ตอนที่ 38 ภาพวาดราคาดาราศาสตร์

ตอนที่ 38 ภาพวาดราคาดาราศาสตร์

หลี่ฉงโหลวจ้องมองภาพวาดอย่างไม่วางตา "เป็นของแท้ฝีมือถังป๋อหู่จริงๆ! ไม่ว่าจะเป็นการตวัดพู่กันหรือสไตล์ภาพ ไม่มีทางที่จะมีใครเลียนแบบได้เลย!"

เจ้าซิงเหออุทานด้วยความซึ้งใจ "แม้ผลงานภาพวาดและพู่กันของถังป๋อหู่จะมีมาก แต่ที่หลงเหลือมาถึงปัจจุบันจริงๆ นั้นน้อยนิดมหาศาล และทุกชิ้นล้วนมีราคาแพงระยับ!"

"ในปี 2018 บริษัทพอลีประมูลภาพ 'กงถิงถันกู่ถู' (คุยเรื่องอดีตที่ศาลาริมน้ำ) ไปในราคาสูงถึง 71.5 ล้านหยวน แต่ภาพ 'หลี่ตวนตวนถู' ใบนี้มีชื่อเสียงโด่งดังกว่าภาพนั้นมาก และยังเป็นหนึ่งในผลงานตัวแทนภาพวาดหญิงงาม (ซื่อหนวี่ถู) ของเขาด้วย"

"มูลค่าตลาดของภาพนี้แบบประเมินต่ำๆ ควรจะถึง 100 ล้านหยวน แต่ว่า..." เจ้าซิงเหอส่ายหน้า "ตามประเพณีของเรา ไม่ว่าจะเป็นงานเขียนพู่กันหรือภาพวาด มักจะมาในรูปแบบม้วนแกน แต่ภาพนี้แกนทั้งสองข้างถูกตัดออกไป ทำให้คุณค่าทางประวัติศาสตร์เสียหายไปบ้าง ถ้ามีแกนสองข้างที่สมบูรณ์อยู่ล่ะก็ มูลค่าคงเพิ่มขึ้นอย่างน้อยอีก 30 ล้านหยวน"

"130 ล้านหยวน!" ทุกคนในงานถึงกับช็อกจนตัวชา

สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่เฉินหยางด้วยความโกรธแค้น

ตอนประมูลราชโองการของสุยหยางตี้ เฉินหยางหลอกปั่นหัวทุกคนจนไม่มีใครกล้าแย่งประมูลตาม นึกไม่ถึงเลยว่าพอมาถึงตอนนี้ เขากลับคว้าลาภก้อนโตไปครองได้อย่างง่ายดาย

ทุกคนเริ่มตาสว่างแล้ว หมอนี่มันกลัวว่าคนจะประมูลตามจนทำให้ราคาของที่เขาเล็งไว้พุ่งสูงขึ้น เลยแกล้งจัดฉากเล่นละครตบตาให้ทุกคนขยาดล่วงหน้า

ฝูงชนจ้องเขาเขม็งด้วยความแค้น เคียดแค้นจนอยากจะเลาะกระดูกเขาอกมาเคี้ยวให้จมเขี้ยว ไอ้หมอนี่มันเจ้าเล่ห์เกินไปแล้ว!

"รู้อย่างนี้ฉันประมูลตามไปก็ดีหรอก"

"นั่นสิ! ใครจะไปคิดล่ะว่าข้างในมันจะมีของจริงซ่อนอยู่!"

"ต่อให้ตอนนั้นไม่รู้ว่าเป็นของจริง ถ้าพวกเราช่วยกันปั่นราคาขึ้นไป แม่หนูตระกูลเย่ก็คงไม่ได้รับของหลุดมือไปง่ายๆ แบบนี้!"

แขกเหรื่อต่างพากันตีอกชกหัวด้วยความเสียดาย

กัวไห่ชวนหน้าเขียวคล้ำ จะอ้าปากพูดอะไรออกมาตอนนี้มันก็ดูอ่อนแอและไร้น้ำหนักไปหมดแล้ว

คนที่ร่าเริงที่สุดในงานย่อมหนีไม่พ้นเย่เสวี่ย การประมูลภาพจริงของถังป๋อหู่มาได้ในราคาเพียง 2.3 ล้านหยวน เป็นเรื่องที่ต่อให้ฝันเธอก็ยังไม่กล้าคิด

"เฉินหยาง ฉันรู้อยู่แล้ว! คุณไม่มีทางทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ!" เย่เสวี่ยร้องเรียกด้วยความตื่นเต้น

เย่จวิ้นสยงและเฉินซูฟางมองเฉินหยางด้วยความตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าเขาจะมีฝีมือขนาดนี้จริงๆ

ฉินหนานและเซียวชิงเสวียนมองเฉินหยางด้วยความตกใจปนประหลาดใจ แต่เซียวชิงเสวียนก็ทำใจยอมรับได้อย่างรวดเร็ว เพราะเธอเคยเห็นฝีมือเขามาแล้ว การที่เขามองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของจริงจึงไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับเธอ

หลี่ฉงโหลวถามด้วยความสงสัย "เฉินหยาง คุณรู้ได้ยังไงว่ามีภาพซ่อนอยู่ในภาพ?"

