ตอนที่ 81 เถ้าแก่เนี๊ย ซุนลู่เหยา

ตอนที่ 81 เถ้าแก่เนี๊ย ซุนลู่เหยา

เกาอวี้ซานหน้าเสียไปเล็กน้อยและทำท่าจะระเบิดอารมณ์ แต่พอกลับมาคิดอีกที ที่นี่ไม่ใช่เมืองเอก และต่งเทียนเป้าก็ไม่ใช่ลูกน้องของเขา เขาจะเที่ยวออกคำสั่งส่งเดชไม่ได้ จึงพยายามข่มโทสะให้สงบลงแล้วกล่าวว่า "หุ้น 1 ใน 3 ของ 'หมิงเย่ว์บาร์' ทางตะวันออกของเมืองจะตกเป็นของแก นายไม่อยากขยายอิทธิพลไปที่เมืองเอกมาตลอดเหรอ? ต่อไปก็ร่วมมือกับบริษัทการค้าในชื่อของฉันเป็นไง?"

ต่งเทียนเป้าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ใบหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีจนปิดไม่มิด

หมิงเย่ว์บาร์คือธุรกิจในเครือของเกาอวี้ซานที่กำไรดีมาก หุ้นเพียง 1 ใน 3 ก็ทำรายได้เข้ากระเป๋าเดือนละหลายล้านแล้ว

แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือเกาอวี้ซานเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนร่วมธุรกิจด้วยตัวเอง เขาอยากจะขยับขยายอาชีพมาตลอด แต่ด้วยภูมิหลังของเขา ทำให้ไม่สามารถเข้าหาเหล่านักธุรกิจระดับบิ๊กในเมืองปินไห่ได้เลย จะไปเมืองอื่นยิ่งไม่มีช่องทาง การที่เกาอวี้ซานหยิบยื่นเงื่อนไขนี้มาให้ จึงถือว่าจี้จุดตายของเขาเข้าอย่างจัง

"ฉันคิดว่าคนตัวเล็กๆ อย่างเฉินหยาง 'พี่เป้า' ผู้ยิ่งใหญ่อย่างแกคงมีวิธีจัดการได้ไม่ยาก! หักแขน หักขา เสียโฉม หรือทำให้พิการก็ได้ตามใจชอบ ขอแค่ไม่ถึงตาย... ทุกอย่างจัดการได้หมด!"

ต่งเทียนเป้าเห็นพ้องทันที ตราบใดที่ไม่ต้องแบกรับคดีฆาตกรรม เรื่องมันก็ง่ายขึ้นเยอะ

"คุณชายเกาเกรงใจเกินไปแล้ว! เรื่องขี้ผงแค่นี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของน้องชายคนนี้เถอะ! ไอ้กระจอกไม่มีหัวนอนปลายเท้า ดันกล้ามาแย่งผู้หญิงกับคุณชายเกา สงสัยมันจะเบื่อโลกแล้วจริงๆ!"

พูดจบ ต่งเทียนเป้าก็กุลีกุจอเทไวน์แดงให้เกาอวี้ซานด้วยตัวเอง

เฉินหยางขับรถพายเย่เสวี่ยออกจากหมู่บ้าน วนรถอยู่ในเมืองสักพัก พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร้านอาหารเล็กๆ ที่ตกแต่งได้เรียบหรูและดูสดใสสะอาดตาชื่อว่า "เหยาเหยาอาหารตามสั่ง"

ตัวร้านไม่ได้ใหญ่นัก พื้นที่ประมาณร้อยกว่าตารางเมตร มีเพียงสองชั้น แต่การตกแต่งภายนอกดูเรียบง่าย สบายตา ให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาดและดึงดูดใจผู้คนให้เข้าไปสัมผัส

เฉินหยางจอดรถที่หน้าร้าน ทันทีที่เขาและเย่เสวี่ยเดินขึ้นบันได พนักงานต้อนรับสาวสวยก็ยิ้มแย้มเปิดประตูให้ เมื่อก้าวเข้าไปในห้องโถง หญิงสาววัยประมาณ 23-24 ปีคนหนึ่งก็นำทีมพนักงานเสิร์ฟอีก 3-4 คนเดินเข้ามาต้อนรับอย่างรวดเร็ว พร้อมโค้งตัวคำนับ "ยินดีต้อนรับคุณผู้ชายและคุณหนูค่ะ!"

