บทที่ 1 ซอมบี้ระดับสูง

บทที่ 1 ซอมบี้ระดับสูง

ถูซานชีถูกซอมบี้กัดระหว่างการหลบหนี

ตอนนี้เธอกำลังนั่งหดหู่ริมแม่น้ำ พยายามหลอกตัวเองด้วยการล้างแผลให้สะอาดแล้วปกปิดมันไว้

"คุณผู้หญิง รักษาความสะอาดหน่อยสิ" ปลากลายพันธุ์ตัวหนึ่งโผล่หัวขึ้นมาตำหนิเธอ

"ไม่มีปลาตัวไหนชอบดื่มน้ำล้างเท้าหรอกนะ"

ถูซานชี: "..."

ถูซานชีตกตะลึง

วินาทีต่อมา ปลากลายพันธุ์ตัวนี้ก็งับเท้าของเธอแล้วเดินขึ้นฝั่ง

"เชี่ย?!" ถูซานชีรีบชักเท้าของตัวเองกลับ ความเข้าใจเกี่ยวกับวันสิ้นโลกที่มีอยู่เดิมถูกสั่นคลอนอีกครั้ง

พูดได้เธอยังพอยอมรับได้ แต่ใต้เหงือกของปลาตัวนี้ดันมีเท้าสองข้างงอกออกมาเนี่ยสิ!

"...แกกลายพันธุ์มานานแค่ไหนแล้ว?" ถูซานชีสายตาเหม่อลอย

เมื่อได้ยินดังนั้น ปลากลายพันธุ์ก็คาบหญ้าป่าขึ้นมาด้วยท่าทางผ่านโลกมาโชกโชน พลางถอนหายใจและกล่าวว่า "น่าจะครึ่งปีแล้วล่ะ"

พูดจบ มันก็หันกลับมามองถูซานชีอีกครั้งและพูดว่า "ไม่ต้องล้างแล้วล่ะ อีกไม่กี่ชั่วโมงแผลของเธอก็คงหายดีแล้ว"

ถูซานชีได้สติ ก็รีบยกเท้าตัวเองขึ้นมาดูอีกครั้ง

ซอมบี้ที่กัดเธอเป็นเพียงซอมบี้ระดับต่ำ ตอนนั้นเธอกำลังยุ่งอยู่กับการวิ่งหนี ซอมบี้ระดับต่ำตัวนั้นนอนนิ่งสนิทอยู่บนพื้น เธอเลยนึกว่ามันตายแล้วซะอีก

ผลปรากฏว่าตอนที่เดินผ่าน ซอมบี้ระดับต่ำตัวนั้นก็คว้าข้อเท้าเธอไว้แล้วกัดเข้าให้หนึ่งคำ

ถูซานชีโมโหมากจนระเบิดหัวไอ้ตัวแสบนั่นทิ้งคาที่!

ทว่าในตอนนี้ อย่างที่ปลากลายพันธุ์พูด บาดแผลที่ถูกกัดบนข้อเท้าของเธอ กำลังจะสมานตัวอย่างน่าประหลาดใจ!

"หรือว่าแม่น้ำสายนี้..." ถูซานชีตาเป็นประกาย

ทว่าปลากลายพันธุ์กลับส่ายหน้า

"คิดมากไปแล้วคุณผู้หญิง แม่น้ำสายนี้น่ะธรรมดามากๆ"

ถูซานชี: "..."

ถูซานชีชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วคาดเดาอีกครั้ง "หรือบางทีซอมบี้ตัวนั้นอาจจะกัดไม่ลึกมาก? ฉันยังไม่ติดเชื้อหรอก!"

เวลาผ่านไปเกือบสามวันแล้วตั้งแต่เธอถูกกัด ถ้ายังไม่ติดเชื้อ แผลที่ผิวหนังจะสมานตัวก็เป็นเรื่องปกติ!

แต่ปลากลายพันธุ์ก็ส่ายหน้าอีกครั้ง "เธอติดเชื้อแน่นอนแล้ว"

ถูซานชี: "ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?"

ปลากลายพันธุ์: "ที่ฉันพูดอยู่เนี่ยคือภาษาซอมบี้"

ถูซานชี: "..."

ท้องฟ้าที่ถูซานชีเพิ่งประคองไว้พังทลายลงมาอีกครั้ง

บ้าเอ๊ย!

เธอเอนตัวนอนหงายไปด้านหลังอย่างหมดอาลัยตายอยาก พลางคิดว่าควรจะชิงตายไปก่อนที่ตัวเองจะสูญเสียสติสัมปชัญญะดีไหม จะได้ไม่ต้องไปทำร้ายคนอื่น

แต่ปลากลายพันธุ์ตัวนี้ก็ทิ้งระเบิดลูกใหญ่อีกครั้ง

"แถมให้นะคุณผู้หญิง ฉันดูแล้วเธอเหมือนจะกลายพันธุ์ได้ระดับสูงกว่าฉันซะอีก..."

ระดับสูง?

ถูซานชีปฏิเสธทันควัน "จะเป็นไปได้ยังไง?"

