ตอนที่ 50: จับโจรลักพาตัว!

ตอนที่ 50: จับโจรลักพาตัว!

ไม่ใช่ว่าซ่งอวิ๋นชูหละหลวมในการป้องกันตัว เธอเองก็รู้ดีว่าหัวขโมยในยุค 60 นั้นมีชุมยิ่งกว่ายุง

โดยเฉพาะในสถานที่ที่ผู้คนหลั่งไหลมาไม่ขาดสายอย่างสถานีรถไฟ

แต่ซ่งอวิ๋นชูคิดว่าบนตัวเธอไม่มีของมีค่าอะไรที่ควรค่าแก่การให้ขโมยยอมเสี่ยงชีวิตขนาดนั้น

ของสำคัญทั้งหมดถูกเก็บไว้ในมิติเรียบร้อยแล้ว ทั้งจักรยานคันเก่ง โทรทัศน์ รวมถึงของขวัญที่ซื้อให้คุณปู่เมื่อวันก่อน

ในถุงผ้าใบข้างกายมีเพียงเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนและซักเท่านั้น

อ้อ ใช่ ยังมีนิยายเรื่อง ความฝันในหอแดง ฉบับเย็บเล่มอีกหนึ่งเล่ม

หนังสือเล่มนี้เธอจงใจเหลือเอาไว้เพื่ออ่านฆ่าเวลาบนรถไฟ

นอกจากนี้ในกระเป๋ากางเกงก็มีเงินติดตัวอยู่ไม่กี่หยวน เอาไว้ใช้ยามฉุกเฉิน

การแต่งตัวของซ่งอวิ๋นชูก็ดูธรรมดามาก ไม่เหมือนคนรวยเลยสักนิด

จะไปล่อตาโจรได้ยังไง? คิดมากเกินไปแล้ว

ซ่งอวิ๋นชูคิดว่าคุณป้าหุ่นตุ้ยนุ้ยที่นั่งอยู่ข้างๆ ยังจะดูรวยกว่าเธอเสียอีก

อย่างน้อยเนื้อบนตัวคุณป้าก็น่าจะมีราคามากกว่าเธอแน่ๆ

ซ่งอวิ๋นชูจึงไม่ได้ระแวดระวังอะไรเลย รอแล้วรอเล่า

ในที่สุด เสียงประกาศจากพนักงานหญิงที่มีน้ำเสียงนุ่มนวลและชัดถ้อยชัดคำก็ดังขึ้นกึกก้องไปทั่วโถงพักคอย

"เรียนท่านผู้โดยสารโปรดทราบ เรียนท่านผู้โดยสารโปรดทราบ เรียนท่านผู้โดยสารโปรดทราบ"

"รถไฟขบวนที่ 198 จะเข้าสู่ชานชาลาในอีก 30 นาทีข้างหน้า ขอให้ผู้โดยสารทุกท่านถือตั๋วรถไฟมุ่งหน้าไปยังช่องตรวจตั๋วหมายเลข 3 และโปรดปฏิบัติรักษาวินัยเข้าแถวตรวจตั๋วตามลำดับด้วยค่ะ"

ประกาศเริ่มตรวจตั๋วแล้ว เสียงประกาศรอบแรกยังไม่ทันจบดี

ผู้โดยสารที่นั่งไม่ติดที่อยู่แล้วก็เริ่มขยับเขยื้อนวุ่นวาย

เสียงในโถงพักคอยดังเซ็งแซ่จนน่าปวดหัว บ้างก็แบกสัมภาระ บ้างก็ถือกระเป๋า บ้างก็อุ้มเด็ก

ทุกคนเริ่มเร่งฝีเท้าเดินมุ่งหน้าไปยังช่องตรวจตั๋วหมายเลข 3

มีเพียงซ่งอวิ๋นชูที่ไม่รีบร้อน เธอลุกขึ้นช้าๆ แล้วเดินไปต่อแถวยาวเหยียดนั้น

จะรีบไปทำไม?

