1367 - สามมังกรรวมเป็นหนึ่ง

1367 - สามมังกรรวมเป็นหนึ่ง

ปีศาจ เขาคือปีศาจ!

ความจริงที่โหดร้ายเช่นนี้ปรากฏต่อหน้ายอดฝีมือจากแดนตะวันตก และทำให้พวกเขาหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

การเดินทางครั้งนี้พวกเขาคิดว่าจะนำความรุ่งโรจน์กลับคืนสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของตัวเอง แต่พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะเจอจุดจบอันน่าสยดสยองเช่นนี้ และไม่คิดว่าในโลกจะมีผู้ที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้

ในสมัยโบราณภายในดินแดนตะวันตกเคยมีคำเตือนไว้ว่าอย่าข้ามมาฝั่งตะวันออกเพราะที่นั่นมีปีศาจผู้ยิ่งใหญ่แห่งภาคกลางอาศัยอยู่

“ปีศาจจากภาคกลาง เขาคือปีศาจผู้ยิ่งใหญ่จากภาคกลาง!”

คนกลุ่มหนึ่งตะโกนด้วยท่าทางหวาดกลัว พวกเขาไม่ลืมคำเตือนที่บรรพชนจากยุคโบราณทิ้งไว้

ในสมัยโบราณนักบุญแห่งตะวันตกต้องทนทุกข์ทรมานกับความสูญเสียครั้งใหญ่จากปีศาจที่มาจากภาคกลาง ดังนั้นพวกเขาจึงเตือนคนรุ่นหลังให้หลีกเลี่ยงการเหยียบย่ำเข้าสู่ประเทศจีน

“กว่าร้อยปีที่แล้ว พวกเจ้ารุกรานและปล้นสมบัติศักดิ์สิทธิ์บรรพชนของเราไปโดยการอ้างนามพระผู้เป็นเจ้า วันนี้ถึงเวลาที่พวกเจ้าต้องชดใช้แล้ว”

ศิษย์บางคนของเย่ฟ่านตอบโต้ด้วยความโกรธ

“นั่นเป็นสมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่พระเจ้าประทานลงมา ปีศาจอย่างพวกเจ้ามีคุณสมบัติใดในการครอบครองมัน”

“พวกเจ้ากำลังรนหาที่ตาย!” ศิษย์ของเย่ฟ่านคำรามด้วยความโกรธ

แม้ว่าผู้คนจากแดนตะวันตกจะเกิดความหวาดกลัวจับใจ แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทนรอความตายได้ ดังนั้นพวกเขาทุกคนจึงระเบิดพลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดออกมาและเตรียมจะต่อสู้อย่างกล้าหาญ

“เราคือนักรบครูเสด ถ้าเราตายด้วยน้ำมือของปีศาจ เราจะขึ้นสู่สวรรค์ กลับไปสู่อ้อมกอดของพระเจ้า”

พวกเขาทุกคนตะโกนอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับเปล่งแสงศักดิ์สิทธิ์ไปทั่วร่างกาย และค่อยๆ ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

“ช่างไร้สาระ!”

เย่ฟ่านจึงยกฝ่ามือขึ้นพร้อมกับชี้ไปข้างหน้า ในเวลาต่อมาร่างของทุกคนถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดในทันที

“หากแดนตะวันตกมีเพียงพวกเจ้าที่เป็นยอดฝีมือผู้แข็งแกร่ง เช่นนั้นพวกเจ้าก็ตายไปเสียเถิด?” เย่ฟ่านพึมพำกับตัวเอง

จากนั้นเขาก็สังหารผู้คนหลาย 10 คนที่อยู่ตรงหน้าให้กลายเป็นหมอกเลือดอย่างง่ายดาย การลงมือของเขายังน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นก่อนหน้านี้หลายเท่า

“อาจารย์... ทรงพลังมาก!” ศิษย์หลายคนได้แต่ประหลาดใจ หัวใจของพวกเขาสั่นสะท้านจนไม่สามารถกล่าวอะไรได้อีก

หลังจากนั้นไม่นาน จางชิงหยางก็กล่าวขึ้นว่า

“ข้าเคยได้ยินตำนานปีศาจผู้ยิ่งใหญ่อาศัยอยู่ในประเทศจีนของเราจริงๆ!”

