1188 - หายนะแห่งปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์มาเยือนแล้ว

1188 - หายนะแห่งปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์มาเยือนแล้ว

ในวันนี้ผู้คนจำนวนมากในตงหวงสาปแช่งด้วยความโกรธ สุสานจักรพรรดิที่ว่าเป็นเพียงรังหนูเล็กๆเท่านั้น พวกเขาไม่เข้าใจว่ามีคนไร้ยางอายคนใดที่มีเวลาว่างจนระเบิดภูเขาเล่น

แต่ผู้ที่ทำเรื่องนี้ได้ออกเดินทางสู่หน้าผาอินทรีร่วงแล้ว

แม้แต่นกอินทรียังตกลงมาด้านล่างเมื่อบินผ่านหน้าผานี้ ลองจินตนาการดูว่ามันจะเป็นภูเขาที่สูงชันมากเพียงใด

“เจ้าบอกว่าที่นี่เป็นสถานที่ฝังศพของราชาโบราณและเซียนนับแสนคนหรือ?”

ต้วนเต๋อผู้เชี่ยวชาญการขุดสุสานมองหน้าผาที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่แน่ใจ แม้ว่าหน้าผานี้จะค่อนข้างสูงชันแต่พื้นด้านล่างกลับมีหลุมเล็กๆ เท่านั้น ดูอย่างไรก็เห็นได้ชัดว่าไม่น่าจะบรรจุซากศพนับร้อยได้

“ลงไปข้างล่างพวกเจ้าจะรู้เอง”วานรศักดิ์สิทธิ์ยิ้ม

หน้าผาอินทรีร่วงหล่นนั้นสูงหนึ่งหมื่นวา ขึ้นๆ ลงๆ และหุบเขาที่ล้อมรอบนั้นก็เหมือนกับปล่องไฟ มันสูงชันและอันตราย นี่เป็นหน้าผาสีแดงฉาน ว่ากันว่าสีแดงนี้มาจากเลือดที่ไหลอาบนั่นเอง

นี่คือเลือดของสิ่งมีชีวิตระดับเซียน ดังนั้นแม้ว่าจะผ่านไปนานนับล้านปีเลือดที่ไหลอาบอยู่ในสถานที่แห่งนี้ยังคงเปล่งประกายด้วยความศักดิ์สิทธิ์ไม่เปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด

ทุกคนกระโดดลงไปในหลุมลึกด้านล่างและสำรวจด้วยความระมัดระวัง

“มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทำไมด้านล่างจึงกว้างขึ้นได้” หลี่เทียนรู้สึกประหลาดใจ

ด้านล่างนี้ทุกคนสามารถมองเห็นภูเขาลูกคลื่นและที่ราบเปิดกว้างอย่างคลุมเครือ มันทอดยาวอย่างไม่มีที่สิ้นสุดราวกับเป็นทวีปขนาดใหญ่ที่ถูกฝังไว้ใต้ดิน

“ในสมัยโบราณสถานที่แห่งนี้ถูกใช้เป็นสนามรบของเซียน”

สถานที่แห่งนี้มีผู้คนถูกฆ่าตายมากเกินไป ดังนั้นทันทีที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมนุษย์วิญญาณชั่วร้ายที่อยู่ด้านในก็เริ่มส่งเสียงคำรามด้วยความตื่นเต้น

ด้วยความที่สถานที่แห่งนี้มีวิญญาณชั่วร้ายมากเกินไป จักรพรรดิโบราณคนหนึ่งจึงบดขยี้ทวีปขนาดใหญ่ให้กลายเป็นภูเขาที่สูงชันไปถึงท้องฟ้า จากนั้นเขาก็กดภูเขานั้นปิดทับสนามรบโบราณทำให้วิญญาณชั่วร้ายไม่อาจออกสู่โลกภายนอกได้

และเมื่อลงไปด้านล่างได้ถึงจุดๆ หนึ่ง จะมองเห็นยอดฝีมือระดับเซียนเทียมขั้นสองยี่สิบคนเฝ้าทางเข้าอย่างแน่นหนา

“มีคนอยู่!” เย่ฟ่านประหลาดใจเป็นอย่างมาก

“นี่คือผู้พิทักษ์ขุมนรกหรือ? พวกเขาถูกส่งมาโดยจักรพรรดิแห่งยมโลกหรือไม่?” หลี่เหอสุ่ยสะดุ้ง

“ไม่ พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์โบราณ ถ้าข้าคิดไม่ผิดพวกเขาน่าจะมาจากทะเลสาบหยวนหู(ปฐมภูมิ) เหตุใดพวกเขาจึงเฝ้าอยู่ที่นี่ มีอะไรอยู่ข้างในหรือเปล่า?” วานรศักดิ์สิทธิ์ก็แปลกใจเช่นกัน

“ทะเลสาบหยวนหูหรือ?”

