1216 - ศิษย์น้องของชายชราผู้บ้าคลั่ง

1216 - ศิษย์น้องของชายชราผู้บ้าคลั่ง

“แม้แต่ลูกหลานของจักรพรรดิหยวนเจ้าก็ยังสังหารได้ เมื่อเจ้าเติบโตขึ้นใครจะรับประกันได้ว่าเจ้าจะไม่เหยียบย่ำพวกเราลงกับพื้น?”

ราชาบรรพชนคนที่สามปรากฏตัวขึ้น เขาสวมมงกุฎทองคำม่วงอยู่บนศีรษะ มือของเขาไพล่หลัง เขาก้าวลงจากท้องฟ้ายามค่ำคืนและเหยียบย่ำลงมาที่ศีรษะของเย่ฟ่านด้วยความเร็วไม่แตกต่างจากสายฟ้า

“บังอาจ! นี่คือการต่อสู้ที่บริสุทธิ์ยุติธรรมเจ้าคิดจะบิดเบือนคำพูดหรือ”

เต่าดำส่งเสียงคำรามด้วยความโกรธก่อนจะยื่นศีรษะที่เหมือนกับมังกรพุ่งเข้าปะทะกับฝ่าเท้าของราชาบรรพชนคนนั้นอย่างรวดเร็ว

ปัง!

“ฆ่าเขาซะ!”

หลายคนในทะเลสาบหยวนหูทนไม่ไหวและยอมรับความจริงข้อนี้ไม่ได้ มีคนมากมายรุมล้อมเข้ามาแล้วต้องการสังหารเย่ฟ่านในทันที

เต่าดำโจมตีราชาบรรพชนคนนั้นจนกระเด็นกลับไปก่อนจะหันมองทุกคนอย่างเย็นชาและกล่าวว่า

“ในเมื่อพวกเจ้าต้องการแหกกฎ เราก็ไม่มีความจำเป็นอะไรจะต้องพูดกันอีก!”

คำพูดของมันราวกับเสียงท้องฟ้าคำราม และทำให้สิ่งมีชีวิตโบราณมากมายถอยกลับด้วยความกลัว

ราชาบรรพชนผมขาวแห่งทะเลสาบหยวนแค่นเสียงอย่างเย็นชาและก้าวไปข้างหน้าโดยตรง จากนั้นกระบี่เต๋าจักรพรรดิได้ปรากฏออกมาจากหน้าผากของเขา

ในโลกนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ฝึกฝนหมัดหกสังสารวัฏ กระบี่เต๋าจักรพรรดิคือทักษะต้องห้ามบทสุดท้ายในคัมภีร์จักรพรรดิหยวน

หากไม่มีเซียนคนใดฝึกฝนหมัดหกสังสารวัฏได้สำเร็จมันก็เป็นเรื่องยากที่พวกเขาจะต่อต้านการโจมตีครั้งนี้ได้!

“ดูเหมือนว่าหากพวกเจ้าไม่ถูกสั่งสอนอีกสักคราในอนาคตเผ่าพันธุ์โบราณคงปีนขึ้นมาบนศีรษะของเราแล้ว?” ซวนกุ้ยกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

บนท้องฟ้า ราชาบรรพชนที่สวมมงกุฏสีม่วงทองแสดงรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าจากนั้นฝ่าเท้าอันแข็งแกร่งของเขาก็เหยียบย่ำลงที่ศีรษะเย่ฟ่านอีกครั้งหนึ่ง

เขาเป็นถึงราชาปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ผู้ทรงพลัง แม้จะเผชิญหน้ากับซวนกุ้ยซึ่งพิสูจน์เต๋าได้สำเร็จในยุคปัจจุบัน แต่ความแข็งแกร่งของเขายังเพียงพอที่จะสังหารเต่าตัวนี้ได้อย่างแน่นอน

“ปัง!”