ซอมบี้ที่กัดเธอเป็นพวกระดับต่ำที่สุดเลยนะ เธอติดเชื้อแล้ว จะกลายพันธุ์เป็นระดับสูงได้ยังไง?

ปลากลายพันธุ์ยังคงขาดน้ำไม่ได้ ตอนนี้มันกระโดดตุ๋มลงไปในน้ำอีกครั้ง โผล่มาแค่หัวพ้นผิวน้ำ

"เป็นไปได้จริงๆ นะ"

"มนุษย์อย่างพวกเธอวิวัฒนาการจนมีผู้มีพลังพิเศษแล้วไม่ใช่หรือไง?" ปลากลายพันธุ์วิเคราะห์ให้เธอฟัง

"บางทีเธออาจจะเป็นหนึ่งในผู้มีพลังพิเศษก็ได้"

"เพียงแค่ในขณะที่ติดเชื้อนั้นได้ไปกระตุ้นให้พลังพิเศษตื่นขึ้นมา ส่งผลโดยตรงให้เธอกลายพันธุ์เป็นซอมบี้ระดับสูงยังไงล่ะ"

ระดับสูงชนิดที่ว่าไม่แสดงลักษณะของซอมบี้ออกมาเลยด้วยซ้ำ

ถูซานชีรีบขอคำชี้แนะอีกครั้ง "แล้วฉันยังจะกลายพันธุ์เป็นผู้มีพลังพิเศษได้อยู่ไหม?"

ปลากลายพันธุ์: "เธอตั้งสติหน่อยนะ"

สำหรับตอนนี้ การติดเชื้อซอมบี้ไม่สามารถย้อนกลับได้หรอก

ถูซานชี: "..."

ชั่วขณะหนึ่งถูซานชีไม่รู้เลยว่าตัวเองตายไปจะดีต่อมนุษยชาติมากกว่า หรือมีชีวิตอยู่จะดีต่อมนุษยชาติมากกว่ากัน

เพราะยังไงซะ ตอนนี้เธอก็ยังพอจัดการกับพวกซอมบี้ระดับต่ำได้บ้าง

ครู่ต่อมา ปลากลายพันธุ์ก็พูดขึ้นอีก

"เธอจะหลบซ่อนตัวหน่อยไหม?" มันดำน้ำลึกลงไปอีกนิด น้ำเสียงถูกกดต่ำลงมาก

"มีผู้มีพลังพิเศษมาแล้ว"

สิ้นเสียง ถูซานชีก็หันกลับไปมองราวกับสัมผัสได้ รถคันหนึ่งกำลังขับมาทางนี้

รอบด้านมืดมิดไปหมด ทว่าบริเวณที่แสงไฟจากรถทั้งสองดวงสาดส่องไปถึงกลับสว่างไสวราวกับตอนกลางวัน

ก่อนหน้านี้ ถูซานชีหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้พบกับผู้มีพลังพิเศษให้เร็วขึ้นสักหน่อย...

แต่ตอนนี้เธอกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว

ช่างเป็นโชคชะตาที่บัดซบเสียจริง

ถูซานชีกรอกตา หันหน้าไปมองแม่น้ำที่ปลากลายพันธุ์อยู่ กำลังคิดว่าจะกระโดดลงไปหลบดีไหม ทว่าแสงจ้ากลับสาดส่องตรงมาที่ตัวเธอในตอนนั้นพอดี

ขณะที่ตาพร่ามัว เธอก็ได้ยินเสียงขึ้นลำกล้องปืน

ถูซานชีเริ่มลุกลี้ลุกลน

คงจะถูกยิงหัวกระจุยแน่ๆ

ทว่าวินาทีต่อมา เสียงของผู้ชายคนหนึ่งก็ดังขึ้น: "หัวหน้า เป็นมนุษย์ครับ—"

ถูซานชีชะงักลมหายใจเล็กน้อย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง แสงสว่างจ้าก็ไม่ได้โฟกัสมาที่ตัวเธอแล้ว ชายคนที่ถือปืนก้าวเข้ามาใกล้สองสามก้าว ในมือถือของบางอย่างสแกนตัวเธอไปหนึ่งรอบ

"ไม่ได้ทำให้คุณตกใจใช่ไหม?"

สีหน้าของชายคนนั้นดีขึ้นเล็กน้อย แล้วอธิบายเพิ่มเติมว่า "ระหว่างทางพวกเราเจอซอมบี้ระดับสูงที่สามารถปลอมตัวเป็นมนุษย์ได้เยอะมากน่ะ"

ถูซานชีที่เกือบจะตกใจตายอยู่แล้ว: "..."

เธอส่ายหน้า สายตาจับจ้องไปที่อุปกรณ์ในมือของอีกฝ่าย อารมณ์เริ่มแปรปรวนอย่างประหลาด

มนุษย์?

เขาบอกว่าเธอเป็นมนุษย์เหรอ?

