนก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์

เขาไม่มีทางคาดคิดไปถึงระดับนั้นได้เลย

อย่างมากที่สุดที่เขาคิดได้คือการที่แม่ทัพใหญ่ถูกสังหารอาจจะทำให้ค่ายกลของทหารม้าเมฆาคลั่งเกิดการเปลี่ยนแปลงที่คาดไม่ถึงขึ้นมา

ต่อให้เขาจะฝึกถึงระดับปรมาจารย์มานาน เขาก็ไม่เคยเห็นใครที่สามารถสังหารแม่ทัพท่ามกลางวงล้อมของทหารม้าห้าพันนายได้มาก่อน

ในใต้หล้านี้คงไม่มีใครจินตนาการออกว่า จะมีใครสักคนที่อาศัยช่วงเวลาสังหารแม่ทัพกลางกองทัพมาใช้เป็นโอกาสในการก้าวข้ามมหาเคราะห์ปรมาจารย์และเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ได้สำเร็จแบบนี้

"จางหย่วน นายทหารแห่งต้าฉิน สังหารเฉียนลี่ชาง แม่ทัพกองทหารม้าเมฆาคลั่งแห่งเป่ยเยี่ยนแล้ว..."

เสียงตะโกนก้องราวกับเสียงฟ้าร้องดังแว่วไปไกลถึงสิบลี้จนได้ยินถึงบนกำแพงเมืองเฟิงเทียน

เหล่าชาวบ้านและทหารที่กำลังเร่งขนเสบียงเตรียมป้องกันเมืองต่างพากันเงยหน้าขึ้นมองด้วยความมึนงง

พวกเขาไม่รู้หรอกว่าเสียงตะโกนนั้นมีความหมายยิ่งใหญ่เพียงใด

พวกเขารู้เพียงแค่ว่า เอ้อเหอสังหารศัตรูที่เก่งกาจได้อีกคนหนึ่งแล้ว

"เอ้อเหอสร้างผลงานอีกแล้วงั้นเหรอ?"

"แน่อยู่แล้ว เรื่องสังหารแม่ทัพหน้าขบวนต้องยกให้เอ้อเหอของพวกเราเลย"

เหล่าทหารเก่าจากกองกำลังเกล็ดแดงที่ตอนนี้เป็นองครักษ์ขบวนสินค้าสุนัขจิ้งจอกแดงต่างพากันเงยหน้าและฉีกยิ้มออกมา

สำหรับพวกเขาแล้ว การที่เอ้อเหอสังหารศัตรูมันเป็นเรื่องง่ายเหมือนการกินข้าวเลยทีเดียว

บนกำแพงเมือง ไป๋เส้าถิงและตู้หลิงต่างก็มีสีหน้าเคร่งเครียด พวกเขาจ้องมองไปยังเสาแสงปราณแท้ที่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าในที่ไกลๆ

เฉียนลี่ชางตายแล้ว

กองทหารม้าเมฆาคลั่งสูญเสียผู้นำ ดูเหมือนว่าอำเภอเฟิงเทียนจะพ้นวิกฤตไปได้ชั่วคราว

แต่ทำไมคนที่สังหารเฉียนลี่ชางถึงเป็นจางหย่วนล่ะ?

ไม่ควรจะเป็นระดับปรมาจารย์เป็นคนลงมือหรอกเหรอ?

บนกำแพงเมือง ท่านหญิงเฟิ่งหมิงหันไปมองทิศทางที่มีพลังเลือดพุ่งพล่าน

นางไม่รู้ว่าจางหย่วนฆ่าเฉียนลี่ชางได้อย่างไร แต่นางรู้ดีว่าการสังหารแม่ทัพและแย่งชิงธงรบกลางกองทัพมหาศาลนั้น คือความสามารถที่มีเพียงยอดขุนพลระดับสูงสุดเท่านั้นถึงจะทำได้

ทว่าหลังจากที่สังหารเฉียนลี่ชางแล้ว จางหย่วนจะยังรอดกลับมาได้จริงๆ หรือ?