อย่างไรก็ตามราชาบรรพชนที่สวมมงกุฎสีทองม่วงถูกผลักกระเด็นออกไปอีกครั้ง ในขณะนี้มีชายชราสวมเสื้อผ้าเก่าคร่ำคร่าคนหนึ่งขวางเส้นทางของเขาอยู่

เซียนแห่งลานพนันหินเทียนซวนยืนอยู่ด้านข้างเย่ฟ่านด้วยสีหน้าสงบและกล่าวว่า

“การต่อสู้ครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว ขอให้ทุกอย่างจบลงตรงนี้เถอะ สหายเต๋าทุกท่านโปรดถอยออกไป”

“เจ้าบอกว่าสิ้นสุดก็สิ้นสุดหรือ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร?” ราชาบรรพชนสวมมงกุฏสีม่วงทองหัวเราะเยาะ

“ข้าเชื่อว่าผู้คนจากทะเลสาบหยวนหูมีวิจารณญาณมากพอ หากสงครามเริ่มต้นขึ้นจริงๆ เกรงว่าทะเลสาบหยวนหูคงไม่อาจรับผิดชอบได้” เซียนเฒ่าจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซวนกล่าว

“เจ้าเป็นใครกันแน่…”

ราชาบรรพชนแห่งทะเลสาบหยวนหูถอยหลังเล็กน้อย แม้แต่ตัวเขาที่เป็นราชาปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ก็ยังไม่อาจมองเห็นความแข็งแกร่งที่แท้จริงของคนที่อยู่ตรงหน้าได้!

ก่อนหน้านี้ในการชุมนุมทะเลสาบหยกมีเพียงราชาสวรรค์เจียงคนเดียวเท่านั้นที่ลงมือ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้ว่าเซียนมนุษย์คนนี้แข็งแกร่งมากเพียงใด

แต่ในขณะนี้เขาตระหนักได้แล้วว่าเซียนมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าจะต้องแข็งแกร่งไม่เป็นรองราชาสวรรค์เจียงอย่างแน่นอน

“เซียนของเผ่าพันธุ์มนุษย์น่ากลัวจริงๆ แต่เจ้าคนเดียวไม่สามารถช่วยเหลือร่างศักดิ์สิทธิ์เซียนโบราณได้”

ราชาบรรพชนสวมมงกุฎทองคำม่วงวางมือไว้ด้านหลังและมองลงมาจากด้านบนด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

ภายใต้เสียงคำรามของอสูรดุร้ายทั้งเก้าตัวราชาจิ่วหวงได้ขับรถศึกของเขาออกจากสนามรบแห่งนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งของคนที่นี่อีก!

เย่ฟ่านมองราชาบรรพชนสวมมงกุฎสีม่วงทองอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าราชาบรรพชนทุกคนในโลกนี้จะต่ำช้าเหมือนเจ้าทั้งหมด หากเจ้าต้องการฆ่าข้าก็เข้ามาเถอะ ผู้แซ่เย่รอจนเมื่อยแล้ว!”

ในที่ราบซีเซี่ยเงียบสนิทลงอีกครั้ง ไม่มีผู้ใดคิดว่าเย่ฟ่านจะมีความกล้าถึงขนาดนี้

“ร่างศักดิ์สิทธิ์เซียนโบราณ ในตอนที่อายุยังน้อยเจ้ายังหยิ่งผยองถึงขนาดนี้แล้ว เมื่อเจ้าเติบโตขึ้นเจ้าจะปฏิบัติต่อสิ่งมีชีวิตโบราณแบบใดเป็นที่คาดคำนวณได้?” ราชาบรรพชนสวมมงกุฎทองคำม่วงประกาศเสียงดัง

“ไม่ใช่ว่าข้าหยิ่งผยอง แต่เจ้าไร้ยางอายมากเกินไป การต่อสู้ที่ยุติธรรมสิ้นสุดลงแล้ว แต่เจ้าเป็นใครถึงกล้ายื่นมือเข้ามาแทรกแซง?” เย่ฟ่านถาม

“ความกล้าหาญเป็นสิ่งที่น่ายกย่องจริงๆ แต่เจ้าจำเป็นต้องมีความแข็งแกร่งสอดคล้องกันด้วย”