“เป็นราชวงศ์ขนาดใหญ่ในสมัยโบราณ นั่นคือเผ่าพันธุ์ของหยวนกู่” วานรศักดิ์สิทธิ์กล่าว

“เจ้าเป็นใคร เหตุใดจึงบุกเข้ามาที่นี่ได้?” ยอดฝีมือทั้งยี่คนตะโกนและเข้าปิดล้อมกลุ่มผู้บุกรุกทันที

“นี่คือ... องค์ชายศักดิ์สิทธิ์!”

“ยังมีร่างศักดิ์สิทธิ์เซียนโบราณด้วย!”

ทันทีที่เชื้อสายของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์โต้วจ้านปรากฏตัวยอดฝีมือของเผ่าพันธุ์โบราณก็ถอยกลับด้วยความหวาดหวั่นอย่างรวดเร็ว

“พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่?” วานรศักดิ์สิทธิ์ถาม

“รีบหนี!” คนเหล่านั้นไม่ตอบแต่รีบวิ่งกลับเข้าไปด้านในด้วยความหวาดหวั่น

เย่ฟ่านและวานรศักดิ์สิทธิ์ไม่คิดจะเปิดโอกาสให้ฝ่ายตรงข้ามออกไปส่งข่าว พวกเขาลงมืออย่างโหดร้ายและสังหารคนทั้งยี่สิบได้อย่างง่ายดาย

“พวกเราไม่โหดร้ายเกินไปหรือ!”

เย่ฟ่านยื่นมือออกไปคว้าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของคนเหล่านั้นไว้ จากนั้นก็เริ่มสำรวจความทรงจำของทุกคนทันที

“นี่คือ…”

ในความทรงจำนั้นพวกเขาเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังเดินเข้าไปในหุบเขาข้างหน้า พวกเขาคือฮั่วอวิ๋นเฟยและหลี่เสี่ยวม่านนั่นเอง

เกิดอะไรขึ้นเผ่าพันธุ์โบราณแห่งทะเลสาบหยวนหูปรากฏตัวที่นี่โดยทำหน้าที่ปกป้องทางเข้าเพื่อให้ผู้สืบทอดของจักรพรรดิผู้โหดเหี้ยมทำอะไรสักอย่างภายในหุบเขานั้น

เย่ฟ่านค้นวิญญาณของทุกคน แต่สุดท้ายสิ่งที่พวกเขาได้รับก็คือภาพเหตุการณ์เดียวกัน นั่นทำให้เขาเกิดความสับสนเป็นอย่างมาก

“บางทีพวกเขาอาจต้องการใช้ปราณอสูรจากที่นี่ทำอะไรบางอย่าง!” วานรศักดิ์สิทธิ์เตือน

สถานที่แห่งนี้ถูกผนึกโดยจักรพรรดิโบราณที่ไม่ทราบอายุ และจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์โต้วจ้านก็เคยต่อสู้กับปีศาจโบราณที่แข็งแกร่งบางตัว สถานที่แห่งนี้รับรองว่าไม่ใช่ดินแดนบริสุทธิ์อย่างแน่นอน

“เป็นไปได้มาก บางทีอาจมีผู้ยิ่งใหญ่แห่งทะเลสาบหยวนหูอยู่ในหมู่พวกเขา คนคนนั้นอาจเป็นหยวนกู่ก็ได้!” ต้วนเต๋อกล่าว

“ฮั่วอวิ๋นเฟยและหลี่เสี่ยวมานนับว่ารนหาที่ตายอย่างแท้จริง!” เย่ฟ่านกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

จากนั้นพวกเขาก็เดินไปยังสนามรบอันกว้างใหญ่ มันเหมือนกับทวีปที่ไร้ขอบเขตและไม่มีที่สิ้นสุด

หลังจากเดินไปหลายสิบลี้ เย่ฟ่านก็พบเห็นหลุมศพนับแสนที่กระจายอยู่ในสายตา แม้พวกเขาจะรู้อยู่แล้วว่ามีซากศพมากมายนับไม่ถ้วนภายในดินแดนโบราณแห่งนี้ แต่เมื่อมองเห็นด้วยสายตาของตัวเองพวกเขาก็ตกตะลึงอย่างถึงที่สุด

“เมื่อมองจากเบื้องบนพวกเขาอาจคิดว่ามันเป็นภูเขา แต่ในความเป็นจริงแล้วคือหลุมศพโบราณต่างหาก!” หลี่เทียนพูดไม่ออก

ดวงตาของต้วนเต๋อเป็นประกายและเตรียมพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้า

“มีศัตรูอยู่ในบริเวณใกล้เคียง เราไม่ควรค้นหลุมศพเหล่านี้อย่างประมาท!” เย่ฟ่านคว้าตัวเขา

