1310 - ตัวตนของผังป๋อ

1310 - ตัวตนของผังป๋อ

ผังป๋อยังไม่จากโลกนี้ไป!

ทันทีที่เย่ฟ่านได้ยินคำพูดนี้ดวงตาของเขาก็จ้องมองไปบนท้องฟ้าอย่างว่างเปล่า

ร่างกายของเย่ฟ่านเย็นชา เพื่อนที่จริงใจคนนั้นจะโกหกเขาได้อย่างไร เรื่องนี้ไม่น่าจะเป็นไปได้?

“เพิ่มมาคนหนึ่ง…” เย่ฟ่านพึมพำกับตัวเอง

เขายังคงจำฉากนั้นได้ชัดเจน เมื่อนับจำนวนคน คนที่อยู่ในโลงศพเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน ตอนนั้นมันทำให้ทุกคนตกใจ แต่เขาเป็นคนแรกที่บอกว่านั่นคือผังป๋อ

นั่นเป็นเหตุการณ์ที่แปลกประหลาดครั้งเดียวซึ่งเย่ฟ่านรู้สึกสงสัยในตัวผังป๋อ เหตุการณ์ที่พวกเขาใช้ชีวิตร่วมกันหลังจากนั้นผังป๋อไม่มีสิ่งอื่นนอกจากความจริงใจต่อเย่ฟ่าน

“ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเขาเป็นใคร แล้วมีประโยชน์อะไรในการทำเช่นนี้”

นี่เป็นเรื่องที่ยอมรับได้ยาก เพื่อนที่ดีที่สุดของเขากลับกลายเป็นคนอื่น

“ฉันเชื่อว่าเขาไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อฉัน” เย่ฟ่านคลายความโศกเศร้าและต้องการค้นหาความจริงให้ได้

เขาหลุดพ้นจากเงามืดจากการตายของพ่อกับแม่ เมื่อมองไปสุดขอบฟ้าดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยจิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง!

เย่ฟ่านเดินไปทางใต้เพื่อค้นหาความจริง เขายังไม่อยากจะเชื่อว่าผังป๋อยังมีชีวิตอยู่ ที่อยู่ของผังป๋อเปลี่ยนไปนานแล้ว

ซูฉงไม่จำเป็นต้องช่วยเย่ฟ่านค้นหา ภายใต้การติดต่อกับครอบครัวเพื่อนเก่ามากมายเขารู้การเปลี่ยนแปลงมากมายตลอดในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมาก พ

วกเขาย้ายออกจากเมืองเดิมแทบจะทั้งหมดแล้ว เมื่อมาถึงที่หมายเย่ฟ่านยืนอยู่บนดาดฟ้าของอาคารแห่งหนึ่ง จากนั้นก็ใช้พลังวิญญาณสำรวจสถานการณ์โดยรอบ

สีหน้าของเย่ฟ่านแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจทันทีเมื่อเห็นพ่อแม่ของผังป๋อ

พ่อของผังป๋อมีร่างกายที่กำยำ แม้ว่าเขาจะอายุเกือบแปดสิบปีแต่กลับไม่มีผมหงอกสักเส้นเขาดูไม่แตกต่างจากชายวัยกลางคนผู้หนึ่ง

อย่างไรก็ตามแม่ของผังป๋อกลับแก่ชราอย่างยิ่ง สภาพของเธอไม่แตกต่างอะไรจากหญิงชราที่พบได้ทั่วไป

ผังป๋ออยู่ที่ไหน? ทำไมเขาไม่ได้อยู่ในห้อง?

“ชายหนุ่มนั่นคือน้องชายของผังป๋อและน้องสะใภ้ของเขา อีกคนน่าจะเป็นหลานชาย”

“ทำไมไม่มีห้องของเขาในบ้านหลังนี้” เย่ฟ่านสงสัย

เขาไม่เห็นร่องรอยการมีชีวิตของผังป๋อ ทันใดนั้นเย่ฟ่านก็ตกใจเมื่อเห็นกรอบรูป นั่นคือรูปที่ขาวดำซึ่งแสดงให้เห็นว่าเจ้าของรูปตายไปแล้ว

ราวกับถูกฟ้าผ่า เป็นไปได้อย่างไร ผังป๋อไม่ได้ออกจากโลกใบนี้เพราะเขาตายไปแล้วนั่นเอง

เย่ฟ่านรับความจริงไม่ได้ พ่อแม่ของเขาเสียชีวิต แม้แต่เพื่อนสนิทของเขาก็ยังตายไปแล้ว