เฉินหยางยิ้มบางๆ

"ลางสังหรณ์ครับ! ผมสังเกตว่าช่วงท้ายของภาพ 'ชิงหมิงซ่างเหอถู' มันดูหนากว่าช่วงต้นเล็กน้อย เลยเดาเล่นๆ ว่าอาจจะมีสองชั้น นึกไม่ถึงว่าผมจะเดาถูก"

เขาคิดในใจว่า 'นี่คือไพ่ตายสูงสุดของฉัน จะบอกคุณได้ยังไงกัน?'

ความจริงคือตอนที่หยกเริ่มร้อนจัด เขาก็รู้แล้วว่าภาพเลียนแบบไร้นามชิ้นนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่นอน เขาฝืนอาการไม่สบายตัว ใช้เนตรทิพย์ส่องดูอีกครั้งจนพบภาพจริงของถังป๋อหู่ที่ซ่อนอยู่ ตอนนั้นเขาแทบจะคลั่งตายด้วยความดีใจ

เขาจ้องมองภาพ 'ชิงหมิงซ่างเหอถู' ที่ถูกฉีกเป็นสองท่อน แล้วพูดเรียบๆ ว่า "จริงๆ แล้วถ้าว่ากันตามตรง ฝีมือการเลียนแบบของจิตรกรไร้นามคนนี้ยอดเยี่ยมมาก แม้จะสู้ยอดฝีมือพันปีอย่างจางเจ๋อฮวนหรือถังป๋อหู่ไม่ได้"

"แต่เขาก็ต้องเป็นจิตรกรระดับแถวหน้าคนหนึ่งแน่นอน เขาน่าจะมีผลงานปรากฏสู่สายตาชาวโลกบ้าง แต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่ยอมเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง"

"และเพราะทุกคนมักจะจ้องแต่จะสะสมผลงานของจิตรกรชื่อดังที่มีเพียงไม่กี่คน จนพากันดูแคลนผลงานของจิตรกรที่มีฝีมือล้ำเลิศแต่ไร้ชื่อเสียง ทุกคนถึงได้ 'ตาถั่ว' กันหมดแบบนี้ไงครับ"

"จริงๆ แล้วผมควรจะขอบคุณทุกท่านนะ ที่ยอมยกของชิ้นนี้ให้ผมแบบง่ายๆ!"

เฉินหยางส่งยิ้มให้ทุกคน แต่คำพูดนี้ไม่ต่างอะไรกับการเอากลือไปสาดใส่แผลใจ ทุกคนพลาดของดีไปแล้ว เขายังจะมาตบหน้าซ้ำอีก ทุกคนจึงโกรธแค้นจนหน้าดำหน้าแดง

เฉินหยางไม่ได้ใส่ใจ คนพวกนี้ถ้าไม่ใช่ไม่กี่คนที่รู้จักกัน ส่วนใหญ่ก็จงเกลียดจงชังเขาไปแล้ว ไหนๆ ก็ทำให้คนหมั่นไส้แล้ว จะซ้ำเติมอีกนิดก็ไม่ต่างกัน

ฉินหนานหัวเราะ "นั่นสินะ! ต่อให้เป็นผลงานของจิตรกรที่มีชื่อเสียงนิดหน่อย ราคาคงสัก 3-5 ล้าน และก็ใช่ว่าจะมีคนแย่งกันประมูลเสมอไป"

"แต่ถ้าตอนนั้นมีคนแย่งประมูลจริงๆ ล่ะ? คุณยังจะสู้ไหม?"

เฉินหยางหัวเราะ "ถ้ามีคนปั่นราคาขึ้นไปหลายครั้ง ผมก็อาจจะถอยครับ เพราะผมก็แค่เดาว่าข้างในอาจจะมีอะไรซ่อนอยู่ แต่ถ้ามันไม่มีล่ะ? หรือถ้ามีแต่ดันเป็นของที่ไม่มีราคาล่ะ?"

