1186 - ความรักของผู้คน

1186 - ความรักของผู้คน

หมอดูกล่าวว่าเย่ฟ่านจะสามารถกลับไปยังอีกฟากหนึ่งของท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวในอนาคตอันใกล้นี้ อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อใด

ไม่กี่เดือน ไม่กี่ปี หรือไม่กี่ทศวรรษ? เพียงผู้บ่มเพราะระดับต่ำก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้หลายร้อยปีแล้ว นับประสาอะไรกับตัวเขาที่เป็นเซียนเทียมขั้นสองที่อาจมีชีวิตยืนยาวได้ถึงสี่พันปี

เขาไม่เข้าใจเลยว่าคำว่าไม่นานจะเป็นเวลากี่ปีกันแน่ เมื่อถึงตอนที่เขากลับไปแล้วบิดามารดาจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?

สิ่งที่เศร้าที่สุดในชีวิตคือการสูญเสียลูกในวัยชรา ในหัวใจของผู้สูงอายุลูกคือความหวังเดียวของพวกเขา การที่คนหัวขาวยังอยู่แต่คนหัวดำต้องตายไปคือชะตากรรมที่น่าเศร้าที่สุดในโลก

เย่ฟ่านนึกไม่ออกว่าพ่อแม่ของเขาจะเสียใจแค่ไหนในตอนที่เขาหายตัวไปจากภูเขาไท่ เมื่อนึกถึงฉากที่พ่อแม่กำลังร้องไห้จิตใจของเย่ฟ่านก็ได้รับความเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด

ในใจของเขามีความกลัวอยู่เสมอเพราะกลัวว่าเมื่อเขากลับไปได้สำเร็จ มันอาจเป็นเวลาหลายร้อยหลายพันปีแล้ว

แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ร่วมกันเพียง 20 กว่าปี แต่ทุกครั้งที่ได้ทานอาหารร่วมกับพ่อแม่ มันจะเป็นความสุขอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตเย่ฟ่านเสมอ

ตอนที่เขาจากมาพ่อแม่เริ่มแก่ขึ้นแล้ว ตอนนี้ผ่านไปยี่สิบกว่าปีสุขภาพของพวกท่านจะยังดีอยู่หรือไม่?

เมื่อไหร่ก็ตามที่เขานึกถึงสิ่งเหล่านี้เย่ฟ่านจะรู้สึกเจ็บปวดหัวใจอยู่เสมอ และไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใดเขาก็ต้องกลับไปพบหน้าพ่อแม่ให้ได้

เซียนคืออะไร จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่คืออะไร ความเป็นอมตะคืออะไร สำหรับเขาสิ่งเหล่านี้ล้วนไร้สาระ ความหวังเดียวที่ยังคงผลักดันให้เขามีชีวิตอยู่คือการกลับบ้านอีกครั้ง

เช่นเดียวกับที่เย่ฟ่านไม่อาจละทิ้งพ่อแม่ของตัวเอง จี้จื่อเยว่ก็ไม่สามารถแยกจากพ่อแม่และพี่ชายของนาง นางไม่สามารถละทิ้งโลกใบนี้ได้ และในอนาคตนางจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่จนตาย

แม้ว่าจักรพรรดิดำจะไม่มีญาติหรือเพื่อนฝูง แต่มันก็ไม่มีทางออกจากโลกนี้เช่นกัน มันยังคงคิดถึงจักรพรรดิอู่ซือและปรารถนาที่จะรอคอยการกลับมาของเขา

สิ่งเหล่านี้คือ “ความรักที่แท้จริงของผู้คน” มันเป็นแรงจูงใจให้ทุกคนมีชีวิตอยู่ต่อ

สาเหตุหนึ่งที่เย่ฟ่านตั้งใจจะกลับบ้านโดยไม่มีความลังเลใดๆ นั่นก็เพราะพี่น้องของเขาที่อยู่ในโลกอำพรางสวรรค์ล้วนเป็นผู้บ่มเพาะทั้งสิ้น ทุกคนสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานหลายพันปี ในขณะที่บิดามารดาของเขาไม่อาจรอคอยได้อีกแล้ว

แม้ว่ามนุษย์จะมีความรักและความผูกพันให้กับหลายสิ่งหลายอย่าง แต่ความกตัญญูมักถูกเลือกเป็นลำดับแรกเสมอ เย่ฟ่านเป็นมนุษย์เช่นกัน เขาย่อมไม่สามารถหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ได้

