บทที่ 23-24: การแก้แค้นของโม่โม่, แม่ทัพหวังและซูไท่ฟู่มาถึง

"โม่โม่ แล้วพ่อของเด็กๆ อยู่ที่ไหนล่ะ...?"

ซูจื่อเนี่ยนอดไม่ได้ที่จะถาม ความจริงแล้วนางอยากรู้เหลือเกินว่าใครกันที่เป็นพ่อของเด็กๆ

ทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ เด็กๆ ทั้งสามคนต่างก็หันไปจ้องมองซูจื่อโม่ด้วยสายตาเป็นประกายแฝงความคาดหวัง

"พ่อของเด็กๆ ตายไปแล้วเจ้าค่ะ"

เพื่อตัดความหวังและจินตนาการของพวกเด็กๆ ซูจื่อโม่จึงเลือกตอบแบบตัดบทเด็ดขาด

"ตาย... เขาตายแล้วงั้นหรือ"

ซูจื่อเนี่ยนรู้สึกคลุมเครือ พ่อของเด็กๆ ตายได้อย่างไรกัน? ส่วนซูชิงเจวี๋ยก็ยิ่งรู้สึกสงสารและเห็นใจในชะตากรรมของซูจื่อโม่มากขึ้นไปอีก

สามพี่น้องแฝดมองหน้ากัน ไป มาๆ พวกเขาไม่เชื่อคำพูดของมารดาเลยแม้แต่น้อย

"โม่โม่ แล้วเจ้าวางแผนจะทำอย่างไรต่อไป?"

ซูชิงเจวี๋ยเดินเข้าไปใกล้ซูจื่อโม่ เขาไม่คาดคิดเลยว่านางหายตัวไปเพียงไม่กี่ปีจะเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้ ไม่เพียงแต่นางจะสามารถฝึกยุทธ์ได้แล้ว แต่ยังกลายเป็นเจ้าของจวนหมิงเยว่ ทั้งร้านเสื้อผ้า ร้านเครื่องประดับที่โด่งดังที่สุด รวมถึงเหลาอาหาร บ่อนพนัน และกิจการอื่นๆ อีกมากมายภายใต้ชื่อจวนหมิงเยว่ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นของน้องสาวคนเล็กของเขาในเวลานี้

"พี่ใหญ่ โม่โม่ต้องการแก้แค้น ดังนั้นข้าอยากขอร้องให้พี่ใหญ่และพี่รองอย่าเพิ่งบอกเรื่องตัวตนของข้าให้ใครรู้ โดยเฉพาะจุนหลินเถียนและซูจื่อหยุน รวมถึงคนอื่นๆ ที่เคยรังแกข้า ข้าจะไม่ปล่อยไปแม้แต่คนเดียว"

น้ำเสียงอันเย็นชาของซูจื่อโม่ทำให้ทั้งสองไม่กล้าโต้แย้ง แต่อีกมุมหนึ่งมันก็ทำให้พวกเขาแปรเปลี่ยนความรู้สึกเป็นความมุ่งมั่นเช่นกัน

"โม่โม่..."

"นายท่าน"

"นายท่าน"

เสียงของชิงเหลียนและชิงเหอดังขึ้นจากด้านนอก ขัดจังหวะคำพูดของซูชิงเจวี๋ย ซูจื่อโม่รีบสวมหน้ากากกลับคืนอย่างรวดเร็ว

"นายท่าน ท่านอยู่นี่เอง"

สิ้นเสียงนั้น ร่างของชิงเหอและชิงเหลียนก็ก้าวเข้ามาด้านใน

"อืม ข้าอยู่นี่" ซูจื่อโม่พยักหน้ารับ

ชิงเหอและชิงเหลียนหันไปมองซูชิงเจวี๋ยและซูจื่อเนี่ยน ทั้งสองจำคนทั้งคู่ได้ทันที

"ผู้น้อยคารวะคุณชายซูและคุณหนูซูเจ้าค่ะ"

ทั้งสองทำความเคารพพร้อมกัน

"อืม" ซูชิงเจวี๋ยและซูจื่อเนี่ยนพยักหน้ารับ

"พี่ชิงเหลียน พี่ชิงเหอ ซินเอ๋อร์คิดถึงพวกพี่จังเลย"

ซูซินวิ่งเข้าไปหาทั้งสองคน แต่ทว่า...

