ตอนที่8ลูกคนแรก

ริรินะค่อยๆเดินออกจากรถช้าๆเเล้วทิ้งข้อความไว้ให้คนขับรถของเธอเป็นงานที่เขาต้องทำระหว่างที่เธออยู่ในคฤหาต์ตระกูลฮาน มองดูที่ๆปู่ของเธออยู่ เธอหวีดเบาๆในความสวยงามของคฤหาตร์ ที่นี้มันสวยงาม มีเถาวัณฑ์พันทั้งกำเเพงเเละเสา หน้าต่างบานใหญ่ ให้ความรู้สึกหรูหราเเละเรียบง่าย เเถมยังมีต้นไม้ใหญ่ให้ความรู้สึกลึกลับเเละน่าค้นหา หลังจากปรับสายสะพายข้างตัวเธอ เเล้วเธอก็เดินไปที่ประตูบานยักข้างจากนั้นก็เคาะเบาๆที่ข้างประตู รู้สึกว่าเธอยังเคาะเเรงไม่พอที่คนด้านในได้ยิน เธอเลยเตรียมที่จะเคาะเเรงขึ้น เเต่ยังไม่ทันเคาะ ประตูก็ถูกเปิดออกเธอก้าวถอยหลังอย่างแปลกใจ มันไม่สมเหตุสมผล สถานที่นี้มันเงียบเกินไป ได้ยินแต่เสียงนกร้องที่ดังมาจากต้นได้และเสียงลมที่พัด ชายวัยกลางคนสวมชุดบัทเลอร์มาต้อนรับเธอ

‘คุณริรินะ ฮาน? ’ เขาถาม แต่สำหรับเธอมันฟังดูเหมือนคำพูด ดวงตาของเขาหรี่ลงขณะที่เขาตรวจสอบโปร์ไฟล์ของเธอ

‘ใช่คะ ฉันริรินะฮาน’ เธอตอบกลับมาพร้อมพยักหน้า

ชายวัยกลางคนยิ้มออกมาด้วยความพึ่งพอใจ เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นลูกสาวคนโตของตระกูลฮานจะคล้ายหญิงสาวคนตรงหน้าข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวที่เขาอาจพูดได้คือลูกสาวคนโตของตนะกูลฮานอ่อนโยนและหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขานี้เป็นคนที่สง่างาม ความงามของเธอไม่ได้เป็นข้อจำกัดที่จะเปรียบเธอกับผู้หญิงคนอื่นได้เลย

‘ตามฉันมาคุณริรินะ, เจ้านายรอคุณอยู่ที่ลานบ้าน’

เธอตามชายวัยกลางคนไปที่ลานบ้าน เธอสังเกตเห็นงานศิลปะและภาพวาดบางอย่างที่แขวนไว้ตามกำแพงทางเดิน จากนั้นเธอก็สังเกตเห็นภาพวาดที่คุ้นเคยอยู่ตรงเหนือราวบันได นี่เป็นภาพวาดแรกที่วาดหลังจากที่คลอดสกายเลอร์

เธอไม่รู้ว่าภาพวาดนี้จะจบลงในความครอบครองของครอบครัวเธอ

เมื่อพวกเขาเดินมาถึงลานบ้านเธอเห็นปู่นั่งจิบชาอยู่คนเดียว ปู่ของเธอยังคงเป็นคนที่มีความสามรถและยังคงแข็งแรงอยู่แม้อายุจะเยอะแล้ว เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างไม่ลังเล

‘โทฮาน เจ้าของที่นี้’ ชายวัยกลางคนแนะนำเธอ

‘ปู่’ ริรินะทักทายพร้อมคำนับเล็กน้อยให้กับปู่ของเธอ

ปู่สั่งให้เธอนั่งลงจิบชายามบ่ายด้วยกัน

‘ในที่สุดเราก็ได้เจอกันสักทีนะ ’

ริรินะ ยิ้มอย่างอ่อนโยนกับปู่ของเธอ

"คุณปู่ฮานน่าจะรู้ว่าเขาเป็นปู่คนเดียวของฉัน" "อ้า ได้ยินอย่างก็ดีเเล้วครับ ผมจะรอคุณหนูโทรศัพท์นะครับ" "ขอโทษคะคุณปู่ หนูยุ่งอยู่ช่วงนี้เลยไม่ได้มีเวลามาหาเลยคะ" เธอยิ้มเเล้วขอบคุณพ่อบ้านที่เอาชาเอิลเกร์ยมาเสิร์ฟให้ก่อนที่จะให้ทั้ง2คนอยู่กันตามลำพัง "ฉันไม่เขาใจเลยจริงๆ ฉันคิดว่าเธอจะไม่กลับมาที่นี้อีกเเล้ว ฉันคิดว่าเธอย้ายไปเเล้วจะยอมเเพ้กับครอบครัวใหม่ของพ่อเธอ"คุณปู่สงสัย เธอจากประเทศนี้ไปเมื่อ5ปีก่อนด้วยการช่วยเหลือของเขาเอง เเละเเน่นอนว่าเขาดีใจมากที่ได้เห็นเธอกลับมาที่นี้อีกครั้ง