…

ภูเขาจงหนานมีภูมิประเทศที่สูงชัน มีหุบเขาใหญ่อยู่ห้าแห่ง และหุบเขาเล็กๆ หลายร้อยแห่งตั้งตระหง่านและทอดยาวอย่างสวยงาม

หมอกปกคลุมไปทั่วภูเขาและป่าไม้ สีสันต่างๆ บนยอดเขาจะออกสีแดงโดยมาจากแสงอาทิตย์ยามเช้า จากนั้นก็ปรากฏสีห้าสีปกคลุมเซียงหนิง

“สมควรได้รับการขนานนามว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของลัทธิเต๋า ไม่น่าแปลกใจเลยที่ผู้คนจำนวนมากมาแสวงบุญทุกปี” หลงอวี่เสวียนถอนหายใจและกล่าวด้วยความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย

ภูเขาบรรพชนเต๋าล้อมรอบด้วยไอน้ำ และยังเต็มไปด้วยแสงอันศักดิ์สิทธิ์ที่อธิบายไม่ได้ เมื่อเดินผ่านมายังบริเวณนี้จะทำให้ร่างกายและจิตใจสงบ และให้ความรู้สึกราวกับว่ามีปราณศักดิ์สิทธิ์ไหลผ่านร่างกาย

กว่ายี่สิบปีที่แล้ว ก่อนที่เย่ฟ่านจะเดินทางออกจากโลก เขาเห็นบันทึกบางฉบับที่กล่าวว่าในยุคปัจจุบันก็ยังมีผู้ที่ศึกษาวิถีเต๋ามากกว่าห้าพันคนในภูเขาจงหนาน

หลังจากที่เย่ฟ่านตรวจสอบอย่างแน่ชัดแล้วเขาก็ตระหนักได้ว่านี่คือความจริง

น่าเสียดายที่โลกใบนี้ตกอยู่ในยุคสิ้นสุดธรรม ดังนั้นต่อให้มีผู้คนมากมายเท่าไหร่ศึกษาวิถีเต๋า สุดท้ายพวกเขายังไม่อาจไปไกลเกินกว่าอาณาจักรตำหนักเต๋าได้อยู่ดี

คนเหล่านี้เลือกที่จะอยู่อย่างสันโดษ เพื่อที่จะพบความสงบทางจิตใจ พวกเขาจึงอาศัยอยู่บนภูเขาโดยไม่สนใจโลกภายนอก

ขณะที่เดินบนภูเขา เย่ฟ่านก็อดไม่ได้ที่จะใช้จิตวิญญาณของเขาสำรวจภูเขา และพบเห็นผู้บ่มเพาะมากมายเหล่านั้นกระจายตัวอยู่ทุกที่

“อาจารย์ ทำไมถึงหยุด?” จางชิงหยางที่ติดตามอยู่ด้านหลังถามด้วยความสงสัย

“เจ้าได้ยินไหม”

เย่ฟ่านกระซิบโดยไม่ขยับเขยื้อน เขาฟังเสียงสวดคัมภีร์เต๋าของผู้คนมากมาย

หลายคนมองหน้ากันโดยกล่าวอะไร พวกเขากำลังจ้องมองไปที่เย่ฟ่าน ในขณะที่เย่ฟ่านยังคงสงบนิ่ง

พลังวิญญาณของเย่ฟ่านกวาดไปทั่วภูเขา ในที่สุดเขาก็เห็นหินขนาดใหญ่ก้อนหนึ่งซึ่งดูเหมือนจะเป็นแท่นเต๋าที่ปรมาจารย์ในยุคโบราณเคยนั่งสมาธิอยู่

เย่ฟ่านรีบพาลูกศิษย์ของเขามุ่งหน้าไปในทิศทางนั้น นั่นเป็นก้อนหินขนาดใหญ่ที่มีความเก่าแก่และโบราณอย่างมาก

ดวงตาของปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์ของเย่ฟ่านมองเห็นอย่างชัดเจนว่าบนแท่นเต๋ามีร่างที่คลุมเครือของใครบางคนนั่งสมาธิอยู่

ตามตำนานเล่าว่าเหล่าจื๊อเดินทางไปทางทิศตะวันตก ครั้งหนึ่งเคยไปเยี่ยมเยือนมณฑลส่านซี เขาบรรยายเต๋าในภูเขาจงหนาน และยังทิ้งเต๋าเต๋อชิงไว้สองเล่ม สถานที่นั้นคือโหลวกวนไถ

โหลวกวนไถยังเป็นที่รู้จักกันอย่างทั่วหลายว่าเป็นสถานที่บรรยายเต๋าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก หากผู้ใดเข้ามาศึกษาเต๋าในสถานที่แห่งนี้เขาจะพบกับความสำเร็จได้ง่ายมากกว่าปกติหลายเท่า

เย่ฟ่านได้ยินมานานแล้วว่าเต๋าเต๋อชิงมีสองเล่ม ส่วนหนึ่งถูกเผยแพร่ในโลกเพื่อให้มนุษย์ได้ศีกษา อีกส่วนหนึ่งถูกซ่อนจากโลกและมีเพียงผู้บ่มเพาะเต๋าเท่านั้นจึงจะมีโอกาสได้ศึกษา

