1081 - การล่มสลายของตระกูลอมตะโบราณ

1081 - การล่มสลายของตระกูลอมตะโบราณ

ก่อนเข้าสู่สนามรบ เย่ฟ่านถือกระบี่ยาวในมือที่เปื้อนเลือด ไม่มีใครในตระกูลหวังกล้าออกมาต่อสู้ เกิดความเงียบงันไปชั่วขณะ

“หวังเถิงอยู่ที่ไหน? บอกมันออกมารับความตาย” เย่ฟ่านเผชิญหน้ากับเหล่าผู้คนจากตระกูลหลังเพียงลำพัง

อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีใครออกมา เย่ฟ่านรู้ดีว่าหวังเถิงจะต้องไม่อยู่ในตระกูล ไม่เช่นนั้นเขาน่าจะออกมานานแล้ว ตามลักษณะนิสัยที่เชื่อว่าตัวเองแข็งแกร่งที่สุดในโลกนั้นเขาไม่มีทางปล่อยให้ตระกูลล่มสลายลงไปแบบนี้อย่างแน่นอน

ไม่มีใครกล้าก้าวไปข้างหน้า หลายคนคร่ำครวญอยู่ในใจ และหลบเลี่ยงไปอีกทาง

อีกด้านหนึ่งราชาคนเถื่อนและจ้าวแห่งความมืดต่อสู้กันอย่างดุเดือด ในการดวลความเป็นความตาย วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของราชาคนเถื่อนทิ้งกายเนื้อและต่อสู้กับวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของจ้าวแห่งความมืดโดยไม่หวั่นเกรงอันตราย

การต่อสู้ระหว่างทั้งสองฝ่ายก็รุนแรงถึงระดับทำให้โลกเปลี่ยนสี ปราณสีทองและสีดำหมุนวนอยู่บนท้องฟ้าราวกับพายุ

แม้ว่าจ้าวแห่งความมืดจะยังไม่มีทีท่าว่าจะพ่ายแพ้แต่ผู้คนของตระกูลหวังได้เกิดความสิ้นหวังแล้ว ก่อนหน้านี้เขาเผชิญกับการโจมตีของเย่ฟ่านจนได้รับบาดเจ็บสาหัสไม่มีทางรอดชีวิตไปจากที่นี่ได้

หลังจากนั้นเขายังต่อสู้ด้วยแก่นแท้ทั้งหมดที่หลงเหลืออยู่ในร่างกาย แม้ว่าเขาจะเอาชนะราชาคนเถื่อนได้ในท้ายที่สุด แต่มันก็เป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะปลีกตัวมาช่วยเหลือลูกหลานของตระกูลหวังทุกคน

ตอนนี้สถานการณ์ของตระกูลหวังได้รับการยืนยันแล้วว่าต้องล่มสลายลงอย่างแน่นอน

“ลูกๆ เจ้ากำลังรออะไรอยู่? ถึงเวลาล้างแค้นแล้ว!” ผู้นำคนเถื่อนโบกมือแล้วเป่าแตรแห่งชัยชนะ

“วู้...”

เขาสัตว์โบราณส่งเสียงกึกก้อง จากนั้นทหารม้านับหมื่นก็บุกตะลุยไปทั่วตระกูลหวัง บางคนปีนเข้าไปในภูเขาที่เป็นสุสานของตระกูลหวังและขุดซากศพของบรรพชนแห่งตระกูลหวังออกมาฟาดโบยด้วยความโกรธแค้น

“ฆ่า..”

“เหยียบย่ำตระกูลโบราณนี้ให้สิ้นซาก!”

“ทำลายพวกมันให้หายไปจากโลก!”

กองทหารม้าเหล็กคำรามพร้อมเพรียงกัน การพิชิตตระกูลอมตะโบราณดำเนินไปหลายวันอย่างต่อเนื่อง

ดินแดนแห่งนี้มีรัศมีความใหญ่โตกว่าหนึ่งพันลี้และมีผู้คนอาศัยอยู่นับล้าน ดังนั้นมันจำเป็นต้องใช้เวลานานพอสมควรกว่าที่จะทำลายลูกหลานของตระกูลหวังให้หมดไปจากโลก

ทหารม้านับหมื่น บุกเข้าไปในเป่ยหยวนและทำลายโบราณสถานทุกชนิดของตระกูลหวัง!

ในขณะเดียวกันหลังจากการต่อสู้ดำเนินมาแปดวันจ้าวแห่งความมืดก็เป็นเหมือนตะเกียงขาดน้ำมัน พลังศักดิ์สิทธิ์ของเขาแทบจะหมดสิ้นลงแล้ว และการที่เขาจะล้มลงเมื่อใดก็ขึ้นอยู่กับเวลาเท่านั้น

“ฆ่า…”

เย่ฟ่าน หลี่เทียน และเอี๋ยนอี้ซีล้วนเป็นเซียนเทียมผู้แข็งแกร่ง ดังนั้นภายใต้การล้อมโจมตีของพวกเขาชายชราที่มีอายุกว่าห้าพันห้าร้อยปีผู้นี้ย่อมเผชิญหน้ากับความตายอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

ภายใต้ความตายของผู้คนนับล้านดินแดนแห่งนี้ถูกย้อมกลายเป็นทะเลสาบเลือด ในอดีตไม่เคยมีมหาสงครามใดที่มีผู้คนตายมากมายถึงขนาดนี้มาก่อน

สมรภูมิแห่งดินแดนบรรพชนตระกูลหวังมีสภาพไม่แตกต่างจากนรก แม้ว่าผู้คนจำนวนมากจะดิ้นรนด้วยความสิ้นหวัง แต่สุดท้ายร่างของพวกเขาก็ต้องแหลกสลายภายใต้การเหยียบย่ำของกีบเท้าเหล็กนับแสนข้าง

“อา..”

