บทที่ 1: โลกมรณะ โลกขยะ

บทที่ 1: โลกมรณะ โลกขยะ?

"นักเรียนทั้งหลาย ถึงเวลาปลุกแก่นแท้แห่งโลกของพวกเธอแล้ว"

"ครูเชื่อว่าพวกเธอคงทราบกันดีแล้ว ว่ามีนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมซานสุ่ยสามารถปลุกดวงดาวที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว้างเกือบ 56 กิโลเมตรได้สำเร็จ ทั้งยังเต็มไปด้วยแร่ทรัพยากรหายากและพลังงานมหาศาล ซึ่งการันตีได้เลยว่าจะต้องสร้างอารยธรรมเทคโนโลยีที่ทรงพลังได้อย่างแน่นอน"

"ครูหวังว่าพวกเธอทุกคนจะเตรียมตัวมาอย่างดี เพราะนี่คือสิ่งที่จะตัดสินอนาคตของพวกเธอ"

ณ ลานกว้างขนาดใหญ่ของโรงเรียนมัธยมชิงสุ่ย

ครูสาวสวมแว่นตาผู้มีรูปร่างอวบอิ่มสมส่วนยืนอยู่บนแท่นยกสูงด้านหน้าสุด เธอเอ่ยกับเหล่านักเรียนที่ยืนออเนืองแน่นอยู่เบื้องล่าง

นักเรียนเหล่านั้นต่างตื่นเต้นกันสุดขีด ทว่าก็เผยให้เห็นถึงสีหน้าประหม่าด้วยเช่นกัน

ทว่าในหมู่พวกเขานั้น กลับมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ดูแปลกแยกออกไป

เสิ่นฮุยมองไปรอบๆ ด้วยความงุนงง เขายังคงประมวลผลสิ่งที่เพิ่งได้ยินเมื่อครู่

'นี่เรา... ทะลุมิติมาอย่างนั้นเหรอ?!'

เสิ่นฮุยตกตะลึง ในตอนนั้นเองความทรงจำมากมายก็พรั่งพรูเข้ามาในหัวของเขา เขาเข้าใจสถานการณ์ที่ตัวเองเผชิญอยู่ได้ในทันที

โลกใบนี้มีชื่อว่าดาวสีคราม ซึ่งมีความคล้ายคลึงกับโลกเดิมของเขามาก ทว่าโลกใบนี้กลับเต็มไปด้วยอันตรายจากการรุกรานของโลกอื่น

แต่ใครก็ตามที่อายุครบสิบแปดปี จะสามารถปลุกแก่นแท้แห่งโลกและสร้างโลกของตัวเองเพื่อพัฒนาอารยธรรมที่แตกต่างกันได้

บางคนพัฒนาอารยธรรมผู้ฝึกตน บางคนพัฒนาอารยธรรมเทคโนโลยี หรือบางคนก็พัฒนาอารยธรรมผู้มีพลังพิเศษ...

ตราบใดที่ปลุกโลกของตัวเองได้สำเร็จ คนผู้นั้นก็จะผงาดขึ้นมาได้อย่างฉับพลัน พวกเขาสามารถสร้างอารยธรรมบนโลกของตนเพื่อต่อต้านการรุกรานจากมิติอื่นและกลายเป็นตัวตนที่ทรงพลัง

ส่วนผู้ที่ปลุกโลกไม่สำเร็จก็ย่อมต้องกลายเป็นคนธรรมดาที่ไร้ตัวตนอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ดังนั้น วันนี้จึงเป็นวันที่สำคัญมาก และยังเป็นวันปลุกพลังของเสิ่นฮุยกับเพื่อนร่วมรุ่นด้วย

หลังจากทำความเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองแล้ว เสิ่นฮุยก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย

ไม่นานนัก การทดสอบปลุกพลังก็เริ่มต้นขึ้น

"นักเรียนที่มีรายชื่อต่อไปนี้ ก้าวขึ้นมาปลุกโลกของพวกเธอได้"

"จางซินซิน, หวังตาน, หลี่ชวนจื้อ"

ทั้งสามคนเดินตรงไปยังแท่นปลุกพลัง พวกเขาตื่นเต้นประหม่ากันอย่างหนักจนมือเท้าสั่นเทาไปหมด

"นักเรียน ทำตัวตามสบาย แล้ววางมือลงบนศิลาแก่นแท้แห่งโลก" ครูผู้ควบคุมการปลุกพลังกล่าว

ทั้งสามรีบวางมือลงบนก้อนหินยักษ์หลากสีสันที่มีความสูงกว่าตัวคนในทันที

หลังจากวางมือลงไป จุดที่สองในสามคนนั้นสัมผัสกลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ เกิดขึ้น ทว่าจุดที่อีกคนหนึ่งสัมผัสกลับเปล่งแสงหลากสีสันออกมา

คนผู้นั้นตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นสุดขีดทันที "ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันปลุกพลังสำเร็จแล้ว! ฉันมีโลกเป็นของตัวเองแล้ว!"