รถไฟขบวน 198 ยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่กว่าจะเข้าเทียบชานชาลา

ซ่งอวิ๋นชูไม่อยากไปเบียดเสียดกับใคร

...

หลังจากตรวจตั๋วเสร็จ ซ่งอวิ๋นชูถือขั้วตั๋วที่มีรอยฉีกขาดไว้ในมือ เดินตามฝูงชนออกจากช่องตรวจ

จังหวะนี้เอง ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะรีบหรือไม่รีบแล้ว เพราะเธอถูกฝูงชนด้านหลังดันให้เดินไปข้างหน้าอย่างเลี่ยงไม่ได้

เฮ้อ!

คนประเทศนี้ใจร้อนกันจริงๆ ซ่งอวิ๋นชูเดินพ้นทางเดินออกมาสู่ชานชาลาที่กว้างขวาง เพิ่งจะรู้สึกผ่อนคลายได้เพียงครู่เดียว

ทันใดนั้น มีชายคนหนึ่งพุ่งพรวดออกมาจากทางรางรถไฟ

"ฟึ่บ!"

เขากระชากถุงผ้าใบในมือเธอไปอย่างแรง รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด

เอ๊ะ?

ซ่งอวิ๋นชูมองตามหลังชายที่ถือถุงสัมภาระวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วปานลมกรด เธอเพิ่งตระหนักได้ว่านี่คือหัวขโมย!

มันคือการวิ่งราว!

ซ่งอวิ๋นชูเตรียมจะวิ่งตาม แต่กลับถูกใครบางคนชนเข้าอย่างแรงจากด้านหลัง

เธอเสียหลักซวนเซไปข้างหน้าจนเกือบหน้าคะมำ พยายามทรงตัวไว้อย่างสุดความสามารถ

พอมองไปอีกที ไอ้โจรที่ฉกกระเป๋าก็วิ่งห่างออกไปไกลแล้ว

ซ่งอวิ๋นชูโมโหจนจมูกแทบเบี้ยว

ไอ้บรรพบุรุษเอ๊ย!

ไอ้โจรหน้าโง่ที่ไม่มีตาสับปะรด!

ข้างในน่ะมันไม่มีอะไรเลย มีอะไรน่าขโมยนักหนาวะ?!

แต่ถึงจะไม่มีของมีค่า เธอก็ยอมไม่ได้ที่จะให้ใครมาขโมยไปง่ายๆ แบบนี้

ผ้าขนหนู สบู่ซักผ้า ผงซักฟอก สบู่ถูตัว ของจุกจิกพวกนี้ยังอยู่ในนั้นหมด ถ้าหายไปเธอก็ต้องเสียเงินซื้อใหม่

ซ่งอวิ๋นชูเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ อีก 20 นาทีกว่ารถจะออก

เธอก็ออกตัววิ่งตามทันที พลางวิ่งพลางตะโกนก้องชานชาลาให้ผู้โดยสารคนอื่นได้ยิน

"ช่วยด้วยค่ะ! จับโจรลักพาตัวที! จับโจรลักพาตัว! มีคนขโมยเด็กทารกเพิ่งคลอดไปค่ะ! คนข้างหน้าที่ใส่หมวกแก๊ป ใส่เสื้อสีน้ำเงิน ตัวเตี้ยๆ นั่นแหละค่ะ!"

"หนูเห็นกับตาเลยค่ะ! เด็กถูกซ่อนอยู่ในถุงผ้าใบนั่น! ช่วยจับโจรลักพาตัวทีค่ะ! ใส่หมวกแก๊ป เสื้อสีน้ำเงิน!"

"จับโจรลักพาตัวเร็ว!"

"จับโจรลักพาตัว!"

"มันขโมยเด็กทารกตัวเล็กๆ ไปค่ะ!"

