1376 - รวบรวมสมบัติของบรรพชนกลับคืน

1376 - รวบรวมสมบัติของบรรพชนกลับคืน

พระเจ้าตายโดยฝีมือมนุษย์ ฝนแห่งเลือดที่ตกลงมาอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เสียงลมปะทะกันเสียงดัง ทำให้ผู้คนตกตะลึง

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ที่เสียงร้องไห้คร่ำครวญเริ่มดังขึ้นมากจากหลุมผู้ศรัทธา

“พระเจ้าตายแล้ว มันเกิดขึ้นได้อย่างไร? เขาถูกปีศาจแห่งภาคกลางสังหาร เกิดอะไรขึ้นกับโลกนี้?”

“พระเจ้าขะตายได้อย่างไร? ทุกสิ่งล้วนเป็นภาพลวงตา!”

โลกของพวกเขาเหมือนจะพังทลายลง เป็นเรื่องยากที่ยอมรับความจริง

“ปีศาจจากภาคกลางได้สังหารพระเจ้าของเราแล้ว ฆ่ามันล้างแค้นให้กับพระองค์!”

ผู้ศรัทธาที่บ้าคลั่งตะโกนรีบวิ่งเข้าไป อย่างไรก็ตามมีผู้คนจำนวนน้อยมากที่กล้ายืนยันต่อหน้าเย่ฟ่านซึ่งสามารถสังหารพระเจ้าได้

“ปัง”

เย่ฟ่านก้าวลงมาจากท้องฟ้า จากนั้นฝ่ามือขนาดใหญ่ของเขาก็กดเข้าหาคนเหล่านั้นพร้อมกับบทขยี้พวกเขาให้กลายเป็นหมอกเลือดไปพร้อมกับพระเจ้าที่พวกเขาศรัทธา

แม้แต่พระเจ้ายังถูกฆ่าตาย แล้วใครจะสามารถหยุดยั้งปีศาจจากภาคกลางได้? ผู้คนในเมืองศักดิ์สิทธิ์เริ่มหวาดกลัวจนไม่สามารถควบคุมร่างกายของตัวเองได้

เย่ฟ่านยืนอยู่อย่างเงียบๆ เขาดึงร่องรอยประทับแห่งจิตสำนึกของชายที่เรียกตัวเองว่าพระเจ้าออกมา มองดูความลับโบราณแต่น่าเสียดายที่เขากลับต้องพบกับความผิดหวัง

นี่คือกลุ่มทายาทของสิ่งมีชีวิตโบราณที่ถูกทิ้งไว้ในโลกใบนี้ บรรพชนของพวกเขาอพยพออกจากโลกไปนานหลายพันปีแล้ว เขาไม่รู้จักเป่ยโต้ว ไม่รู้จักเส้นทางออกจากโลกไม่เช่นนั้นคงจากที่นี่ไปนานแล้ว

เย่ฟ่านรู้อะไรอีกอย่าง คือในอดีตเคยมีสิ่งมีชีวิตจากเป่ยโต้วมาที่นี่สามคน ผู้ที่ทรงพลังที่สุดถูกเรียกว่าฮั่วซัง ทั้งหมดเป็นทายาทจากเผ่าพันธุ์อีกาทอง

ส่วนเผ่าพันธุ์โบราณที่เรียกตัวเองว่าพระเจ้านี้มาจากดาวโบราณที่เรียกว่าทงเทียน ที่เป็นดาวต้นกำเนิดชีวิตเช่นเดียวกันกับกลุ่มดาวเป่ยโต้วโบราณ

“มีดาวซึ่งเป็นต้นกำเนิดชีวิตประมาณหกหรือเจ็ดดวงในจักรวาลทั้งหมด”

ก่อนจากไป เย่ฟ่านได้หยิบเอาแผนที่โลกในยุคโบราณซึ่งเป็นสมบัติของชายคนนี้ไปด้วย

“โลกนี้น่าจะยังมีคนที่เรียกตัวเองว่าพระเจ้าอยู่อีกสองคน อีกคนถูกเรียกว่าผู้ส่งสาร…”

เย่ฟ่านค้นวิญญาณของชายที่เรียกตัวเองว่าพระเจ้าอย่างระมัดระวัง อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้รับข้อมูลที่มีประโยชน์มากนัก สาเหตุก็เพราะชายคนนี้ได้สูญเสียความทรงจำบางส่วนไปแล้ว

มันคล้ายกับว่าความทรงจำของเขาถูกใครบางคนลบออกไป นั่นทำให้เย่ฟ่านไม่สามารถตรวจสอบได้ว่ายังมีพระเจ้าเหลือกี่คนในโลก

“หากประสบความสำเร็จในการกลายเป็นเซียนเทียมขั้นสามในโลกยุคสิ้นสุดธรรมนี้มันก็เป็นเรื่องที่ยากจะบอกได้ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งอย่างที่คนเป็นหรือไม่?”

