ตอนที่ 25 หยกอาถรรพ์

ตอนที่ 25 หยกอาถรรพ์

"แต่พี่หยางห้ามใส่หยกชิ้นนี้เด็ดขาด มันไม่เหมาะกับพี่! ไอเย็นและกลิ่นอายอัปมงคลในหยกอวี้ปี้ชิ้นนี้ รุนแรงกว่าแจกันลายครามและปี่เซียะนั่นรวมกันหลายสิบเท่า!"

"มันคอยสูบฉีดเอาพลังชีวิต จิตวิญญาณ และสมาธิของพี่หยางไปจนหมด!"

เซวียชิงและหยางอวิ๋นหน้าถอดสีทันที

"เฉินหยาง คุณ..." เซวียชิงริมฝีปากสั่นพั่บๆ จนพูดอะไรไม่ออก

ผ่านไปครู่ใหญ่ ถึงเค้นเสียงพูดออกมาได้ว่า "หยกชิ้นนี้ผมตั้งใจเลือกมาให้พี่หยางของนายแท้ๆ ทำไมมันถึงมีกลิ่นอายอัปมงคลไปได้?"

เฉินหยางเอ่ยเรียบๆ ว่า "หยกอวี้ปี้ (หยกทรงกลมมีรู) เป็นเครื่องหยกประเภทแรกๆ ที่ปรากฏในประวัติศาสตร์จีนและสืบทอดมาอย่างยาวนาน ถือเป็นหยกมงคลที่สำคัญมาก โดยเฉพาะช่วงยุคจ้านกั๋วถึงราชวงศ์ฮั่นถือเป็นยุครุ่งเรืองที่สุดของหยกชนิดนี้"

"ยุคหลังๆ แม้จะมีการพัฒนาต่อมา แต่รูปแบบโดยรวมก็ไม่เปลี่ยนไปมากนัก"

"รูตรงกลางหยกอวี้ปี้เรียกว่า 'ห่าว' ส่วนเนื้อหยกด้านนอกเรียกว่า 'โร่ว' ตามตำราเอ๋อร์หย่าระบุว่า 'ถ้าเนื้อหนากว่ารูเรียก บี้, ถ้ารูกว้างกว่าเนื้อเรียก เยวี่ยน, ถ้าเนื้อกับรูเท่ากันเรียก หวน' แต่ต่อมาคำว่าเยวี่ยนก็ค่อยๆ หายไป และเรียกเครื่องหยกทรงแบน กลม มีรูตรงกลางว่า 'บี้' ทั้งหมด"

"ประโยชน์ของหยกอวี้ปี้ หนึ่งคือใช้เป็นเครื่องประกอบพิธีกรรม บูชาฟ้าดิน บูชาเทพเจ้า บูชาภูเขา สองคือใช้เป็นเครื่องแสดงยศถาบรรดาศักดิ์ และสามคือใช้เป็นเครื่องประดับติดตัว"

"แต่มันยังมีอีกประเภทหนึ่ง... คือใช้สำหรับใส่ไว้ในศพ เรียกว่า หยกฝังศพ (เลี่ยนอวี้)"

เฉินหยางหยุดชะงักครู่หนึ่ง มองไปที่เซวียชิงและหยางอวิ๋น

"ทุกคนคงทราบดีว่าคนโบราณมีธรรมเนียมการฝังศพพร้อมข้าวของเครื่องใช้ จักรพรรดิและขุนนางนับไม่ถ้วนต้องการเสวยสุขในอำนาจ วาสนา และความมั่งคั่งหลังความตาย นอกจากจะขนทรัพย์สมบัติมหาศาลลงไปในสุสานแล้ว ยังใช้กลเม็ดต่างๆ ด้วยความเพ้อฝันว่าจะสามารถกลับชาติมาเกิดหรือเป็นอมตะได้"

"เจ้าของหยกอวี้ปี้ชิ้นนี้ ดูจากลวดลายแล้วน่าจะเป็นขุนนางในราชสำนัก ในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันตก ลำดับชั้นทางสังคมเริ่มเข้มงวดชัดเจน ลายมังกรและหงส์เป็นสิทธิขาดของฮ่องเต้และฮองเฮาเท่านั้น"

"ส่วนคนที่สามารถสวมใส่ลวดลาย 'เสือโคร่งดุดัน' ได้นั้น ถ้าไม่เป็นขุนนางระดับ 5 ขึ้นไป ก็ต้องเป็นท่านโหว หรือขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์ ไม่ก็เป็นแม่ทัพผู้กร่ำศึกในสมรภูมิ"

"หยกชิ้นนี้เคยเป็นของประดับกายของเจ้าของ แต่พอเขาตายไป มันถูกใช้เป็น 'หยกฝังศพ' โดยการยัดเข้าไปในร่างกายศพ ตามความเชื่อโบราณที่ว่า 'ทองและหยกอยู่ในทวารทั้งเก้า ศพย่อมไม่เน่าเปื่อย'"

"ตอนซูสีไทเฮาสวรรคต ในปากอมมุกราตรีไว้ ทุกคนคงเคยได้ยินใช่ไหมครับ?"

