1285 - หายตัวไป

1285 - หายตัวไป

แสงอันมืดมิดของหม้ออสูรกลืนสวรรค์จางหายไป และสงบลงในไม่ช้า สิ่งนี้ทำให้ผู้คนเกิดความโล่งใจเป็นอย่างมาก เมื่ออาวุธเต๋าสุดขั้วทั้งสองชิ้นไม่ได้ปะทะกันอีกผู้คนจำนวนมากก็เริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง

เย่ฟ่านหยิบดวงดาวสีฟ้าขึ้นมาและแตะกลางหน้าผาก จากนั้นแผนที่ดวงดาวอันกว้างใหญ่ไพศาลที่จะนำทางไปสู่โลกมนุษย์ก็ปรากฏขึ้นในใจของเขา

วานรศักดิ์สิทธิ์ จักรพรรดิดำ และคนอื่นๆ ต่างก็รุมล้อมเข้ามาเช่นกัน เย่ฟ่านเพียงจดจำเส้นทางในการกลับโลกเท่านั้น ในเวลาต่อมาเขาก็มอบดาวสีฟ้าให้กับคนอื่นๆโดยไม่ลังเล

มีน้ำตาในดวงตาของจี้จื่อเยว่เมื่อมองดูดาวสีฟ้าบนฝ่ามือของตัวเอง นางรู้ว่าเย่ฟ่านจะต้องจากไป เขาได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วและตอนนี้ไม่มีความจำเป็นอะไรที่เขาจะอยู่ที่นี่อีก

“ที่แท้มันก็ใช้แบบนี้…”

จักรพรรดิดำกระซิบ จากนั้นเขาก็บอกเล่าวิธีการเปิดใช้งานค่ายกลเคลื่อนย้ายทางไกลของแท่นบูชาห้าสี เมื่อรวมกับแผนที่ที่ได้รับจากลูกแก้วสีฟ้านี้เขาก็สามารถกำหนดเส้นทางในการกลับบ้านให้เย่ฟ่านได้อย่างสมบูรณ์

“เหตุใดพิกัดของทุ่งดวงดาวเป่ยโต่วจึงไม่ถูกทิ้งไว้ข้างในด้วย?” ต้วนเต๋อสับสน

เย่ฟ่านก็ถอนหายใจ เขาพบดาวพิเศษเพียงสี่ดวงเท่านั้น ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับเป่ยโตว หากในอนาคตเขาต้องการกลับมาที่นี่อีกครั้งก็ไม่รู้ว่าจะค้นหาเส้นทางได้อย่างไร

“อย่างน้อยต้องได้รับอะไรกลับไปบ้าง”

ตงฟางเย่มองไปยังห้องโถงกลาง จุดประสงค์ของพวกเขาในการมาที่นี่เพื่อช่วยเย่ฟ่านก็บรรลุผล พวกเขาพบทุกอย่างที่เย่ฟ่านต้องการแล้ว ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือการแย่งชิงโชควาสนาให้กับตัวเอง

“ในห้องของกลางยังมีผู้ครอบครองอาวุธเต๋าสุดขั้วสองสามคนกำลังต่อสู้กันเราควรหลีกเลี่ยงทางนั้น” ฉีลั่วกล่าว

จากนั้นทุกคนก็ติดตามเย่ฟ่านและจักรพรรดิดำมุ่งหน้าไปทิศทางหนึ่งอย่างรวดเร็ว

ในตอนนี้มีผู้คนไม่น้อยหลีกเลี่ยงพวกเขาด้วยความหวาดกลัว เย่ฟ่านเพิ่งฆ่าฮั่วอวิ๋นเฟยผู้สืบทอดของจักรพรรดินีผู้โหดเหี้ยมต่อให้เป็นคนปัญญาอ่อนก็ไม่กล้าขวางทางพวกเขา

“ข้อมูลเกี่ยวกับเต๋าของเซียนโบราณ!”

ฉีลั่ววิ่งไปข้างหน้าเมื่อเห็นอักขระมากมายเขียนไว้ในผนังของห้องโถงซึ่งมีผู้คนมากมายชุมนุมอยู่

หลังจากที่พวกเขามาถึงคนเหล่านั้นต่างก็ถอยกลับด้วยความหวาดกลัวทันที

ในที่แห่งนี้ ตัวอักขระโบราณทุกตัวเปล่งประกายด้วยแสงสีทอง เพียงกลิ่นอายของเต๋าผู้ยิ่งใหญ่ที่แผ่ออกมาก็ทำให้ลมหายใจของทุกคนเร่งร้อนด้วยความตื่นเต้นแล้ว

หลายคนรีบจดจำอักขระเหล่านั้นไว้ในใจ แม้ว่าพวกเขาจะยังไม่เข้าใจภาษาที่ถูกเขียนขึ้น แต่ขอเพียงแค่มีเวลาในการศึกษาสักเล็กน้อยมันจะต้องเป็นประโยชน์มากมายมหาศาลอย่างแน่นอน