สิ้นเสียงราชาบรรพชนสวมมงกุฎทองคำม่วงบนศีรษะได้เหยียบย่ำฝ่าเท้าลงมาจากท้องฟ้าโดยมีเป้าหมายคือเย่ฟ่านอีกครั้ง

ในความเป็นจริงเย่ฟ่านไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวฝ่ายตรงข้ามอยู่แล้ว เพลิงเก้าสีที่เขาเก็บรวบรวมไว้เพียงพอที่จะสังหารแม้กระทั่งเสมือนจักรพรรดิ นับประสาอะไรกับราชาปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์คนหนึ่ง

อย่างไรก็ตามก่อนที่เขาจะลงมือได้สำเร็จได้มี “สายฟ้ามนุษย์!” สว่างสดใสเคลื่อนตัวผ่านความว่างเปล่าและกระแทกเข้าหาร่างกายของราชาบรรพชนมงกุฎสีม่วงทองอย่างรุนแรง

“ปัง”

ราชาบรรพชนสวมมงกุฎสีม่วงทองตกลงมาจากท้องฟ้าและร่างของเขาจมลงไปในพื้นดินลึกหลายสิบวาท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คนมากมาย

“ราชาสวรรค์!” เย่ฟ่านอุทาน

“สงครามที่ยุติธรรมสิ้นสุดลงแล้ว เจ้าต้องการฝ่าฝืนคำสั่งของการชุมนุมในทะเลสาบหยกหรือ?” ร่างของเจียงไท่ซูปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า กลิ่นอายของเขาลึกลับและคาดเดาไม่ได้

“ร่างกายของเขาอยู่ห่างจากที่นี่หลายล้านลี้แต่เขากลับสร้างอวตารให้มาปรากฏตัวในสนามรบได้ นี่คือพลังของราชาเซียนอย่างแท้จริง!” สิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์มนุษย์อุทานด้วยความตื่นเต้น

“เจ้า…”

ราชาบรรพชนที่สวมมงกุฏสีม่วงทองใบหน้าเปลี่ยนสี เขาปีนขึ้นมาจากพื้นด้วยสภาพที่ทุลักทุเลอย่างถึงที่สุด ในการปรากฏตัววันนี้ศักดิ์ศรีของเขาในฐานะราชาบรรพชนถูกทำลายโดยสิ้นเชิง

“ข้ามาที่นี่เพื่อปกป้องเย่ฟ่าน หากใครกล้าฝ่าฝืนคำพูดนี้ข้าจะทำลายพวกมันทั้งเผ่าพันธุ์!”

คำพูดนี้สร้างความปั่นป่วนไปทั่วที่ราบซีเซี่ย ก่อนหน้านี้เซียนอสูรเต่ามังกรปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเทพสงครามคนเถื่อน จากนั้นก็เป็นเซียนแห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซวน ก่อนที่ราชาสวรรค์เจียงจะปรากฏตัวเป็นคนสุดท้าย

“สิ่งมีชีวิตระดับปราชญ์และเซียนทุกคนไม่ได้รับอนุญาตให้แสดงพลังในโลกใบนี้อีกต่อไป ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะฝ่าฝืน เช่นนั้นข้าจะถือโอกาสนี้ทำลายเจ้าเพื่อเป็นการเชือดไก่ให้ลิงดู!” เจียงไท่ซู่กล่าวอย่างสงบ

ราชาบรรพชนที่สวมมงกุฎสีม่วงทองแม้จะรู้ตัวดีว่าไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ให้กับเจียงไท่ซูได้ แต่เขายังคงดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้ายโดยการหันไปมองราชาปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลสาบหยวนหู

“คนผู้นี้เป็นเพียงราชาเซียนเท่านั้นเขายังมีช่องว่างอันกว้างใหญ่กว่าจะไปถึงอาณาจักรเสมือนจักรพรรดิ หากทะเลสาบหยวนหูอัญเชิญราชาบรรพชนสือฟางออกมาเผ่าพันธุ์มนุษย์จะไม่กล้าหยิ่งผยองอีกต่อไป!”

