1144 - เจ็ดผู้อมตะ

1144 - เจ็ดผู้อมตะ

ร่างของราชาหลงกู่ระเบิดเป็นชิ้นๆ จากนั้นก็กลายเป็นแสงสว่างจ้าปรากฏตัวในระยะไกล เขาประกอบร่างกายของตัวเองขึ้นใหม่ด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวอย่างสูงที่สุด

“อ่อนแอเกินไป!”

เต่าดำส่ายหน้าเล็กน้อย จากนั้นร่างของมันได้พุ่งไปข้างหน้าเหมือนหินโม่ขนาดใหญ่ที่ส่งเสียงหวีดหวิวในสายลม พื้นที่ในรัศมีร้อยวารอบตัวของมันถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด

ผู้คนต่างตกตะลึงร่างกายของเต่าดำประกอบไปด้วยกฎศักดิ์สิทธิ์ต่างๆ สาดส่องออกไปทุกทิศทาง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเหตุใดราชาหลงกู่จึงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน

“บูม”

สิ่งมีชีวิตอมตะทั้งสองพุ่งเข้าหากันอีกครั้ง อย่างไรก็ตามหลังจากที่การต่อสู้ดำเนินมาถึงจุดหนึ่งร่างกายของราชาหลงกู่ก็เริ่มถูกฉีกออกจากกันอีกครั้ง

สีหน้าของราชาหลงกู่หวาดหวั่นมากขึ้นเรื่อยๆ และเมื่อการต่อสู้ดำเนินไปถึงพันกระบวนท่า ราชาหลงกู่ก็ทำได้เพียงปกป้องตัวเองและไม่มีโอกาสตอบโต้กลับไปแม้แต่ครั้งเดียว

“จำไว้ว่า นี่คือความสามารถที่แท้จริงของข้าราชาเสวียนอู่!”

ร่างกายของราชาหลงกู่กำลังสลายตัว เนื้อหนังทุกตารางนิ้วแทบจะถูกประทับไว้ด้วยรูปสลักของเต่าดำ โดยเฉพาะใบหน้าของเขาที่ประทับไว้ด้วยรูปเต่าหลายสิบแห่ง

ราชาหลงกู่เกือบจะคุ้มคลั่งโดยสมบูรณ์ แม้ว่าเขาจะได้รับความพ่ายแพ้แต่สุดท้ายการพ่ายแพ้โดยถูกอีกฝ่ายประทับรูปเต่ามากมายไว้บนร่างกายนี่คือความอัปยศอดสูโดยแท้จริง

มีผู้คนมากมายหัวเราะออกมา โดยเฉพาะผู้บ่มเพาะเผ่าพันธุ์มนุษย์ ในขณะเดียวกันสิ่งมีชีวิตโบราณต่างก็พยายามกลั้นเสียงหัวเราะอย่างสุดใจ

ราชาหลงกู่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ โดยเฉพาะใบหน้าของเขาซึ่งมีรอยประทับของเต่าเล็กๆ น้อยๆ กระจายอยู่ทั่ว

สิ่งเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นจากเต๋าผู้ยิ่งใหญ่ เว้นแต่เขาจะมีความแข็งแกร่งมากกว่าเต่าดำ รอยประทับนี้จะติดตัวเขาไปตลอดกาลโดยไม่สามารถลบออกได้

“จำไว้ว่าข้าชื่อเสวี่ยนอู่ หากเจ้ากล้าจำผิด ข้าจะประทับรูปเสวียนอู่ไว้บนวิญญาณของเจ้าด้วย!” เต่าดำกล่าวอย่างเคร่งขรึม สีหน้าจริงจังของมันทำให้ผู้คนรู้สึกอยากหัวเราะ

ราชาหลงกู่บ้าไปแล้วจริงๆ มีอะไรน่าละอายไปกว่านี้อีกไหม? ก่อนหน้านี้เขาแสดงพลังและทำให้เผ่าพันธุ์มนุษย์อับอาย ท่าทางของเขาดูองอาจกล้าหาญและหยิ่งผยองอย่างถึงที่สุด

แต่ในเวลานี้เขาถูกเต่าทุบตี รอยประทับเต่าก็ถูกสลักไว้บนร่างกายและใบหน้าของเขา พวกมันถูกจารึกไว้ด้วยพลังแห่งเต๋าที่ไม่วันลบออกได้ตลอดกาล

“ไอ้สารเลว!” ราชาหลงกู่กัดฟัน

“ดูเหมือนเจ้าจะยังไม่รู้สำนึกสินะ เจ้ากำลังทำให้เสวี่ยนอู่ผู้ยิ่งใหญ่โกรธและเจ้าต้องชดใช้มันด้วยความตาย!”

