ตอนที่ 46: สารภาพรัก 3 ครั้ง จดหมายรัก 18 ฉบับ (โหมดหวานหยดกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว)

ตอนที่ 46: สารภาพรัก 3 ครั้ง จดหมายรัก 18 ฉบับ (โหมดหวานหยดกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว)

หลิวเสี่ยวหลินเงยหน้าขึ้นปาดน้ำตาอย่างแรง ดวงตาที่สู้แสงจันทร์นั้นแดงก่ำเหมือนกระต่าย

อารมณ์ของเธอพุ่งพล่านอย่างหนัก

"ฉันไม่ได้ลวนลามคุณนะคะ ฉันก็แค่ชอบคุณ มันผิดตรงไหน?! ฉันเขียนจดหมายรักให้คุณตั้งมากมาย แต่คุณกลับทิ้งมันโดยไม่แม้แต่จะมอง คุณรู้ไหมว่าฉันต้องเสียแรงกายแรงใจไปเท่าไหร่?"

"จะแจ้งความก็เอาเลยค่ะ ฉันไม่กลัวหรอก อย่างมากฉันก็แค่โอนย้ายกลับไปทำงานท้องถิ่น ไม่ต้องอยู่ในกองทัพแล้ว! ฉันชอบคุณ มันไม่ใช่ความผิด!"

เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ อารมณ์ของลู่หยุนเช่อกลับสงบนิ่งลงเสียอย่างนั้น สงบนิ่งยิ่งกว่าแสงจันทร์ข้างนอกเสียอีก

"ตอนนี้ฉันจะบอกเธอว่า ฉันมีคู่หมั้นแล้ว การที่เธอมาชอบคนที่มีพันธะแล้วนั่นแหละคือความผิด ตอนนี้ถอนตัวยังทันนะ"

น้ำเสียงของเขาก็ราบเรียบเช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่หยุนเช่อบอกคนนอกว่าเขามีคู่หมั้นแล้ว โดยหวังว่าเมื่อหล่อนรู้แล้วจะยอมล่าถอยไปเอง ทว่า...ท่าทีของหลิวเสี่ยวหลินยังคงดื้อรั้น เธอเชิดหน้าและชูคางแหลมๆ นั้นขึ้น

"นั่นฉันก็ไม่ผิดค่ะ ตอนที่ฉันรู้จักคุณ คุณยังไม่มีคู่หมั้น ฉันรู้จักคุณก่อน!"

ลู่หยุนเช่อฟิวส์ขาดทันที "คนที่รู้จักฉันมีตั้งเยอะแยะ เธอเป็นใครมิทราบ? ไสหัวไป!"

แววตาของเขาเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง แม่เจ้า!

หลิวเสี่ยวหลินมือไม้สั่นต้องเกาะขอบประตูไว้ เธอรู้สึกเหมือนมองเห็นยมทูตจากขุมนรก ใบหน้าซีดเผือด

ร่างกายหนาวสั่นไปหมด

"คุณ... คุณพูดจาหยาบคายขนาดนี้เลยเหรอ?! ถึงกับไล่ฉัน... ให้ไป... ไปตาย (ไสหัวไป)...?"

ดวงตาทั้งสองข้างของลู่หยุนเช่อเต็มไปด้วยความเย็นชาที่ดูเหมือนจะกระหายเลือดและความโกรธแค้นดุจเปลวเพลิง

"เธอยังไม่รู้ล่ะสิ? ฉันไม่ได้แค่พูดจาหยาบคายนะ เวลาโกรธฉันตีกระทั่งผู้หญิงด้วย ไม่อยากโดนต่อยก็รีบไสหัวไปซะ!"

เขาชูหมัดที่ใหญ่เท่าชามข้าวให้หลิวเสี่ยวหลินดู

กรี๊ดดดดด!

หลิวเสี่ยวหลินตกใจจนหันหลังวิ่งหนีไปทันที เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและตื่นตระหนกดังแว่วไปไกลจนกระทั่งหายลับไป...

ลู่หยุนเช่อวางหมัดลง แววตาดุร้ายกระหายเลือดหายไป สีหน้ากลับมาเป็นปกติ

เหอะ…ถ้าไม่ขู่ให้กลัวก็ไม่ยอมไป บอกว่ามีคู่หมั้นแล้วกลับยังทำเป็นมีเหตุมีผลขึ้นมาอีก พิลึกคน ไร้เหตุผลสิ้นดี

เฮ้อ!! ผู้หญิงแบบนี้มันน่ารำคาญจริงๆ เห็นผู้ชายหน้าตาดีหน่อยก็จ้องตาไม่กะพริบ

รู้จักเขาดีแล้วหรือไง?

ถึงมาบอกว่าชอบ?