ยิ่งใกล้วันครบรอบการเสียชีวิตของผังป๋อ พ่อแม่ของผังป๋อยิ่งเกิดความเศร้าโศก

“เด็กคนนี้” พ่อของผังป๋อกล่าวเบาๆ แล้วนั่งสูบบุหรี่เงียบๆ อยู่ตรงนั้น

เย่ฟ่านเกิดความสงสัย สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะค้นวิญญาณพ่อแม่ผังป๋อโดยตรง

เขายืนอยู่บนดาฟ้ามึนงงอยู่พักหนึ่งและไม่สามารถทำใจยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นได้

การตายของผังป๋อนั้นแปลกมาก เขาถูกฟ้าผ่าตาย ไม่แปลกใจที่แม่ของเขาคร่ำครวญว่า ถึงเขาจะออกมาจากภูเขาไท่ซานได้ สวรรค์ก็ยังไม่ปล่อยเขาไป

เย่ฟ่านตกตะลึงกับทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทุกอย่างเกินความคาดหมายโดยแท้จริง

“เกิดอะไรขึ้นกับเขา แม้ว่าผังป๋อจะยังอยู่บนโลกนี้จริงๆ เขาก็ไม่ควรตายปัญญาอ่อนแบบนี้”

เย่ฟ่านรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก เขามุ่งหน้าไปยังสุสานของผังป๋อด้วยจิตใจที่หนักอึ้ง

ตอนนี้เขากลัวการเข้าไปในสถานที่แบบนี้จริงๆ สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือการเฝ้ามองคนที่รักจากไปทีละคน

ในดินแดนสีเขียวที่เต็มไปด้วยต้นสนและต้นไซเปรส เย่ฟ่านพบหลุมศพของผังป๋อแล้วยืนอยู่เงียบเป็นเวลานาน จากนั้นเขาก็วางช่อดอกไม้ขนาดใหญ่ที่ด้านหน้าหลุมศพ

“ฉันไม่เชื่อว่านายตายไปแล้ว”

เย่ฟ่านนั่งลงกับพื้น หยิบขวดเหล้าออกมา เทมันทั้งหมดลงบนพื้นและจุดบุหรี่สองสามมวน แล้ววางลงด้านหน้าหลุมศพ

ทุกอย่างดูเหมือนความฝัน เย่ฟ่านเกิดความสงสัยว่าผังป๋อที่ต่อสู้กับอันตรายทุกรูปแบบร่วมกับเขาภายในโลกอำพรางสวรรค์ถึงยี่สิบปีเป็นใครกันแน่?

เขานั่งอยู่ที่นี่เป็นเวลานานสูดดมควันบุหรี่แล้วพูดกับตัวเองว่า “บอกตามตรง ฉันยังไม่เชื่อว่านายตายไปแล้ว”

เกิดความเงียบขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายเย่ฟ่านเหยียบยำบุหรี่บนพื้นจนดับสนิทจากนั้นก็คำรามด้วยความโกรธ “ฉันไม่เชื่อ ผังป๋อตัวจริงยังมีชีวิตอยู่เขาแค่ยังไม่กลับมา!”

ดวงตาเย่ฟ่านเฉียบคม ร่างกายเดือดพล่านด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ ราวกับว่าเขากำลังเตรียมความพร้อมกำหรับการต่อสู้ครั้งใหญ่

แม้ว่าสิ่งที่เขารู้จากจิตใต้สำนึกของพ่อแม่ของผังป๋อเป็นความจริงแน่นอน แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้

อย่างแรกคือในโลกนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ถูกฟ้าผ่าตาย และมันคงไม่บังเอิญมาเกิดขึ้นกับผังป๋อ

อย่างที่สองคือนิสัยของผังป๋อนั้นแตกต่างออกไป ตามที่พ่อแม่ของเขานั้นรู้ ผังป๋อคนนี้มีพฤติกรรมแปลกๆ แม้แต่พ่อแม่ของเขาเองก็ยังสงสัย

อย่างที่สาม สาเหตุที่เขาลาออกจกางานและเดินทางไปยังดินแดนรกร้างก็เพื่อสำรวจโบราณสถานตามที่ตัวเองชื่นชอบ แล้วผังป๋อไปชอบสิ่งเหล่านี้ตั้งแต่เมื่อใด

อย่างที่สี่ เหตุใดเขาจึงดื้อรั้นถามญาติอาวุโสในฝั่งพ่อทีละคนว่าตระกูลผังเป็นทายาทของราชาอสูรหรือไม่?