เย่ฟ่านหวังที่จะศึกษาเต๋าเต๋ออีกส่วนหนึ่งแต่แล้วเขาก็ต้องผิดหวัง คัมภีร์อีกบทหนึ่งถูกมอบให้ใครซักคนตั้งแต่เมื่อหลายพันปีก่อน และคนผู้นั้นก็หายสาบสูญไปจากโลกแล้ว

เย่ฟ่านถอนหายใจยาวเขารู้ดีว่าร่างของชายชราที่นั่งสมาธิอยู่บนแท่นเต๋าเป็นเพียงภาพมายาที่เกิดขึ้นจากร่องรอยของผู้ยิ่งใหญ่ที่เคยอาศัยอยู่ในสถานที่แห่งนี้เท่านั้น

สุดท้ายภาพมายาของชายชราก็ค่อยๆ เลือนหายไป

เขามองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยความสับสน ไม่รู้ว่าเขาจะมีโอกาสเดินทางกลับสู่เป่ยโต้วได้หรือเปล่า

“อาจารย์ มีอะไรให้กังวลหรือไม่?”

ศิษย์หลายคนถามด้วยความเป็นห่วง แต่ก็กลัวว่าคำพูดของพวกเขาจะทำให้เย่ฟ่านเสียสมาธิ

“ข้าอยากอยู่เงียบๆ ที่นี่ พวกเจ้ากลับไปเถอะ” เย่ฟ่านพึมพำกับตัวเอง

เขานั่งสมาธิบนแท่นเต๋าโบราณและเริ่มสำรวจบริเวณรอบๆ มีร่องรอยของเต๋าอยู่รอบๆ บริเวณ น่าเสียดายที่หลังจากเวลาผ่านไปนานหลายปีร่องรอยของเต๋าเหล่านั้นก็แทบจะถูกลบล้างออกไปแล้ว

เวลาผ่านไปสองวันสองคืน เย่ฟ่านลืมตาขึ้นอีกครั้ง

ในที่สุดเขาก็สามารถรวบรวมร่องรอยเต๋านั้นกลายเป็นทักษะรูปแบบหนึ่งได้ ทักษะนี้เรียกว่าสามมังกรรวมเป็นหนึ่ง!

นี่เป็นทักษะลับที่เย่ฟ่านโหยหา มันสามารถสร้างร่างแยกได้ถึงสามคน ร่างแยกแต่ละร่างล้วนมีความสลับซับซ้อนอย่างยากจะอธิบายได้

“ที่แท้ก็เป็นแบบนี้?” เย่ฟ่านถอนหายใจ “นี่เป็นทักษะชนิดเดียวกันกับที่หยินเทียนเต๋อใช้?”

หลังจากที่เย่ฟ่านหยุดคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ จิตใจของเขาก็สงบลง หลังจากอยู่ที่นี่ได้สองสามวัน เขาก็ตระหนักได้ว่าสิ่งที่เขาได้รับนั้นมีคุณค่ามากมายมหาศาลจริงๆ!

ในเวลาเพียงไม่กี่วันเย่ฟ่านสามารถสร้างร่างแยกขึ้นมาได้สองร่าง แต่ละร่างนั้นมีความแข็งแกร่งเท่ากันกับเขาจนไม่สามารถแยกกันออกได้

ในอดีตเย่ฟ่านรู้ว่าเขาสามารถสร้างร่างแยกชนิดนี้ได้ น่าเสียดายที่พวกมันอ่อนแอเกินไปไม่สามารถใช้ประโยชน์ได้อย่างจริงจัง แต่เมื่อได้รับทักษะนี้เขาสามารถสร้างร่างแยกและบ่มเพาะจนพวกมันกลายเป็นเซียนได้ด้วยซ้ำ

หลังจากที่ศิษย์หลายคนได้เรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาทั้งหมดต่างตกตะลึงและขอให้เย่ฟ่านสอนทักษะนี้ให้กับพวกเขา

เย่ฟ่านพยักหน้าและบอกว่าตัวเขากำลังจะไปตะวันตก ดังนั้นเขาจึงต้องสอนทักษะการปกป้องเต๋าให้กับบรรดาศิษย์ของเขา

“น่าทึ่งมาก”

ศิษย์หลายคนตกตะลึง เมื่อถึงตอนนี้ในที่สุดพวกเขาก็ตระหนักได้ว่าการได้เป็นลูกศิษย์ของเย่ฟ่านเป็นเรื่องที่โชคดีมากเพียงใด

………