อิ่งลั่วที่ควบม้าหนีไปได้เพียงไม่กี่ลี้ชะงักม้าศึกและมีสีหน้ามึนงง

หมายความว่ายังไง?

จางหย่วนฆ่าเฉียนลี่ชางได้งั้นเหรอ?

ท่ามกลางกองทัพขนาดนั้น จางหย่วนเอาปัญญาที่ไหนไปฆ่าเฉียนลี่ชางได้?

"ท่านซื่อจื่อรีบไปเถอะครับ เรื่องตรงนี้เรายุ่งไม่ได้แล้ว!" หยางติ้งหยวนตะโกนก้องพร้อมกับคว้าสายบังเหียนม้าของอิ่งลั่วแล้วพากันควบม้าหนีไปข้างหน้าทันที

"มันฆ่าเฉียนลี่ชางได้ยังไง?"

"มันฆ่าเฉียนลี่ชางได้จริงๆ หรือ..."

ขณะที่ม้าศึกพุ่งทะยานไป อิ่งลั่วก็ได้แต่พึมพำออกมาอย่างคนเสียสติ

หากจางหย่วนฆ่าเฉียนลี่ชางได้จริง แผนการทั้งหมดของอิ่งลั่วก็มีโอกาสจะล้มเหลวไม่เป็นท่า!

ใครจะไปคาดคิดว่า แผนการใหญ่ระดับประเทศที่ส่งผลต่อแคว้นทั้งสอง จะต้องมาพังพินาศลงด้วยน้ำมือและความกล้าหาญแบบบ้าบิ่นของคนนิรนามเพียงคนเดียวแบบนี้

"มัน... มันฆ่าท่านแม่ทัพ..."

จนถึงตอนนี้ เหล่าขุนพลบนรถศึกถึงเพิ่งจะได้สติ

แสงสีและเงาที่ปรากฏรอบตัวจางหย่วนมันเปลี่ยนแปลงรวดเร็วเกินไป พวกเขาเห็นเพียงแค่แวบเดียวและไม่รู้เลยว่าตอนนี้จางหย่วนก้าวเข้าสู่ระดับปรมาจารย์ไปแล้ว

ต่อให้พวกเขาจะเห็นเงานิมิตช้างศึกที่เป็นสัญลักษณ์ของระดับปรมาจารย์ พวกเขาก็คงไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด

ใครที่ไหนจะเพิ่งเข้าสู่ระดับปรมาจารย์แต่กลับรวบรวมพลังได้ถึงสี่คชสารทันทีแบบนี้?

"มันฆ่าท่านแม่ทัพ!"

มีใครคนหนึ่งแผดเสียงคำรามออกมา ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธแค้นหรือเพื่อจะขับไล่ความหวาดกลัวในใจกันแน่

แม่ทัพใหญ่ถูกลอบสังหารท่ามกลางกองทัพ!

ตั้งแต่ก่อตั้งกองทหารม้าเมฆาคลั่งมา ไม่เคยมีแม่ทัพใหญ่คนไหนที่ต้องมาตายอย่างอัปยศกลางกองทัพตัวเองแบบนี้มาก่อนเลย!

"มันฆ่าท่านแม่ทัพ!"

เหล่าทหารรอบรถศึกต่างพากันคำรามลั่น

เหล่าทหารนับพันในขบวนทัพต่างค่อยๆ หันหลังกลับมามอง

พวกเขาเห็นเสาธงที่หักโค่นลงดิน

และเห็นเสาแสงสีแดงเข้มที่พุ่งขึ้นฟ้าอันเป็นสัญญาณของการดับสูญของยอดฝีมือขั้นเหนือมนุษย์

ท่านแม่ทัพ ถูกสังหารแล้วจริงๆ...

"ฆ่า!"