"การบุ่มบ่ามประมูลจนราคาพุ่งสูงลิ่ว มันได้ไม่คุ้มเสียครับ"

เซียวชิงเสวียนเอียงคอมองเฉินหยาง มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง เธอไม่เชื่อคำแก้ตัวของเขาเลยสักนิด เพราะตอนที่เฉินหยางช่วยเธอคลี่คลายสถานการณ์ เขาก็ใช้วิธีหาซองจดหมายและแสตมป์ที่ซ่อนอยู่ในภาพวาดเก๊เหมือนกัน

เธอมั่นใจว่าเฉินหยางต้องมีวิธีการพิเศษบางอย่างที่ทำให้เขารู้ล่วงหน้าว่ามีของซ่อนอยู่ข้างใน แต่เธอก็ฉลาดพอที่จะไม่พูดโพล่งออกมาในเมื่อเฉินหยางไม่ได้บอก

"ถ้าภาพนี้ตกไปอยู่ในมือคนอื่น ภาพ 'หลี่ตวนตวนถู' ที่ซ่อนอยู่ข้างในนี้ก็ไม่รู้ว่าจะได้ออกมาอวดโฉมเมื่อไหร่! ให้คุณเฉินหยางเป็นคนค้นพบแบบนี้น่ะดีแล้วค่ะ!"

"คุณหนูเซียวพูดถูกครับ ของจริงฝีมือถังป๋อหู่แบบนี้ ไม่ควรถูกซ่อนไว้ในเงามืดตลอดไป ควรจะออกมาให้ชาวโลกได้ยลโฉมตั้งนานแล้ว!"

เจ้าซิงเหอและหลี่ฉงโหลวกล่าวเสริม

เย่เสวี่ยถามด้วยความสงสัย "แต่ใครกันนะที่เอาภาพจริงของถังป๋อหู่มาซ่อนไว้ในภาพใบนี้? แล้วเขาทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร?"

เฉินหยางตอบว่า "ก็คงเพราะเจ้าของเดิมของภาพ 'หลี่ตวนตวนถู' มีฐานะต่ำต้อย ปกป้องภาพใบนี้ไว้ไม่ได้ หรือด้วยเหตุผลอื่นๆ แต่ไม่อยากให้ภาพถูกทำลาย เลยใช้วิธีนี้ซ่อนมันไว้!"

เย่เสวี่ยพยักหน้าเข้าใจ

"เย่เสวี่ย คุณโทรศัพท์หาคุณปู่เถอะ ให้ท่านส่งคนมารับ คุณถือภาพใบนี้กลับคนเดียวมันอันตรายเกินไป!"

เย่เสวี่ยแค่นยิ้มเย็น "ในเมืองปินไห่นี้ ฉันว่ายังไม่มีใครกล้ามาแย่งของจากมือตระกูลเย่หรอกค่ะ!"

ในพริบตานั้น รังสีความน่าเกรงขามก็แผ่ซ่านออกมา สาวน้อยผู้อ่อนแอคนเดิมหายไปในทันที

เฉินหยางอึ้งไปครู่หนึ่ง คนที่เกิดในตระกูลใหญ่ย่อมไม่มีใครธรรมดาจริงๆ

ถึงเย่เสวี่ยจะพูดแบบนั้น แต่เธอก็ยังว่านอนสอนง่าย ยอมโทรศัพท์ไปตามที่เขาบอก

เฉินซูฟางเดือดดาลขึ้นมาทันที

"เฉินหยาง แกหมายความว่าไง? ฉันกับพ่อเขาอยู่นี่ ใครจะกล้าเข้ามาแย่ง?"

เฉินหยางปรายตามองอย่างดูแคลน "แค่คุณน่ะเหรอ? ไม่ถ่วงแข้งถ่วงขาก็บุญเท่าไหร่แล้ว!"

เฉินซูฟางโกรธจนเต้นเร่าๆ ทำท่าจะกระโจนเข้าไปตบตีเขาให้ได้ แต่สุดท้ายก็นึกถึงฐานะตัวเองจึงยั้งตัวไว้ได้ทัน

เฉินหยางเก็บภาพวาดให้เรียบร้อยแล้วส่งให้เย่เสวี่ย

เมื่อทุกคนเดินออกมาที่ห้องโถงด้านนอก ก็เห็นชายฉกรรจ์ร่างบึกบึน 10 คนยืนรออยู่ที่ลานจอดรถแล้ว พอเห็นเย่เสวี่ย พวกเขาก็รีบก้าวเข้ามาหาและโค้งคำนับอย่างนอบน้อม "คุณหนูใหญ่!"

เย่เสวี่ยพยักหน้ารับทักทายทุกคน ก่อนจะหันมาบอกว่า "เฉินหยาง เดี๋ยวฉันไปส่งคุณที่บ้านนะ!"

เฉินหยางส่ายหน้า "ไม่ต้องหรอกครับ! เดี๋ยวผมกลับรถเจ้าอ้วนเอง!"

เย่เสวี่ยไม่เซ้าซี้ต่อ เธอขึ้นรถบีเอ็มดับเบิลยูสีแดงของเธอ โดยมีรถออดี้อีก 3 คันขับคุ้มกันออกไปอย่างช้าๆ

จบตอนที่ 38