ระหว่างที่กำลังงุนงง ผู้ชายสองคนและผู้หญิงสองคนก็ลงมาจากรถ ชายหญิงคู่หนึ่งแยกย้ายกันไปตรวจตรารอบๆ ส่วนอีกสองคนที่เหลือหลังจากเข้ามาใกล้เธอ ก็หยิบอุปกรณ์ออกมาสแกนตัวเธออีกรอบเช่นกัน

"ตรวจสอบเรียบร้อยครับ"

ชายที่เป็นผู้นำเก็บของ แล้วยื่นมือมาทางเธอ

"ผมชื่อเย่หมิง เป็นหัวหน้าหน่วยย่อยที่สามของเขตพิเศษที่ห้า"

ดันเป็นคนของเขตพิเศษที่ห้าซะได้!

หลังจากที่เมืองซึ่งถูซานชีเคยอาศัยอยู่ถูกพวกซอมบี้ยึดครอง เธอก็มุ่งหน้าไปทางเหนือตลอดทาง โดยหวังว่าจะขอความช่วยเหลือจากเขตพิเศษที่ห้าซึ่งอยู่ใกล้เธอที่สุด

เมื่อจ้องมองไปที่มือของเย่หมิง ถูซานชีก็แอบด่าทอซอมบี้ระดับต่ำตัวที่ทำให้เธอติดเชื้อเป็นพันเป็นร้อยรอบในใจอีกครั้ง

แต่บนใบหน้าของเธอกลับไม่ได้แสดงออกถึงสิ่งใด

เนื่องจากการหลบหนีมาเป็นระยะเวลาหนึ่ง ตอนนี้ทั่วทั้งร่างของถูซานชีจึงเต็มไปด้วยคราบสกปรก เธอเช็ดมือด้วยความประหม่าเล็กน้อย และสัมผัสมือของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา

"ฉันชื่อถูซานชี"

เธอยังคงรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง—

เพราะตอนนี้เธอในฐานะซอมบี้กำลังจับมือกับหัวหน้าผู้มีพลังพิเศษอยู่น่ะสิ

ความรู้สึกของถูซานชีช่างอธิบายยากจริงๆ

เย่หมิงพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ เขาหลีกทางให้ ผู้หญิงที่อยู่ด้านหลังส่งรอยยิ้มเป็นมิตรแล้วเดินเข้ามา

"ดูเหมือนสภาพของคุณจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ... ทำตัวตามสบายเถอะ ฉันชื่อซูหรูเมิ่ง เป็นผู้รักษา"

ซูหรูเมิ่งพูดพลางนำห่อผ้ามาผูกไว้ที่แขนของเธอ

ห่อผ้าเปล่งแสงสีเขียวจางๆ ในวินาทีที่ถูกผูก ถูซานชีก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังถูกชาร์จแบตเตอรี่

ถูซานชีรู้สึกซาบซึ้งใจเล็กน้อย

หลังจากได้อยู่ด้วยกันช่วงสั้นๆ เธอรู้สึกว่าผู้มีพลังพิเศษเหล่านี้เป็นอย่างที่เธอวาดฝันไว้จริงๆ ทั้งมีฝีมือและมีเหตุผล ในเสี้ยววินาทีหนึ่ง เธออยากจะเป็นซอมบี้ที่ซื่อสัตย์ดูบ้าง

แต่แล้วสองคนที่เพิ่งออกไปลาดตระเวน ก็หิ้วซากกระต่ายกลายพันธุ์กลับมาในตอนนั้นพอดี

"หัวหน้า ตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ" ชายคนนั้นส่งเสียงออกมาก่อน

"ปลอดภัยดี"

ถูซานชีมองไปตามเสียง

ก่อนจะนิ่งอึ้งไป

ในตอนนี้ ผู้หญิงผมสั้นข้างกายเขาก็ยกปืนขึ้นมา แล้วยิงใส่กระต่ายกลายพันธุ์บนพื้นไปหนึ่งนัด

ซากศพถูกเผาไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

ถูซานชีถูกแสงไฟบังคับให้ต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว

ซูหรูเมิ่งที่อยู่ด้านหลังเห็นดังนั้นจึงช่วยปลอบเธอ "เธอชื่อหลินลู่... ไม่ต้องกลัวนะ เธอแค่เป็นปฏิปักษ์กับพวกสิ่งมีชีวิตที่มีไวรัสน่ะ"

ถูซานชีผู้ซึ่งมีไวรัสอยู่ในตัว: "..."

นั่นแปลว่าต่อให้ตายไปแล้ว ก็ต้องถูกระเบิดจนแหลกเป็นผุยผงเลยงั้นสิ???

เธอหัวเราะแห้งๆ แอบเก็บความคิดที่จะซื่อสัตย์กลับไปเงียบๆ จากนั้นก็หันหน้า เดินเข้าไปหาผู้ชายที่ถือปืนคนนั้นอย่างลังเล

"นายชื่อถูอวี้ใช่หรือเปล่า?"

หลายคนต่างก็ชะงักไป ถูอวี้พยักหน้าอย่างงุนงง "คุณคือ?"

ถูซานชีเสยผมของตัวเองขึ้น: "น้องสาวนายไง"

ถูอวี้: "..."

ถูอวี้: "???"