เต่าดำดูจริงจังมาก จากนั้นร่างของมันก็เริ่มหมุนเป็นลูกข่างและพุ่งเข้าหาราชาหลงกู่อีกครั้ง

แสงแห่งเต๋าผู้ยิ่งใหญ่สาดส่องไปทุกที่ พลังศักดิ์สิทธิ์ของมันพลุ่งพล่านราวกับกระแสลม ทั้งสองต่อสู้กันจนท้องฟ้าพังทลาย และราชาหลงกู่ก็ถูกบดขยี้ด้วยพลังแห่งเต๋าจนเลือดเนื้อสาดกระจายออกไปทุกทิศทาง

ท้ายที่สุดเขาก็คำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวและหลบหนีออกจากสนามรบอย่างทุลักทุเล ในขณะนี้เขาไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไปแล้ว แม้แต่ศักดิ์ศรีของตัวเองก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญเมื่อยืนอยู่ต่อหน้าความเป็นความตาย

“จำไว้ว่าข้าคือเสวี่ยนอู่ผู้ยิ่งใหญ่!” เต่าดำไล่ล่าราชาหลงกู่จากทางด้านหลัง สีหน้าของมันจริงจังอย่างถึงที่สุด

สถานการณ์ของทั้งสองคนทำให้ผู้คนมากมายหัวเราะออกมา ราชาโบราณผู้ยิ่งใหญ่ถูกไล่ล่าโดยเต่าตัวเล็กๆ สภาพตอนนี้ดูน่าขบขันอย่างยิ่ง

แม้แต่ผู้คนจากเผ่าพันธุ์โบราณก็ยังเริ่มหัวเราะออกมา อย่างไรก็ตามความรู้สึกพ่ายแพ้นั้นทำให้พวกเขารู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย เต่าดำตัวนี้คือสัตว์เลี้ยงของเซียนเผ่าพันธุ์มนุษย์ แต่สุดท้ายมันกลับเอาชนะราชาผู้ยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์โบราณได้

ราชาหลงกู่ถูกไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง จิตใจของเขาร้อนรนมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะระยะห่างระหว่างตัวเขาและเต่าดำกำลังใกล้เข้ามาทุกลมหายใจ

“การเกิดใหม่แห่งสวรรค์!”

ในท้ายที่สุดเขาก็รวบรวมพลังศักดิ์สิทธิ์กลายเป็นกงล้อสีทองขนาดใหญ่ จากนั้นเขาก็ฟาดฟันมันเข้าหาเต่าดำที่กำลังพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว

“ในที่สุดก็หมดความอดทนแล้วหรือ!”

เต่าดำก็ตะโกนเช่นกัน จากนั้นร่างของมันก็เริ่มหมุนวนกลายเป็นกงล้อสีดำอีกครั้ง

“โครม!”

กงล้อสีดำและสีทองปะทะกันอย่างรุนแรงกลางอากาศ ร่างของราชาหลงกู่ถูกฉีกออกจากกันเป็นชิ้นๆ วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเขาพยายามจะหลบหนี แต่สุดท้ายกลับมีแรงดึงดูดอันน่าสะพรึงกลัวมาจากกงล้อสีดำดูดวิญญาณของเขาเข้าไปข้างใน

“อา...”

ราชาหลงกู่ส่งเสียงกรีดร้อง พลังชีวิตทั้งหมดของเขาพร่างพราวไปทั่วท้องฟ้า แสงแห่งวิญญาณศักดิ์สิทธิ์เสี้ยวสุดท้ายถูกบดขยี้โดยกงล้อเต่าดำและราชาบรรพชนผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคก็จบชีวิตลงเช่นนั้น

ฝนโลหิตโปรยปรายไปในความว่างเปล่า ท้องฟ้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง จากนั้นได้มีน้ำพุโลหิตผุดขึ้นมาจากพื้น ฉากที่น่าอัศจรรย์ทุกประเภทปรากฏขึ้น นี่เป็นความเศร้าเสียใจของสวรรค์พิภพซึ่งแสดงให้เห็นถึงการจากไปของสิ่งมีชีวิตผู้ยิ่งใหญ่ตนหนึ่ง

บรรพชนมังกรเสียชีวิตแล้ว!

ในตอนแรกผู้คนจำนวนมากยังคงส่งเสียงหัวเราะกับการไล่ล่าที่น่าตลกขบขันของสิ่งมีชีวิตผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสองตน แต่เมื่อราชาหลงกู่ถูกสังหารอย่างเด็ดขาดใบหน้าของสิ่งมีชีวิตจากเผ่าพันธุ์โบราณก็บิดเบี้ยวโดยสิ้นเชิง

ราชาบรรพชนผู้ทรงอำนาจแห่งเผ่าพันธุ์มังกรเสียชีวิตลงเช่นนั้น และเขาไม่สามารถสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนให้กับเซียนเต่าของเผ่าพันธุ์มนุษย์ได้

เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่แทบไม่มีเซียนสักคนกลับปรากฏเต่าดำตัวหนึ่งซึ่งสามารถฆ่าผู้ยิ่งใหญ่ของเผ่าพันธุ์โบราณได้อย่างง่ายดาย!

