1149 - สงครามปะทุขึ้นแล้ว

1149 - สงครามปะทุขึ้นแล้ว

ค่ำคืนนั้นยาวนานราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในตอนเช้า หลายคนยังคงตื่นทั้งคืน สีหน้าของพวกเขาดูซีดเซียวและเป็นกังวล

ในที่สุดรุ่งสางก็สว่างขึ้น และรังสีก็สาดส่องขึ้นมาจากทิศตะวันออกตัดผ่านหมอกขาวและเปลี่ยนให้ทะเลสาบหยกเต็มไปด้วยความสว่างไสว

พระอาทิตย์สีทองลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า หมอกยังคงหลงเหลืออยู่ในดินแดนอันบริสุทธิ์ ทำให้ดินแดนแห่งนี้เต็มไปด้วยความงดงามราวกับสรวงสวรรค์

อย่างไรก็ตาม ในเช้าที่สดใสเช่นนี้ หัวใจของทุกคนกลับหนักอึ้ง สิ่งที่ควรจะมาในที่สุดก็มาถึง การรวมตัวครั้งใหญ่ของทุกเผ่าพันธุ์โบราณกำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว

บนหน้าผาราชาสวรรค์ชุดขาวยังคงนั่งสมาธิอย่างสงบ ลมหายใจของเขาแผ่วเบาเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์สูงส่ง โดยมีเย่ฟ่านนั่งอยู่ข้างๆ และคอยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเขาในช่วงสิบสองปีที่ผ่านมา

คืนนั้นเย่ฟ่านสนทนากับราชาสวรรค์อย่างเคร่งเครียด ซึ่งทำให้ผู้บ่มเพาะจำนวนมากรู้สึกอิจฉาอย่างถึงที่สุด

บนหน้าผาอีกแห่งหนึ่งมีราชาบรรพชนเจ็ดคนนั่งขัดสมาธิด้วย สีหน้าไม่แยแส ไม่มีความผันผวนทางอารมณ์ใดๆ พวกเขาไม่ลืมตาด้วยซ้ำจนกระทั่งแสงสีทองของอรุณรุ่งมาถึง

“ถึงเวลาแล้ว!” ราชาบรรพชนกล่าว

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ผู้คนก็กลับมาสู่ความเป็นจริง พวกเขากำลังจะเผชิญกับพายุลูกใหญ่ ราชาบรรพชนผู้ทรงพลังปรากฏตัวที่ด้านหน้าทะเลสาบหยก พวกเขาไม่เชื่อว่าจักรพรรดิอู่ซือยังมีชีวิตอยู่ และจะมีการต่อสู้ครั้งใหญ่เกิดขึ้นในวันนี้

ในใจของทุกคนเกิดความมัวหมอง พวกเขาก็ยืนนิ่งอยู่กับที่เพื่อรอช่วงเวลานั้น

ในที่สุดระฆังศักดิ์สิทธิ์ก็ดังขึ้น ราชาบรรพชนผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏตัวขึ้นอย่างแท้จริง ในขณะนั้นราชาบรรพชนหลายคนต่างออกไปต้อนรับพวกเขาอย่างนอบน้อม

ด้วยสถานการณ์เช่นนี้ไม่มีใครสามารถสงบสติอารมณ์ได้ นี่คือการต่อสู้ครั้งยิ่งใหญ่ที่จะพลิกผันชะตาชีวิตของผู้คนในโลกไปโดยสิ้นเชิง

“พวกเจ้าต้องการสันติภาพจากเราหรือ?” เสียงเย็นชาดังมาจากนอกดินแดนบริสุทธิ์

ในเวลารุ่งเช้ามีร่างสูงสามร่างเดินออกมาข้างหน้า พวกเขาทุกคนรวมสวมชุดเกราะโบราณ สีของโลหะแวววาวสดใสเห็นได้ชัดว่าพวกมันถูกสร้างขึ้นมาจากทองคำศักดิ์สิทธิ์

“เช่นนั้นเราทุกคนก็ปรากฏตัวพร้อมกันเถอะ!”