หลังจากนั้นทุกคนก็ออกเดินทางต่อไป ในระหว่างนี้พวกเขาแย่งชิงจี้หยกโบราณชิ้นเล็กๆ จากเผ่าพันธุ์โบราณกลุ่มหนึ่งได้ หยกชิ้นนี้มีกลิ่นอายของครึ่งจักรพรรดิเข้มข้น มันจะต้องเป็นสมบัติล้ำค่าอย่างแน่นอน

“มหาอำนาจของโลกต่างมุ่งมั่นที่จะครอบครองหม้อทองเหลืองสีเขียวให้ได้ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีเวลามาใส่ใจสมบัติเล็กน้อยเช่นนี้” ฉีลั่วกล่าว

“ขอแค่พวกเขาไม่ใช้อาวุธเต๋าสุดขั้วโจมตีกันก็พอแล้ว” ต้วนเต๋อกระซิบ

“เจ้าสองคนไปตามทางของเจ้าเถอะ ตอนนี้มหาอำนาจทุกแห่งกำลังแย่งชิงสมบัติกันอยู่ หากพวกเจ้าชักช้าเกรงว่าคนเหล่านั้นอาจสร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างได้” ผู้อาวุโสตาบอดกล่าว

“ตกลงแล้ว แท่นบูชาห้าสีมีความสำคัญอย่างยิ่ง มันเป็นสิ่งที่พวกเจ้าปรารถนาจะครอบครองมากที่สุด” วานรศักดิ์สิทธิ์ก็กล่าวเช่นกัน

“น่าเสียดายที่ข้าไม่สามารถต่อสู้กับเหยากวงได้ ข้าอยากจะฆ่าเขาก่อนออกเดินทาง” เย่ฟ่านรู้สึกเสียใจมาก

“ไม่ต้องห่วง ข้าอยู่ที่นี่แล้ว เด็กน้อยนั่นเป็นเพียงผู้สืบทอดจักรพรรดินีผู้โหดเหี้ยมแต่ข้าเป็นองค์ชายศักดิ์สิทธิ์ เจ้าคิดว่าข้าจะอ่อนแอกว่าเขาหรือไม่?” วานรศักดิ์สิทธิ์กล่าวด้วยความมั่นใจ

เย่ฟ่านพยักหน้า วานรศักดิ์สิทธิ์เป็นหนึ่งในคนที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เขารู้จัก เย่ฟ่านไม่เชื่อว่าวานรศักดิ์สิทธิ์จะพ่ายแพ้ให้กับคนรุ่นเดียวกัน

“เหยากวงนั้นฉลาดมาก ในตอนนี้ทั้งสองฝ่ายยังไม่ได้แสดงตัวเป็นศัตรูกันอย่างแท้จริง เขาจะไม่มีวันสร้างปัญหาให้กับพวกเรา”

ฉีลั่วกล่าว พฤติกรรมของเหยากวงนั้นลึกซึ้งชั่วร้ายอย่างยิ่ง แม้จะบ่มเพาะมานานหลายสิบปีแต่เขาก็ลงมืออย่างจริงๆจังๆเพียงไม่กี่ครั้ง

“ไม่ต้องกังวล ตระกูลของข้ามีกระจกแห่งความว่างเปล่าแล้ว ต่อให้เขาต้องการต่อสู้ยังยากที่จะเอาชนะข้าได้” จี้จื่อเยว่ไม่ได้มีความหวาดกลัวต่อบุตรศักดิ์สิทธิ์แสงโชติช่วงแม้แต่น้อย

“ตอนนี้ข้ากำลังทบทวนความรู้ในอดีตอีกครั้ง บางทีในอนาคตอันใกล้ข้าอาจจะติดตามเจ้าไปด้วย!” จักรพรรดิดำกล่าวอย่างกล้าหาญ

“ข้าต้องไปตามเส้นทางของตัวเองแล้ว”

เย่ฟ่านดึงผังป๋อที่นิ่งเงียบอยู่ตลอดเวลาให้เดินเข้าไปในดินแดนลับที่เต็มไปด้วยหมอกควันปกคลุมอย่างหนาแน่น

“พวกเราจะส่งเจ้าที่ด้านหน้าแท่นบูชาห้าสี” สุนัขสีดำตัวใหญ่พึมพำ

หมอกสีเทาปกคลุมทุกสถานที่จนยากที่จะมองเห็นแม้กระทั่งนิ้วของตัวเอง เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปได้หลายลี้ในที่สุดก็มองเห็นภาพของแท่นบูชาห้าสีที่ค่อนข้างพร่ามัวตั้งอยู่ตรงหน้า

“พวกเจ้าถอยกลับไปได้แล้ว แท่นบูชาห้าสีนี้มีขนาดใหญ่ หากมันเปิดใช้งานอาจสร้างผลกระทบเป็นวงกว้างได้” เย่ฟ่านหันกลับมากล่าวกับทุกคน

