[ตอนพิเศษ 3: ซื้อเสื้อผ้าที่ห้างสรรพสินค้าของรัฐ]

[ตอนพิเศษ 3: ซื้อเสื้อผ้าที่ห้างสรรพสินค้าของรัฐ]

เมื่อคนในครอบครัวตระกูลเฮ่อไปเดินห้างสรรพสินค้าของรัฐด้วยกัน พวกเขาเห็นเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวหนึ่งสะดุดตามากวางโชว์อยู่บนผนัง

เสื้อเชิ้ตตัวนั้นมีงานปักฉลุตรงไหล่ทั้งสองข้าง มีสายริบบิ้นสองเส้นตรงคอเสื้อผูกเป็นโบว์ สไตล์ดูอ่อนหวานและให้ลุคคุณหนูสุดๆ

เฮ่อหมิงจูพูดอย่างไม่ค่อยแน่ใจว่า: "นั่นมัน... ชุดซาจิโกะเหรอ?"

(จากซีรีส์ญี่ปุ่นเรื่อง "สงครามชีวิตโอชิน" หรือ "เลือดล้างตระกูล" ที่นำเข้ามาฉายในปีที่แล้วจนฮิตระเบิดระเบ้อ ใครไม่มีทีวีก็ต้องไปเบียดดูบ้านที่มี เพื่อดูนางเอก 'ยามากูจิ โมโมเอะ')

พนักงานขายพูดด้วยน้ำเสียงรำคาญว่า: "จะซื้อไหม? ถ้าไม่ซื้อก็หลีกไป อย่ามาขวางหน้าเคาน์เตอร์!"

เฮ่อหมิงกั๋วถามว่า: "เสื้อตัวนี้ขายยังไงครับ ราคาเท่าไหร่ แล้วต้องใช้ตั๋วผ้ากี่เมตร?"

พนักงานขายยิ่งรำคาญหนักกว่าเดิม: "ไม่ขาย! ตัวนี้มีคนจองไว้แล้ว!"

เมื่อคุ้นเคยกับบริการที่เป็นมิตรในยุคหลัง พอต้องกลับมาสู่ยุคที่ยังมีกฎระเบียบว่า "ห้ามด่าทอหรือตบตีลูกค้า" เฮ่อหมิงจูรู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย แต่ในขณะเดียวกันมันก็มีความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดลอยขึ้นมา

"มีกระเป๋าไหมคะ?"

"ไม่มี"

"แต่บนตู้โชว์นั่นมีวางอยู่ตั้งหลายใบนะคะ?"

"นั่นก็ของลูกค้าที่จองไว้แล้วจ้ะ"

——ที่แท้วัฒนธรรมการขายแบบกดดันทางจิตใจ ลูกค้าในประเทศเราเนี่ย มันฝังรากลึกมาตั้งแต่ยุค 80 แล้วนี่เอง

——จะว่าไปพนักงานร้านแบรนด์เนมยุคหลังยังดีกว่าหน่อย อย่างน้อยพวกเขาก็กดดันแค่ทางจิตใจ ไม่ได้ด่าทอหรือใช้กำลังทางกายกับลูกค้าเหมือนยุคนี้

เฮ่อหมิงจูลูบหัวน้องเล็กเบาๆ นึกเวทนาเขาขึ้นมาวูบหนึ่ง

อย่างน้อยเขาก็ต้องรออีก 20 ปี ถึงจะได้สัมผัสประสบการณ์ที่ว่า "ลูกค้าคือพระเจ้า" มันเป็นยังไง

และในขณะเดียวกัน เธอก็ขอไว้อาลัยให้กับตัวเองด้วยเช่นกัน...

จบตอนพิเศษ