ในเวลาต่อมาราชาบรรพชนสิบเอ็ดคนที่มีความอ่อนแอกว่าราชาบรรพชนที่สวมชุดเกราะสีทองทั้งสามเล็กน้อยได้ปรากฏตัวขึ้น เมื่อมาถึงทะเลสาบหยกพวกเขาก็ยืนอยู่ด้านหลังราชาบรรพชนผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามคน

“เข้าไปในทะเลสาบหยกดีกว่า ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าสมบัติที่จักรพรรดินีตะวันตกทิ้งไว้จะยอดเยี่ยมเพียงใด...”

ผู้มาไม่มีเจตนาดี ผู้มีเจตนาดีไม่มา การปรากฏตัวของราชาบรรพชนทั้งสิบสี่คนทำให้ผู้คนหวาดหวั่นเป็นอย่างมาก ความแข็งแกร่งของคนเหล่านี้ไม่มีทางที่ราชาสวรรค์จะต่อต้านได้

นี่มันไม่ใช่การเผชิญหน้ากันที่เท่าเทียมกันเลย หากเกิดการต่อสู้ขึ้นจริงๆ คนเหล่านี้ก็จะได้เปรียบอย่างท่วมท้น และนี่ยังไม่ใช่ราชาบรรพชนทั้งหมด ยังมีผู้คนอีกมากมายยังไม่ปรากฏตัวออกมา

เมื่อสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามของราชาบรรพชนทั้งสิบสี่คน เจดีย์สีทองที่สว่างไสวก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า

“กลิ่นอายของจักรพรรดิโบราณ มันเป็นเจดีย์จักรพรรดินีตะวันตกในตำนานใช่ไหม? สมบัติชิ้นนั้นต้องเป็นของข้า!” ราชาบรรพชนคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมองและกล่าวด้วยความปรารถนา

ผู้คนต่างตกตะลึง นี่เป็นการยั่วยุหรือเปล่า? สิ่งมีชีวิตโบราณต้องการทำลายฐานที่มั่นของมนุษย์และแย่งชิงอาวุธเต๋าสุดขั้วที่จักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ทิ้งไว้!

เมื่อเห็นการกระทำของราชาบรรพชนคนนั้น ราชาบรรพชนอีกคนก็ตักเตือนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม อาวุธของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ชิ้นนี้ไม่อาจปล่อยให้เกิดการโจมตีได้ ไม่เช่นนั้นทุกคนจะกลายเป็นเถ้าถ่านทันที

ในขณะเดียวกันกลุ่มราชาบรรพชนก็ประกาศว่าตอนนี้มีอาวุธเต๋าสุดขั้วสองชิ้นกำลังเล็งเป้าหมายมาที่ทะเลสาบหยก หากทะเลสาบหยกคิดจะเข้าแทรกแซงการต่อสู้ครั้งนี้ด้วยอาวุธเต๋าสุดขั้ว อาวุธเต๋าสุดขั้วของกลุ่มราชาบรรพชนก็จะลงมือเช่นกัน

หลังจากที่ก้าวเข้าสู่ทะเลสาบหยก ราชาบรรพชนทั้งสิบสี่คนไม่มีแรงกดดันใดๆ พวกเขายังคงมีท่าทีราวกับทะเลสาบหยกเป็นบ้านของตัวเอง

เผ่าพันธุ์มนุษย์ในปัจจุบันตื่นตระหนกอย่างมาก พวกเขาไม่คิดเลยว่าจะมีอาวุธเต๋าสุดขั้วสองชิ้นเล็งมาที่ทะเลสาบหยก เห็นได้ชัดว่าราชาบรรพชนเหล่านี้ตั้งใจจะมาหาเรื่องอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามไม่มีผู้ใดต้องการให้อาวุธเต๋าสุดขั้วปะทะกัน เพราะนั่นจะเป็นภัยพิบัติของผู้คนทั้งโลกโดยไม่มีใครสามารถหลีกเลี่ยงความตายได้

