ตอนที่ 97 ฉันจะไม่บังคับเธอ

ตอนที่ 97 ฉันจะไม่บังคับเธอ

ดวงตาคมของลู่หยุนเช่อไหววูบ "เรื่องนี้ผมยังไม่เก็บเอามาใส่ใจเลย นายจะจิกไม่ปล่อยไปเพื่ออะไร? ก็แค่เรื่องข้าวปลาอาหาร มื้อเดียว เอาไปพูดป่าวประกาศกับใครต่อใคร ไม่คิดว่ามันเป็นการรังแกเธอเกินไปหน่อยเหรอ? เมื่อกี้เธอยังถามผมเลยว่าตอนเที่ยงได้กินข้าวหรือเปล่า? คงจะเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเมื่อวานตัวเองขาดความรอบคอบไป ผมเลยบอกว่ากินแล้ว เธอยังเด็กอยู่ ยังต้องเรียนรู้และเติบโตอีกมาก"

ลวี่เฟิงหยางถึงกับบางอ้อ "ในที่สุดก็ยอมพูดความจริงเสียที ที่ฉันซักไซ้ก็แค่อยากพิสูจน์ว่าสิ่งที่ตัวเองเดาน่ะมันถูก สมแล้วที่เป็น ผู้การกรมตั้งแต่หนุ่มๆ มุมมองต่อปัญหาช่างเฉียบแหลมไม่ธรรมดาจริงๆ แต่ทำไมกับผู้หญิงคนอื่นนายถึงไม่เห็นใจกว้างแบบนี้บ้างล่ะ?"

ลู่หยุนเช่อตอบด้วยสายตาเย็นชา "เพราะเธอคือเมียผม เหตุผลนี้ยังไม่พออีกเหรอ?"

"พอแล้วๆ" ลวี่เฟิงหยางพยักหน้าหงึกๆ "เมื่อกี้ในโทรศัพท์นายบอกว่าพรุ่งนี้เช้าจะไปรับเธอที่สือจวงใช่ไหม?"

"ใช่ ไปสือจวง แล้วก็ขึ้นรถไฟที่นั่นเลย ข้อเท้าเธอซ้น ไม่รู้ว่าป่านนี้ฟื้นตัวไปถึงไหนแล้ว?"

ลู่หยุนเช่อเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้ลืมถาม

ลวี่เฟิงหยางตกใจ "น้องสะใภ้บาดเจ็บที่เท้าเหรอ?"

"อืม" ลู่หยุนเช่อพยักหน้า "ใส่ส้นสูงลงบันไดแล้วก้าวพลาดนิดหน่อยเลยข้อเท้าซ้น"

"ข้อเท้าซ้น?" ลวี่เฟิงหยางเป็นห่วง "แล้วเธอจะยังเดินไหวเหรอ?"

ลู่หยุนเช่อบอกว่า "ทายาเหล้าสมุนไพรของคุณปู่ไปแล้ว เดินน่ะพอเดินได้ วันนี้เธอก็ไปทำงานปกติ"

ลวี่เฟิงหยางยังมีคำถามอีก "อวิ๋นเช่อ ถ้านำเธอไปเทียบกับซ่งเฟยเฟย นายชอบคนไหนมากกว่ากัน?"

ลู่หยุนเช่อขมวดคิ้ว "คำถามนายมันมีปัญหาในตัวอยู่แล้ว จะขุดหลุมฝังผมหรือไง? ผมเคยพูดตอนไหนว่าชอบซ่งเฟยเฟย? สองคนนี้เป็นคนละประเภทกันอย่างสิ้นเชิง ไม่อย่างนั้นผมจะยอมให้ซ่งอวิ๋นชูย้ายตามไปอยู่ที่ค่ายด้วยเหรอ?"