ริรินะไม่ได้ตอบอะไร เธอกำลังคิดว่าเธอควรบอกเหตุผลที่เธอกลับมา

หลายปีที่ผ่านมาเธอสาบานว่าเธอจะไม่กลับมาที่นี้ ด้วยเด็กน้อยที่อยู่กับเธอ เธอปกป้องเขาจากอันตรายและการถูกทำร้ายของลูกเธอในอนาคตที่กำลังจะถึง

นี้คงเป็นสิ่งที่ทำให้เธออกลับมาที่นี้อีกครั้ง

เธอหยิบซองจดหมายสีฟ้าเก่าอออกจากกระเป๋าของเธอและวางไว้บนโต๊ะก่อนที่จะส่งมันให้ปู่ของงเธอ ปู่หยิบซองจดหมายขึ้นจากโต๊ะมองเธอด้วยสายตาที่ตั้งคำถามมากมาย ก่อนที่จะหยิบกระดาษออกจากซอง

เขาอ่านจดหมาย มือของเขาสั่นเล็กน้อยก่อนที่จะมองกลับไปที่เธออีกครั้ง

‘ริรินะ นี้คือ ? ’

เธอเพียงพยักหน้าแทนคำตอบ เธอมองลงไปที่ถ้วยชาและขบคิดเล็กน้อย

‘หนูได้รับจดหมายฉบับหนึ่งเมื่อเดือนที่แล้ว ปู่คะ หนูรู้สึกประหลาดใจเมื่ออ่านเนื้อหาหนูรู้อยู่เสมอว่าการตายของแม่ของหนูมันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ’ ในที่สุดเธอก็พูดออกไป

‘มีคนฆ่าลูกสาวฉัน…แต่ทำไม?’ คิ้วของเขาขมวดเป็นโบว์ด้วยความสับสน แม่ของริรินะเป็นคนดี เคยเกิดปัญหาหรือปัญหาในครอบครัวมาก่อน แล้วใครกันที่เป็นคนฆ่าเธอ ?

มีคนส่งจดหมายฉบับนี้มาให้ริรินะ ดูเหมือนพวกเขากำลังพยายามทำให้เธอเข้าร่วมเกมด้วยจดหมายฉบับนี้ พวกเขาตั้งใจจะใช้เธอเป็นหมากอีกตัวในเกมนี้ เขาคงไม่ให้อภัยตัวเองถ้าเขาต้องสูญเสียหลานสาวไปอีกคน

“อย่าไปพูดถึงลุงคนนั้นเลยคะปู่”ริรินะพูด“มันน่าจะดีกว่าถ้ามีคนน้อยคนรู้เรื่องนี้ ยิ่งมีคนรู้มากเท่าไรยิ่งโอกาสพลาดเยอะเท่านั้น” และเธอก็ไม่สามารถรอให้พวกเขาทำแบบนั้นได้ พลาดก้าวเดียวแล้วเธอก็จะได้ประโยชน์ทันที เขาไม่เชื่อเลยว่านั้นเป็นสิ่งที่หลานสาวของเขากำลังพูด เธอไม่กลัวว่าพวกคนพวกนั้นจะตามล่าเธอบ้างเหรอ เกมนี้มันอันตรายเกินไป นี้เธออยากจะรู้จริงๆเหรอว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังการตายของแม่เธอ เขา ตัวเขาเองก็อยากจะรู้ แต่การที่จะทำด้วยตัวเองมันเหมือนกับการที่เธอเดินเข้าสนามรบที่เธอชนะไม่ได้ “ริรินะ หนูเป็นหลานสาวคนเดียวที่ฉันมีนะ ฉันก็ดีใจนะที่ลุงเธอมีหลานให้ฉัน2คน แต่เธอเป็นผู้หญิงคนเดียวในครอบครัวเราแล้วนะ แน่ใจแล้วเหรอเรื่องนี้หน่ะ” เขาถาม

‘ไม่มีทางเลือกอื่น คุณปู่คะ ฉันรู้ว่าพวกเขาจะล่อให้ฉันต้องเล่นเกมนี้ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจที่ต้องสูญเสียอะไรทั้งนั้น’ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโกรธและสายตาอาฆาต ที่ปู่เธอไม่เคยเห็นมันมาก่อน ก่อนที่จะมีสกายเลอร์เธอใช้เวลาหลายปีในโลกมืดและความอันตรายแบบนรกแตก เธอได้เห็นสิ่งที่คนทั่วไปไม่เคยเห็น สิ่งต่างๆที่ทำให้ต้องตั้งคำถามกับความยุติธรรมและความถูกต้อง

‘หนูมีคำถามจะถามปู่คะ’ ริรินะกล่าว ‘ถ้าหนูทำมันไม่ได้…’