จ้าวแห่งความมืดกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย เลือดสีดำปะทุออกมาจากวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของเขา ก่อนที่วิญญาณศักดิ์สิทธิ์อันแข็งแกร่งนั้นจะแหลกสลายกลายเป็นฝุ่นผงที่กระจายไปทั่วท้องฟ้า

“ตระกูลหวังจบสิ้นแล้ว!”

นี่คือเสียงประกาศที่ดังกึกก้องของเย่ฟ่าน เหตุการณ์นี้ทำให้ดินแดนทั้งห้าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง มันเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ในรอบแสนปี มรดกอันยิ่งใหญ่ของตระกูลหวังทุกประเภทถูกขุดค้นออกมาจนหมดสิ้น!

มีกระดูกอยู่ทุกหนทุกแห่ง แม่น้ำเลือด ภูเขาและแม่น้ำแตกเป็นเสี่ยง มีทหารม้าเหล็กอยู่ทุกหนทุกแห่งในท้องฟ้าและบนพื้นดิน

สงครามไม่เคยสวยงาม ทุกแห่งแปดเปื้อนไปด้วยเลือด เต็มไปด้วยการฆ่าและความตาย ฉากที่โหดร้ายทุกชนิดปรากฏออกมาทำให้ผู้คนเกิดความสังเวชใจอยากถึงที่สุด

ทหารม้าหลายพันนายพุ่งเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลหวังเพื่อขุดค้นเอาสมบัติที่เหลืออยู่ของตระกูลอมตะโบราณนี้ออกมา

ขวานหินและเตาหลอมเซียนแขวนสูงอยู่บนท้องฟ้า พร้อมกับยิงแสงศักดิ์สิทธิ์ออกไปทุกทิศทางเพื่อเป็นการปิดกั้นไม่ให้เหล่ายอดฝีมือของตระกูลหวังที่ยังมีชีวิตลอบโจมตีคนเถื่อนได้

“ฆ่า...”

เมื่อเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังคงมีการต่อต้านอีกเล็กน้อยจากลูกหลานสายตรงแห่งตระกูลหวัง อาวุธระดับผู้อมตะทุกชนิดถูกนำออกมาใช้

ชิ้นส่วนรถศึกและเรือโบราณถูกบดขยี้อย่างเด็ดขาด ยอดฝีมือกลุ่มสุดท้ายของตระกูลหวังพบกับความตายที่เลวร้ายอย่างถึงที่สุด

“ตราบใดที่ขุนเขายังเหลือแมกไม้ใยต้องวิตกว่าจะไร้ฟืนไฟ!”

ชายชราคนหนึ่งของตระกูลหวังกล่าวกับยอดฝีมือที่เหลือไม่ถึงสิบคน

“วันนี้ตระกูลของเราถูกยึดครองแล้ว ในอนาคตพวกเจ้าคนเถื่อนจะต้องชดใช้มากกว่านี้ถึงสิบเท่า”

สมาชิกที่มีอำนาจหลายคนของตระกูลหวังตะโกน จากนั้นค่ายกลเคลื่อนย้ายทางไกลที่อยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาก็เปิดใช้งาน ก่อนที่คนเหล่านั้นจะเดินทางข้ามมิติทันที

“เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้วพวกเจ้ายังคิดจะไปอีกหรือ!”

ในขณะนั้นชายวัยกลางคนเส้นผมสีดำร่างกายสูงใหญ่ได้ก้าวออกมาจากกองทัพของคนเถื่อน กำปั้นที่แข็งแกร่งของเขาขยายใหญ่ขึ้นหลายพันวาและทุบเข้าหาประตูมิติขนาดใหญ่ทันที

โครม!!!

แสงที่สว่างสดใสทุกประเภทระเบิดขึ้นอย่างรุนแรง ค่ายกลเคลื่อนย้ายทางไกลถูกบดขยี้จนแหลกละเอียด ในเวลาเดียวกันร่างของยอดฝีมือนับสิบคนที่ถูกดึงเข้าไปในประตูมิติก็ปลิวออกมาจากอุโมงค์นั้นโดยไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

“สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร!”

ยอดฝีมือกลุ่มสุดท้ายของตระกูลหวังเกิดความสิ้นหวังโดยสมบูรณ์ หลายคนกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าในโลกจะมีใครบางคนที่แข็งแกร่งแบบนี้ได้

“เทพสงครามคนเถื่อนเจ้ายังไม่ตายอีกหรือ?”