เย่ฟ่านพูดกับตัวเอง ผู้คนในดินแดนของเป่ยโต้วที่สามารถบรรลุขอบเขตเซียนเทียมขั้นสามได้ล้วนมีความแข็งแกร่งมากกว่าผู้ที่บรรลุขอบเขตนี้ในยุคโบราณ

อย่างไรก็ตามเต๋าของเป่ยโต้วไม่ได้เสื่อมโทรมถึงขนาดนั้น เมื่อประสบความสำเร็จในการเป็นเซียนเทียมขั้นสาม เต๋าแห่งสวรรค์พิภพจะชดเชยข้อบกพร่องของพวกเขาให้มีความสมบูรณ์มากกว่าปกติ

ส่วนในโลกใบนี้อาจเรียกได้ว่าเต๋าตายไปอย่างสมบูรณ์แล้วดังนั้นแม้ว่าจะประสบความสำเร็จในการเป็นเซียนเทียมขั้นสาม แต่เต๋าก็ไม่สามารถชดเชยสิ่งใดให้

ในตอนที่เย่ฟ่านเดินเข้าไปทีละก้าวทุกคนก็ต่างถอยหลังไป ปีศาจจากภาคกลางเดินทางมาที่ตะวันตกและสังหารพระเจ้าของพวกเขา สิ่งนี้ทำให้ผู้คนเกิดความหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

ตอนนี้ข่าวลือได้แพร่กระจายอย่างรวดเร็วไปทั่วทุกส่วน ผู้บ่มเพาะจากทั้งตะวันออกและตะวันตกล้วนตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

พระเจ้าตายแล้ว!

ถูกสังหารโดยราชาปีศาจแห่งภาคกลางที่มีชื่อว่าเย่ฟ่าน เขาโจมตีและสังหารทุกคนที่ขวางเส้นทางของเขา ไม่ว่าจะเป็นเทวทูต ผู้ส่งสาร หรือพระเจ้า ไม่มีผู้ใดต้านทานเขาได้

นี่คือยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกอย่างไม่ต้องสงสัย

“พระเจ้าตายแล้ว ปีศาจกำลังมาเยือน!”

นี่เรื่องใหญ่ ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักได้ว่าคำเตือนของบรรพชนจากยุคโบราณที่บอกว่าปีศาจแห่งภาคกลางทรงพลังอย่างแท้จริงไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

วาติกันเป็นสวรรค์อีกแห่งของผู้บ่มเพาะตะวันตก หลังจากได้ยินข่าวนักรบจำนวนมากก็ระดมกำลังเข้ามาอย่างเร่งด่วน

ในวันเดียวกัน นักรบครูเสดที่ไม่กลัวความตายถูกส่งไปยังกรุงเยรูซาเล็ม พวกเขาล้วนแต่เป็นวีรบุรุษที่แข็งแกร่งซึ่งถูกคัดเลือกมาอย่างดี พวกเขาไม่ได้สนใจในคำเตือนและเริ่มดักโจมตีเย่ฟ่านจากทุกทิศทาง

เย่ฟ่านเดินอยู่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์และค่อยๆ ปีนขึ้นไปบนวิหารที่สร้างขึ้นมาเพื่อเหล่าพระเจ้าซึ่งไม่มีใครกล้าเขาไป

วิหารอันงดงามเต็มด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ พลังปราณสวรรค์พิภพในบริเวณนี้เข้มข้นอย่างมาก

ที่ใจกลางของวิหารมีบัลลังก์สีทองขนาดใหญ่ตั้งอยู่

นี่คือที่ประทับของพระเจ้า ไม่มีใครได้รับอนุญาตแให้เข้าไป และไม่สามารถทำลาย อย่างไรก็ตามเย่ฟ่านสังหารพระเจ้าไปแล้ว แน่นอนว่าเขาจะไปที่ใดก็ได้

“อาจารย์ พระเจ้าในเมืองศักดิ์สิทธิ์นี้มีคนเดียวหรือ หากมีพระเจ้าอยู่หลายคนมันจะกลายเป็นหายนะของเราหรือไม่?”

