บทที่ 40 พลังหนุนของเธอมาถึงแล้ว

บทที่ 40 พลังหนุนของเธอมาถึงแล้ว

กู่ลั่วซีปักใจเชื่อว่าบุรุษผู้นี้ต้องยอมอยู่ต่อเพราะเธออย่างแน่นอน

พวกผู้ชายก็เหมือนกันหมด ปากว่าตาขยิบ ข้างนอกทำเป็นนิ่งเฉย แต่ในใจกลับคิดอีกอย่าง

เธอทั้งโดดเด่นและเป็นถึงดาราดังระดับแถวหน้า มีผู้ชายคนไหนบ้างจะไม่หลงรักเธอ

ไม่แน่ว่าผู้ชายคนนี้อาจจะกำลังหาทางตามจีบเธออยู่ก็เป็นได้

เมื่อคิดได้เช่นนั้น กู่ลั่วซีก็ยิ่งรู้สึกภาคภูมิใจในตัวเองมากยิ่งขึ้น

"ฉันช่วยคุณกางเต็นท์นะคะ" กู่ลั่วซีเอ่ยปากอาสาด้วยความเต็มใจ

"ตามใจ" เยี่ยหนานเฉินตอบ

เขาเพียงแค่บังเอิญได้ยินผู้หญิงคนนี้พูดพล่ามไม่หยุดไม่หย่อน หากสามารถปลีกตัวออกไปจากเธอได้ในเวลานี้ก็คงจะดีไม่น้อย

"ถ้าอย่างนั้นก็กางไว้ข้างๆ เต็นท์ของฉันนะคะ จะได้สะดวกหน่อย" กู่ลั่วซีเอ่ยด้วยความดีใจ

กู่ลั่วเซิงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นฝ่ายชายรูปร่างสูงใหญ่หล่อเหลาคมคาย ส่วนฝ่ายหญิงก็มีใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความขัดเขิน

อืม พวกเขาก็มีส่วนเหมาะสมกันอยู่ประมาณร้อยละสามสิบ

กู่ลั่วเซิงไม่อยากทนดูภาพนั้นอีกต่อไปจึงเดินเลี่ยงออกมา

เต็นท์ของเธอมีคนกางเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงไปนั่งพักผ่อนอยู่ริมทะเล

พูดกันตามตรง กู่ลั่วเซิงเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดเธอถึงได้รู้สึกสูญเสียเช่นนี้

ไม่ถูกต้อง

เธอมาที่นี่เพื่อหาเงิน

จะไปใส่ใจกับเรื่องไร้สาระพวกนั้นทำไมกัน

"ฉันต้องคิดหาวิธีหาเงินแล้วล่ะ" จู่ๆ กู่ลั่วเซิงก็ลุกขึ้นยืนจากพื้นและโพล่งคำพูดนี้ออกมาอย่างกะทันหัน

"คุณต้องการเงินอย่างนั้นหรือ" ในจังหวะนั้นเอง ชายวัยกลางคนผมเผ้ามันเยิ้มคนหนึ่งเอ่ยถามกู่ลั่วเซิง

กู่ลั่วเซิงสะดุ้งตกใจ

"คุณ... คือใครคะ"

ชายคนนั้นหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์และหยาบโลน "พลังหนุนของเธอมาถึงแล้ว จากนี้ไปเธอไม่จำเป็นต้องทำงานหนักอีกต่อไปแล้ว ฉันสามารถช่วยเหลือเธอได้นะ"

กู่ลั่วเซิงรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัว "ฉันหย่าร้างแล้วแถมยังมีลูกติดอีกสามคน ยิ่งไปกว่านั้นฉันยังถูกตรวจพบว่าเป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์อีกด้วย คุณยังแน่ใจอยู่ไหมคะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ชายคนนั้นก็รีบก้าวถอยหลังไปสองก้าวทันที พลางเอ่ยว่า "เธอเป็นบ้าหรือเปล่า สภาพแบบนี้แล้วยังจะคิดมาอ่อยคนอื่นอีก"

กู่ลั่วเซิงเท้าสะเอวพลางส่งยิ้มหวาน "พี่ชายคะ~ ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉันชอบพี่มากเลย พี่ดูเป็นคนเข้าใจโลกขนาดนี้ ในวันข้างหน้าพี่ต้องดูแลฉันและลูกๆ ของฉันเป็นอย่างดีแน่นอนใช่ไหมคะ"

"อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ!" ชายคนนั้นตกใจสุดขีดจนล้มคะมำลงกับพื้นดังโครม ก่อนจะรีบกระเสือกกระสนคลานหนีไปอย่างรวดเร็ว

กู่ลั่วเซิงเดาะลิ้นเบาๆ "คิดจะมาเอาเปรียบฉันอย่างนั้นหรือ ไม่ตักน้ำชะโงกดูเงาหัวตัวเองเสียบ้าง สภาพแบบนั้นเห็นแล้วเก็บไปนอนฝันร้ายแน่ๆ"

หลังจากกู่ลั่วเซิงเอ่ยจบ เธอก็หันหลังกลับไปชนเข้ากับแผงอกของบุรุษหนุ่มคนหนึ่งเข้าอย่างจังดังปึก

มันค่อนข้างแข็ง และสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ ผ่านเนื้อผ้า

"จมูกของฉัน" กู่ลั่วเซิงทำปากยื่นพลางเอามือกุมจมูกด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า

ยามที่กำลังจะเอ่ยปากต่อว่า เธอก็ต้องเงยหน้าขึ้นไปสบเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาของตัวร้ายระดับบอส จนทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออก

เธอกล้าสาบานว่าไม่ใช่เพราะตัวร้ายหล่อเหลาเกินไปหรอกนะ

"คุณมาทำอะไรที่นี่คะ ไม่ได้อยู่กับกู่ลั่วซีหรอกหรือ" กู่ลั่วเซิงเอียงคอพลางเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ

"ทำไมฉันต้องอยู่กับเธอด้วยล่ะ" ชายหนุ่มย้อนถาม

จะเพราะอะไรอีก ล่ะ ก็เธอเป็นนางเอกอย่างไรเล่า ผู้ชายทั้งโลกต่างก็ต้องหมุนรอบตัวเธอทั้งนั้น

แต่ฉันแตกต่างออกไป ฉันคือคนที่จะต้องถูกทอดทิ้งในท้ายที่สุด

เยี่ยหนานเฉินถึงกับชะงักไป

"ฉันไม่รู้จักเธอ" เยี่ยหนานเฉินไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าเหตุใดเขาต้องเอ่ยปากอธิบาย

"ไม่รู้จักก็จริงอยู่ แต่คนเราก็สามารถตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกเห็นได้นี่คะ..." กู่ลั่วเซิงผายมือออก

เยี่ยหนานเฉินทำสีหน้าฉงน

"อย่างเธอน่ะหรือ" เยี่ยหนานเฉินแค่นหัวเราะ "สายตาของฉันไม่ได้ย่ำแย่ขนาดนั้นหรอกนะ"

"เอ๊ะ หมายความว่าอย่างไรคะ"

กู่ลั่วเซิงกะพริบตาปริบๆ พลางนึกสงสัยว่าตนเองหูฝาดไปหรือไม่

"จมูกแบน ดวงตากลมโตขนาดเล็ก แถมยังมีหน้าผากโหนกนูนขนาดใหญ่ ทั้งหมดนั้นล้วนถูกปกปิดเอาไว้ด้วยการแต่งหน้าและการศัลยกรรมตกแต่งใบหน้า คนที่มีรูปร่างหน้าตาแบบนั้นฉันจะไปชอบลงได้อย่างไรกัน" น้ำเสียงของเยี่ยหนานเฉินช่างราบเรียบเฉยชา ทว่าถ้อยคำที่ใช้เหน็บแนมเธอนั้นกลับร้ายกาจยิ่งนัก

"คุณ... คุณดูออกด้วยหรือคะ" กู่ลั่วเซิงรู้สึกตกใจอยู่ไม่น้อย

นี่คือรูปร่างหน้าตาดั้งเดิมของกู่ลั่วซีจริงๆ แต่ในภายหลังเธอได้ผ่านการศัลยกรรมตกแต่งมาหลายต่อหลายครั้งเพื่อแก้ไขข้อบกพร่องของตนเอง

พวกผู้ชายทั่วไปมักจะดูเรื่องพรรค์นี้ไม่ออกหรอก

อย่างน้อยเสิ่นเจ๋อก็ดูไม่ออก

"มันไม่ชัดเจนตรงไหนกัน ฉันไม่ได้ตาบอดนะ" ถ้อยคำของเยี่ยหนานเฉินยังคงเย็นชาเช่นเดิม