ซ่งอวิ๋นชูช่างมีเล่ห์เหลี่ยมเหลือร้าย เพื่อขยายผลให้คนสนใจ เธอจงใจโกหกว่าโจรวิ่งราวเป็นโจรลักพาตัว

เพราะในความรู้สึกคนทั่วไป หัวขโมยเทียบไม่ได้เลยกับความน่ารังเกียจของโจรลักพาตัว ยิ่งบอกว่าขโมยเด็กทารกที่เพิ่งคลอด ยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณการปกป้องของฝูงชนได้ดีเยี่ยม ทำให้มีคนช่วยเธอจับโจรมากขึ้นหลายเท่าตัว

ไอ้โจรปล้นชิงคนนี้มาเจอเธอก็เหมือน "ซวยซ้ำซวยซ้อน" ซวยถึงขีดสุดจริงๆ!

เสียงตะโกนของซ่งอวิ๋นชูใสกระจ่าง กังวาน และทรงพลัง มันดังกึกก้องวนเวียนอยู่เหนือชานชาลาครั้งแล้วครั้งเล่า

และมันก็ได้ผลอย่างดีเยี่ยม

"อะไรนะ?!"

ชายหนุ่มเลือดร้อนผมเกรียนคนหนึ่งพอได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือของเธอ อารมณ์ก็พลุ่งพล่านทันที

"กลางวันแสกๆ โจรลักพาตัวกล้าขโมยเด็กเลยเหรอ?! มันอยู่ไหนวะ?"

ชายวัยกลางคนคนหนึ่งบอกเขา "น้องสาวคนนั้นบอกว่าคนที่ใส่หมวกแก๊ป เสื้อสีน้ำเงินน่ะ!"

"หมวกแก๊ปเหรอ?"

ชายผมเกรียนมองไปไกลๆ ในขณะที่คนส่วนใหญ่ยืนนิ่ง มีเพียงร่างเดียวที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว และเขาสวมหมวกแก๊ป!

"เฮ้ย ผมเห็นมันแล้ว!" เขารีบวิ่งตามไป

ขณะเดียวกัน ชายวัยกลางคนก็เห็นเช่นกัน "ผมก็เห็นแล้ว! มันวิ่งไปทางตะวันออก! ตามไป! จับไอ้ชาติหมานี่ให้ได้ ขโมยเด็กนี่มันชั่วช้าจริงๆ!" เขาก็วิ่งตามไปอีกคน

ตามมาด้วยผู้โดยสารใจดีอีกหลายคนที่เข้าร่วมขบวนการอย่างเงียบๆ กลายเป็นว่า

ด้านหลังซ่งอวิ๋นชูมีกลุ่มคนวิ่งไล่ตามโจร และในไม่ช้าพวกเขาก็วิ่งแซงเธอไป

"ขอบคุณทุกท่านมากค่ะ! ระวัง... ระวังตัวด้วยนะคะ!"

เธอตะโกนขอบคุณอย่างหอบถี่ ผู้ชายเนี่ยวิ่งกันเร็วเหลือเกิน

"น้องสาววางใจเถอะ! ปล่อยเป็นหน้าที่พวกพี่ ไอ้คนชั่วนี่หนีไม่พ้นแน่!"

ชายผมเกรียนผู้ผดุงความธรรมดารู้สึกมีไฟขึ้นมาทันที เขาเร่งฝีเท้าดุจลูกธนูที่พุ่งออกจากคันศร!

"ไอ้หมวกแก๊ป มึงหยุดนะ!"

หมวกแก๊ปเหรอ?

ไอ้หัวขโมยที่กำลังวิ่งโกยอ้าวอยู่บนชานชาลาเหลียวหลังกลับไปมองฝูงชนที่ไล่ตามมา เขารีบกระชากหมวกแก๊ปบนหัวโยนทิ้งทันที ใจเริ่มสั่นขวัญเสีย ขโมยไม่นึกเลยว่ายัยเด็กคนนี้จะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ ถึงขั้นปั้นน้ำเป็นตัวว่าเขาเป็นโจรลักพาตัว?

ทำให้คนแห่มาจับเขาเยอะขนาดนี้!