“ซากศพเหล่านี้ถูกฟังอย่างเป็นระเบียบเห็นได้ชัดว่ามีคนช่วยฝังศพให้ เจ้ายังคิดว่าทรัพย์สมบัติของพวกเขาจะยังหลงเหลืออยู่อีกหรือ?” วานรศักดิ์สิทธิ์กล่าว

พวกเขาเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างระมัดระวังและในที่สุดก็เข้าไปในพื้นที่โล่ง อย่างไรก็ตามสถานที่แห่งนี้กลับไม่ได้มีสุสานเหมือนด้านนอก ซากศพของผู้ยิ่งใหญ่ที่ถูกฆ่าตายในอดีตยังคงกองระเกะระกะอยู่ตามเส้นทาง

คนเหล่านี้ล้วนเป็นราชาผู้ยิ่งใหญ่และเซียนโบราณทั้งสิ้น เมื่อพวกเขาถูกฆ่าตายรัศมีของพวกเขายังคงกระจายตัวอยู่ในบริเวณโดยรอบ นั่นทำให้ไม่มีใครกล้าที่จะเก็บกู้ซากศพของพวกเขา

“บูม!”

ทันใดนั้นรัศมีอันน่าตกใจได้กวาดเข้ามาอย่างรวดเร็ว มันเย็นชาและน่ากลัว ทรงพลังมากจนทำให้ห้องโถงขนาดใหญ่ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง

“ตามสิ่งที่ข้าเล่าเรียนมาหากสถานการณ์นี้เกิดขึ้นแสดงว่าเรากำลังยืนอยู่ในสุสานของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่บางคน” ต้วนเต๋อลูบมือและกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“นั่นอะไร!”

ใบหน้าของเย่ฟ่านเปลี่ยนสีน้ำเสียงของเขาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขาจ้องมองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า

ต้วนเต๋อและคนอื่นๆ มองไม่เห็นอะไรเลย แม้ว่าพวกเขาจะบ่มเพาะดวงตาศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ แม้แต่ดวงตาสีทองของวานรศักดิ์สิทธิ์ก็ยังเต็มไปด้วยความงุนงง

อย่างไรก็ตามพวกเขารู้สึกถึงความผิดปกติเช่นกัน ในขณะนี้เส้นขนทุกเส้นบนร่างกายของพวกเขาตั้งตรงเนื่องจากสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้น

“ทหารหยินมากมายถึงขนาดนี้!”

ใบหน้าของเย่ฟ่านแข็งทื่อมีทหารหยินสวมชุดเกราะโบราณ ถือกระบี่เหล็กหรือทวนที่เป็นสนิมนับแสนคนเดินทัพเข้าหาพวกเขาอย่างรวดเร็ว!

นี่คือฉากแปลกๆ ที่ปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์พูดถึงก่อนที่เขาจะกลายเป็นสิ่งมีชีวิตเส้นขนสีแดงไม่ใช่หรือ!

ธงที่โบกสะบัดของเหล่าทหารหยินซึ่งเดินผ่านร่างกายของเย่ฟ่านไปทำให้เขาเกิดความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุด

ไม่มีใครมองเห็นสิ่งนี้นอกจากเขาคนเดียว แม้ว่าต้วนเต๋อจะศึกษาศาสตร์แห่งการขุดค้นหลุมศพอย่างเข้มข้น แต่เขาก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว เพราะไม่สามารถมองเห็นอะไรได้

“อะไรนะ ทหารหยินมากมายอย่างนั้นหรือ!”

น้ำเสียงของทุกคนสั่นสะท้าน พวกเขาได้ยินคำพูดของเย่ฟ่านอย่างชัดเจน และแม้ว่าจะมองไม่เห็นแต่พลังงานหยินใต้ดินที่ปกคลุมอยู่ในบริเวณโดยรอบก็เป็นสิ่งที่ไม่สามารถปฏิเสธได้

“ข้าบ่มเพาะดวงตาสวรรค์หยินและหยางสำเร็จแล้ว แต่ข้ากลับมองไม่เห็นแม้แต่เงาของพวกมัน มีเพียงสัญชาตญาณของข้าเท่านั้นที่บอกข้าว่ามีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวกลุ่มหนึ่งเดินผ่านไป …” ฟันของต้วนเต๋อกระทบกันดังกึกกัก

“ข้าเคยได้ยินจากจักรพรรดิอู่ซือเคยเล่าเรื่องแบบนี้เช่นกันแต่ข้ากลับจำไม่ได้!” จักรพรรดิดำรู้สึกหงุดหงิดตัวเองเป็นอย่างมาก

เย่ฟ่านหนาวสั่นไปทั้งตัว นี่คือนิมิตรหมายแรกของหายนะแห่งปรมาจารย์ต้นกำเนิดสวรรค์อย่างแน่นอน หลังจากนั้นพวกเขาจะมองเห็นเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้งจนกระทั่งสิ่งมีชีวิตเส้นขนสีแดงมารับตัวของพวกเขาไป!

……..