ระเบียงตงเทียนเป็นภูเขาหักที่มีความสูงกว่าหนึ่งพันวา ไม่มีหญ้าขึ้นแม้สักต้นเดียว ลักษณะของมันเปรียบเสมือนภูเขาใหญ่ที่ถูกผ่าครึ่ง

ว่ากันว่านี่คือภูเขาที่สูงที่สุดในแดนหนือ มันถูกตัดเป็นแท่นยกสูงโดยจักรพรรดินีตะวันตก และในปัจจุบันก็ถูกใช้เป็นสนามประลองของทะเลสาบหยกมานานหลายแสนปี

ย้อนกลับไปตอนที่ทะเลสาบหยกย้ายมาอยู่ที่นี่ ราชินีตะวันตกยุคนั้นจำเป็นต้องใช้ความพยายามอย่างมากกว่าจะเคลื่อนย้ายภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกนี้มาได้

ในใจกลางของระเบียงตงเทียน ราชาสวรรค์ในชุดขาวกำลังนั่งสมาธิ ด้านหลังเขามีผู้นำของเผ่าพันธุ์มนุษย์มากมาย และตรงข้ามเขาคือราชาบรรพชนทั้งเจ็ดคนซึ่งปรากฏตัวขึ้นเมื่อวานนี้

บนขอบภูเขาที่พังทลาย นักพรตหน้าดำยืนเอามือไพล่หลังและพร้อมที่จะปะทะกับราชาบรรพชนทั้งสิบสี่คนอีกครั้ง แน่นอนว่าเขาคือเสวี่ยนอู่เซียนผู้พิทักษ์แห่งเผ่าคนเถื่อน

“ท่าทางของพวกเจ้าเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง ข้าอยากรู้จริงๆ ว่าสิ่งใดทำให้เจ้าหยิ่งผยองถึงขนาดนี้?”

ราชาบรรพชนที่ต้องการครอบครองเจดีย์น้ำตาเซียนมองราชาสวรรค์และเสวียนอู่ก่อนจะกล่าวด้วยรอยยิ้มเย็นชา ราชาบรรพชนทั้งสิบสี่คนก้าวขึ้นไปบนระเบียงตงเทียน สายตาของพวกเขากวาดไปรอบๆ โดยไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

“ไม่นานมานี้เราผู้เป็นเซียนใช้กงล้อศักดิ์สิทธิ์ทุบตีราชาบรรพชนผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเจ้าจนตาย สิ่งนี้เพียงพอให้หยิ่งผยองหรือไม่?” เต่าดำที่กลายเป็นนักพรตชรากล่าวด้วยรอยยิ้ม

อุณหภูมิบนยอดระเบียงตงเทียนเย็นลงในทันที ราชาบรรพชนทั้งสิบสี่คนมองดูเต่าดำด้วยความไม่พอใจ แน่นอนว่าด้วยตัวตนระดับพวกเขาไม่มีทางลดตัวไปสนทนากับเต่าตัวหนึ่งได้

บรรยากาศตึงเครียดตั้งแต่เริ่มต้น สงครามอาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา และสิ่งมีชีวิตจำนวนมากต่างก็สั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว

“เราสองคนควรเป็นกองหน้าออกไปจัดการกับเต่าตัวนี้…”

ราชาบรรพชนสองคนมองหน้ากันและปรึกษาหารือว่าจะออกไปต่อสู้เป็นกลุ่มแรก แน่นอนว่าพวกเขาไม่ใช่คนปัญญาอ่อนที่จะต่อสู้กับเซียนเต่าตัวต่อตัว

อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นท่าทางเฉยเมยของสหาย ราชาบรรพชนที่เอ่ยวาจาก็ไม่สามารถก้าวออกไปเพียงลำพังได้

“มันก็แค่เต่า เผ่าพันธุ์มนุษย์หมดสิ้นผู้คนแล้วจริงๆ จึงต้องฝากความหวังไว้กับเต่าตัวหนึ่ง!” ราชาบรรพชนคนหนึ่งกล่าว เห็นได้ชัดว่าเขามาที่นี่เพื่อยั่วยุเท่านั้น