บนท้องฟ้า เต่ากล่าวอย่างจริงจังว่า “จำไว้ว่าข้าคือเสวี่ยนอู่ผู้ยิ่งใหญ่”

เมื่อครู่นี้ผู้คนยังคงหัวเราะได้ แต่ตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์นั้นอีกต่อไปแล้ว หนึ่งในราชาบรรพชนที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าพันธุ์โบราณถูกฆ่าตายเช่นนี้ มันเป็นเรื่องที่ยากจะทำใจยอมรับได้อย่างแท้จริง

“คนเถื่อนจะมีเต่าศักดิ์สิทธิ์ที่ทรงพลังขนาดนี้ได้อย่างไร!”

เทียนหวงจื่อรำพึงกับตัวเองเบาๆ วงแหวนศักดิ์สิทธิ์เก้าวงที่โอบล้อมศรีษะของเขาอยู่นั้นเปล่งประกายสดใสมากยิ่งขึ้น

“ข้าคิดว่าองค์ชายควรจะเงียบไว้ดีกว่า” หยวนกู่กระซิบเบาๆ เขาไม่ต้องการให้เต่าดำตัวนั้นเพ่งเล็งความสนใจมาที่พวกเขาทั้งสอง

ในทะเลสาบหยกฉากที่น่าอัศจรรย์ซึ่งเกิดจากความตายของสิ่งมีชีวิตผู้ยิ่งใหญ่ยังคงดำเนินต่อไปอย่างไม่สิ้นสุด ดินแดนที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์นี้ดูเหมือนจะอึมครึมไปด้วยความเศร้าโศกในทันที

สีหน้าของสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์โบราณทั้งหมดดูมืดมน ราชาโบราณ ของพวกเขาถูกสังหารในที่สาธารณะ แม้วันนี้จะเป็นเพียงความตายของสิ่งมีชีวิตอมตะตัวเดียวเท่านั้น แต่ความพ่ายแพ้ของราชาหลงกู่น่าสังเวชเกินไป และมันเป็นการฉีกใบหน้าของเผ่าพันธุ์โบราณทั้งหมดจนพังยับเยิน

การชุมนุมจะเริ่มต้นในพรุ่งนี้เช้า แต่ทุกอย่างกลับเงียบงันจนทำให้หลายๆ คนรู้สึกอึดอัดไม่สบายใจ

ในที่สุดเมื่อดวงอาทิตย์สีแดงตกลงทางทิศตะวันตก รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวของสิ่งมีชีวิตอมตะก็ครอบคลุมไปทั่วทั้งทะเลสาบหยก

พลังนั้นล้นหลามทำให้ผู้คนเกิดความอึดอัดจนแทบจะขาดใจ!

ในเวลาต่อมาเสียงระฆังศักดิ์สิทธิ์ตั้งก้องกังวาลขึ้นอีกครั้ง มีผู้ยิ่งใหญ่ปรากฏตัวขึ้นแล้ว และทุกคนจำเป็นต้องออกไปต้อนรับเขา

บนขอบฟ้า มีร่างหลายร่างเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ แต่ละร่างสูงส่งและสง่างาม พลังศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาสร้างแรงกระเพื่อมไปทั่วโลก และทำให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในทะเลสาบหยกสั่นสะท้านด้วยความกลัว

เจ็ดคน!

มีสิ่งมีชีวิตระดับผู้อมตะเจ็ดตน!

ลักษณะของสิ่งมีชีวิตโบราณทั้งเจ็ดนั้นค่อนข้างแตกต่างกัน เห็นได้ชัดว่าพวกเขามาชุมนุมกันด้วยความจงใจ สิ่งมีชีวิตอมตะเจ็ดตนปรากฏตัวขึ้นพร้อมกัน เพียงปรากฏการณ์นี้ก็ทำให้ผู้คนเกิดความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดแล้ว

ดวงตาของผู้บ่มเพาะจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ลุกเป็นไฟ จะดีแค่ไหน หากคนเหล่านี้เป็นเซียนจากเผ่าพันธุ์มนุษย์ อย่างไรก็ตามพวกเขารู้ดีว่าไม่มีทางที่เซียนเผ่าพันธุ์มนุษย์จะมีถึงเจ็ดคนอย่างแน่นอน!

แม้พวกเขาจะมีความปรารถนาอย่างลึกๆ แต่สุดท้ายเมื่อสิ่งมีชีวิตอมตะทั้งเจ็ดปรากฏตัวออกมามันก็ดับความหวังของทุกคนโดยสิ้นเชิง

แรงกดดันของราชาโบราณเหล่านี้น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าราชาหลงกู่ที่เสียชีวิตเมื่อวานด้วยซ้ำ เสวี่ยนอู่เซียนผู้พิทักษ์ของเผ่าคนเถื่อนทรงพลังก็จริง แต่มันไม่มีทางที่เขาจะต่อต้านสิ่งมีชีวิตอมตะถึงเจ็ดตัวได้พร้อมกัน

……..