‘อย่าพูดอย่างนั้น ริรินะ ถ้าหลานต้องการอะไร … ก็บอกปู่ได้เลย ปู่พร้อมจะจ่ายเพื่อสนับสนุนหลานและเพื่อปกป้องหลานจากคนเลวพวกนั้น ไม่ให้หลานต้องมีจุดจบแบบแม่ของหลาน’

ความอ่อนโยนบนใบหน้าของปู่เธอหายไปและถูกแทนที่ด้วยความโกรธ

‘หนูมีบางอย่างที่ต้องปกป้องคะปู่ ’ เธอพึมพำ มองไปที่ปฎิกิริยาของปู่เธอ ‘หนูขอโทษที่ไม่ได้แจ้งให้ปู่ทราบก่อนหน้านี้ แต่…หนูมีลูก’ ใบหน้าของเธออ่อนลงเมือคิดถึงลูกชาย

นี้เป็นข่าวใหญ่เลยนะ เด็ก ? ตั้งแต่เมื่อไหร่ ? เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าหลานเขามีแฟน หลังจากแม่เธอเสียไปเขาก็ใช้เวลาหลายปีในการหาเธอ เขาปฎิเสธที่จะเชื่อว่าเธอตาย แต่การหายตัวไปของเธอก็เป็นเรื่องน่าสงสัยที่ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ

เขาถอนหายใจด้วยความไม่เชื่อ มีหลายอย่างที่เขาไม่รู้เกี่ยวกับหลานสาวของเขา เขานึกย้อนไปตอน 5 ปีก่อนที่มีเด็กผู้หญิงมาเคาะประตูบ้านขอความช่วยเหลือ เธอต้องการที่จะออกจากประเทศให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้

‘ปู่หวังว่าจะไม่ใช่ลูกสาวนะ ’ เขากล่าว

ริรินะเลิกคิ้วสูงกับคำถามนั้น

"ลูกสาวทำไมเหรอคะ"เธอถาม ชายเเก่หัวเราะเหมือนกับว่าเขานึกอะไรขำๆได้ "ฉันก็ไม่รู้ว่าเเม่เธอเคยเล่าไหมนะ มันมีความเชื่อในครอบครัวของย่าเธอว่าผู้หญิงทุกคนในครอบครัวจะคลอดลูกผู้หญิงออกมาเป็นคนเเรกเสมอ ไม่เคยมีผู้ชาย เเล้วลูกสาวนั้นๆก็จะมีคำสาปติดไปด้วย คือการดวงซวยกับเรื่องสามี" เธอไม่เคยได้ยินเรื่องเเบบนี้จากเเม่ของเธอมาก่อนตอนที่เเม่ยังมีชีวิตอยู่เเล้วตอนนี้ เธอก็คิดถึงเรื่องนี้ เเม่ของเธอก็โชคร้ายที่ที่เเต่งงานกับพ่อห่วยเเตก ส่วนย่าของเธอ ทั้งเเม่ของย่าเเละตัวย่าเองก็เป็นลูกสาวคนเเรก นั้นหมายความว่า เธอต้องดวงซวยเรื่องสามี เเล้วจู่ๆเธอก็นึกขึ้นได้ "งั้นย่าก็ดวงซวยที่มาเจอปู่ซิคะ ได้ไงอะ?"

ชายชราส่ายหัว และกระพริบตาด้วยความรู้สึกผิด

‘แม้ว่าฉันจะรักเธอมาก แต่ฉันไม่เคยมีเวลาให้เธอ ฉันมักใช้เวลาไปกับงานกองโต แม้แต่ตอนที่เธอไม่สบายใจ เธอก็ไม่เคยบอกให้ฉันดีรู้ เธอมักเก็บทุกเรื่องไว้กับตัวเอง ’

เธอไม่ได้ตอบอะไรออกไป ปู่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ดูเหมือนว่าเธอไม่อยากนึกถึงความโชคร้ายที่เธอเจออีไล

‘ปู่คะ ดูเหมือนหนูจะทำลายคำสาปแช่งและมันอาจจะจบลงที่หนู หนูให้กำเนิดลูกชายคะ’ ในที่สุดเธอก็พูดออกไปเพื่อทำลายความอึดอัด

มันตลกมากเมื่อเห็นตาของปู่เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น ครอบครัวของพวกเขามีเพียงลูกสาวเท่านั้น นี้เป็นการพิสูจน์ว่าภรรยาของเขาที่เสียชีวิตไปได้ให้กำเนิดลูกสาว

ริรินะเป็นคนแรกและคนเดียวที่ให้กำเนิดลูกชาย

‘จริงเหรอ ?’

เธอพยักหน้าและยิ้มอย่างอ่อนโยน

‘ใช่คะปู่ หนูมีลูกชายวัยสี่ขวบ ชื่อสกายเลอร์ และที่สำคัญเขาใช้นามสกุลปู่ด้วยนะคะ’