เขาเปลี่ยนเส้นทาง กระโดดลงจากชานชาลาลงไปที่รางรถไฟ วิ่งตะบึงไปบนรางเหล็ก

ซ่งอวิ๋นชูเห็นโจรโยนหมวกทิ้งจากระยะไกล แต่เธอกลับยิ้มกริ่ม

เธอตะโกนซ้ำอีก "โจรลักพาตัวหัวล้านค่ะ! มันกระโดดลงจากชานชาลาแล้ว! จับมันไว้! รถไฟจะเข้าในอีก 15 นาทีแล้ว!"

เสียงของซ่งอวิ๋นชูมีพลังทะลุทะลวง พุ่งทะยานไปถึงก้อนเมฆ จนแทบทุกคนบนชานชาลาจะได้ยิน

รวมถึงคุณป้าตุ้ยนุ้ยที่นั่งรอรถไฟข้างอวิ๋นชูในโถงพักคอยก็ได้ยินด้วย

ตำแหน่งที่ป้ายืนอยู่ค่อนข้างอยู่ท้ายๆ ซึ่งอยู่ใกล้กับโจรที่สุด

อะไรนะ?

คนขโมยเด็กเป็นคนหัวล้านเหรอ?!

ป้าเพ่งมองไป แล้วก็เห็นคนหัวสะท้อนแสงกำลังวิ่งหนีอยู่ไม่ไกล

"อ้อ ที่แท้แกนี่เองที่ขโมยเด็ก!"

คุณป้ามากับเด็กชายอายุประมาณสิบกว่าขวบ

"แม่ครับ ผมวิ่งเร็ว เดี๋ยวผมไปช่วยวิ่งไล่โจรลักพาตัวด้วยนะ! 15 นาทีน่าจะทัน!"

"ไปเลยลูก"

คุณป้าพยักหน้าเห็นด้วย "ไปจัดการมันเลย โจรลักพาตัวนี่มันน่าแค้นใจที่สุด!"

เด็กชายคนนั้นจึงวิ่งตามไปอีกคน ทีมล่าโจรขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ

คนเยอะพลังแยะ แถมยังมีซ่งอวิ๋นชูคอยชี้เป้าบอกทางให้อย่างแม่นยำ

เดิมทีหัวขโมยคิดจะใช้สภาพภูมิประเทศที่ขรุขระของรางรถไฟสลัดคนที่ตามหลังมาให้หลุด

แต่ในความรีบร้อนก็เกิดความผิดพลาด

ขณะวิ่งไปเขาก็ถูกหมอนรองรางรถไฟเกี่ยวเท้าเข้าอย่างจัง

"ปึก!"

หัวขโมยหน้าทิ่มลงไปกับพื้น หน้าและลำตัวปะทะกับพื้นโลกอย่างเต็มเป้า

ถึงกระนั้น ไอ้โจรคนนี้ก็ยังกอดถุงผ้าใบของซ่งอวิ๋นชูไว้แน่น ยอมตายดีกว่าเสียทรัพย์!

ยังไม่ทันที่มันจะตะเกียกตะกายลุกขึ้น ชายผมเกรียนคนแรกที่ตามมาทันก็พุ่งเข้าชาร์จ ล็อกแขนไพร่หลังกดลงกับรางรถไฟทันที

"ไอ้โจรลักพาตัวชั่วช้า! มึงจะหนีไปไหน!"

ทันใดนั้น เด็กชายวัยสิบกว่าขวบก็พุ่งเข้ามา กระชากถุงผ้าใบในมือโจรออกมาได้สำเร็จ แล้วตะโกนด้วยความดีใจสุดขีด

"ชิงเด็กคืนมาได้แล้ว! ชิงเด็กคืนมาได้แล้ว!"

เพราะตื่นเต้นเกินไป เด็กชายเลยไม่ได้เอะใจถึงน้ำหนักของถุงผ้าใบใบนั้นเลย

จบตอนที่ 50