"แค่ก...!"

"คุณหนูน้อย"

"คุณหนูน้อย"

ชิงเหอและชิงเหลียนมองซูซินด้วยความกังวล

"ซินเอ๋อร์ แม่บอกตั้งกี่ครั้งแล้วว่าอย่าตื่นเต้นเกินไป?"

ซูจื่อโม่รีบอุ้มซูซินขึ้นมาด้วยความปวดใจและรีบป้อนยาบรรเทาอาการให้ทันที

แค่ก... ทว่าซูซินยังคงรู้สึกไม่สบายตัว นางรู้สึกคันคอและเริ่มเวียนศีรษะ

"ท่านแม่... ท่านแม่ ซินเอ๋อร์รู้สึกไม่สบายตัวมากๆ เลยเจ้าค่ะ"

ซูจื่อโม่แตะหน้าผากของซูซิน ตัวนางร้อนจี๋: แย่แล้ว! นางกลับมาเป็นไข้อีกแล้ว

"ท่านแม่ เดี๋ยวฉีเอ๋อร์จะไปปรุงยาให้เองขอขอรับ"

"ดีมาก!"

ซูฉีรีบวิ่งออกไปทันที

"โม่โม่ ซินเอ๋อร์เป็นอะไรไป? ทำไมอยู่ๆ ถึงป่วยหนักขนาดนี้?"

ซูจื่อเนี่ยนก้าวมาข้างหน้า มองดูซูซินที่กำลังสะลึมสะลือด้วยความปวดใจ เด็กคนนี้ป่วยเร็วเกินไปแล้ว

ทุกครั้งที่ซูซินเป็นแบบนี้ มันคือช่วงเวลาที่ทรมานใจที่สุดสำหรับซูจื่อโม่...

"ซินเอ๋อร์เกิดมาพร้อมกับร่างกายที่ไม่แข็งแรง ท่านอาจารย์ของข้าพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อให้ซินเอ๋อร์มีชีวิตรอดอยู่ได้ แต่ร่างกายของนางก็ยังอ่อนแอมาก นางต้องกินยาที่ปรุงจากหญ้าเงินเพื่อประคองชีวิตมาตลอด"

"หญ้าเงินงั้นหรือ?"

ซูชิงเจวี๋ยและซูจื่อเนี่ยนหันมามองหน้ากัน หญ้าเงินมีราคาแพงถึงต้นละหลายพันตำลึงเงิน มันสามารถรักษาโรคได้สารพัดชนิด ทั้งยังช่วยในเรื่องการฝึกปรือพลังยุทธ์ได้อีกด้วย

"พี่ใหญ่ พี่รอง พวกท่านไปพักผ่อนก่อนเถอะค่ะ โม่โม่จะพาซินเอ๋อร์กลับไปพักที่ห้องก่อน"

"ซินเอ๋อร์เป็นแบบนี้ พี่จะไปนอนหลับลงได้อย่างไร? ให้พี่ช่วยเจ้าดูแลซินเอ๋อร์เถอะนะ!"