จากนั้นทุกคนก็เข้ามาตบไหล่เย่ฟ่านและผังป๋ออย่างแรงเพื่อเป็นการกล่าวคำอำลา

จี้จื่อเยว่หลั่งน้ำตาอย่างเงียบๆ นางโบกมือให้เขาอย่างอ่อนโยน

เย่ฟ่านเพียงเช็ดน้ำตาให้กับนางอย่างแผ่วเบาเท่านั้น ตอนนี้เขากำลังออกเดินทางแล้วและไม่รู้ว่าจะมีโอกาสกลับมาที่นี่อีกหรือไม่ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถพูดอะไรมากได้

เย่ฟ่านและผังป๋อเดินเข้าไปในหมอกอย่างเงียบๆโดยไม่ได้พูดคุยอะไรกัน คำทำนายบอกว่าพวกเขากำลังจะมีโอกาสเดินทางกลับบ้านดูเหมือนจะเป็นจริงแล้ว

เย่ฟ่านทั้งเกิดความตื่นเต้นและเศร้าโศก ในขณะที่เขาหันกลับมามองจี้จื่อเยว่และคนอื่นๆ เป็นครั้งสุดท้ายใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

“ผังป๋อ!”

เย่ฟ่านตะโกน เขากระตุ้นทักษะซิงจื่อและวิ่งไปรอบๆ ผังป๋อจะหายไปราวกับว่าไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน ไม่มีร่องรอยของพลังปราณของเขาแม้แต่น้อย

“เกิดอะไรขึ้น?”

เมื่อฉีลั่วและคนอื่นๆ ได้ยินเสียงร้องพวกเขาก็รีบวิ่งเข้ามาด้วยความตกใจ

จี้จื่อเยว่มีความกังวลอย่างมาก นางเป็นคนแรกที่ไปถึงตัวของเย่ฟ่าน และเมื่อมองไม่เห็นผังป๋อนางก็เกิดความตกใจอย่างถึงที่สุด

“อย่ากังวล เขาปลอดภัยและห่างไกลจากการได้รับอันตราย”

ชายชราตาบอดหยิบตะเกียงวิญญาณออกมาดู เปลวไฟซึ่งแสดงให้เห็นพลังชีวิตของผังป๋อยังคงลุกโชนไม่เปลี่ยนแปลง

“ด้วยสิ่งนี้ ข้าจะหาเขาเจอไหม?” เย่ฟ่านถาม

“ไม่ เรารู้แค่ว่าสถานการณ์ของเขาในตอนนี้เป็นอย่างไร แต่ไม่สามารถตามหาเขาได้?” ชายชราตาบอดกล่าว

“เขาหายตัวไปได้อย่างไร? มีบางสิ่งบางอย่างพาตัวเขาไปหรือไม่?”

“มาตามหากันเถอะ แต่เราต้องไม่ทำอะไรตามลำพัง”

ฉีลั่วเตือน ทุกคน จากนั้นพวกเขาก็เริ่มออกตามหาผังป๋อภายในหมอกหนา

“ผังป๋อ!”

เย่ฟ่านตะโกนตะโกนจนเสียงแหบแห้งแต่ผังป๋อดูเหมือนจะหายสาบสูญไปจากโลกราวกับว่าเขาไม่เคยปรากฏตัวที่นี่

“ข้าจะทำนายหาที่อยู่ของเขาเอง”

ชายชราตาบอดกล่าวพร้อมหยิบกระดองเต่าและกระดูก 2-3 ชิ้นออกมา หลังจากเขย่าไปมาอยู่เล็กน้อยเขาก็กล่าวว่า

“ทางทิศตะวันออก!”

พวกเขาลุกขึ้นไล่ตามไปแต่ยังทิศตะวันออกอย่างรวดเร็ว แต่หลังจากวิ่งไปกว่าครึ่งชั่วยามพวกเขาก็ยังไปไม่ถึงจุดหมาย

ต่อมาชายตาบอดเฒ่าก็ทำนายอีกครั้ง “เขาจากไปแล้ว ออกจากวิหารบรรพชนนี้ไปแล้ว!”

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” เย่ฟ่านสับสน

“เขาจากไปไกลกว่าล้านลี้แล้ว ดูเหมือนเขาจะจงใจหลบหนีไปด้วยตัวเอง” ชายชราตาบอดทำนายเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะถอนหายใจออกมา

“เขาอยู่ในตงหวง” ชายชราตาบอดกล่าว

“มันไกลมาก ผังป๋อบ้าไปแล้วหรือไม่?” จักรพรรดิดำแยกเขี้ยว

“เจ้าสังเกตเห็นไหมว่าผังป๋อแทบไม่เอ่ยวาจาเลย เขาจะต้องมีอะไรบางอย่างในใจแต่ไม่บอกเรา” จี้จื่อเยว่ถอนหายใจออกมา

….