แม้ว่าเย่ฟ่านจะเศร้า แต่ก็เป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะหลั่งน้ำตาออกมา เขารู้ดีว่าสักวันหนึ่งจะต้องแยกจากพี่น้องที่อยู่ในโลกอำพรางสวรรค์ แม้กระทั่งจี้จื่อเยว่ก็เช่นกัน

“เจ้าอยากกลับไปจริงๆ หรือ?” หลี่เหอสุ่ยถามขณะนั่งอยู่บนหน้าผา

“ใช่” เย่ฟ่านพยักหน้า

“เจ้าต้องคิดให้รอบคอบ กว่ายี่สิบปีผ่านไป สิ่งต่างๆ อาจเปลี่ยนแปลงไปแล้ว บางทีพ่อแม่ของเจ้าอาจไม่ได้อยู่ที่นั่นอีกต่อไป”

วานรศักดิ์สิทธิ์คือผู้ที่ประสบกับความสูญเสียมากที่สุดคนหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงเข้าใจความรู้สึกเย่ฟ่านมากที่สุดเช่นกัน

“แม้ว่าจะมีความหวังริบหรี่ แต่ข้าก็จะกลับไป แม้ว่าข้าอาจเผชิญกับผลลัพธ์ที่โหดร้ายที่สุดก็ตาม” เย่ฟ่านกล่าวด้วยเสียงต่ำ

“กล่าวตามตรง ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้า หากสามารถย้อนกลับสู่ยุคโบราณได้อีกครั้ง ไม่ว่าแลกด้วยอะไรข้าก็จะทำ” วานรศักดิ์สิทธิ์ถอนหายใจ

“เจ้าต้องเตรียมจิตใจให้พร้อม” เอี๋ยนอี้ซีกล่าวขณะนั่งอยู่บนก้อนหินใหญ่ริมหน้าผา

เย่ฟ่านไม่มีอะไรจะซ่อนจากพวกเขาและเล่าให้ทุกคนฟังเกี่ยวกับอดีตของตัวเอง แน่นอนว่าทุกคนสามารถคาดเดาบางสิ่งได้ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดหลายปีที่ผ่านมา

“นี่คือความหลงใหลของข้า ถ้าข้าไม่สามารถกลับไปยังบ้านเกิดได้สุดท้ายข้าก็จะหมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้จนเสียสติ” เย่ฟ่านกล่าว

“นี่คืออารมณ์ของมนุษย์” หลี่เหอสุ่ยถอนหายใจ

“บางคนนั่งสันโดษตลอดชีวิตเพื่อบำเพ็ญเต๋า บางคนติดอยู่ในความรักตลอดชีวิต บางคนหวาดระแวงจนแก่เฒ่า และบางคนมีจิตใจสงบจนถึงที่สุด นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ พวกเขามองหาสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจของตัวเองเสมอ” เย่ฟ่านกล่าว

หลายคนถอนหายใจ ไม่มีเหตุผลใดที่จะห้าม สุดท้ายวานรศักดิ์สิทธิ์ก็หยิบน้ำเต้าขนาดใหญ่ออกมา น้ำเต้านี้บรรจุไว้ด้วยสุราเซียนชั้นเลิศที่ฉีลั่วหมักขึ้น

“เจ้าลิงบ้า เจ้าขโมยสุราของข้าอีกแล้ว นั่นคือสุราพันปีขวดสุดท้ายของข้า เอาคืนมา!” เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดใจของฉีลั่วดังมาจากระยะไกล

จากนั้นทุกคนบนยอดผาก็แยกย้ายกันจากไปอย่างรวดเร็ว

จักรพรรดิดำดื่มสุราคำสุดท้ายก่อนจะเปิดประตูมิติและก้าวเข้าไปในความว่างเปล่า

“อา อา อา...” ฉีลั่วกรีดร้อง เมื่อเขาไปถึงหน้าผาและพบเพียงน้ำเต้าว่างเปล่าเขาก็เริ่มสาปแช่งด้วยความโกรธแค้น

“ท่านปู่ เช่อเอ๋อก็อยากดื่มเหมือนกัน” เด็กน้อยคาบจุกนมอยู่ในปากยื่นมือไปที่ขวดน้ำเต้า

“มันมีกลิ่นหอมมาก…” ตงตง กู่เฟยและกู่หลินก็รู้สึกว่ากลิ่นหอมของสุรานี้เป็นกลิ่นที่น่าโหยหามากที่สุด

“ข้าบอกแล้วว่านี่คือยาพิษ อย่าแตะต้องมันในอนาคต!”