เรื่องนี้เขาไม่ได้สอบถามพ่อของตัวเองเพียงครั้งสองครั้ง แต่สุดท้ายพ่อของเขาก็ทนไม่ไหวแล้วตบผังป๋อไปด้วยความโกรธ

“โลกนี้ซับซ้อนกว่าที่ฉันคิดไว้มาก…”

เย่ฟ่านกลับมาที่บ้านของผังป๋ออีกครั้งอย่างระมัดระวัง แน่นอนว่าเขาเห็นพลังโลหิตในร่างของชายชราและรู้สึกว่ามันไม่มีทางที่มนุษย์ทั่วไปจะมีพลังโลหิตที่แข็งแกร่งแบบนี้ได้

“ไม่แปลกใจที่ผังป๋อจะมีร่างกายที่สูงกว่าคนทั่วไป อาจจะมีเลือดอสูรอยู่ในร่างกายจริงๆ ไม่น่าแปลกใจที่ทายาทของจักรพรรดิชิงพาตัวเขาไปในตอนนั้น”

เย่ฟ่านพูดกับตัวเอง “พลังโลหิตที่อยู่ในร่างพ่อและน้องชายของผังป๋อผิดปกติจากคนทั่วไปอย่างแน่นอน อย่างไรก็ตามสิ่งนี้ยังไม่สามารถสะกิดความสนใจของเย่ฟ่านได้”

ผังป๋อสามารถฝึกฝนคัมภีร์โบราณของจักพรรดิชิงได้ เป็นไปได้ไหมว่าเลือดอสูรในร่างกายของเขาได้ตื่นขึ้นแล้ว?

เย่ฟ่านอยู่ในเมืองอีกสองสามวัน ก่อนจะแอบช่วยเหลือพ่อแม่ของผังป๋อให้มีสุขภาพที่ดีขึ้น

เมื่อค้นหาหลักฐานทุกอย่างได้แล้วเย่ฟ่านก็ค่อนข้างมั่นใจว่าผังป๋อที่ตายไปนั้นคือตัวปลอม

“ตอนนั้นเขาไปที่ภูเขาไท่หรือเปล่า?”

เขาต้องการหาอดีตเพื่อนร่วมงานของผังป๋อ อย่างไรก็ตามเวลาผ่านไปถึง 20 ปีเพื่อนร่วมงานเก่าทุกคนล้วนลาออกไปจนหมดแล้ว

เย่ฟ่านต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ในที่สุดเขาก็ค้นพบว่า ผังป๋อไปไท่ซานในปีนั้น มีเพื่อนร่วมงานอีกคนหนึ่งช่วยจองตั๋วให้

ในตอนนั้นมีบางอย่างเกิดขึ้นกับครอบครัวของผังป๋อ ผังป๋อที่ตายกลับบ้านในวันที่เกิดเหตุ บอกว่าไม่สามารถไปได้แล้ว

เพื่อนร่วมงานที่ช่วยผังป๋อจองเที่ยวบินมีความทรงจำที่แตกต่างไป เขาบอกว่าผังป๋อลงจากเครื่องบินเพื่อเปลี่ยนไปขึ้นรถบัสเพื่อไปภูเขาไท่ซาน

แต่ไม่ว่าจะเป็นอย่างไรคนที่ตายก็ไม่ใช่ผังป๋อตัวจริงซึ่งทำให้เย่ฟ่านสบายใจเป็นอย่างมาก

ไม่นานหลังจากที่เย่ฟ่านกลับมาที่เมือง เขาได้รับโทรศัพท์จากหยางเซียว จริงๆแล้วมันเกี่ยวข้องกับพระพุทธหิน ข่าวของเรื่องโบราณวัตถุแห่งพุทธศาสนาแพร่ออกไป และมีปรมาจารย์ของพุทธศาสนาแห่งอินเดียหลายคนให้ความสนใจกับเรื่องนี้

“พวกเขาต้องการพบคุณ ผมปฏิเสธไม่ได้จริงๆ”

“พวกเขาเป็นใคร” เย่ฟ่านกล่าว

“มีพระเฒ่าสองสามรูปมาที่นี่ พวกเขาบอกว่านี่เป็นสมบัติล้ำค่าอย่างยิ่ง มันมีการเชื่อมต่อกับเทพอย่างแน่นอน ดังนั้นพวกเขาจึงต้องการพบคุณให้ได้”

หยางเซียวเป็นนักวิชาการ ดังนั้นเขาจึงไม่เชื่อในเรื่องนี้

เย่ฟ่านหัวใจสั่นไหว แม้ว่าพุทธศาสนาในประเทศจีนจะค่อนข้างเฟื่องฟูแต่พุทธศาสนาในอินเดียกลับเสื่อมโทรมลงไปมาก อย่างไรก็ตามอินเดียยังคงเป็นจุดศูนย์กลางแห่งพุทธศาสนามาตั้งแต่ยุคโบราณแล้ว

สุดท้ายเย่ฟ่านจึงยินยอมให้พระเฒ่าแห่งอินเดียสองสามรูปเหล่านั้นเข้าพบ