ลวี่เฟิงหยางพยักหน้าเข้าใจ "ฉันเข้าใจละ นายมีความรู้สึกดีๆ ให้กับซ่งอวิ๋นชูจริงๆ ด้วย"

ลู่หยุนเช่อเงียบไป เป็นอันยอมรับโดยปริยาย

ลวี่เฟิงหยางถามต่อ "แล้วจะเผด็จศึกเมื่อไหร่ล่ะ? นี่ก็จดทะเบียนกันแล้วนะ"

ดวงตาดอกท้อเต็มไปด้วยแววอยากรู้อยากเห็น (ขี้เผือก)

ลู่หยุนเช่อบอกว่า "ดูโอกาสไปก่อนสิ อย่างน้อยก็ต้องรอให้เธอเต็มใจ ผมจะไม่บังคับเธอ เพิ่งจะรู้จักกันไม่กี่วัน นิสัยใจคอยัง   คลำทางไม่ถูกเลย"

"ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าน้องสะใภ้ตัวจริงสวยกว่าในรูปไหม?" ลวี่เฟิงหยางอยากจะทำความรู้จักเสียเหลือเกิน

ลู่หยุนเช่อปรายตาหลิ่วควับ "หยาบคาย"

"ชิ!" ลวี่เฟิงหยางไม่ยอมแพ้ "ทำเป็นพูดดีไปเถอะ พ่อคนหน้าไหว้หลังหลอก ปากไม่ตรงกับใจ ทำมาเป็นพูดว่า 'เมียขี้เหร่เหมือนสมบัติล้ำค่าในบ้าน' ใครเชื่อก็โง่แล้ว!"

ซ่งอวิ๋นชูกลับถึงบ้าน ตอนที่เดินเข้ามาในลานบ้านเธอมองไปยังบ้านของสวี่ลี่หมิ่น

ในใจคิดว่า พรุ่งนี้ต้องจากที่นี่ไปแล้ว วันนี้ต้องหาโอกาสชำระแค้นให้ร่างเดิมให้จงได้

เธอลองคลำไฟแช็กในกระเป๋าโดยสัญชาตญาณ... ยังอยู่ จากนั้นเธอจึงผลักประตูเข้าบ้านไป

ซ่งซิ่วเฟิงรีบถามขึ้นทันที "อวิ๋นชู โทรหาอวิ๋นเช่อหรือยัง?" เขากังวลแทบแย่ ทำไมหลานสาวไปนานจัง? ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว

"คุณปู่คะ" ซ่งอวิ๋นชูหันหลังปิดประตูบ้านพลางยิ้มแย้ม

"โทรเสร็จแล้วค่ะ หนูไม่ได้ไปที่สำนักงานตรอกหรอกนะคะ ไปใช้ตู้สาธารณะริมทางมาค่ะ"

"อ้อ" ซ่งซิ่วเฟิงพยักหน้า "ปู่ก็ว่าทำไมไปนานนัก ไปโทรที่สำนักงานมันก็ไม่ค่อยสะดวกจริงๆ นั่นแหละ แล้วอวิ๋นเช่อว่ายังไงบ้าง?"

"เขาบอกว่าพรุ่งนี้เช้าจะมารับหนูไปสถานีรถไฟค่ะ เวลามันค่อนข้างกระชั้นชิดนิดนึง"

ซ่งอวิ๋นชูเดินไปที่ห้องโถง เทน้ำใส่แก้วสองใบ โดยแอบผสมน้ำพุวิญญาณลงไปทั้งสองแก้ว

"คุณปู่คะ ช่วงนี้ปู่เครียดจัด ดื่มน้ำก่อนเถอะค่ะ"

เธอนั่งลงบนเก้าอี้ ยกแก้วน้ำขึ้นจิบคำหนึ่ง รู้สึกได้ถึงพลังงานบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนในร่าง ขจัดความขุ่นมัวออกไป

"อวิ๋นชู" ซ่งซิ่วเฟิงเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่ดูเบาสบายขึ้น แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม

"หลานบอกว่าอวิ๋นเช่อจะมาพรุ่งนี้เช้าเหรอ?" พอได้ยินว่าหลานเขยจะมา เขาก็รู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างประหลาด