เหล่าลูกศิษย์ของเย่ฟ่านยังคงมีความหวาดกลัวต่อพลังระดับเซียนเทียมขั้นสามของพระเจ้าที่แสดงออกมาเมื่อครู่

“น่าจะยังหลงเหลืออยู่”

เย่ฟ่านขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกว่าเมืองศักดิ์สิทธิ์ค่อนข้างแปลก ราวกับว่ามีการดำรงอยู่อันทรงพลังบางอย่าง แต่อีกฝ่ายเพียงแค่ยังไม่ปรากฏตัวขึ้น

“เทพอสูรที่เคยเดินทางไปยังประเทศจีนเมื่อหลายสิบปีก่อนยังคงมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน เขาอยู่ที่ไหน?” หลงอวี่เสวียนกล่าว

เย่ฟ่านจยืนเงียบๆเป็นเวลานาน พลังวิญญาณของเขากวาดไปทุกที่ เขาพยักหน้าแล้วกล่าวว่า

“เราแค่ค้นหาสมบัติบรรพชนกลับไปก็พอ ไม่จำเป็นต้องมีความขัดแย้งกับสิ่งมีชีวิตตนนั้น”

เย่ฟ่านเจอของสำคัญบางอย่าง นี่คือมรดกของบรรพชนหลายชิ้นที่สูญหายไปเป็นจำนวนมาก!

สมบัติโบราณหลายชิ้นอยู่บนแท่นหิน ได้แก่เหรียญของเทพบรรพชนฝูซี กระบี่ต้าอวี้ สมบัติเหล่านี้ล้วนเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลัง ดังนั้นเขาจะต้องเก็บพวกมันกลับคืนไป

เรื่องนี้ไม่เพียงเกี่ยวข้องกับหน้าตาของผู้บ่มเพาะจากดินแดนตะวันออกเท่านั้น แต่เย่ฟ่านยังต้องการศึกษาร่องรอยเป๋าในอาวุธเหล่านี้ด้วย

“มีโบราณวัตถุหลายอย่างที่ถูกจัดแสดงในสถานที่แห่งนี้ ดูสิอาจารย์ นี่คือสมบัติของภูเขาไท่ซาน”

ไม่นานพวกเขาก็พบแท่นบูชาที่พังในห้องโถงหลัก

“มันควรจะมีมากกว่านี้ จำนวนนี้มันน้อยเกินไป” เย่ฟ่านเลิกคิ้ว

เขาต้องการรวบรวมของทุกชิ้นที่ถูกชาวตะวันตกแย่งชิงไปกลับคืนสู่ประเทศจีน เขาจำเป็นต้องใช้พวกมันเพื่อสัมผัสกับร่องรอยเต๋าที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดในโลกนี้

“พวกที่เป็นคัมภีร์โบราณถูกเก็บไว้ในที่อื่น” เอี๋ยนเสี่ยวอวี้กล่าว

“หากพวกมันยังอยู่ในเมืองศักดิ์สิทธิ์ก็ต้องเก็บไปให้หมด หากอยู่ที่อื่นเราค่อยติดตามไปนำพวกมันกลับคืนมา”

เย่ฟ่านกวาดพลังศักดิ์สิทธิ์ไปทั่วเมืองจากนั้นเขาก็ค้นพบร่องรอยของสมบัติล้ำค่าอีกสองสามชิ้น

“ของเหล่านี้ไม่ได้มีประโยชน์กับข้า พวกเจ้านำไปแบ่งปันกันเถอะ!”

เย่ฟ่านศึกษาร่องรอยเต๋าจากอาวุธระดับราชาผู้ยิ่งใหญ่หลายชิ้น เมื่อตระหนักได้ว่าพวกมันไม่มีประโยชน์อะไรเขาจึงมอบให้กับเหล่าลูกศิษย์ทุกคนช่วยแบ่งปันกัน

ศิษย์ของเย่ฟ่านเกิดความตื่นเต้นเป็นอย่างมาก แม้ว่าในอดีตพวกเขาจะเป็นผู้สืบทอดของสำนักเต๋าอันยิ่งใหญ่ที่สุดของจีน แต่มันก็ไม่มีทางที่อาจารย์ของพวกเขาจะมอบอาวุธระดับนี้ให้ได้

…………