ส่วนอีกสองคนที่ปลุกพลังไม่สำเร็จต่างก็มีสีหน้าสิ้นหวัง ความรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นของพวกเขามลายหายไปในพริบตา

"จางซินซินกับหลี่ชวนจื้อปลุกพลังล้มเหลว หวังตานปลุกพลังสำเร็จ"

"หวังตานปลุกโลกที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 8 กิโลเมตร เต็มไปด้วยพลังลมปราณและโลหิต เหมาะสำหรับการสร้างโลกแห่งผู้ฝึกยุทธ์"

ยิ่งโลกที่สร้างขึ้นมีขนาดใหญ่มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีพลังงานกักเก็บอยู่มากเท่านั้น และมันจะยิ่งพัฒนาได้เร็วขึ้นตามไปด้วย ดังนั้น ยิ่งโลกมีขนาดเล็ก ก็อาจกล่าวได้ว่ามันยิ่งอ่อนแอ

แต่อย่างไรเสีย นี่ก็ยังถือเป็นการปลุกพลังที่สำเร็จ และมันก็เพียงพอที่จะดึงดูดสายตาอิจฉาจากเหล่านักเรียนเบื้องล่างได้แล้ว

นักเรียนถูกเรียกชื่อให้ขึ้นไปปลุกพลังทีละคน และส่วนใหญ่ล้วนล้มเหลว แม้แต่คนที่สำเร็จก็มีโลกขนาดราวๆ สิบกิโลเมตรเท่านั้น

ทว่าในเวลาไม่นานนัก เด็กสาวผิวขาวหน้าตาสะสวยผมแกละคู่ผู้มีนามว่า ชิงเสวี่ย ซึ่งเป็นถึงดาวโรงเรียน ก็ก้าวขึ้นไปปลุกพลัง

สิ่งนี้ดึงดูดความสนใจของทุกคนและทำให้เกิดเสียงฮือฮาดังระงม

"ชิงเสวี่ย ปลุกโลกขนาด 60 กิโลเมตรสำเร็จ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานพิเศษ!" ครูที่ยืนอยู่ข้างๆ ประกาศลั่นด้วยความตื่นเต้น

นักเรียนทุกคนเบื้องล่างต่างตกตะลึง

"พระเจ้าช่วย! 60 กิโลเมตร! แบบนี้มันสุดยอดกว่า 56 กิโลเมตรของโรงเรียนมัธยมซานเหออีกไม่ใช่เหรอ!"

"สมกับเป็นดาวโรงเรียนจริงๆ! แข็งแกร่งเกินไปแล้ว!"

"ฮือๆๆ สมแล้วที่เป็นผู้หญิงที่ฉันหมายปอง!"

"ฝันไปเถอะ ถึงนายจะชอบเธอ แล้วเธอจะชายตามองนายหรือไง?"

"ปัดโธ่เว้ย ขอแค่ฉันปลุกโลกที่มีขนาดไล่เลี่ยกับเธอได้ ฉันก็เอาชนะใจเธอได้แน่!"

...

เสิ่นฮุยที่มองอยู่ก็ถึงกับเดาะลิ้น ชิงเสวี่ยคือเพื่อนร่วมชั้นของเขานั่นเอง

โลกขนาด 60 กิโลเมตรใบนี้มีจุดเริ่มต้นที่ใหญ่กว่าคนอื่นๆ ถึงหลายเท่าตัว แถมยังเป็นพลังงานพิเศษ ซึ่งเป็นพลังงานประเภทที่ช่วยให้โลกที่สร้างขึ้นมานั้นมีขีดจำกัดสูงสุดที่น่าเกรงขามอย่างยิ่ง

ตัวอย่างเช่น เสิ่นฮุยรู้ดีว่าโลกพลังงานพิเศษบางแห่งได้ให้กำเนิดผู้มีพลังพิเศษที่สามารถควบคุมสนามแม่เหล็กได้ ซึ่งนั่นเทียบเท่ากับการบรรลุกฎเกณฑ์แห่งโลกเลยทีเดียว!