ดวงตาของราชาบรรพชนแห่งทะเลสาบหยวนหูเต็มไปด้วยความท้อแท้ เขาไม่มีความสงสารราชาบรรพชนมงกุฎสีม่วงทองแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำเขายังไม่คิดจะสร้างสงครามขึ้นด้วย

เพราะเขารู้ดีว่าเสมือนจักรพรรดิแห่งเผ่าพันธุ์โบราณทั้งหมดจะไม่ยอมทำสงครามกับมนุษย์อย่างแน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นพวกเขาที่พยายามเริ่มสงครามครั้งนี้จะต้องถูกทำลายล้างทั้งเผ่าพันธุ์เพื่อสังเวยความผิด!

“พี่หยวนเจ้าเห็นว่าข้อเสนอของข้าเป็นอย่างไร?” ดวงตาของราชาบรรพชนที่สวมมงกุฏทองคำม่วงเป็นประกาย เขารู้สึกว่าสิ่งที่เขากล่าวออกไปนั้นสมเหตุสมผลอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตามใบหน้าของราชาปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งทะเลสาบหยวนหูกลับดำมืดลงทันที เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“หยวนกู่พ่ายแพ้ในการต่อสู้ที่ยุติธรรม ทะเลสาบหยวนหูไม่มีอะไรจะกล่าว พวกเรากลับกันเถอะ!” สิ้นเสียงกระบี่เต๋าจักรพรรดิของเขาก็จมหายกลับเข้าไปในหน้าผากอีกครั้ง

“พี่หยวนเจ้ากำลังทำอะไร? ตอนนี้ข้ากำลังยืนหยัดเพื่อเจ้าและทะเลสาบหยวนหู แต่เจ้ากลับคิดจะละทิ้งข้าอย่างนั้นหรือ” ราชาบรรพชนที่สวมมงกุฎทองคำม่วงกล่าว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเคียดแค้นอย่างถึงที่สุด

“เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการลงมือ?” เซียนผู้เฒ่าแห่งเทียนซวนก้าวไปหนึ่งก้าว เพียงคลื่นพลังที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขาก็สร้างความกดดันให้กับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในบริเวณแล้ว

“บูม”

เพียงการสะบัดเท้าอย่างแผ่วเบาราชาบรรพชนที่สวมมงกุฎสีม่วงทองก็ถูกเตะปลิวกระเด็นออกไปโดยไม่อาจดิ้นรนได้

“เจ้า...”

ราชาบรรพชนที่สวมมงกุฎสีม่วงทองตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น กระดูกทั่วร่างของเขาแหลกละเอียดจนหมดสิ้น ในขณะเดียวกันยอดฝีมือแห่งเผ่าพันธุ์โบราณที่อยู่ในบริเวณนี้ต่างก็สูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ!

“ราชาเซียนศักดิ์สิทธิ์!”

“เว่ยอี้ผู้ไม่เปลี่ยนแปลง!”

ผู้บ่มเพาะชราคนหนึ่งถอนหายใจด้วยความเศร้าโศก “เซียนผู้เฒ่าคนนี้คือหนึ่งในสามบุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนซวน และเขายังเป็นศิษย์น้องเล็กของชายชราผู้บ้าคลั่งอีกด้วย”

“อะไรนะ เขาเป็นศิษย์น้องของเสมือนจักรพรรดิคนนั้น?”

ทันทีที่ประโยคนี้ดังขึ้นก็เกิดความตื่นตะลึงไปทั่วบริเวณ แม้แต่สิ่งมีชีวิตโบราณก็ยังรู้สึกหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด ในโลกอำพรางสวรรค์นี้ชายชราผู้บ้าคลั่งคือสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

อย่างไรก็ตามเซียนผู้เฒ่าคนนี้ที่แท้ก็คือบุตรศักดิ์สิทธิ์เว่ยอี้ อัจฉริยะหนุ่มที่หายสาบสูญไปเมื่อหกพันปีก่อน

…….