"ใช่ค่ะปู่ เขาบอกอย่างนั้น" ซ่งอวิ๋นชูเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง... บ่ายสามโมง... เธอตัดสินใจเริ่มแทรกซึมข้อมูล

ลู่หยุนเช่อพูดถูก เวลานี้นี่แหละเหมาะที่สุด มีเวลาพอที่จะสังเกตอารมณ์ของคุณปู่ และช่วยให้ท่านผ่านช่วงวิกฤตทางอารมณ์ไปได้ เพราะข่าวพวกนี้น่ะ... ระเบิดลงชัดๆ ซ่งอวิ๋นชูหยิบถั่วลิสงจากตะกร้าผลไม้แห้งบนโต๊ะมาปอก

"คุณปู่คะ เมื่อกี้ตอนหนูโทรหาลู่หยุนเช่อเขาบอกข่าวดีที่แฝงข่าวร้ายมาเรื่องหนึ่งค่ะ" เธออ้างชื่อลู่หยุนเช่อเสียเลย

"หืม?" ซ่งซิ่วเฟิงฟังแล้วดูงงๆ เขาขมวดคิ้ว "อวิ๋นชู ดีแต่ไม่ดี? มันคือข่าวอะไรกัน?"

ซ่งอวิ๋นชูวางแก้วน้ำลงแล้วอธิบาย "คุณปู่คะ คืออย่างนี้ค่ะ ข่าวดีน่ะมันดีสำหรับหนู ส่วนข่าวร้ายน่ะมันร้ายสำหรับปู่ มุมมองมันต่างกันนิดหน่อยค่ะ"

"มุมมองต่างกัน?" ซ่งซิ่วเฟิงพยักหน้า "งั้นหลานลองว่ามาสิ"

"คุณปู่คะ ปู่ต้องเตรียมใจไว้หน่อยนะคะ ข่าวนี้มันค่อนข้างแย่ แต่ก็ไม่ได้แย่ที่สุดหรอกค่ะ เพราะทุกคนยังมีชีวิตอยู่"

ซ่งอวิ๋นชูเริ่มปูทางอย่างต่อเนื่อง "ได้ ปู่เตรียมใจไว้แล้ว หลานรีบพูดมาเถอะ"

สายตาของซ่งซิ่วเฟิงเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและปลงตก

เขาอายุขนาดนี้แล้ว เรื่องอะไรล่ะที่ยังไม่เคยเจอ? อวิ๋นชูนี่ระวังตัวเกินไปจริงๆ

"คุณปู่คะ" ในที่สุดซ่งอวิ๋นชูก็ยอมพูด "ดูเหมือนว่า ซ่งเฉิงเหล่ย ลูกชายปู่ที่ปักกิ่งจะเกิดเรื่องแล้วค่ะ เขาทำความผิดทางเศรษฐกิจจนถูกสอบสวน และศาลตัดสินจำคุกสิบปีค่ะ" วินาทีที่พูดออกมา ความรู้สึกในใจเธอก็พลันเบาสบายขึ้น

คนเราน่ะ เก็บความลับไว้ในใจมากเกินไปมันก็หนักอกหนักใจจริงๆ

"อะไรนะ?!" ซ่งซิ่วเฟิงเบิกตาโตด้วยความตกตะลึง ถึงเขาจะทำใจมาบ้างแล้ว แต่ไม่นึกว่าจะเป็นข่าวของลูกชายที่ปักกิ่ง

จำคุกสิบปี? ลูกชายต้องเข้าคุกงั้นเหรอ?

"อวิ๋นชู ความผิดทางเศรษฐกิจงั้นเหรอ? ความผิด... ความผิดทางเศรษฐกิจแบบไหนกัน?"