ทว่าในเวลานี้ กู่ลั่วเซิงกลับรู้สึกว่ามันช่างรื่นหูยิ่งนัก

"ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าคุณเป็นคนตาถึงทีเดียวนะคะ" มุมปากของกู่ลั่วเซิงหยักโค้งขึ้นเล็กน้อย "แล้วคุณคิดอย่างไรกับฉันล่ะคะ"

เยี่ยหนานเฉินเหลือบสายตามองเธอแวบหนึ่งก่อนจะเอ่ยอย่างเนิบนาบว่า "ไม่ขี้เหร่"

กู่ลั่วเซิงไร้คำพูดใดๆ

เธอไม่ควรคาดหวังสิ่งดีๆ จากผู้ชายคนนี้เลยจริงๆ เขาไม่มีทางเอ่ยถ้อยคำไพเราะน่าฟังออกมาหรอก

สมกับที่เป็นตัวร้ายผู้เย็นชาและเย่อหยิ่งอย่างแท้จริง

"คุณเองก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะ" กู่ลั่วเซิงเอ่ยสวนกลับ

"ฉันรู้ดี" เยี่ยหนานเฉินตอบกลับอย่างสงบนิ่ง "เพราะผู้หญิงที่ตามจีบฉันน่ะ เข้าแถวยาวตั้งแต่ที่นี่ไปจนถึงประเทศฝรั่งเศสโน่นเลย"

กู่ลั่วเซิงคิดในใจว่า บางครั้งคนเราก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาพูดจริงๆ

"ถ้าอย่างนั้นในเมื่อคุณไม่ได้ชอบกู่ลั่วซี แล้วเหตุใดคุณถึงยอมให้เธอช่วยกางเต็นท์ล่ะคะ" กู่ลั่วเซิงเอ่ยถามด้วยความเคลือบแคลงใจพลางนึกสงสัยว่าตัวร้ายกำลังคิดจะใช้เธอเป็นเหยื่อล่อหรืออย่างไร

ทว่าเยี่ยหนานเฉินยังคงมีท่าทีที่สงบนิ่งและผ่อนคลายพลางเอ่ยว่า "เธอเสียงดังหนวกหูเกินไป หา งานอะไรให้เธอทำเสียบ้าง อย่างน้อยก็ช่วยให้พวกเราได้อยู่อย่างสงบเงียบ"

ว้าว ช่างเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมกระเทียมเจียมจริงๆ มิน่าเล่าถึงได้เป็นถึงตัวร้ายระดับบอส แม้แต่วิธีการแก้ปัญหาก็ยังล้ำลึกถึงเพียงนี้

"แต่เธอนั่นแหละ บังอาจมาบล็อกช่องทางการติดต่อของฉัน หมายความว่าอย่างไรกัน" ชายหนุ่มขยับกายเข้ามาใกล้

"เอ๊ะ มีเรื่องแบบนั้นด้วยหรือคะ ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยค่ะ บางทีอาจจะเป็นฝีมือของตั่วตั่วก็ได้นะคะ" กู่ลั่วเซิงเอ่ยตะกุกตะกัก พลางรีบโยนความผิดไปให้ตั่วตั่วในทันที

"ตั่วตั่วอย่างนั้นหรือ" ชายหนุ่มหรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาแปรเปลี่ยนเป็นอันตรายยิ่งขึ้น

"ฉันเลี้ยงสุนัขไว้ตัวหนึ่งค่ะ มันฉลาดแสนรู้มากเลยนะคะ สามารถแอบเล่นโทรศัพท์มือถือได้ด้วยตัวเองเลยล่ะค่ะ"

กู่ลั่วเซิงก้มหน้าลงต่ำ จมดิ่งอยู่กับความคิดของตนเองพลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจริงจังเป็นที่สุด

เยี่ยหนานเฉินหัวเราะออกมา ทว่าแววตากลับไม่ได้มีความรู้สึกขบขันด้วยเลยแม้แต่น้อย "กู่ลั่วเซิง เธอคิดว่าฉันโง่มากหรืออย่างไร มีสุนัขที่ไหนเล่นโทรศัพท์มือถือเป็นบ้าง"

กู่ลั่วเซิงเงยหน้าขึ้นมอง จากนั้นก็รีบคุกเข่าลงไปกอดขาของชายหนุ่มเอาไว้ "ฉันขอโทษค่ะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วค่ะ เดี๋ยวฉันจะรีบปลดบล็อกให้คุณเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