บนรถศึก จางหย่วนตวัดดาบคู่ฟันออกไป ร่างของเขาเคลื่อนที่ไปตามคมดาบพุ่งเข้าหาเหล่าขุนพลของกองทหารม้าเมฆาคลั่งที่เหลืออยู่

สัญชาตญาณการต่อสู้ของจางหย่วนนั้นถูกฝึกมาจนถึงขีดสุด เพียงพริบตาเดียวเขาก็ลงมืออีกครั้ง

ขุนพลขั้นเหนือมนุษย์สองนายฝั่งซ้ายรีบถอยหลัง ทว่ายังไม่ทันจะพ้นขอบรถศึก คมดาบของจางหย่วนก็พุ่งถึงตัวแล้ว

ในตอนนี้ง่ามมือของทั้งคู่แตกละเอียดจนแทบจะถือหอกไว้ไม่อยู่ จึงไม่มีทางจะต้านทานดาบของจางหย่วนได้เลย

"ย่าห์!"

ขุนพลคนแรกตะโกนก้อง เขาใช้แขนทั้งสองข้างกอดหอกยาวของตัวเองไว้แล้วพุ่งเข้าปะทะกับคมดาบที่จางหย่วนฟันลงมา

ส่วนอีกคนหนึ่งยอมปล่อยหอกในมือแล้วชกหมัดใส่หน้าอกของจางหย่วนอย่างสุดกำลัง

ทั้งสองคนเป็นพี่น้องร่วมรบที่ต่อสู้คู่กันมานานหลายปี การลงมือจึงประสานกันได้อย่างยอดเยี่ยมถึงขีดสุด

คนหนึ่งยอมสละชีวิต อีกคนหนึ่งเข้าจู่โจมศัตรู

ขุนพลขั้นเหนือมนุษย์อีกสองนายด้านหลังก็ฟาดฟันดาบและหอกเข้าใส่จางหย่วนพร้อมกันเช่นกัน

"ฉัวะ!"

ดาบของจางหย่วนฟันเข้าที่ด้ามหอกของขุนพลที่ยอมตาย คมดาบตัดหอกขาดสะบั้นก่อนจะฟันทะลุผ่านร่างกายของเขาไปอย่างง่ายดาย ชุดเกราะที่ช่วงอกและหน้าท้องฉีกขาดไส้พุงไหลทะลักและกระดูกสันหลังถูกตัดขาดก่อนที่คมดาบจะพุ่งผ่านตัวออกไป

ร่างกายขาดเป็นสองท่อนทันที

ด้วยพลังสี่คชสารในตัว เพียงแค่สะบัดมือเบาๆ ก็คือพลังมหาศาลหลายหมื่นชั่งที่ไม่มีใครต้านทานได้

อย่าว่าแต่ร่างกายมนุษย์เลย ต่อให้เป็นโลหะหรือศิลาล้ำค่าก็คงถูกตัดขาดได้ง่ายเหมือนตัดเต้าหู้!

จางหย่วนใช้ดาบมือขวาขวางที่ไหล่ของขุนพลคนที่สอง ส่วนดาบมือซ้ายถือขวางเพื่อกันหอกที่พุ่งมาจากด้านหลัง และปล่อยให้ดาบอีกเล่มที่ฟันมาจากข้างหลังจามลงบนบ่าของตัวเอง

เบื้องหน้า ขุนพลที่ชกหมัดออกมานั้น หมัดกระแทกเข้าที่หน้าอกของจางหย่วนอย่างจัง

เขาคือขั้นเหนือมนุษย์ตอนกลาง พลังหมัดหนึ่งหมัดเมื่อบวกกับพลังจากค่ายกลมีอานุภาพไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นชั่ง

"ปัง!"

จางหย่วนยืนนิ่งอยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่นิดเดียว

"เคร้ง!"

คมดาบที่ฟันลงบนบ่าของเขาเกิดประกายไฟกระเด็นกระจายไปทั่ว

ทั้งหนึ่งหมัดและหนึ่งดาบนั้น ไม่สามารถทำอันตรายเขาได้เลยแม้แต่ปลายนิ้ว!