หญิงสาวคนนั้นสวมชุดเดรสลายดอกไม้เล็กๆ สีเหลืองอ่อน ร่างกายสูงโปร่ง ทรวดทรงองเอวช่างดูเย้ายวนใจแบบสุดๆ (S-Curve) ผิวขาวราวหิมะ รวบผมหางม้า ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายราวกับน้ำในฤดูใบไม้ร่วง

พนักงานเสิร์ฟคนอื่นๆ สวมชุดสูทกระโปรงสีแดงอ่อน หน้าตาจิ้มลิ้มกันทุกคน

ภายในห้องโถงชั้นล่างมีที่นั่งประมาณ 20 กว่าที่ ตอนนี้มีลูกค้าจับจองไปแล้ว 7-8 โต๊ะ นับว่ากิจการดีทีเดียว

"ทั้งสองท่านเพิ่งเคยมาที่ร้านเล็กๆ ของเราเป็นครั้งแรกใช่ไหมคะ?" หญิงสาวคนนั้นเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์

เย่เสวี่ยพยักหน้า

"อื้ม ครั้งแรกค่ะ"

เธอสังเกตเห็นป้ายชื่อที่หน้าอก "ซุนลู่เหยา" เธอแอบเหลือบมองรูปร่างของอีกฝ่ายโดยไม่ให้รู้ตัว แล้วก้มลงมองตัวเองเงียบๆ พลันความรู้สึกพ่ายแพ้ก็ผุดขึ้นมาในใจทันที

เธอลอบมองเฉินหยาง แต่กลับพบว่าสายตาของเฉินหยางไม่ได้จดจ้องอยู่ที่ตัวหญิงสาวคนนั้นเลย แม้ใบหน้าเธอจะไม่ด้อยไปกว่าใคร แต่รูปร่างเธอมันเหมือน "ถั่วงอก" ชัดๆ พวกผู้ชายส่วนใหญ่คงชอบแบบแม่สาวคนนี้ หรือไม่ก็แบบพี่เซียวและฉินหนานมากกว่าสินะ

"คุณคือเจ้าของร้านเหรอ?"

"ใช่ค่ะ ฉันเอง" ซุนลู่เหยาพยักหน้ายิ้ม "ลูกค้าที่มาครั้งแรก เราลดให้ 20% ทันทีค่ะ!"

"ในเมื่อมาครั้งแรก ต้องลองชิมเมนูเด็ดของร้านเราให้ได้นะคะ"

"ลด 20% เหรอ?" เย่เสวี่ยอึ้งไปครู่หนึ่งพลางนึกชมในใจ เถ้าแก่เนี๊ยคนนี้ทำธุรกิจเป็นจริงๆ ลูกค้าหลายคนอาจจะไม่ใช่ลูกค้าประจำ แต่ร้านเล็กๆ แบบนี้เธอยังกล้าให้ส่วนลดนับว่าวิธีมัดใจคนไม่ธรรมดาเลย

เฉินหยางและเย่เสวี่ยเลือกที่นั่งริมหน้าต่าง โดยมีซุนลู่เหยามาจดเมนูด้วยตัวเอง

เฉินหยางให้เย่เสวี่ยสั่ง เธอจึงเลือกเมนูง่ายๆ อย่างไข่เจียวมะเขือเทศ ส่วนเฉินหยางสั่งซี่โครงหมูเปรี้ยวหวาน, ปลาสเตอร์เจียน และไก่ตุ๋นเห็ดป่ามาเพิ่มอีกสองสามอย่าง

เนื่องจากเฉินหยางต้องขับรถ เขาจึงสั่งเครื่องดื่มมาสองแก้วแทน

ไม่นานอาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟ

เฉินหยางชิมซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานเข้าไปคำหนึ่ง ก็เอ่ยปากชมไม่หยุด

"อื้ม รสชาติเยี่ยมมาก! เถ้าแก่เนี๊ย ฝีมือคุณนี่สุดยอดจริงๆ!"

เขาลองชิมปลาสเตอร์เจียนต่อ รสชาติก็สดหวานถึงใจ

อาหารทั้ง 4 อย่างนี้แม้จะดูธรรมดา แต่ "เหยาเหยาอาหารตามสั่ง" มีกรรมวิธีพิเศษเฉพาะตัว รสชาติจึงโดดเด่นไม่ซ้ำใครจนคนกินแทบหยุดไม่อยู่

เย่เสวี่ยเองก็อดใจไม่ไหวต้องชมบ้าง "เถ้าแก่เนี๊ยคะ อาหารร้านคุณเนี่ย อร่อยกว่าโรงแรมห้าดาวบางแห่งเสียอีกนะ!"

ซุนลู่เหยายิ้มรับ "คุณน้องสาวเกรงใจไปแล้วค่ะ แค่พวกคุณพอใจฉันก็ดีใจแล้ว!"

เฉินหยางและเย่เสวี่ยเพลิดเพลินกับการกินอย่างมีความสุข

ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงตะโกนดังลั่นมาจากข้างนอก "ซุนลู่เหยา!"