ซูจื่อเนี่ยนจะตัดใจไปพักผ่อนได้อย่างไร นางเพิ่งจะได้พบเจอน้องสาว ดังนั้นนางจึงอยากจะใช้เวลาอยู่ร่วมกันให้มากกว่านี้

บทที่ 24: แม่ทัพหวังและซูไท่ฟู่มาถึง

"ตกลง! ชิงเหอ เจ้าไปส่งข่าวให้โม่เหนียง บอกให้นางเร่งดำเนินการส่งหญ้าเงินกลับมาให้เร็วขึ้น ครั้งนี้ฉีเอ๋อร์พบหญ้าเร้นลับแล้ว เขาจะสามารถปรุงยาให้ซินเอ๋อร์ได้ อย่างน้อยเดือนนี้ซินเอ๋อร์ก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมาน"

"เจ้าค่ะนายท่าน ข้าจะรีบไปเดียวนี่"

ซูจื่อโม่กำลังจะพาซูซินกลับไปที่ห้องนอน แต่ทันใดนั้นนางก็เห็นเหอหยุนถิงเดินเข้ามาพอดี

คิ้วเรียวงามของซูจื่อโม่ขมวดเข้าหากันภายใต้หน้ากากทองคำ

"โม่โม่ แม่ทัพหวังและซูไท่ฟู่พากองกำลังมาล้อมพวกเราไว้แล้ว พวกเขาต้องการให้เราส่งตัวคุณหนูซูและคุณชายซูออกไป"

"มาเร็วขนาดนี้เชียว?"

"ท่านแม่ ครั้งนี้หลี่เอ๋อร์จะทำให้พวกมันรู้เองว่า จวนหมิงเยว่ไม่ใช่สถานที่ที่พวกมันจะคิดจะเข้าก็เข้า จะออกก็ออกได้ตามใจชอบ"

ใบหน้าของซูหลี่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น หน้าที่ของเขาคือการปกป้องท่านแม่และจวนหมิงเยว่ ที่นี่คือบ้านของพวกเขา เขาจะไม่ยอมให้ใครมาทำลายมันเด็ดขาด

"ดีมาก! แต่ต้องระวังตัวด้วยนะ"

ซูจื่อโม่รู้ดีว่ากลุ่มหน่วยกล้าตายทั้ง 12 คนของนางที่แอบซ่อนตัวอยู่อย่างลับๆ จะคอยคุ้มกันซูหลี่ ซูหลี่จะปลอดภัยแน่นอน

"โม่โม่ พี่จะไปกับหลี่เอ๋อร์ด้วย!"

ซูชิงเจวี๋ยเอ่ยด้วยความแน่วแน่เช่นกัน เขาไม่อยากหลบอยู่ข้างหลังแล้วปล่อยให้เด็กคนหนึ่งออกไปปกป้องเขา

"พี่ใหญ่ ท่านกำลังบาดเจ็บอยู่ เรื่องนี้หลี่เอ๋อร์จัดการได้ และหยุนถิงก็อยู่ที่นั่นด้วย พี่ใหญ่ไม่ต้องกังวลหรอกเจ้าค่ะ ท่านไปที่ห้องปรุงยาและช่วยฉีเอ๋อร์เคี่ยวยาดีกว่า เวลาปรุงยาฉีเอ๋อร์ห้ามถูกรบกวนเด็ดขาด"

ซูจื่อโม่รู้ดีว่าการมาถึงอย่างกะทันหันของแม่ทัพหวังและซูไท่ฟู่ ไม่ใช่เพียงเพื่อจะพาตัวพี่สาวของนางไปเท่านั้น แต่ยังตั้งใจจะมาเหยียดหยามและทำลายชื่อเสียงของจวนหมิงเยว่ด้วย... หึ ก็ลองดูว่าพวกมันจะมีปัญญาไหม!