ชิงเสวี่ยไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกับคนอื่นๆ อีกต่อไปแล้ว เมื่อเธอกลับมารวมกลุ่มกับเพื่อนร่วมชั้น เสิ่นฮุยก็เอ่ยแสดงความยินดีกับเธอเช่นกัน

ไม่นานนัก ครูผู้ควบคุมการปลุกพลังก็เรียกชื่อเสิ่นฮุย

"เสิ่นฮุย, จางหู่, หวังเอ้อต้าน ก้าวขึ้นมาปลุกพลังได้"

เสิ่นฮุยตื่นเต้นมาก ในฐานะผู้ทะลุมิติ แน่นอนว่าเขาต้องปลุกโลกที่เจ๋งสุดๆ ได้ใช่ไหมล่ะ? ไม่อย่างนั้น เขาจะคู่ควรกับฐานะผู้ทะลุมิติได้อย่างไร? แบบนั้นมันจะไม่เป็นการฉีกหน้าสมาพันธ์ผู้ทะลุมิติหรอกหรือ?

เสิ่นฮุยรีบก้าวขึ้นไป และทั้งสามก็วางมือลงบนศิลาปลุกพลังพร้อมกัน

เสิ่นฮุยสัมผัสได้ถึงร่องรอยของพลังงานบางอย่างที่ค่อยๆ ไหลผ่านมือของเขามาจากภายในศิลาปลุกพลัง มันแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย กระตุ้นขุมพลังแปลกประหลาดที่อยู่ภายในตัวเขา

ในขณะเดียวกัน จุดที่เสิ่นฮุยสัมผัสก็เปล่งแสงหลากสีสันออกมา!

ทว่าอีกสองคนที่ขึ้นมาปลุกพลังพร้อมกับเขากลับไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ พวกเขาทั้งคู่ล้มเหลว ในขณะที่เสิ่นฮุยปลุกพลังสำเร็จ!

เสิ่นฮุยกำหมัดแน่นด้วยความตื่นเต้น เขาปลุกพลังได้สำเร็จจริงๆ ด้วย!

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ดีใจ ในวินาทีต่อมา เสิ่นฮุยก็ต้องตกตะลึงงัน

หลังจากปลุกพลังสำเร็จ พื้นที่มิติแห่งโลกก็ถูกเปิดออกในจิตใต้สำนึกของเขา โลกของเขาถูกจัดวางเอาไว้ในนั้น

ทว่าโลกของเสิ่นฮุยกลับเป็นเพียงความว่างเปล่าที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำมืดมิดในทุกหนทุกแห่ง ไม่มีทรัพยากรเริ่มต้นใดๆ เลย

มันทั้งเหน็บหนาว บิดเบี้ยว ปราศจากสัญญาณของสิ่งมีชีวิตหรือสีสันใดๆ มีเพียงกลิ่นอายของพลังงานด้านลบอันหนาแน่นที่แผ่ซ่านออกมา ก่อให้เกิดความรู้สึกอึดอัด หวาดกลัว และให้ความรู้สึกถึงความตาย!

ไม่เพียงเท่านั้น โลกใบนี้ยังเล็กจิ๋วสุดๆ อีกด้วย!

ครูที่อยู่ข้างๆ เริ่มประกาศผลโลกของเสิ่นฮุย

"เสิ่นฮุย ปลุกพลังสำเร็จ เส้นผ่านศูนย์กลางของโลก... 1 กิโลเมตร เต็มไปด้วยพลังงานที่ไม่สามารถให้กำเนิดชีวิตใดๆ ได้... พลังงานลบแห่งความตาย"

ครูสาวไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นเดียวกับของเสิ่นฮุยมาก่อน เธอจึงประกาศข้อมูลโลกที่ได้จากศิลาปลุกพลังออกไปด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

และเมื่อผู้คนที่อยู่เบื้องล่างได้ยิน พวกเขาทั้งหมดก็ถึงกับชะงักอึ้ง

จากนั้นบางคนก็เริ่มหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่รักษาน้ำใจ และยิ่งมีคนร่วมผสมโรงหัวเราะมากขึ้นเรื่อยๆ

"ฮ่าฮ่าฮ่า ขำจนจะบ้าตายอยู่แล้ว โลกขนาดหนึ่งกิโลเมตรเนี่ยนะ? แบบนั้นมันเรียกว่าโลกได้ด้วยเหรอ?"

"แถมพลังงานข้างในยังไม่สามารถให้กำเนิดชีวิตได้อีก แล้วแบบนี้มันต่างอะไรกับการปลุกพลังไม่สำเร็จล่ะ?"

"นี่มันเป็นครั้งแรกเลยหรือเปล่าที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น? โลกขยะเนี่ยนะ?"

"ตอนแรกฉันคิดว่าโลกหกกิโลเมตรของฉันขยะพอแล้วนะ ไม่คิดเลยว่าจะมีอะไรที่ขยะยิ่งกว่าของฉันอีก คราวนี้ฉันนอนตายตาหลับล่ะ"