เฉินหยางและเย่เสวี่ยเงยหน้าขึ้นมอง เห็นชายหนุ่มร่างผอมสูงคนหนึ่งเดินดุ่มๆ เข้ามา เขาแต่งชุดลำลองแบรนด์อาร์มานี่ที่ดูสกปรกซอมซ่อ ใบหน้ามันแผล็บ ตาเหล่ จมูกงุ้ม หน้าตาชวนให้รู้สึกรังเกียจ

ทันทีที่ซุนลู่เหยาเห็นเขา ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงทันทีพลางถอยหลังไปสองสามก้าว พนักงานเสิร์ฟและพนักงานต้อนรับพอเห็นหน้าเขาก็รีบหลบวูบไปข้างๆ อย่างรู้งาน

ซุนลู่เหยาพยายามคุมสติ "หลิวเหอผิง แกมาทำไมอีก?"

หลิวเหอผิงเอียงคอ ใช้ตาเหล่ๆ ของเขากวาดมองไปทั่วเรือนร่างส่วนโค้งเว้าของซุนลู่เหยาด้วยสายตาหยาบโลน

"มาทำไมงั้นเหรอ? ข้าเงินหมดแล้ว เอามาอีกสองแสนหยวน!"

ซุนลู่เหยารู้สึกขยะแขยงสายตาที่เต็มไปด้วยความโลภและหยาบคายของเขาเหลือเกิน พอได้ยินคำขอก็ยิ่งโกรธจนตัวสั่น

"จะเอาอีกสองแสน? ไม่มี! คราวที่แล้วฉันก็เพิ่งให้แกไปหนึ่งแสนไม่ใช่เหรอ? ฉันกับแกไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันนานแล้ว ฉันทำเพื่อแกมามากพอแล้ว ต่อไปอย่ามาวุ่นวายกับฉันอีก!"

หลิวเหอผิงแค่นเสียงหัวเราะ

"ใครว่าไม่เกี่ยว? แกคือเมียที่ยังไม่ได้เข้าหอของข้า ข้าจะเอาเงินจากเมียมันผิดตรงไหน?"

ซุนลู่เหยาโกรธจนหน้าแดงก่ำ ตวาดกลับ "หลิวเหอผิง ฉันไม่ใช่เมียแก! ตอนนั้นฉันป่วย พ่อแม่ฉันไปยืมเงินแกมาห้าหมื่นหยวน แล้วรับปากส่งเดชว่าจะให้ฉันแต่งงานกับแกเพื่อรักษาชีวิต"

"แต่ฉันไม่เคยตกลงด้วยเลย! เงินห้าหมื่นที่ยืมมา หลังจากฉันหายดี ตลอดสามปีที่ผ่านมาฉันคืนให้แกไปเป็นล้านแล้ว! ฉันไม่ติดค้างอะไรแกอีกต่อไปแล้ว!"

"ไม่ติดค้างได้ไง? ถ้าไม่มีเงินห้าหมื่นที่บ้านข้าให้แกยืมวันนั้น ป่านนี้แกตายเน่าไปนานแล้ว จะได้มาเปิดร้านแบบนี้เหรอ? ในเมื่อแกรับปากจะเป็นเมียข้า แกก็ต้องเป็นเมียข้าตลอดไป แกจะเปลี่ยนใจมันไม่มีผลหรอก"

"เมียให้เงินผัวใช้ มันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมไม่ใช่หรือไง? เอามาอีกสองแสน!"

ซุนลู่เหยาแทบจะสติแตก เธอตะโกนโวยวายด้วยความอัดอั้น "หลิวเหอผิง แกไสหัวไปเลยนะ! ฉันบอกไปแล้วว่าเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก! อยากได้อีกสองแสนงั้นเหรอ? แม้แต่เฟินเดียวก็ไม่มีให้!"

"หึ! ไม่มีสองแสน เอาหนึ่งแสนมาก็ได้! ถ้าไม่มีหนึ่งแสน ข้าจะเอาทุนที่ไหนไปถอนทุนคืน (ในการพนัน)?"

"แกออกไปเดี๋ยวนี้! ออกไป! ไม่มีให้ทั้งนั้น!"

"ไม่มีเหรอ?" หลิวเหอผิงใช้สายตาหื่นกระหายจ้องไปที่ซุนลู่เหยาตาไม่กะพริบ "ไม่มีก็ไม่เป็นไร แค่เราแต่งงานกัน วันหลังข้าก็จะไม่มาขอเงินแกอีก!"

พูดจบเขาก็ก้าวเข้าไปหา พร้อมยื่นมือทั้งสองข้างหมายจะลูบไล้ใบหน้าของซุนลู่เหยา

จบตอนที่ 81