ซ่งซิ่วเฟิงเริ่มพูดติดอ่าง "คุณปู่คะ ปู่ดื่มน้ำก่อนดีไหมคะ?" ซ่งอวิ๋นชูกลัวว่าคุณปู่จะตื่นเต้นจนเส้นเลือดในสมองแตก

ซ่งซิ่วเฟิงโบกมือ "อวิ๋นชู ปู่ไม่เป็นไร หลานพูดต่อเถอะ"

ซ่งอวิ๋นชูพูดต่อ "ดูเหมือนเขาจะพยายามหนีลงไปทางใต้ค่ะ ขนทรัพย์สินทั้งหมดไปด้วย แล้วก็ถูกคนแจ้งจับน่ะค่ะ"

คำพูดของเธอมักจะขึ้นต้นว่า "ดูเหมือน" และใช้ถ้อยคำที่นุ่มนวลที่สุดเพื่อลดแรงกระแทก

ถึงกระนั้น ซ่งซิ่วเฟิงก็ร้อนใจจนดวงตาเริ่มแดงก่ำ

"หา? จริงเหรอ? เฉิงเหล่ยจะหนีลงใต้? นี่เขาไม่รู้จักดูตาม้าตาเรือหรือไง? ทำไมถึงโง่ขนาดนี้!"

เขาเคยได้ยินเรื่องทำนองนี้มาบ้าง มีคนที่ทำสำเร็จ แต่คนที่ล้มเหลวก็มีไม่น้อย

ซ่งอวิ๋นชูบอกว่า "คุณปู่คะ ข่าวนี้น่าจะเป็นความจริงค่ะ เห็นว่ามีคนค้นตัวเขาแล้วพบเจอตั๋วเรือลงใต้สามใบเชียวล่ะค่ะ หลักฐานมันเลยมัดตัวแน่นหนา"

"หา?" ซ่งซิ่วเฟิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ เหม่อลอยพลางพึมพำกับตัวเอง "ค้นเจอแม้กระทั่งตั๋วเรือเลยเหรอ?"

ซ่งอวิ๋นชูวางถั่วในมือลง ลุกขึ้นยกแก้วน้ำไปจ่อที่ปากคุณปู่ "ปู่ดื่มน้ำหน่อยนะคะ"

ซ่งซิ่วเฟิงยื่นมือมารับแก้วน้ำไปดื่มแบบเครื่องจักร สายตาที่เลื่อนลอยเริ่มกลับมาโฟกัสอีกครั้ง แล้วเขาก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาได้ "เดี๋ยวนะ อวิ๋นชู ตั๋วเรือสามใบ? มันควรจะเป็นสี่ใบไม่ใช่เหรอ?"

ซ่งอวิ๋นชูนั่งลง ปอกถั่วกินต่อ พลางบำรุงสมองไปด้วย

"ปู่ลืมไปแล้วเหรอคะ? เฟยเฟยน่ะสลับคู่แต่งงานมาที่นี่แล้ว ตั๋วเรือสามใบนั้นย่อมไม่รวมเธอด้วยค่ะ" ข้อมูลส่วนนี้สำคัญมาก

"ใช่!" ซ่งซิ่วเฟิงตบหน้าผากตัวเองเหมือนเพิ่งนึกออก เขาพูดอย่างขบเคี้ยวเคี้ยวฟัน

"เฉิงเหล่ยมันคิดแต่จะพาเมียกับลูกไปตั้งรกรากที่ฮ่องกง (เซียงเฉิง) ไม่คิดถึงปู่กับย่า หรือแม้แต่หลานเลยสักนิด ไอ้ลูกเนรคุณ! ไอ้คนอกตัญญู! ไอ้คนเลี้ยงเสียข้าวสุก!" เขาด่าทอออกมาไม่ขาดสาย!

ซ่งอวิ๋นชูยกยิ้มที่มุมปาก "ปู่คะ อย่าโกรธไปเลยค่ะ สุดท้ายเขาก็หนีไม่พ้นไม่ใช่เหรอคะ? โดนจับไปแล้ว หึๆ!!!!"

จบตอนที่ 97