“เต่าตัวนี้แข็งแกร่งเพียงพอที่จะสังหารบิดาเจ้าสิบแปดรุ่น!” เต่าดำกล่าวพร้อมกับเชิดศรีษะอย่างหยิ่งผยอง

“ในเมื่อพวกเจ้าทุกคนมาแล้วเหตุใดไม่เข้ามาสนทนากัน?” ราชาสวรรค์ในชุดขาวกล่าวอย่างสงบจากทางด้านหลัง

เต่าดำหันหลังกลับและนั่งสมาธิลงบนพื้นด้านข้างราชาสวรรค์โดยไม่ปะทะคารมกับฝ่ายตรงข้ามอีก

“มีอะไรให้สนทนา? มนุษย์เจ้าสามารถยืนหยัดอย่างเท่าเทียมกับเราได้หรือไม่?”

ราชาบรรพชนมาที่นี่โดยมีจุดหมายเดียวเท่านั้น นั่นคือการสังหารเซียนของเผ่าพันธุ์มนุษย์ให้หมดสิ้น

“ในเมื่อพวกเจ้าไม่คิดว่าเราสามารถสนทนาได้อย่างเท่าเทียม แล้วเจ้าจะเสนอให้จัดงานชุมนุมครั้งนี้เพื่ออะไร?” ราชาสวรรค์ชุดขาวถามอย่างสงบโดยไม่รู้สึกโกรธใดๆ

“เพื่อพิสูจน์ว่าเจ้าไม่มีคุณสมบัติเท่าเทียมกับเรา ลำพังแค่เจ้ากับเต่าตัวนั้นจะทำอะไรได้” ราชาบรรพชนอีกคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้า

“ถ้าจักรพรรดิ์ผู้ยิ่งใหญ่เสด็จมาจริงๆ แล้วเจ้าคิดว่าเผ่าพันธุ์โบราณจะมีคุณสมบัตินั่งอยู่ในระดับเดียวกันกับเราหรือ?” เต่าดำโกรธแค้นเป็นอย่างมาก

“เผ่าพันธุ์ของมนุษย์มีมากมายนับไม่ถ้วน แต่พวกเจ้ากลับสามารถสร้างเซียนได้เพียงคนเดียว ส่วนเจ้าเป็นเผ่าพันธุ์เต่าไม่มีความเกี่ยวข้องกับมนุษย์ เมื่อเป็นเช่นนี้ความเท่าเทียมที่เจ้าพูดถึงคืออะไร?”

ราชาบรรพชนที่ต้องการครอบครองเจดีย์น้ำตาเซียนหัวเราะอย่างเย็นชา

“คนอ่อนแอไม่มีสิทธิ์กล่าววาจา เหตุผลนี้ยังไม่เพียงพออีกหรือ?” ราชาบรรพชนอีกคนเย้ยหยัน

ราชาบรรพชนสิบสี่คนนี้มีความก้าวร้าวมาก ทุกคำพูดของพวกเขาล้วนดูหมิ่นเหยียดหยามเผ่าพันธุ์มนุษย์ราวกับเป็นมดปลวกก็ไม่ปาน

บรรยากาศบนระเบียงตงเทียนตึงเครียดอย่างยิ่ง และสงครามครั้งใหญ่จะปะทุขึ้นอย่างแน่นอน ในวันนี้จะไม่มีการเจรจาสันติภาพใดๆ

ในบรรดาราชาบรรพชนทั้งสิบสี่คน คนที่เป็นผู้นำกลุ่มไม่เคยวาจาแม้แต่ครั้งเดียว ตอนนี้เขาก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า

“เรื่องนี้มาถึงขั้นนี้แล้วพูดไปก็ไร้ความหมาย มาสู้กันดีกว่าแสดงให้เราเห็นว่าเจ้ามีความแข็งแกร่งเพียงพอที่จะนั่งอยู่ในระดับเท่าเทียมกับเรา”

“ในเมื่อพวกเจ้าต้องการเช่นนั้น เราก็มาสู้กันเถอะ”

………..