ฉีลั่ว ตักเตือน เขาจะไม่ยอมให้อัจฉริยะระดับสูงเหล่านี้ต้องกลายเป็นพวกขี้เมาเสียอนาคตอย่างแน่นอน

อนาคตของศาลสวรรค์นั้นจะยิ่งใหญ่ไร้ที่สิ้นสุด ทุกคนสามารถเห็นสิ่งนี้ได้ ตราบใดที่เด็กเหล่านี้เติบโตขึ้นพวกเขาจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ที่จะปกครองโลกนี้อย่างไม่ต้องสงสัย

…

“เจ้าช่วยหยุดมองแบบนี้ได้ไหม แม้ว่าหมอดูจะบอกว่าข้าจะได้กลับบ้านในเร็วๆ นี้ แต่มันก็คงต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยสองสามปี” เย่ฟ่านกล่าว

“มองเจ้าให้มากกว่านี้จะเป็นไร ในอนาคตข้าอาจจะไม่มีโอกาสได้มองเจ้าอีกแล้ว” สุนัขสีดำตัวใหญ่กล่าว

“เจ้าหมาบ้า ข้าไม่ได้จะตายสักหน่อย” เย่ฟ่านเตะก้นจักรพรรดิดำด้วยความไม่พอใจ

จักรพรรดิดำเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ยางอายและกล่าวว่า

“หากเจ้าจะไปจริงๆ ก็ควรจะเอายากิเลนม่วงและยามังกรมาให้ข้า อ้อ! หม้อปราณปฐพีต้นกำเนิดด้วย เพราะในโลกของเจ้าไม่มีผู้บ่มเพาะไม่ใช่หรือ!”

“ในเส้นทางที่ข้ากลับไปไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอะไรบ้าง อย่างน้อยข้าก็ต้องใช้มันเพื่อปกป้องตัวเอง” เย่ฟ่านกล่าว

“ข้าเกรงว่าเจ้าจะสูญเสียสมบัติเหล่านี้ไปในระหว่างการเดินทางต่างหาก”

“ข้าจะไปคราวนี้ เวลาไม่แน่นอน ข้าอยากจะฆ่าคนกลุ่มหนึ่งก่อนออกเดินทาง ลองเสนอมาว่าพวกเจ้าอยากให้ข้าฆ่าใคร” เย่ฟ่านถาม

“หวังเถิง!”

“หยวนกู่!”

“ฮั่วอวิ๋นเฟยและหลี่เสี่ยวม่าน!”

“ยังมีอีกคนที่ปกปิดตัวเองไว้ในขณะโจมตีเรา ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร”

“พี่วานรเจ้าอยากเข้าร่วมด้วยหรือไม่ มาแข่งขันกันว่าเราทั้งสองคนใครจะฆ่าคนเหล่านี้ได้มากกว่า!” เย่ฟ่านกล่าว

โลกเต็มไปด้วยเลือด และบางคนถูกกำหนดให้ต้องพินาศ

เย่ฟ่านเตือนหลี่เหอสุ่ย หลี่เทียน และคนอื่นๆ ว่าอย่าดำเนินการ แต่ให้เฝ้าดูเงียบๆ และใช้เวลาทุกลมหายใจเพื่อเพิ่มฐานการบ่มเพาะของตัวเอง

ตอนนี้น้องชายของจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์โต้วจ้านได้รับการยืนยันแล้วว่ายังมีชีวิตอยู่ เขาเป็นพระพุทธเจ้าอยู่บนเขาพระสุเมรุ ต่อให้วานรศักดิ์สิทธิ์ลงมือสังหารผู้คนเพื่อแก้แค้น ก็ไม่มีใครกล้าเป็นศัตรูกับพระพุทธเจ้าโต้วจ้าน

“ปู่ของข้าเสียชีวิตแล้ว ข้าในฐานะหลานชายเพียงคนเดียวจะต้องแก้แค้นให้ท่านผู้เฒ่า” หลี่เหอสุ่ยกล่าวว่า “ข้าจะกลับไปฝึกฝนตัวเอง เมื่อถึงคราวที่เจ้าจะทำลายพิภพและอเวจีอย่าลืมส่วนของข้า”

คราวนี้เย่ฟ่านค่อนข้างรู้สึกสบายใจ เพราะนอกจากหลี่เทียนและเอี๋ยนอี้ซีแล้ว สหายทุกคนของเขาล้วนมีสิ่งมีชีวิตระดับเซียนปกป้องอยู่เบื้องหลัง

“ข้าจะแนะนำให้พวกเจ้ารู้จักกับเซียนผู้เฒ่าคนหนึ่ง” เย่ฟ่านยิ้มให้หลี่เทียนและเอี๋ยนอี้ซี

….