แต่ละคนนี่นะ ตื้นเขิน ช่างเสียเวลาจริงๆ

ลู่หยุนเช่อยืนอยู่ที่กะละมัง ถอดเสื้อเชิ้ตออก แล้วเอาผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดตัว เขาเป็นคนรักสะอาด

ถ้ามีเหงื่อติดตัวจะนอนไม่หลับ ดังนั้นไม่ว่าจะดึกแค่ไหนเขาก็ต้องอาบน้ำ ถ้าอาบไม่ได้ก็ต้องเช็ดตัว

ภายใต้แสงจันทร์ แผ่นอกและหน้าท้องของลู่หยุนเช่อเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่แบ่งเป็นมัดชัดเจน ซิกแพ็คทั้ง 8 ลูกดูเหมือนเกราะเหล็กที่สลักไว้บนร่างกาย มันขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ แต่ละมัดเปี่ยมไปด้วยพละกำลังที่พร้อมจะระเบิดออกมาอย่างป่าเถื่อน ทุกครั้งที่ลู่หยุนเช่อมองเห็นรูปร่างที่สูงใหญ่กำยำของตัวเอง บวกกับใบหน้าที่มีคนบอกว่าหล่อเหลานักหนา เขาก็รู้สึกว่ามันก็ไม่เลวเหมือนกัน รูปร่างหน้าตาโดดเด่นขนาดนี้ ผู้หญิงจะชอบเขาก็คงปกติ หลิวเสี่ยวหลินก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง

รู้จักมา 3 ปี สารภาพรัก 3 ครั้ง เขียนจดหมายรัก 18 ฉบับ ไม่สิ 19 ครั้งแล้ว ถ้านับรวมเมื่อวานด้วย

แต่ในเมื่อเขาแสดงเจตนารมณ์ปฏิเสธอย่างชัดเจนแล้ว ถ้าหลิวเสี่ยวหลินยังมาตามตื๊อไม่เลิก สมองคงจะมีปัญหาแล้วล่ะ

เขาเลยต้องสวมบทโหดเพื่อขู่ให้หล่อนหนีไป หวังว่าหลังจากนี้คงจะสงบเสงี่ยมขึ้นบ้างนะ

หลายปีมานี้ลู่หยุนเช่อไม่ใช่ว่าไม่อยากหาคู่ หรือไม่ชอบผู้หญิง

เขาแค่ไม่รู้สึกพิเศษกับใครเลย ถ้าไม่มีความรู้สึกจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันได้ยังไง?

ลู่หยุนเช่อไม่รู้ว่าตัวเองชอบผู้หญิงประเภทไหน แต่ที่แน่ๆ ไม่ใช่แบบซ่งเฟยเฟยแน่นอน เห็นหน้าหล่อนเขาก็รำคาญแล้ว

ลู่หยุนเช่อเคยบ่นคุณปู่ว่าทำไมถึงจองเมียแบบนี้ไว้ให้เขา?

แต่ก็ยังดี ตอนนี้คู่หมั้นเปลี่ยนคนแล้ว ถึงแม้ซ่งอวิ๋นชูจะหน้าตาคล้ายกับเมียทหารที่ถูกอันธพาลรังแกในวันนั้นอยู่บ้าง

แต่ลู่หยุนเช่อก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจ

...

ลู่หยุนเช่อเช็ดตัวเสร็จอย่างรวดเร็ว สระผม ล้างหน้า แปรงฟัน แล้วจึงปิดก๊อกน้ำออกจากห้องน้ำไป

โถงทางเดินหอพักยังคงมืดสนิทและเงียบเชียบ หลิวเสี่ยวหลินวิ่งหนีไปนานแล้ว

ทว่า ในจังหวะที่ลู่หยุนเช่อเดินกลับเข้าห้องพักและปิดประตูลงนั้น

"ฟึ่บ!"

ที่มุมมืดสุดทางเดิน มีเงาร่างคนวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เช้าวันรุ่งขึ้น ลู่หยุนเช่อเดินเข้าไปในห้องทำงานก็คว้าหูโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมาต่อสายทันที จากนั้นจึงนั่งลงบนเก้าอี้

ปลายสายรับโทรศัพท์

"แม่ครับ ผมเอง" น้ำเสียงของลู่หยุนเช่อดูผ่อนคลาย

"เสี่ยวเช่อเหรอ ทำไมโทรมาแต่เช้าเลยลูก มีอะไรหรือเปล่า?"

ซุนซิ่วหลานกำลังเก็บกวาดบ้านอยู่ ตอนรับโทรศัพท์มือยังเปียกน้ำอยู่เลย

ลู่หยุนเช่อพูดว่า "แม่ครับ ไม่เช้าแล้วนะ ผมเข้างานแล้ว เมื่อวานทำไมพ่อถึงตามผมกลับไปกินข้าวที่บ้านครับ?"

เขาสังหรณ์ใจว่าต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ เพราะปกติถ้าไม่มีธุระ พ่อไม่ค่อยตามตัวแบบนี้

"อ๋ออออ" ซุนซิ่วหลานหยิบผ้าขี้ริ้วบนโต๊ะกาแฟมาเช็ดมือ

"ก็เพราะเมื่อวานซ่งอวิ๋นชูมาที่บ้านน่ะสิ แม่เลยกะว่าจะให้ลูกกลับมาเจอกันสักหน่อย อวิ๋นชูเขายังไม่รู้เลยว่าลูกหน้าตาเป็นยังไง"

ซ่งอวิ๋นชูมาที่บ้านเหรอ?