"เรื่องนี้... ก็ได้! หลี่เอ๋อร์ เจ้าต้องระวังตัวด้วยนะ"

ซูชิงเจวี๋ยมองไปที่ซูหลี่ มีผู้คนน้อยมากที่จะบรรลุถึงระดับจินซวนขั้นที่ 6 ได้ หลานชายของเขาต้องเอาชนะพวกสารเลวเหล่านั้นได้อย่างแน่นอน

"ท่านลุงไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ! ท่านอาเหอ พวกเราไปกันเถอะ"

ที่ด้านนอกประตูใหญ่จวนหมิงเยว่ แม่ทัพหวังอี้เฉิงและซูเว่ยเฉินกำลังยืนอยู่พร้อมกับกลุ่มผู้ติดตาม

แม่ทัพหวังอี้เฉิงมีอายุราวๆ 35 ปี ใบหน้ากลมที่มีหนวดเคราครึ้มดูเคร่งขรึมจริงจัง เขามีรูปร่างสูงใหญ่และกำยำ มีกระบี่พาดอยู่ที่เอวซ้าย รูปลักษณ์ที่น่าเกรงขามของเขาแผ่กลิ่นอายของยอดแม่ทัพผู้นิ่งขรึมออกมา

ส่วนซูเว่ยเฉินสวมชุดคลุมสีดำ หน้าตาของเขาคล้ายคลึงกับซูชิงเจวี๋ยอยู่บ้าง ใบหน้าที่เคร่งเครียดของเขาปกคลุมไปด้วยความขุ่นมัวทันทีที่ได้เห็นเหอหยุนถิงและซูหลี่เดินออกมา

"โอ้! แม่ทัพหวัง ซูไท่ฟู่ พวกท่านและผู้ติดตามมาทำอะไรที่นี่งั้นหรือ? จวนหมิงเยว่ของเรามีความผิดโทษอันใดกัน? วันนี้นายท่านของเราเพิ่งจะมาถึง พวกเราไม่อยากเห็นเลือดตกยางออกหรอกนะ!"

แม้ว่าเหอหยุนถิงจะพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่ความหมายอันเย็นชาในคำพูดนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจมองข้ามได้เลย

"พ่อบ้านเหอ ท่านแม่ทัพผู้นี้ไม่ได้มาเพื่อก่อเรื่อง พวกเราเพียงต้องการให้ท่านส่งตัวพี่น้องตระกูลซูออกมา แล้วทุกอย่างจะจบลงด้วยดี"

"ถ้าเช่นนั้น ท่านคงต้องถามคุณหนูน้อยของเราแล้วล่ะ นี่คือคุณชายน้อยของพวกเรา ตราบใดที่เขาอนุญาต คุณชายซูและคุณหนูซูถึงจะออกไปได้"

เหอหยุนถิงผายมือไปทางซูหลี่ วันนี้แม่ทัพหวังและซูไท่ฟู่ถูกกำหนดมาแล้วว่าจะต้องพบกับความลำบาก จวนหมิงเยว่ในวันนี้มีการป้องกันที่พร้อมสรรพ พวกเขาไม่มีทางเกรงกลัวคนพวกนี้

แม่ทัพหวังอี้เฉิงและซูเว่ยเฉินหันไปมองซูหลี่... จวนหมิงเยว่ถึงกับกล้าส่งเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งมาเจรจากับพวกเขางั้นหรือ...? นี่มันดูถูกกันเกินไปแล้ว

"พ่อบ้านเหอ เจ้าจะให้ข้าและซูไท่ฟู่เจรจากับเด็กคนหนึ่งเนี่ยนะ นี่มันจะเกินไปแล้ว..."

แม่ทัพหวังระเบิดโทสะออกมา ถ้าเขาไม่เห็นแก่หน้าจวนหมิงเยว่ล่ะก็ เขาคงบุกเข้าไปจับคนตั้งนานแล้ว

"แล้วมันทำไมล่ะ? ท่านแม่ทัพมีปัญหาอะไรกับการที่ข้ายังเด็กงั้นหรือ?"

ทันทีที่ซูหลี่พูดจบ เขาก็ปลดปล่อยกระแสพลังปราณที่เทียบเท่ากับระดับจินซวนขั้นที่ 6 ออกมาทันที ซึ่งสร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคนในบริเวณนั้นโดยรอบ ดวงตาที่เย็นชาของเขาทำให้ไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ และถึงกระนั้น ผู้คนรอบข้างก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาจับขั้วหัวใจ