ด้วยเกราะนิลไหมทองที่ได้รับพลังปราณแท้บวกกับวิชากายทองคำไม่แตกสลายที่ฝึกจนถึงจุดสูงสุดพร้อมพลังจากพระธาตุ

ในตอนนี้ต่อให้จางหย่วนจะไม่เรียกใช้พลังปราณปกป้องกายของระดับปรมาจารย์ ยอดฝีมือที่ต่ำกว่าขั้นเหนือมนุษย์ตอนปลายลงมาก็ไม่มีใครสามารถทำลายการป้องกันของเขาได้เลย!

ขุนพลขั้นเหนือมนุษย์ที่ชกหมัดออกมาถึงกับแขนสั่นสะท้าน เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกตะลึง

เขาลงมือเต็มกำลัง แต่กลับไม่ระคายผิวอีกฝ่ายเลยแม้แต่นิดเดียว...

"ระดับปรมาจารย์..."

มีเพียงระดับปรมาจารย์เท่านั้น ที่จะมีการป้องกันทางร่างกายที่แข็งแกร่งถึงระดับที่น่ากลัวขนาดนี้ได้!

คนตรงหน้าที่สังหารแม่ทัพใหญ่เฉียนลี่ชาง คือระดับปรมาจารย์วรยุทธ์คนหนึ่ง!

ฝ่ายต้าฉิน ส่งระดับปรมาจารย์มาถึงสองคนเชียวหรือ!

ทว่าเขารู้ตัวช้าเกินไปเสียแล้ว ดาบยาวที่วางพาดอยู่บนบ่าของเขาเริ่มวาดคมดาบออกในแนวราบด้วยความเย็นเยียบ

"ฉัวะ!"

จางหย่วนบิดเอวเล็กน้อย แขนขวาเหยียดตรงวาดดาบออกในแนวราบ ส่วนดาบมือซ้ายหมุนไปตามตัววาดผ่านด้านหลัง

ศีรษะขนาดใหญ่ของขุนพลตรงหน้าพุ่งกระเด็นขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเลือดที่พุ่งฉีดขึ้นไป และพลังปราณที่ระเบิดออก ส่วนขุนพลที่ฟันดาบใส่จางหย่วนจากด้านหลังก็ได้แต่ก้มมองหน้าอกตัวเอง

เลือดสดๆ เริ่มพุ่งออกมาจากรอยแผลเล็กๆ ก่อนที่พลังเลือดในอกจะระเบิดออกทันที

ดาบสองเล่ม สังหารคนสองคน

ตั้งแต่จางหย่วนเริ่มลงมือ จนถึงตอนที่ขุนพลขั้นเหนือมนุษย์สามนายบนรถศึกสิ้นชีพ ใช้เวลาไปทั้งหมดเพียงแค่สามอึดใจเท่านั้น

บนรถศึก เสาแสงสีแดงจากพลังเลือดพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าถึงสามสาย

ยอดฝีมือขั้นเหนือมนุษย์สามนาย ถูกสังหารแทบจะพร้อมๆ กันในพริบตาเดียว!

จางหย่วนถือดาบคู่ไว้ในมือ สายตากวาดมองขุนพลถือหอกที่เหลืออยู่เบื้องหน้าเพียงคนเดียว ก่อนจะมองออกไปนอกรถศึกไปยังเหล่าทหารม้าเป่ยเยี่ยนที่ตกตะลึงกับภาพการสังหารหมู่จนไม่กล้าก้าวเข้ามาใกล้

ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยจิตต่อสู้ที่รุนแรงถึงขีดสุด เขาสะบัดดาบคู่ขวางลำตัวแล้วแผดเสียงตะโกนก้องกัมปนาท

"จางหย่วน นายทหารแห่งต้าฉินอยู่ที่นี่แล้ว ใครกล้าเข้ามาสังหารข้าบ้าง!"

[จบแล้ว]