ลู่หยุนเช่อขมวดคิ้ว "แม่ครับ ทำไมเขาถึงมาล่ะ?"

ซุนซิ่วหลานถาม "เสี่ยวเช่อ เรื่องนี้มันยาว ลูกพอจะมีเวลาฟังไหม?"

ปกติลูกชายคนนี้มักจะฟังโทรศัพท์ได้ครึ่งเดียวก็บอกว่าไม่มีเวลาแล้ววางสายไปดื้อๆ ทำเอาหล่อนโมโหอยู่บ่อยครั้ง

ลู่หยุนเช่อยกยิ้มมุมปาก "แม่ครับ วันนี้ผมมีเวลา แม่เล่ามาเถอะครับ"

"ดีจ้ะ" ซุนซิ่วหลานสบายใจขึ้น

"เริ่มจากเมื่อวานเช้าแม่โทรไปหาคุณปู่ของซ่งอวิ๋นชูเรื่องสลับตัวแต่งงาน คุณปู่ท่านยังไม่รู้เรื่องเลย พอวางสายท่านก็รีบติดต่ออวิ๋นชู ให้หาเวลาแวะมาดูบ้านเราหน่อย"

"อวิ๋นชูก็เลยมาตอนบ่ายจ้ะ หอบของมาพะรุงพะรังเลยนะ ทั้งนมมอลต์สกัด 2 ขวด ผลไม้กระป๋อง 2 กระป๋อง แถมยังซื้อหัวหมูใหญ่ยักษ์มาหนึ่งหัวกับซี่โครงอีก 5 จินด้วย"

ซุนซิ่วหลานเล่าอย่างละเอียด

"คุณปู่ลูกเห็นหน้าปุ๊บก็ถูกชะตาปั๊บ นอกจากจะสวยแล้ว ยังพูดจาดี นิสัยร่าเริง ไม่มีนิสัยเสียแบบคุณหนูตระกูลใหญ่เลย"

"คุณปู่ดีใจมาก เลยบอกให้หล่อนอยู่กินข้าวเย็นด้วยกัน แล้วให้แม่โทรตามพ่อลูกกับลูกกลับมาเจอกันเย็นนี้ แต่ลูกดันติดภารกิจ ช่างไม่ประจวบเหมาะเอาเสียเลย"

ซุนซิ่วหลานเปิดฉากเล่าแล้วก็หยุดไม่ได้ พล่ามออกมาเป็นชุด

"แม่ครับ แม่บอกว่าซ่งอวิ๋นชูเอาหัวหมูใหญ่มาเหรอ? หัวหมูสดๆ เลยเหรอครับ?" ลู่หยุนเช่อสนใจอยู่แค่จุดเดียว

ซุนซิ่วหลานหัวเราะ "ใช่จ้ะ หัวหมูหนักสิบกว่าจิน ลนขนมาให้อย่างดีเลยนะ แม่เอามาแช่น้ำ ล้างแล้วเคี่ยวจนสุก คุณปู่ลูกกินเนื้อหัวหมูไปตั้งเยอะแน่ะ ในบ้านยังเหลืออีกเพียบเลย"

"แม่ครับ... แล้วเย็นนี้เขาจะมาอีกไหม?" ลู่หยุนเช่อหลุดปากถามออกไปคำหนึ่ง แล้วก็รู้สึกเสียใจที่ถามทันที

เขาลูบคางตัวเอง ทำไมถึงวู่วามขนาดนี้นะ?

"ไม่มาแล้วจ้ะ" ซุนซิ่วหลานตอบไว "อวิ๋นชูซื้อตั๋วรถไฟกลับสือจวงบ่ายวันนี้แล้วจ้ะ... หยุนเช่อ! ลูกอยากเจอเขาเหรอ?!"

หล่อนเพิ่งจะมารู้สึกตัวจนตาโต ประหลาดใจที่ "ต้นไม้เหล็กพันปี" ในบ้านกำลังจะออกดอกแล้วหรือนี่?

ลูกชายที่เย็นชากับผู้หญิงมาตลอดกลับมาสนใจถามถึงอวิ๋นชู?

"เปล่าครับ" ลู่หยุนเช่อรีบปฏิเสธทันที "แค่ถามดูเฉยๆ ไม่มาก็ไม่มาครับ วันนี้ผมเองก็ไม่มีเวลาเหมือนกัน" เขาตัดบททันควัน

"แม่ครับ นอกจากเรื่องกินข้าวแล้ว พวกแม่คุยอะไรกันอีกหรือเปล่า?"

เฮ้อ! ลูกคนนี้ปากแข็งจริงๆ

ซุนซิ่วหลานไม่ซักไซ้ต่อ "คุยเรื่องงานแต่งจ้ะ คุณปู่ตัดสินใจว่าจะเดินตามขั้นตอนการแต่งงานปกติ เริ่มจากมอบสินสอด กำหนดวันแต่ง จดทะเบียน แล้วก็จัดงานแต่งงาน หยุนเช่อ ลูกไม่มีข้อคัดค้านอะไรใช่ไหม?"

หล่อนเอ่ยถามความเห็นของลูกชาย

จบตอนที่ 46