พอเห็นทุกคนพยักหน้า เฉินหยางก็พูดต่อ "หยกอวี้ปี้ชิ้นนี้มีหลักการเดียวกับมุกราตรีของซูสีไทเฮา เพียงแต่ว่ามันไม่ได้ถูกใส่ไว้ที่ทวารหนัก แต่น่าจะถูกวางไว้ในช่องท้องของศพ"

"คนโบราณงมงายว่า การเอาเครื่องหยกใส่ไว้ในปากหรือทวารจะช่วยกักขังวิญญาณไม่ให้สลายไป เพื่อรอวันกลับชาติมาเกิดใหม่"

"ผมไม่เห็นสุสานของเจ้าของหยก ไม่อาจคาดเดาฐานะที่แท้จริงได้ ยุคฮั่นตะวันตกเป็นช่วงที่มีทั้งระบบจังหวัดและรัฐประเทศราช ไม่รู้ว่าเขาเป็นขุนนางราชสำนักหรือขุนนางท้องถิ่น"

"แต่ที่ผมมั่นใจอย่างหนึ่งคือ สุสานที่เขาถูกฝังนั้น... เป็น 'ชัยภูมิอัปมงคลขั้นสุด' (ต้าซงจือตี้)!"

"ชัยภูมิอัปมงคล?" เซวียชิงอุทาน "ด้วยฐานะของเขา ไม่น่าจะถูกฝังในที่แบบนั้นนะ!"

"ถูกต้องครับ!" เฉินหยางพยักหน้า "ผมสันนิษฐานว่า เขาคงถูกเบื้องบนระแวงจนโดนสั่งประหาร ถึงได้ถูกฝังในที่อัปมงคลแบบนั้น! ไม่เช่นนั้นด้วยฐานะในตอนนั้น การจะหาซินแสระดับท็อปมาดูฮวงจุ้ยให้ ย่อมไม่มีทางผิดพลาดร้ายแรงขนาดนี้แน่นอน!"

"เบื้องบนสั่งให้ฝังเขาในที่อัปมงคล ชัดเจนว่าต้องการให้เขาตายแล้วไม่ได้ไปผุดไปเกิด หรือแม้กระทั่งต้องการให้ตระกูลของเขาล่มจลายสิ้นซาก แต่ทายาทของเขาไม่กล้าขัดคำสั่งเบื้องบน ขณะเดียวกันก็ไม่อยากให้ตระกูลต้องเผชิญชะตากรรมเลวร้าย จึงแอบใส่หยกอวี้ปี้ชิ้นนี้ลงไป หวังจะให้เขาได้กลับชาติมาเกิด"

"หยกชิ้นนี้ถูกฝังอยู่ใต้ดินมาสองพันกว่าปี ทั้งซึมซับแรงอาฆาตของเจ้าของที่ตายอย่างไม่เป็นธรรม และยังได้รับไอชั่วร้ายจากชัยภูมิอัปมงคลจนกลายเป็น 'หยกอาถรรพ์' ที่เต็มไปด้วยสิ่งชั่วร้ายไปแล้ว"

"ตอนนี้มันไม่เหมาะที่จะเอามาสวมใส่เด็ดขาด!"

"ร่างกายของพี่หยางเดิมทีก็ปกติแข็งแรงดี แต่เพราะสวมหยกชิ้นนี้ จิตวิญญาณและเลือดลมจึงถูกมันสูบไปโดยไม่รู้ตัว พี่หยางเลยเริ่มเพลียลงเรื่อยๆ หน้าตาก็ซีดเซียวลงทุกวัน ยิ่งใส่นานไป ไอเย็นยิ่งแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายลึกขึ้น ต่อให้ใช้เครื่องมือทันสมัยตรวจยังไงก็หาโรคไม่เจอ"

"แถมมันยังส่งผลต่ออารมณ์ของพี่หยาง ทำให้กลายเป็นคนหงุดหงิดง่ายและขี้โมโห"

"ผมเดาว่า หยกชิ้นนี้พี่หยางน่าจะใส่มาได้สัก 3-4 ปีแล้วใช่ไหมครับ?"

ตั้งแต่แวบแรกที่เฉินหยางเห็นหยางอวิ๋น เขาก็สังเกตเห็นความผิดปกติของหยกชิ้นนี้แล้ว เพราะเขาใช้เนตรทิพย์ส่องดูมาเรียบร้อย

และต่อให้เขาไม่มีพลังพิเศษ แค่ใช้ตำราแพทย์ 《คัมภีร์ชิงเหนิง》 ของหัวโต๋ เขาก็สามารถวินิจฉัยอาการของหยางอวิ๋นได้อย่างง่ายดาย

เซวียชิงและหยางอวิ๋นมองหน้ากัน ทั้งคู่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"เฉินหยาง... น้องชาย สิ่งที่คุณพูดมามันใช่เลย! หยกชิ้นนี้ผมส่งให้พี่หยางของนายใส่มา 4 ปีแล้ว!" เซวียชิงพึมพำกับตัวเอง

"และนั่นก็เป็นช่วงที่เราเริ่มอยากมีลูกพอดี แต่ก็ไม่ติดสักที"

"และตลอด 3 ปีมานี้ พี่หยางของนายก็เริ่มอารมณ์ร้อนขึ้นเรื่อยๆ ไม่เหลือความอ่อนหวานเหมือนแต่ก่อนเลย ผมก็นึกว่าเป็นเพราะเครียดเรื่องที่ไม่มีลูกซะอีก..."