ชายชราของตระกูลหวังที่มีร่างกายเหี่ยวย่นอย่างน่าเหลือเชื่อกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

นี่คือเทพสงครามคนเถื่อนที่เคยต่อสู้กับบรรพชนหวังลี่เมื่อสองพันปีก่อนอย่างแน่นอน เขามีโอกาสเป็นพยานในการต่อสู้ครั้งนั้น และไม่มีทางลืมรูปลักษณ์ของคนผู้นี้ได้อย่างเด็ดขาด

“พวกเจ้าบังคับข้าเอง ถ้าเช่นนั้นก็มาตายด้วยกันเถอะ!”

ยอดฝีมือหลายคนของตระกูลหวังเริ่มกระตุ้นค่ายกลจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ให้ทำงาน แสงที่สว่างสดใสถูกยิงออกมาจากพื้นของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาพร้อมที่จะทำลายดินแดนแห่งนี้ไปพร้อมกับการล่มสลายของตระกูล

“หยกศิลาล้วนแหลกราน ไว้เจอกันใหม่โลกหน้าเถอะ!”

ผู้คนจากตระกูลหวังที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดส่องสว่างราวกับกำลังจะลุกไหม้ ต้นกำเนิดสวรรค์ อาวุธศักดิ์สิทธิ์ เส้นเลือดมังกร ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังถูกเผาผลาญเพื่อเปลี่ยนให้เป็นเชื้อเพลิงในการระเบิดครั้งสุดท้าย

แน่นอนว่าหากพวกเขาทำสำเร็จไม่ต้องสงสัยเลยว่ากองทัพนักรบคนเถื่อนนับแสนคนจะต้องถูกลบล้างออกจากโลกใบนี้เช่นกัน

อย่างไรก็ตามชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าเทพสงครามคนเถื่อนยังคงจ้องมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นร่างของเขาได้พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าและยื่นมือออกไปคว้าขวานหินโบราณอย่างรวดเร็ว

โครม!

ขวานหินสับลงไปที่กึ่งกลางของดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลหวัง พลังทำลายล้างของมันไม่แตกต่างอะไรจากอุกกาบาตลูกใหญ่ที่พุ่งเข้าใส่พื้นโลก

ทันใดนั้นลำแสงที่สาดส่องออกมาจากพื้นของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ รวมทั้งเพลิงที่กำลังเผาไหม้สมบัติแห่งสวรรค์ทั้งหมดในตระกูลหวังถูกยับยั้งทันที

“สวรรค์พิฆาตเราแล้ว!...”

ผู้อาวุโสที่แก่ชราที่สุดของตระกูลหวังคุกเข่าลงพร้อมกับร้องไห้คร่ำครวญ

“เป็นไปได้อย่างไร? แม้แต่การพาศัตรูไปตายด้วยกันก็ยังทำไม่ได้หรือ?”

สมาชิกหลายคนในตระกูลหวังคำราม ทุกคนมีสีหน้าบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ

“ในอนาคตนายน้อยของเราจะทำลายหนานหลิงให้สิ้นซาก พวกเจ้าจำคำของข้าไว้!”

“ใช่แล้ว ตระกูลอมตะของเราดำรงอยู่มาหลายแสนปี การที่พวกเจ้าทำลายเราวันนี้จะต้องชดใช้ด้วยการล่มสลายของหนานหลิง!” ทุกคนในตระกูลหวังหัวเราะอย่างโหดร้าย

ในขณะนั้นชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าเทพสงครามคนเถื่อนได้ก้าวไปข้างหน้าและกล่าวอย่างเย็นชาว่า

“ข้ารู้ว่าพวกเจ้ามีความสัมพันธ์กับเผ่าพันธุ์โบราณดังนั้นข้าจะกำจัดพวกเจ้าก่อนเพื่อไม่ให้เป็นปัญหาใหญ่ในอนาคต อย่างไรก็ตามเผ่าพันธุ์โบราณทั้งหมดล้วนเป็นศัตรูของมนุษย์ เมื่อพวกมันตื่นขึ้นมาอย่างสมบูรณ์มันจะกลายเป็นสงครามครั้งใหญ่ยังไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เมื่อถึงตอนนั้นบางทีพวกมันอาจจะเป็นฝ่ายที่ถูกกวาดล้างออกไปจากโลก…”

เทพสงครามคนเถื่อนดูเหมือนจะไม่ได้หวาดกลัวต่อยอดฝีมือจากเผ่าพันธุ์โบราณแม้แต่น้อย และความจริงก็เป็นเช่นนั้น เพราะตัวเขาผ่านการเกิดใหม่เป็นครั้งที่สองแล้วนั่นเอง

“ปัด”

เทพสงครามคนเถื่อนสะบัดแขนเสื้อเพียงแผ่วเบาร่างกายของเหล่าผู้อาวุโสของตระกูลหวังที่ยังเหลืออยู่ก็แหลกสลายกลายเป็นหมอกเลือดทันที

หลังการต่อสู้ดำเนินมาเป็นเวลากว่าสิบวันในที่สุดตระกูลหวังก็ล่มสลายโดยสมบูรณ์