ใครจะไปรู้ล่ะว่า... ตัวร้ายระดับบอสจะมาใส่ใจคนอย่างฉันมากมายขนาดนี้

เธอคิดว่าหลังจากที่เธอกลับบ้านไปเมื่อคราวก่อน พวกเธอก็คงจะไม่มีเรื่องให้ต้องติดต่อข้องแวะกันอีกแล้วเสียอีก

เยี่ยหนานเฉินหลุบสายตาลงต่ำ มองดูใบหน้าดวงน้อยที่แสร้งทำเป็นน่าสงสารนั้น

เขาย่อมรู้ดีว่ากู่ลั่วเซิงกำลังเสแสร้งแกล้งทำ

แม่นางน้อยคนนี้มีฝีมือการแสดงที่ยอดเยี่ยมเหลือเกิน

เขาโน้มกายลงมาเล็กน้อยพลางเชยคางของกู่ลั่วเซิงขึ้น "ฉันเป็นคนอารมณ์ไม่ค่อยดี หากมีครั้งต่อไป ฉันก็ไม่รังเกียจที่จะโยนเธอลงทะเลไปเป็นอาหารปลาหรอกนะ"

กู่ลั่วเซิงแทบจะร้องไห้โฮออกมาด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ

ทำไมใครๆ ก็พากันอยากให้เธอตายกันทั้งนั้นเลยนะ

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ" กู่ลั่วเซิงเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

เมื่อได้ยินเสียงของเซี่ยจือยวินร้องเรียกหา กู่ลั่วเซิงก็รีบลุกขึ้นยืนพลางปัดเศษทรายออกจากหัวเข่าแล้วเอ่ยว่า "คุณแม่กำลังตามหาฉันอยู่ค่ะ ฉันต้องขอตัวกลับไปก่อนนะวินาทีนี้"

เยี่ยหนานเฉินมองตามแผ่นหลังของหญิงสาวที่ค่อยๆ เดินห่างออกไป

จู่ๆ เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง...

เมื่อสักครู่นี้เขาได้ยินเธอคิดในใจว่าผู้ชายทั้งโลกต่างก็พากันหลงรักนางเอก แล้วนางเอกที่เธอหมายถึงนั้นคือลู่ลั่วซีอย่างนั้นหรือ

ทุกคนจะพากันทอดทิ้งเธอ...

เยี่ยหนานเฉินสูดหายใจเข้าลึกๆ พลางนวดคลึงหัวคิ้วเพื่อระงับอารมณ์อันปั่นป่วนภายในใจให้สงบลง

...

"พี่คะ เมื่อกี้พี่หายไปไหนมาหรือคะ แอบไปนัดพบกับผู้ชายคนไหนมาอีกแล้วใช่ไหมคะ" กู่ลั่วซีเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจในขณะที่กำลังพลิกเนื้อย่างบนเตาบาร์บีคิวไปมา

กู่ลั่วเซิงขี้เกียจที่จะร่วมแสดงละครตบตากับเธออีกต่อไป จึงเอ่ยว่า "ใช่แล้วล่ะ พอดีฉันเพิ่งไปเจอผู้ชายที่หล่อเหลาเอาการคนหนึ่งมา แถมเขายังบังเอิญชอบฉันเหมือนกันด้วย พวกเราเลยยืนพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่งน่ะ"

"เอ๊ะ แต่พี่ก็มีคนรักอยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ จะมีคนรักสองคนพร้อมกันในเวลาเดียวกันไม่ได้นะคะ คุณแม่คะ คุณแม่คิดเหมือนกันไหมคะว่า... เรื่องแบบนี้มันไม่ถูกต้อง" กู่ลั่วซีทำสีหน้าตื่นตระหนกตกใจตกใจเป็นที่สุด

กู่ลั่วเซิงลอบกลอกตาไปมา

แสร้งทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ตายล่ะ

เธอน่ะเคยผ่านการหลับนอนกับผู้ชายมามากกว่าจำนวนเสื้อผ้าที่ฉันเคยเปลี่ยนเสียอีก

หากจะเอ่ยถามว่าชาเขียวยี่ห้อไหนรสชาติกลมกล่อมและตอแหลที่สุด ก็คงไม่มีใครสามารถเทียบเคียงเธอได้อีกแล้วละ