ทุกคนต่างเข้าใจดีว่าทุกอย่างมันสัมพันธ์กัน พอหยางอวิ๋นไม่มีลูก อารมณ์ย่อมไม่ดีและหงุดหงิดง่าย พอหงุดหงิดง่ายร่างกายก็ยิ่งเครียดจนทำให้นำไปสู่การไม่มีลูกเข้าไปใหญ่

และหยกอาถรรพ์ชิ้นนี้ก็เป็นตัวโหมกระหน่ำซ้ำเติมให้หนักกว่าเดิมนั่นเอง

หยางอวิ๋นหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬผุดเต็มใบหน้า "น้องเฉินหยาง แล้วสถานการณ์ของพี่แบบนี้ ต้องทำยังไงดีจ๊ะ?"

"หลังจากนี้พี่ห้ามใส่หยกชิ้นนี้อีก และที่บ้านก็ทางที่ดีอย่าเพิ่งวางของเก่าชิ้นไหนเลยครับ ร่างกายของพี่จะค่อยๆ ฟื้นฟูและปรับสภาพกลับมาดีขึ้นเองตามธรรมชาติ" เฉินหยางตอบ

"น้องชาย ขอบใจมากนะ!" หยางอวิ๋นลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอกลัวเหลือเกินว่าเฉินหยางจะบอกว่า 'ผมก็จนปัญญา' ถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงสิ้นหวังจริงๆ

ทุกคนรอบข้างต่างมองหน้ากัน ขนลุกซู่ไปตามๆ กัน นึกไม่ถึงเลยว่าการสะสมของเก่าจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้

ฉินหนานโพล่งขึ้นมาว่า "ไม่ถูกสิ! เฉินหยาง ถ้าพูดตามที่คุณว่ามา งั้นของเก่าทุกชิ้น โดยเฉพาะหยกโบราณ ก็สวมใส่ไม่ได้เลยงั้นเหรอ?"

"ของพวกนี้ส่วนใหญ่ก็ขุดมาจากสุสานทั้งนั้น! ถ้าเป็นอย่างที่คุณพูด ของเก่าทุกชิ้นก็ต้องมีกลิ่นอายอัปมงคลหมดเลยสิ?"

ทุกคนอึ้งไปครู่หนึ่ง จริงด้วย คำพูดของเฉินหยางมีช่องโหว่หรือเปล่า?

เฉินหยางส่ายหน้า "หามิได้! หามิได้!"

"ไม่ใช่สุสานทุกแห่งจะเป็นชัยภูมิอัปมงคล ของที่ขุดออกมาจากที่ที่ดี ย่อมไม่ส่งผลเสียต่อคน"

"อีกอย่าง ธาตุของแต่ละคนไม่เหมือนกัน พี่หยางอาจจะมีภูมิคุ้มกันที่อ่อนแอกว่า กลิ่นอายอัปมงคลเลยแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายได้ง่าย ในขณะที่คนอื่นอาจจะไม่เป็นอะไรเลยก็ได้"

"โบราณว่าไว้ หยกเลี้ยงคน คนเลี้ยงหยก แต่ต้องเป็นหยกที่ดี! ส่วนนี่มันคือ 'หยกชั่วร้าย' มันจะมาเลี้ยงคนได้ยังไง? มันมีแต่จะกัดกินเจ้าของเท่านั้นแหละครับ!"

ช่วงหลายปีมานี้ กระแสหนังและซีรีส์แนวนักล่าสุสานโด่งดังไปทั่ว แม้ผู้คนจะทำเป็นหัวเราะเยาะข้อห้ามแปลกๆ ในสุสาน แต่เรื่องฮวงจุ้ยที่สืบทอดมานับพันปี พวกเขากลับเชื่อสนิทใจ

เมื่อพวกเขาเชื่อฮวงจุ้ย ย่อมเชื่อคำพูดของเฉินหยางโดยปริยาย

"เฉินหยาง ขอบคุณมาก! ขอบคุณจริงๆ!" เซวียชิงลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น คว้ามือเฉินหยางมาเขย่าแรงๆ "ถ้าไม่ได้คุณ ผมกับพี่สาวคุณคงยังไม่รู้เลยว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้น"

"บางทีสุดท้ายผมอาจจะฆ่าพี่สาวคุณตายไปโดยไม่รู้ตัวเลยก็ได้!"

จบตอนที่ 25